What do you think?
Rate this book
God, iets of niets? De postseculiere maatschappij tussen geloof en ongeloof
312 pages, Paperback
Published January 1, 2016
6 people are currently reading
16 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
November 1, 2018
Nieuwe inzichten, stof tot nadenken, vanuit meerdere perspectieven belicht. Gericht op het gemeenschappelijke 'menselijke'.
August 7, 2021
The following review will be in Dutch as this book has not yet been translated into English. However, there might apparantly be some future interest in an English translation (according to the Author's acknowledgements) and I would urge you to read it if it does because the book contains an interesting an current discussion that goes beyond theism and atheism. It is a careful exploration of how people both with- and without faith can be religious together (or: 'in the same stratum of our experience').
Een boeiend onderwerp- en boek dat een interessante leeservaring met zich meebrengt. grootgebracht als rasechte atheïst (met name door een vader die wars was van alles van religie door zijn eigen zeer religieuze opvoeding) heb ik altijd een cynische houding tav geloof, met name in het kader van monotheïstische Godsdiensten, gehad. Tel daarbij op het leed dat in naam van Godsdienst aan mijn ouders, vrienden, 'mede' vrouwen en mensen op de wereld (ihkv oorlogen, misbruik strikte dictatoriale regimes, kruistochten, verbrandingen, schaamte ontwikkeling, uitsluiting LGBT etc.) is berokkend, en het lijkt niet meer dan logisch om tot de conclusie te komen religie als geheel af te zweren. Desalniettemin ben ik iemand die graag open staat voor al het andere, hetgeen dat me vreemd is of doet nadenken. Daarbij ben ik naarmate ik ouder wordt een tal van sprekende en inspirerende mensen in aanraking gekomen die ofwel onwetend (agnostisch) ofwel religieus in het leven staan. Tel daarbij op dat ik me bewust ben geworden van mijn eigen gevoel t.a.v. natuur (en onze biologie/natuurkunde), maar zeker ook kunst en creativiteit, een gevoel dat ik nauw raakt aan wat ik het beste als 'heilig' (en mystiek) zou kunnen omschrijven, waardoor ik niet anders kon dan tot de conclusie komen dat mijn eerdere conclusie te kortzichtig was. Het veelvuldig lezen van filosofie heeft hier zeker ook aan bijgedragen.
Maar wat dan wel? Dat weet ik niet. Het neemt ook niet weg dat er zeker gevoel van onbehagen is tav religie, een gevoel waar ik tijdens het lezen van 'God, iets of niets?' ook een aantal malen mee heb geworsteld. Taede A. Smedes is er in de meeste gevallen echter in geslaagd dit gevoel te doen omslaan in voorzichtige openheid, ten eerste door mijn visie op 'wat is (monotheïstische) religie?' te nuanceren. Hij brengt meer diepgang in het religieuze vraagstuk door onderscheid te maken in verschillende stromingen binnen het christelijke geloof (waar hij vooral veel vanaf weet) waarbij hij onder andere wil laten zien dat wij het christelijk geloof zijn gaan zien als hetgeen we eigenlijk kunnen classificeren als 'theïsme'. Niet alleen zijn er buiten dit theïsme nog veel meer verschillende vormen van geloofsbelijdenis binnen het christendom te onderscheiden, ook is hij van mening dat het theïsme veel dichter bij het (nieuw) 'atheïsme' ligt dan andere stromingen binnen- of op de grens met (christelijke) religie. Hij belicht drie stromingen met daarbij behorende denkers in het bijzonder. Ten eerste bespreekt bij religieus atheïsme en religieus naturalisme (beide op de scheidslijn met religie maar ontsprongen vanuit een wetenschappelijke/natuurkundige/atheïstische invalshoek) en het post-theïsme (met wortels in het christelijk theïstische perspectief).
Ik respecteer hoe zorgvuldig, zoekend maar ook confronterend en koen Smedes verschillende filosofische- en existentiële perspectieven betrekt in zijn betoog. Zo bespreekt hij onder andere het veelgebruikte filosofische idee van Nietzsche dat 'God dood is' en geeft hier zijn eigen draai aan, onder andere middels een post theïstisch denker die dit beaamd (als onoverkomelijk) maar daarmee ook aangeeft dat hierdoor ruimte voor een nieuw Godsbeeld wordt gecreëerd. Deze en andere boeiende vraagstukken worden besproken in 'God, iets of niets'. Hoewel de schrijver zijn best lijkt te doen met een open vizier te schrijven en, met name in het begin, gebruikt maakt van enkele wetenschappelijke onderzoeken, is het boek duidelijk doorspekt van opinie. 'Opinie' is in deze eigenlijk niet het goede woord, ik zou liever van 'visie' willen spreken. Zoals het boek betaamd gaat het er niet over wat waar of niet waar is, religie gaat niet over wetenschappelijk bewijs, het gaat om geloven, gevoel en een verbinding met elkaar en de wereld om je heen. Zingeving. Het is wel belangrijk om je hier bewust van te zijn tijdens het lezen maar als je dit eenmaal weet, en de mind switch maakt van (atheïstisch) bewijs naar de 'lege plek waaromheen zinzoekers zich verzamelen' (al dus Cornelis Verhoeven) kan dit veel boeiende en verdiepende inzichten opleveren. Tevens lijkt het een begin van een schets van een derde weg naar (zoals de ondertitel betaamd) een postseculiere maatschappij tussen geloof en ongeloof.
Een boeiend onderwerp- en boek dat een interessante leeservaring met zich meebrengt. grootgebracht als rasechte atheïst (met name door een vader die wars was van alles van religie door zijn eigen zeer religieuze opvoeding) heb ik altijd een cynische houding tav geloof, met name in het kader van monotheïstische Godsdiensten, gehad. Tel daarbij op het leed dat in naam van Godsdienst aan mijn ouders, vrienden, 'mede' vrouwen en mensen op de wereld (ihkv oorlogen, misbruik strikte dictatoriale regimes, kruistochten, verbrandingen, schaamte ontwikkeling, uitsluiting LGBT etc.) is berokkend, en het lijkt niet meer dan logisch om tot de conclusie te komen religie als geheel af te zweren. Desalniettemin ben ik iemand die graag open staat voor al het andere, hetgeen dat me vreemd is of doet nadenken. Daarbij ben ik naarmate ik ouder wordt een tal van sprekende en inspirerende mensen in aanraking gekomen die ofwel onwetend (agnostisch) ofwel religieus in het leven staan. Tel daarbij op dat ik me bewust ben geworden van mijn eigen gevoel t.a.v. natuur (en onze biologie/natuurkunde), maar zeker ook kunst en creativiteit, een gevoel dat ik nauw raakt aan wat ik het beste als 'heilig' (en mystiek) zou kunnen omschrijven, waardoor ik niet anders kon dan tot de conclusie komen dat mijn eerdere conclusie te kortzichtig was. Het veelvuldig lezen van filosofie heeft hier zeker ook aan bijgedragen.
Maar wat dan wel? Dat weet ik niet. Het neemt ook niet weg dat er zeker gevoel van onbehagen is tav religie, een gevoel waar ik tijdens het lezen van 'God, iets of niets?' ook een aantal malen mee heb geworsteld. Taede A. Smedes is er in de meeste gevallen echter in geslaagd dit gevoel te doen omslaan in voorzichtige openheid, ten eerste door mijn visie op 'wat is (monotheïstische) religie?' te nuanceren. Hij brengt meer diepgang in het religieuze vraagstuk door onderscheid te maken in verschillende stromingen binnen het christelijke geloof (waar hij vooral veel vanaf weet) waarbij hij onder andere wil laten zien dat wij het christelijk geloof zijn gaan zien als hetgeen we eigenlijk kunnen classificeren als 'theïsme'. Niet alleen zijn er buiten dit theïsme nog veel meer verschillende vormen van geloofsbelijdenis binnen het christendom te onderscheiden, ook is hij van mening dat het theïsme veel dichter bij het (nieuw) 'atheïsme' ligt dan andere stromingen binnen- of op de grens met (christelijke) religie. Hij belicht drie stromingen met daarbij behorende denkers in het bijzonder. Ten eerste bespreekt bij religieus atheïsme en religieus naturalisme (beide op de scheidslijn met religie maar ontsprongen vanuit een wetenschappelijke/natuurkundige/atheïstische invalshoek) en het post-theïsme (met wortels in het christelijk theïstische perspectief).
Ik respecteer hoe zorgvuldig, zoekend maar ook confronterend en koen Smedes verschillende filosofische- en existentiële perspectieven betrekt in zijn betoog. Zo bespreekt hij onder andere het veelgebruikte filosofische idee van Nietzsche dat 'God dood is' en geeft hier zijn eigen draai aan, onder andere middels een post theïstisch denker die dit beaamd (als onoverkomelijk) maar daarmee ook aangeeft dat hierdoor ruimte voor een nieuw Godsbeeld wordt gecreëerd. Deze en andere boeiende vraagstukken worden besproken in 'God, iets of niets'. Hoewel de schrijver zijn best lijkt te doen met een open vizier te schrijven en, met name in het begin, gebruikt maakt van enkele wetenschappelijke onderzoeken, is het boek duidelijk doorspekt van opinie. 'Opinie' is in deze eigenlijk niet het goede woord, ik zou liever van 'visie' willen spreken. Zoals het boek betaamd gaat het er niet over wat waar of niet waar is, religie gaat niet over wetenschappelijk bewijs, het gaat om geloven, gevoel en een verbinding met elkaar en de wereld om je heen. Zingeving. Het is wel belangrijk om je hier bewust van te zijn tijdens het lezen maar als je dit eenmaal weet, en de mind switch maakt van (atheïstisch) bewijs naar de 'lege plek waaromheen zinzoekers zich verzamelen' (al dus Cornelis Verhoeven) kan dit veel boeiende en verdiepende inzichten opleveren. Tevens lijkt het een begin van een schets van een derde weg naar (zoals de ondertitel betaamd) een postseculiere maatschappij tussen geloof en ongeloof.
July 9, 2024
Met dit boek wil Taede A. Smedes tonen dat er in gesprekken over geloof meer te vinden is dan simpelweg theïsme versus atheïsme.
Na een prima kritiek op de nieuwe atheïsten vestigt Smedes de aandacht op twee andere groepen die er een genuanceerder wereldbeeld op na houden: religieuze atheïsten en religieuze naturalisten. Heel kort samengevat zijn dit atheïsten die toch een vorm van spiritualiteit zoeken, die het nihilisme van de nieuwe atheïsten verwerpen en die dus vinden dat er wél betekenis in de wereld te vinden is.
Het verschil tussen 'religieus atheïsme' en 'religieus naturalisme' is mij niet echt duidelijk geworden, behalve dan dat die eersten meer inspiratie uit filosofie lijken te halen, en die tweeden eerder uit de natuurwetenschappen. Ook begrijp ik niet wat nu de filosofie is van de 'post-theïsten', de derde nieuwe groep zinzoekers die Smedes onderscheidt.
Een groter probleem met dit boek is dat Smedes het theïsme wel heel ongenuanceerd bespreekt, alsof alle theïsten God op dezelfde manier omschrijven. Smedes had hier aandacht kunnen schenken aan de diversiteit binnen de verschillende theïstische religies. Zo is er bijvoorbeeld het standpunt dat God beschouwd moet worden als oneindig liefhebbend maar daarom niet noodzakelijk als oneindig machtig. Deze theologie wordt sterk verdedigd door de christelijke filosoof Thomas Jay Oord in zijn boek The Death of Omnipotence and the Birth of Amipotence (link naar mijn recensie van dit boek). Dergelijke standpunten hadden in Smedes' boek ook aandacht verdiend.
Ten slotte zou ik zeggen dat dit boek volgens mij echt wel dezelfde informatie met veel minder bladzijden had kunnen overbrengen.
Wel vond ik dat Smedes bij de besproken wereldbeelden soms rake kritische opmerkingen maakt, met name wanneer hij schrijft dat de religieuze naturalisten nogal de neiging hebben om weg te kijken van het grote leed in de wereld.
Dit boek is een goede aanzet tot het beschrijven van nieuwe vormen van spiritualiteit, maar had op verschillende punten beter gekund. Het is waardevolle literatuur voor wie een interesse heeft in godsdienstsociologie. Wie geen zin heeft om het hele boek te lezen, raad ik aan gewoon in elk hoofdstuk de tekst onder 'besluit' eens te lezen.
Na een prima kritiek op de nieuwe atheïsten vestigt Smedes de aandacht op twee andere groepen die er een genuanceerder wereldbeeld op na houden: religieuze atheïsten en religieuze naturalisten. Heel kort samengevat zijn dit atheïsten die toch een vorm van spiritualiteit zoeken, die het nihilisme van de nieuwe atheïsten verwerpen en die dus vinden dat er wél betekenis in de wereld te vinden is.
Het verschil tussen 'religieus atheïsme' en 'religieus naturalisme' is mij niet echt duidelijk geworden, behalve dan dat die eersten meer inspiratie uit filosofie lijken te halen, en die tweeden eerder uit de natuurwetenschappen. Ook begrijp ik niet wat nu de filosofie is van de 'post-theïsten', de derde nieuwe groep zinzoekers die Smedes onderscheidt.
Een groter probleem met dit boek is dat Smedes het theïsme wel heel ongenuanceerd bespreekt, alsof alle theïsten God op dezelfde manier omschrijven. Smedes had hier aandacht kunnen schenken aan de diversiteit binnen de verschillende theïstische religies. Zo is er bijvoorbeeld het standpunt dat God beschouwd moet worden als oneindig liefhebbend maar daarom niet noodzakelijk als oneindig machtig. Deze theologie wordt sterk verdedigd door de christelijke filosoof Thomas Jay Oord in zijn boek The Death of Omnipotence and the Birth of Amipotence (link naar mijn recensie van dit boek). Dergelijke standpunten hadden in Smedes' boek ook aandacht verdiend.
Ten slotte zou ik zeggen dat dit boek volgens mij echt wel dezelfde informatie met veel minder bladzijden had kunnen overbrengen.
Wel vond ik dat Smedes bij de besproken wereldbeelden soms rake kritische opmerkingen maakt, met name wanneer hij schrijft dat de religieuze naturalisten nogal de neiging hebben om weg te kijken van het grote leed in de wereld.
Dit boek is een goede aanzet tot het beschrijven van nieuwe vormen van spiritualiteit, maar had op verschillende punten beter gekund. Het is waardevolle literatuur voor wie een interesse heeft in godsdienstsociologie. Wie geen zin heeft om het hele boek te lezen, raad ik aan gewoon in elk hoofdstuk de tekst onder 'besluit' eens te lezen.
August 16, 2018
"De roos kent geen waarom: ze bloeit omdat ze bloeit. Ze slaat op zichzelf geen acht, vraagt niet of ze gezien wordt."De roos is alleen maar. Onvoorwaardelijk als een geschenk. Religieuze taal lijkt als het ware onze dagelijkse werkelijkheid op een zekere manier te doen oplichten.
December 15, 2020
Interessant onderwerp, maar voor mij niet fijn geschreven
Displaying 1 - 5 of 5 reviews