مجموعۀ آثار نمایشی ویلیام شکسپیر

by William Shakespeare, علاءالدین پازارگادی (Translator)

مجموعه آثار نمایشی ویلیام شکسپیر: 27 تراژدی و کمدی

شامل 12 تراژدي، 15 كمدي، و 9 نمايش‌نامه تاريخي. جلد اول شامل 13 نمايش‌نامه و جلد دوم 14 نمايش‌نامه به ترتيب سال‌هاي تحرير اصل آثار. همان‌طور كه سعدي و حافظ و فردوسي مظهر تفكر و زبان و ادبيات ايراني هستند و گفته‌هاي آنان زبانزذ خاص و عام است، شكسپير هم در فرهنگ انگلستان مقامي بسيار ارجمند دارد؛ طوري كه شواهد آن در تشكيل انجمن‌هاي مخصوص قرائت نمايش‌نامه‌هاي او، دسته‌هاي سيار يا ثابت هنرپيشگان حرفه‌اي يا تفنني به نام گروه شكسپير، تصاوير و مجسمه‌هاي متعدد از او و بازيگران معروف نمايش‌نامه‌هايش، و نامگذاري خيابان‌ها و خانه‌ها به نام او ديده مي‌شود. حتي گفته‌هاي او به صورت كلمات قصار و ضرب‌المثل در صحبت‌هاي روزمره به گوش مي‌رسد، گاه بدون اين‌كه گوينده يا شنونده از منبع حقيقي آن آگاه باشد. آثار او به عنوان تمام زبان‌هاي مهم دنيا ترجمه شده و نمايش‌نامه‌هايش هر سال در هر گوشه جهان به روي صحنه مي‌آيد

Genres: Plays, Novels

1860 pages, Hardcover

Published January 1, 1999

About the author

William Shakespeare was an English playwright, poet, and actor. He is widely regarded as the greatest writer in the English language and the world's pre-eminent dramatist. He is often called England's national poet and the "Bard of Avon" (or simply "the Bard"). His extant works, including collaborations, consist of some 39 plays, 154 sonnets, three long narrative poems, and a few other verses, some of uncertain authorship. His plays have been translated into every major living language and are performed more often than those of any other playwright. Shakespeare remains arguably the most influential writer in the English language, and his works continue to be studied and reinterpreted.
Shakespeare was born and raised in Stratford-upon-Avon, Warwickshire. At the age of 18, he married Anne Hathaway, with whom he had three children: Susanna, and twins Hamnet and Judith. Sometime between 1585 and 1592, he began a successful career in London as an actor, writer, and part-owner ("sharer") of a playing company called the Lord Chamberlain's Men, later known as the King's Men after the ascension of King James VI and I of Scotland to the English throne. At age 49 (around 1613), he appears to have retired to Stratford, where he died three years later. Few records of Shakespeare's private life survive; this has stimulated considerable speculation about such matters as his physical appearance, his sexuality, his religious beliefs, and even certain fringe theories as to whether the works attributed to him were written by others.
Shakespeare produced most of his known works between 1589 and 1613. His early plays were primarily comedies and histories and are regarded as some of the best works produced in these genres. He then wrote mainly tragedies until 1608, among them Hamlet, Romeo and Juliet, Othello, King Lear, and Macbeth, all considered to be among the finest works in the English language. In the last phase of his life, he wrote tragicomedies (also known as romances) and collaborated with other playwrights.
Many of Shakespeare's plays were published in editions of varying quality and accuracy during his lifetime. However, in 1623, John Heminge and Henry Condell, two fellow actors and friends of Shakespeare's, published a more definitive text known as the First Folio, a posthumous collected edition of Shakespeare's dramatic works that includes 36 of his plays. Its Preface was a prescient poem by Ben Jonson, a former rival of Shakespeare, that hailed Shakespeare with the now famous epithet: "not of an age, but for all time".

Reviews

[فؤاد]

جناب ویلیام شکسپیر، توی شهر کوچکی متولد شد. پدر و مادرش اشخاص مهمی نبودن و ظاهراً ورشکست شدن و از همون بی اهمیتی هم تنزّل کردن. توی مدرسه گرامر تحصیل کرد، اما هیچ وقت دانشگاه نرفت و تحصیلات رو نیمه‌کاره رها کرد. به جاش با زنی که چهار سال از خودش بزرگتر بود ازدواج کرد، به لندن رفت و توی یک تماشاخانه بازیگر شد. غیر از همین اطلاعات مختصر و چند نکتهٔ دیگه، تقریباً هیچ چیز از زندگیش معلوم نیست: بازیگری شهرستانی که سواد دانشگاهی هم نداره. و اگه در همین حد می‌موند، دو سال بعد از مرگش چنان فراموش می‌شد که انگار اصلاً وجود نداشته.

یک نظریه هست که هر چند خیلی جذابه (معمولاً نظریات توطئه این جذابیت رو دارن، چون مرموزن) و بعضی از «سلبریتی»ها ازش جانبداری کردن، ولی هیچ شکسپیرشناس و محقق دانشگاهی تأییدش نمی‌کنه: بنا بر این نظریه، همۀ نمایشنامه‌ها و اشعار شکسپیر، در حقیقت توسط فرد با اصل و نسب دیگه‌ای که تحصیلات دانشگاهی هم داشته نوشته شده، اما چون اون فرد به دلایلی نمی‌خواسته یا نمی‌تونسته آثارش رو به اسم خودش منتشر کنه، از اسم این بازیگر بی سواد شهرستانی استفاده کرده، تا بتونه آثارش رو انتشار بده.

به این نظریه کاری ندارم، چون مثل همۀ نظریات توطئۀ دیگه هیچ دلیل و سند واقعی نداره و شکسپیرشناس‌ها هم باهاش مخالفت کردن، اما چیزی که توجه من رو جلب کرد، روح این نظریه است که می‌گه: چطور یک بازیگر گمنام شهرستانی بدون هیچ اصل و نسب یا تحصیلات دانشگاهی تونسته این آثار رو خلق کنه؟ آثاری که خل‌شون نیاز به دایرۀ واژگانی بالغ بر سی هزار واژه داره، یعنی خالق‌شون باید یک لغتنامۀ متحرک بوده باشه؟

این نظریه در جواب این «چطور ممکنه؟» می‌گه «غیر ممکنه».
اما من به اون پشتکار و نبوغی فکر می‌کنم که این «غیر ممکن» رو ممکن کرده...

[Vahid]

برای کسی مثل من که به خواندن نمایشنامه عادت ندارد و غیر از کرگدن اوژن یونسکو و در انتظار گودو نمایشنامه‌ای نخوانده است خواندن مجموعه آثار نمایشی شکسپیر عملی متهورانه محسوب می‌شود!
اوتللو، رومئو و ژولیت، ژولیوس سزار، لیرشاه، مکبث، و... هرکدام دریایی از سخنان زیبا، حکمت‌افزا و ماجراهای جذاب و عبرت آموز دارند و غوطه‌ور شدن در این دریا و بهره بردن از آن روح و روان خواننده را از صفا و لذت آکنده می‌سازد.
شکسپیر نابغه‌ای بی بدیل در دنیای ادبیات است چرا که مجموعه‌ای از داستان‌های هم‌عصر یا قبل از خود را با  پرداختی استادانه به صورتی تبدیل می‌کند که بسیار جدید و بدیع جلوه ‌کند بطوریکه تا به امروز هم گرد کهنگی بر سیمایش ننشسته است او ساختمانی را برپا داشته که بر پایه‌های استوار اسطوره‌های کهن و تراژدی‌ها و کمدی‌ها بناشده هر چند  ترجمه، در ارائه تصویری متناسب با زبان اصلی ( مخصوصاً در کمدی‌ها) ناموفق است اما از خلال این ترجمه هم، می‌توان به ظرافت‌ها و نبوغ خالق آن پی برد.
خواندن این مجموعه عظیم ۱۸۶۰ صفحه‌ای را قبل از سال نو شروع کردم و پس از دو ماه تلاش مجدانه!! به پایان رساندم امید که این خوانش سرآغازی باشد برای سالی پربار برای کتاب و کتابخوانی!

[Hesam]

متاسفانه بر خلاف نامی که یدک میکشه، بنا برنظر مترجم محترم 8 نمایشنامه این مجموعه با برچسب "تاریخی" حذف گردیده و ترجمه نشده است
جالب اینکه بخشی از خلاقیت و استعداد نویسنده در این بوده که از بستر تاریخ برای روایت داستان و کنش های نمایشی خود استفاده کنه و نه اینکه قصد روایت تاریخ را داشته باشد؛ زیرا که این با تاریخ نویسان و تاریخدانان است
اما تاثیر او بر عوض شدن و به گونه ای دیگر روایت شدن تاریخ ممکن است و این نمونه ای از قدرت نمایش است
نمایشنامه هایی که حذف گردیدند به ترتیب تاریخ نگارش که در کتاب اسکار براکت نقل شده
هـِـنـری شـشـم
Henry VI, Part 1, Henry VI, Part 2, Henry VI, Part 3
ریـچـارد سـوم
Richard III
ریـچـارد دوم
Richard II
شـاه جـان
King John
هـِـنری چـهارم
Henry IV, Part 1, Henry IV, Part 2
هـِـنری پنجم
Henry V
هـِـنری هـشـتـم
Henry VIII
دو نـجـیـب زادۀ خـویـشـاونـد
The Two Noble Kinsmen

[Ramazan yahaghi]

آثار شکسپیر بی نظیر است. خواندن دارد.

[Abeer Elnagar]

شكسبير طبعا مش محتاجه اتكلم عليه ..

[Rainy]

کاش من پرنده ی تو بودم...
(رومئو و ژولیت)

[Nour Elhouda]

شكسبير ليس لديه روايات بل مسرحيات

[Behrad]

«مجموعه آثار نمایشی شکسپیر» بیشتر از یک کتابه؛ یه دنیای کامله. مجموعه‌ای که از عمیق‌ترین تراژدی‌های انسانی تا ظریف‌ترین کمدی‌ها و روایت‌های تاریخی رو در خودش جا داده.

از تاریکیِ روان‌شناختی هملت و جاه‌طلبی خون‌آلود مکبث گرفته تا حسادت و فروپاشی در اتلو، شکسپیر چنان پیچیدگی‌ای به شخصیت‌هاش می‌ده که با وجود گذشت قرن‌ها، همچنان زنده و معاصر به نظر می‌رسن. حتی کمدی‌هاش هم صرفاً خنده‌دار نیستن؛ پشت شوخی‌ها، نقدهای اجتماعی و شناخت عمیقی از طبیعت انسان پنهانه.

خواندن این مجموعه شاید ساده و سریع نباشه — مخصوصاً به خاطر زبان شاعرانه و ساختار نمایشی آثار — اما تجربه‌ایه که ارزش وقت گذاشتن داره. شکسپیر استاد نمایشِ تضادهاست: عشق و نفرت، قدرت و ضعف، وفاداری و خیانت، عقل و جنون.

داشتن این مجموعه یعنی دسترسی به بخشی از ستون‌های اصلی ادبیات جهان. هر بار که یکی از نمایشنامه‌ها رو می‌خونی، لایه‌ی تازه‌ای کشف می‌کنی.

شکسپیر فقط داستان تعریف نمی‌کنه؛ او انسان رو کالبدشکافی می‌کنه.

[Marwa]

ggkv

[Armin khakpour]

best

[Kowsar Bagheri]

اینو مدت‌ها پیش خوندم. ترجمه‌ای چندان خوب و روانی نداشتاز نظرم.

[Aurora]

ای کاش مترجم توانمند نمایشنامه های تاریخی را هم ترجمه می کرد به این ترتیب مجموعه ای عظیم و یک دست از دنیای شکسپیر در برابر خواننده فارسی زبان قرار می گرفت

[Arash Oshaei]

نشر سروش