What do you think?
Rate this book
Wat echt is
Niets is wat het lijkt, ook de liefde niet.
Als vrouw van een rijke zakenman en klassenmoeder op eliteschool De Droom heeft Vanessa Wondergem een zorgeloos leven. De Droom is het centrum van haar bestaan. Als ze te horen krijgt dat haar eigenzinnige, moeilijk lerende zoon van de school af moet, belandt ze in een existentiële crisis. Alles in haar leven draait om haar man en haar zoon. Wie is zij zelf? Haar zoektocht heeft fatale gevolgen.
Als vrouw van een rijke zakenman en klassenmoeder op eliteschool De Droom heeft Vanessa Wondergem een zorgeloos leven. De Droom is het centrum van haar bestaan. Als ze te horen krijgt dat haar eigenzinnige, moeilijk lerende zoon van de school af moet, belandt ze in een existentiële crisis. Alles in haar leven draait om haar man en haar zoon. Wie is zij zelf? Haar zoektocht heeft fatale gevolgen.
224 pages, Paperback
Published September 1, 2016
9 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
October 6, 2017
De cover van Wat echt is is opvallend en suggestief; wat zien we nu precies? Die cover vat perfect samen waar dit boek hoopt over te gaan: zijn er verschillende werkelijkheden waaruit we kunnen kiezen? Doet schijn en bedrog afbreuk aan de werkelijkheid? En tot slot: hoe verhoudt kunst zich tot de werkelijkheid? Het uitgangspunt is net als de cover veelbelovend, maar de inhoud verzakt te gauw in clichés om het debuut van Daniela Hooghiemstra als baanbrekend te bestempelen.
Centraal staat Vanessa, een knappe vrouw die zich best ambitieus voelt, maar niet goed weet wat ze daarmee aan moet: 'Vanessa verwachtte veel van het leven, maar geloofde dat alles min of meer vanzelf ging.' Na haar rechtenstudie neemt ze een tussenjaar waarin ze schildert, in de tuin ligt en een beetje nadenkt over haar toekomst. Het hindernissenvrij ronddobberen ligt haar wel en trouwen met Victor verzekert haar van een bestaan waarin niemand nog zal vragen wat haar plannen in het leven zijn. Op haar 41e ontleent ze haar identiteit volledig aan haar man en hun 11-jarige zoon Jasper. Ze voelt zich vooral goed in de rol van "moeder van De Droom". De Droom, de school van Jasper, is heel haar leven: ze is klassenmoeder, stuurt een groepje moeders aan, schildert de decors voor de schoolmusicals en voelt zich er helemaal thuis.
Wanneer Jasper op school niet meer naar verwachting presteert komt ze er tot haar ontsteltenis achter dat hij de sleutel tot haar sociale positie is. Dat haar zoon een betere relatie met de huishoudhulp Jans heeft dan met haar ontgaat haar volledig. Ze is verbolgen over de manier waarop hij zichzelf voorstelt aan de therapeut, maar doet vervolgens niets met die informatie:
Ik ben Jasper. Ik zit in groep zeven. Ik woon in Amsterdam. Ik zit op De Droom. Ik eet per dag drie boterhammen, soms vier. Die maakt Jans. Ik ben goed in liplezen. Mijn moeder koopt dingen via internet. Mijn vader werkt op zijn kantoor en gaat op reis.
Wanneer ze niet meer als moeder van De Droom door het leven kan gaan moet ze een identiteit scheppen waarvoor ze zelf verantwoordelijkheid draagt. Op dit punt verdwijnt Jasper naar de achtergrond en komt hij pas weer naar voren om het verhaal hier en daar te sturen. Hierdoor wordt hij - net als Victor en Jans - nooit een personage van vlees en bloed. Jammer, want zij hadden meer diepgang aan het verhaal kunnen geven. Door middel van een vrouwenclubje dat geïnteresseerd is in kunst komt ze in contact met Ijsbrand, een kunstenaar die een ware opmars kent. Hun ontmoeting zet haar wereld op z'n kop en zorgt ervoor dat ze haar (gezins)leven in vraag begint te stellen. Kiest ze voor Ijsbrand of Victor, begint ze samen met haar beste vriendin een kunstgalerij of begint ze zelf weer te schilderen. Vanessa stelt alles in vraag, maar komt geen stap vooruit.
Het begin van het boek houdt het midden tussen chicklit en een feelgood roman. Je herkent in Vanessa onmiddellijk het typische hoofdpersonage: mooi, rijk, onbezorgd, zoekend zonder zichzelf echt onder de loepe te willen nemen. Hooghiemstra heeft een vlotte schrijfstijl, en gebruikt duidelijke, vrij eenvoudige zinsconstructies. Als lezer hoef je geen enkele moeite te doen. Zo wordt het beroep van Victor - ontwikkeling van navigatiesystemen - expliciet in verband gebracht met Vanessa die de weg kwijt is. Ik vind het niet fijn wanneer alles voorgekauwd wordt. Het was interessanter geweest mocht het zoeken naar dit soort verklaringen meer bij de lezer gelegd worden. Voor lezers die vooral ontspannende lectuur zoeken, kan dit wel een pluspunt zijn.
Problematischer vind ik dat geen van de personages grondig uitgediept wordt, waardoor er te veel verhaallijnen aangeboden worden die net zo snel weer worden losgelaten wanneer ze de hoofdplot niet meer kunnen dienen. De personages, ook Vanessa, zijn karikaturaal. Ook de ironische reflecties over de kunstwereld blijven net iets te vaak in het clichématige steken. Hierdoor is het niet duidelijk of de auteur scherp wil uithalen naar deze wereld of er net mee dweept. Het einde van het boek is best verrassend, maar eerlijk gezegd was ik mijn interesse in het hoofdpersonage toen al kwijt. Het uitgangspunt en de schrijfstijl zijn goed, maar de uitwerking is te oppervlakkig om te beklijven.
Centraal staat Vanessa, een knappe vrouw die zich best ambitieus voelt, maar niet goed weet wat ze daarmee aan moet: 'Vanessa verwachtte veel van het leven, maar geloofde dat alles min of meer vanzelf ging.' Na haar rechtenstudie neemt ze een tussenjaar waarin ze schildert, in de tuin ligt en een beetje nadenkt over haar toekomst. Het hindernissenvrij ronddobberen ligt haar wel en trouwen met Victor verzekert haar van een bestaan waarin niemand nog zal vragen wat haar plannen in het leven zijn. Op haar 41e ontleent ze haar identiteit volledig aan haar man en hun 11-jarige zoon Jasper. Ze voelt zich vooral goed in de rol van "moeder van De Droom". De Droom, de school van Jasper, is heel haar leven: ze is klassenmoeder, stuurt een groepje moeders aan, schildert de decors voor de schoolmusicals en voelt zich er helemaal thuis.
Wanneer Jasper op school niet meer naar verwachting presteert komt ze er tot haar ontsteltenis achter dat hij de sleutel tot haar sociale positie is. Dat haar zoon een betere relatie met de huishoudhulp Jans heeft dan met haar ontgaat haar volledig. Ze is verbolgen over de manier waarop hij zichzelf voorstelt aan de therapeut, maar doet vervolgens niets met die informatie:
Ik ben Jasper. Ik zit in groep zeven. Ik woon in Amsterdam. Ik zit op De Droom. Ik eet per dag drie boterhammen, soms vier. Die maakt Jans. Ik ben goed in liplezen. Mijn moeder koopt dingen via internet. Mijn vader werkt op zijn kantoor en gaat op reis.
Wanneer ze niet meer als moeder van De Droom door het leven kan gaan moet ze een identiteit scheppen waarvoor ze zelf verantwoordelijkheid draagt. Op dit punt verdwijnt Jasper naar de achtergrond en komt hij pas weer naar voren om het verhaal hier en daar te sturen. Hierdoor wordt hij - net als Victor en Jans - nooit een personage van vlees en bloed. Jammer, want zij hadden meer diepgang aan het verhaal kunnen geven. Door middel van een vrouwenclubje dat geïnteresseerd is in kunst komt ze in contact met Ijsbrand, een kunstenaar die een ware opmars kent. Hun ontmoeting zet haar wereld op z'n kop en zorgt ervoor dat ze haar (gezins)leven in vraag begint te stellen. Kiest ze voor Ijsbrand of Victor, begint ze samen met haar beste vriendin een kunstgalerij of begint ze zelf weer te schilderen. Vanessa stelt alles in vraag, maar komt geen stap vooruit.
Het begin van het boek houdt het midden tussen chicklit en een feelgood roman. Je herkent in Vanessa onmiddellijk het typische hoofdpersonage: mooi, rijk, onbezorgd, zoekend zonder zichzelf echt onder de loepe te willen nemen. Hooghiemstra heeft een vlotte schrijfstijl, en gebruikt duidelijke, vrij eenvoudige zinsconstructies. Als lezer hoef je geen enkele moeite te doen. Zo wordt het beroep van Victor - ontwikkeling van navigatiesystemen - expliciet in verband gebracht met Vanessa die de weg kwijt is. Ik vind het niet fijn wanneer alles voorgekauwd wordt. Het was interessanter geweest mocht het zoeken naar dit soort verklaringen meer bij de lezer gelegd worden. Voor lezers die vooral ontspannende lectuur zoeken, kan dit wel een pluspunt zijn.
Problematischer vind ik dat geen van de personages grondig uitgediept wordt, waardoor er te veel verhaallijnen aangeboden worden die net zo snel weer worden losgelaten wanneer ze de hoofdplot niet meer kunnen dienen. De personages, ook Vanessa, zijn karikaturaal. Ook de ironische reflecties over de kunstwereld blijven net iets te vaak in het clichématige steken. Hierdoor is het niet duidelijk of de auteur scherp wil uithalen naar deze wereld of er net mee dweept. Het einde van het boek is best verrassend, maar eerlijk gezegd was ik mijn interesse in het hoofdpersonage toen al kwijt. Het uitgangspunt en de schrijfstijl zijn goed, maar de uitwerking is te oppervlakkig om te beklijven.
March 19, 2017
Prachtige observaties van verwende, slappe mensen.
Het slot is wel echt te grof. Zonder het verhaal te bederven:
voor deze handelingen zijn deze mensen volgens mij te zwak.
Ik had liever een onnadrukkelijke psychologische
catastrofe gezien.
Het slot is wel echt te grof. Zonder het verhaal te bederven:
voor deze handelingen zijn deze mensen volgens mij te zwak.
Ik had liever een onnadrukkelijke psychologische
catastrofe gezien.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews