Ella Neser, befaamde speurder uit die Abel-trilogie en meer onlangs, Die verdwyning van Billy Katz, is weer op die spoor van ’n raaiselagtige moord. In ’n voorstad van Johannesburg word Clara Heyns, voorbeeldige moeder van twee en weldoener van die gemeenskap, dood gevind met engelvlerke aan. Haar man is die hoofverdagte maar dan forseer die polisiehoof haar om elders oplossings te vind. Hoekom? Te midde van kantoorpolitiek vind Ella boonop uit daar is ’n rooikop wat by haar geliefde Lou uithang. Haar ou vrese borrel na wie kan sy vertrou en wie nie? En hoekom op aarde word Fred Lange skielik as ’n beter speurder as sy beskou? Die dood van ’n goeie vrou het ’n storielyn wat die slimste leser sal fnuik. Chris Karsten op sy beste.
Chris Karsten is op 9 November 1947 op Morgenzon in Mpumalanga gebore. Hy matrikuleer aan die Hoërskool Hoogenhout op Bethal en behaal ’n BA-graad met Afrikaans-Nederlands en Sielkunde aan die Universiteit van Pretoria (1970). Hy werk daarna as koerantjoernalis by Die Volksblad, Beeld en Rapport.
Chris is die skrywer van twee kinderboeke, Floris sapiens (1985) en Die jokkie wat met perde kon praat (1997). Hy ontvang die Sanlamprys vir jeuglektuur (silwer) vir Floris sapiens. Sy eerste roman, Frats, het in 2007 verskyn, en is ’n jaar later met die ATKV-prosaprys bekroon.
As koerantman was hy in verskillende joernalistieke hoedanighede gemoeid by baie van die stories wat in sy Ware Misdaad-reeks opgeneem is. Van die titels wat sedert 2007 in dié reeks verskyn het, sluit in Riller in die raaisel, Opspraak deur moord, Dodelike vroue, Verlore onskuld en Boos en bisar.
Sy boek oor aktrise Charlize Theron verskyn in Mei 2009 en is in Afrikaans (Charlize: Ek leef my droom) en Engels (Charlize: Life’s One Helluva Ride) beskikbaar. Chris se tweede roman, Seisoen van sonde, verskyn in Junie 2009 by Human & Rousseau.
Dit was my eerste kennismaking met Ella Neser. Ek weet, ek weet - hoe is dit moontlik dat ek nog nie die Abel trilogie gelees het nie? 😱 Diè tipe boeke is dan my gunsteling! Kortweg, ek weet nie. Miskien het die effense bohaai my bietjie afgeskrik. Ek hou nie van JY MOET dit lees nie. Die dood van 'n goeie vrou deur Chris Karsten is een van my buurmansvrou geleendes. Die feit dat ek nou vir Ella ontmoet buite volgorde, het na my opinie geen inbraak gemaak op die storie nie. Of het ek iets belangrik gemis? En wat 'n storie! Ek vrek oor 'n koeksister "twist" in 'n boek en hierdie een se draaie was legendaries. Een van die beste koeksisters ooit. Sal ek weer saam Ella wil kuier? Hmmmmm.... Ek is nie oor die algemeen mal oor 'n vroulike speurder of ondersoekbeampte in boeke nie, hulle het almal altyd vrek baie issues. Maar dis 'n gesprek vir 'n ander aand. Kortweg, ja ek sal. Want Chris Karsten wèèt hoe om 'n storie te vertel. 4 ❄️❄️❄️❄️ van my en Elza.
I think this was supposed to be a crime novel about a detective who is good at her job because she relies on her own instincts and uses her resources well and does what it takes to get her man, but really it was just a mess. Ella, the detective, spends 90% of the book whining about her love life with a private detective named Lou and how he did her wrong and how her life is so unfulfilling. I read the first 150 pages, skipped the middle, and just read the last few chapters. I didn't even miss anything, which means nothing happens in the middle of the book. NOTHING. Ella would have been a good character to read if she had not been written with an emotional span of a lovelorn teenager and the plot would have been more exciting if it had gotten more attention. As it is, the novel didn't need 200 pages of melodrama. The real victim here was Ella, not Clara. Shame.
Wanneer jy 'n groot aanhanger van 'n skrywer is, stel jy waarskynlik later onbetaamlike hoë vereistes aan só 'n skrywer. Die dood van 'n goeie vrou boei enduit, sorg vir verskeie "red herrings" en draaie in die plot, trek verhaallyne saam en word bewoon deur ongewone karakters. So waarom voel dit vir my asof Ella nie meer die Ella van voorheen is nie? (En hier neem ek in ag dat sy deur diep waters is en onder die mes deurgeloop het.) Ek kan moeilik my vinger op dit sit, maar dit voel asof hierdie boek, soos die vorige een, iewers 'n ander toon het. Vinniger geskryf? Dalk 'n nuwe teksversorger? Hoe ook al, ek is bewus daarvan dat ek Karsten aan homself meet - en hy het immers met sy Abel-reeks 'n hoë standaard gestel.
Nie Karsten se beste werk nie. Langdradig, hier en daar verwarrend, met geweldig baie dialoog: ondervragings en veronderstellings en spekulasie en Ella se herhalende geteem oor hoe onregverdig sy in 'n manswêreld behandel word omdat sy 'n vrou is. Om 'n byna 500 bladsy boek oor die oplossing van een moord te skryf moet jy 'n bleddie goeie storie hê om te vertel (sien Deon Meyer - Ikarus). Vir my is dit waar die boek fundamenteel misluk.
Once again, Chris Karsten amazed me with this book. The way it is written ensures that you are hooked from page one. There are also a few surprises and twists in this book. I cannot wait for the next one.