با مقدمهای از حامد فولادوندفواد فاروقی در این کتاب سعی کرده از مشهورترین و جامع ترین سفرنامه ها، برای بررسی و دسته بندی کلی آنها نهایت استفاده را کند. وی مطالب کتاب را در سه بخش مجزا تقسیم کرده: سفرنامه نویسان خارجی، سفرنامه نویسان ایرانی و سفرنامه های برگزیده. هر بخش نیز به فصل های متعددی تقسیم شده که طی آن به سفرنامه های تبلیغاتی، سفرنامه های پژوهشی، سفرنامه های داستانی و سفرنامه نویسی در سال های اخیر پرداخته شده است. مختصری از شرح حال نویسندگان و هدفشان از سفر و برداشت های جالب توجه آنها نیز در کتاب آورده شده است. نویسنده این اثر پژوهشی را در سال ۱۳۶۱ش به طبع رساند.
در پی خواندن چندین سفرنامه در طی دو سال در کلاب هاوس که فهرست ان در صفحی تلگرام پیچ و خم آمده ، تصور کردم بهتر از کتابی را بخوانیم که در کل به معرفی چند سفرنامه میپردازد. متأسفانه این کتاب مرا خیلی نومید کرد، از دید من بسیار مغرضانه نوشته شده و تنها با دید منفی به سفرنامهها پرداخته. به خصوص جای جای به اسلام ستیز سفرنامهنویسان اشاره میکند و گزینشی بدترین قسمتهای سفرنامهها را مثال آورده. مسلما در سدهی نوزدهم و بیستم در سفرنامهها غرضهای سیاسی بسیار مشهود است ولی این که بخواهیم همه را به یکپحکم برانیم کمی بیانصافی است و این که همه را با مقاصد استعمارگرایانه به حساب آوریم. به هر حال ، همان جلسهی نخست خوانش و مرور ان پیش از جلسهی دوم از ادامه ی خواندن این صرف نظر کردم. شاید یک دلیل انتخاب نه نویسنده که مقدمهی دکتر حامد فولادوند بود.