Thuis mag ik niet meer zeuren

by Sylvia Witteman

Er is een hoop te zeggen voor thuisblijven. Je kunt tegenwoordig alles laten bezorgen, van roti speciaal tot kattengrit, bh’s in moeilijke maten en obscure oude meisjesboeken. De Chinezen laten zelfs westerse steden nabouwen. Die krijgen windmolens, trapgeveltjes en de Brug der Zuchten zonder dat roteind te hoeven vliegen. Lekker kijken naar al die uitheemse wereldwonderen, een kommetje rijst met kippenknietjes onder handbereik, en daarna fijn slapen in je eigen bed. Naar buiten gaan heeft echter ook zijn bekoring. Naast vrijuit zeuren kun je dan bijvoorbeeld zelf je bloemen uitzoeken, of eens naar een snoeivormpark om een levenslange fascinatie voor keurig in vorm geknipt struweel uit te leven. Of veldonderzoek doen bij de Hema wanneer de worst in zijn geheel in de ban lijkt te zijn gedaan, en spieden naar horden terneergeslagen prille worstweigeraars. In deze nieuwe bundel een keur aan binnen- en buiten observaties, niet eens allemaal somber getoonzet.

Genres: Nonfiction, Autobiography, Short Stories

192 pages, Paperback

First published October 25, 2016

About the author

Sylvia Witteman is a Dutch culinary journalist and columnist for the national daily newspaper De Volkskrant.

Reviews

[Mehsi]

Haha, dit was weer een geweldig boek van Sylvia Witteman! Lekker gelachen, en ook vaak zeer ja-geknikt op verschillende dingen. :P

[Suzan]

3.5

[Hannie]

Columns die eerder in de krant zijn verschenen. Leuk voor tussendoor. Grappig, herkenbaar. Een aanrader.

[Hanneke Wildschut]

Zelfs na twee andere bundels van Sylvia Witteman nog steeds goed voor een lach en af en toe een glimp van herkenning.

[José Van Rosmalen]

De columns van Sylvia Witteman gaan overal en nergens over, springen van de hak op de tak en toch werkt het lezen ervan aanstekelijk als een glas koele witte wijn op een zonnig terras. Ze observeert zichzelf en de mensen om haar heen. Regelmatig komt de actualiteit binnen zoals in dit boek uit 2016 de dood van Johan Cruyff en David Bowie, leeftijdgenoten maar ook sterren die op heel verschillende planeten leefden. Soms prikt Sylvia even door de uiterlijke schijn, de façade die mensen op proberen te houden. Hoe goed het allemaal gaat maar ondertussen. Die stukjes blijven het meeste bij me hangen Haar columns zijn soms ook niemendalletjes, maar ze vervelen nooit. Sylvia kan schrijven, dat is haar ‘geheim’.

[Dana Bol-Koster]

Sommige verhalen waren vermakelijk maar ik vond het wel erg veel herhalend en typisch Amsterdams. Zulke dingen overkomen ons in Rotterdam niet, of we vinden het gewoon niet dusdanig interessant om erover te schrijven misschien ;)

[Angel Serrano]

Colección de artículos publicados en De Volkskrant sobre la via en Amsterdam de la autora con sus tres hijos adolescentes y su visión cómica y crítica, pero cariñosa, de la sociedad holandesa y, en particular, de su capital. Muy divertido.

[Anne Marg]

Niet zo leuk als sommige van haar andere boeken, misschien iets teveel van gelezen. Toch heb ik soms hardop om gelachen en wat prettig is: je kunt even twee stukjes lezen en het dan weer wegleggen. Daar leent het boek zich goed voor. Dus prima te lezen als je ook druk bent met andere zaken.

[Marooi]

Tja. De titel is al fijn. Van mij mag Sylvia in de krant zoveel zeuren als ze wil. En het stuk over de Bowie tentoonstelling en die over zijn dood zijn fantastisch.

[Rachel Castermans]

Hilarisch. Witteman schrijft dermate beeldend dat je het meteen voor je ziet. Aanrader.

[Henriette]

Heel leuke columns.

[Petricia]

Wel grappig voor tussendoor, maar niet speciaal.

[Betty]

Heerlijk geluisterd. Niet heel verrassend, maar gezellig.

[Liesbeth Van T Ende]

Hardop grinniken tijdens het lezen van dit boek

[Gijs Zandbergen]

Inmiddels al zo veel columns van Sylvia Witteman voorgelezen dat ik er niets meer over kan zeggen dan dat drie per avond er precies genoeg zijn om opgewekt in slaap te vallen.

[Martijn Euyen]

Opnieuw tranen met tuiten. Heerlijke zinnen. Kon weer niet stoppen met lezen.

[Lieske Coumans]

Dit boek leest makkelijk weg en ik vond het erg grappig, soms moest ik hardop meelachen.