Cuentos escogidos

by Guy de Maupassant

Na presente edição reúne-se uma selecção de contos daquele que é considerado o grande mestre do conto francês, e um dos seus maiores expoentes na história da literatura: Guy de Maupassant. A escolha dos contos deve-se a uma estreita colaboração entre Miguel Viqueira e Pedro Tamen, que os traduz, com a mão do grande poeta que é, de forma soberba. Da vasta obra literária que o autor nos deixou, foram escolhidos quarenta e dois contos, divididos em três partes: «Contos mundanos, amorosos, eróticos e galantes», «Contos inquietantes, de horror e de mistério» e «Contos exemplares». Esta recolha procura dar a conhecer aos leitores portugueses a maravilha que é a prosa deste grande escritor do século XIX.

Genres: Short Stories, Fiction, France, Classics

115 pages, Paperback

Published December 1, 2006

About the author

Henri René Albert Guy de Maupassant was a popular 19th-century French writer. He is one of the fathers of the modern short story. A protege of Flaubert, Maupassant's short stories are characterized by their economy of style and their efficient effortless dénouement. He also wrote six short novels. A number of his stories often denote the futility of war and the innocent civilians who get crushed in it - many are set during the Franco-Prussian War of the 1870s.

Reviews

[Paradoxe · Rating 4 out of 5]

Τελευταία έμαθα πως εξέδωσε ο Ίκαρος ένα βιβλίο που εμπεριέχει ορισμένες ‘’αστοχίες’’ σε επίπεδο κοινωνικό. Δεν έχω προσωπική αντίληψη, ούτε διαμορφωμένη γνώμη, καθότι δε διαβάζω ούτε ψυχολογία, ούτε κοινωνιολογία. Στα καθ’ ημάς, έχω να πω ότι η μετάφραση συγκρίνοντας κάποιες ιστορίες που έχω ξαναδιαβάσει, ήταν αξιολογότατη κι ανωτάτου λεξιλογικού επιπέδου και η επιμέλεια του βιβλίου άρτια, με ένα και μοναδικό λάθος στο σύνολο των κειμένων και με πλήρη στοιχεία στον πρόλογο, στον επίλογο και στις σημειώσεις.

Αν έπρεπε να κρίνω το βιβλίο συνολικά, θα έλεγα πως μου κράτησε πολύ καλή παρέα, με κείμενα ανάλαφρα, αλλά όχι ασόβαρα και αναλύσεις που κερδίζουν με την λεπτομερή εκφραστικότητα τους, χωρίς να κουράζουν. Μαζί με τα Επίλεκτα απ’ τον Ίκαρο, ξαναδιάβασα τα Δεκατέσσερα διηγήματα του ιδίου, από εκδ. Πορεία και παράλληλα με το δίτομο των διηγημάτων του σχεδόν συγκαιρινού ( ειδικότερα απ’ το Β’ τόμο κι έπειτα ) Ντοστογιέφσκι. Αυτή η αναφορά δε γίνεται, για να δείξω πόσο κουλτουριάρης είμαι, παρά μόνο για να επισημάνω πως ο Μωπασάν δεν είναι υποδεέστερος όπως θεωρείται λόγω του ανάλαφρου στακάτου τρόπου του, αλλά διαφορετικός. Δεν αναλύει, περιγράφει. Έχει τις εμμονές του όπως κάθε άλλος συγγραφέας και μοιράζεται με το Ντοστογιέφσκι την πεποίθηση της ταχείας φθαρτότητας του συγκαταβατικού ζευγαριού, όπως αυτό ορίζεται μέσα σ’ ένα γάμο. Σταματάω εδώ διότι μια συγκριτική ανάλυση θα ήταν άδικη και για τους δυο συγγραφείς και επίσης γιατί δεν το ‘χω να κάνω τέτοιου είδους ανάλυση. Ας μείνουμε, πως διάβασα και διαβάζω ωραία πράγματα, έξυπνα, βαθιά που μου μένουν και που η γνωσιακή αξία τους με βάση τις εμπειρίες μου είναι υψηλή.

Μ’ αρέσει η ταχύτητα, ο σαρκασμός και οι κοινές μας εμμονές με το Μωπασάν. Αντίθετα απ’ το μεταφραστή που αποδίδει στο φάντασμα του Σοπενάουερ στοιχεία και εμμονές τις οποίες δεν άντλησε απ’ αυτόν ο Μωπασάν με κυρίαρχο σημείο τη Γυναίκα. Ο Μωπασάν αναγνωρίζει τη σπουδαιότητα των χαρισμάτων της, αλλά τρομάζει απ’ την ελλιπή δυνατότητα του να τη μεταφράσει, κοιτώντας παράλληλα μέσα στο κουτί χωρίς να το αντιλαμβάνεται πάντοτε καλειδοσκοπικά. Αναγνωρίζει τη δύσκολη θέση της γυναίκας στην εποχή του, ως υποχείριο αποφάσεων άλλων, για τα σημαντικά ζητήματα, αφήνοντας μια ελάχιστη επιλογή μικροαποφάσεων που μόλις τεντώνουν το λουρί, αλλά ποτέ δεν το σπάνε, στα στενά όρια μιας αυλής. Η δε γυναίκα όσο πιο χωμένη είναι στην κοινωνικότητα, τόσο περισσότερο δέσμια της είναι, τόσο πιο ασήμαντες οι ευκαιρίες της για να μπορεί να αποφασίζει για τη ζωή της.

Εντούτοις, όπως μας έχει αποδείξει στο Ζαν και Πιερ δεν είναι μόνο ερωτικός συγγραφέας, είναι πολλά περισσότερα απ’ αυτό. Είναι ένας φανός που στοχεύει στις αντιθέσεις, στις αντιφάσεις, στην περιγραφή και όχι στην ανάλυση, μα το κάνει με ακρίβεια κόκκου. Και γι’ αυτό – μια απ’ τις καλές εμμονές που έχει αντλήσει απ’ το Σοπενάουερ – δε θέλει να κοροϊδεύει μέσα απ’ τα γραπτά του, όπως δε θα ‘θελε να τον κοροϊδεύουν άλλοι μέσα απ’ τα δικά τους γραπτά. Επειδή επιλέγει το ρόλο του αφηγητή, δίνει απλόχερα στον αναγνώστη το ρόλο του σκηνοθέτη, μέχρι κάποιων σημείων που δυναμικά διατηρεί αυτό το ρόλο για τον εαυτό του, από μια ανάγκη να διασφαλίσει την πλήρη κατανόηση της εικόνας. Δεν ερμηνεύει σαν το φιλόσοφο Σοπενάουερ όμως, όλα υπάρχουν ελεύθερα στο χώρο, εκείνος αναγγέλλει, οριοθετεί, αλλά δεν κατευθύνει.

Το βιβλίο είναι βαθμολογημένο με βάση τις ιστορίες. Ακολουθεί αυτή η βαθμολογία, όπως και ορισμένες σκέψεις για τις ίδιες τις ιστορίες, οι ομοιότητες που ψυχανεμίζομαι.

ΜΙΑ ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΕΞΟΧΗ: 4

ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΣΚΥΛΟΥ: 5
Όσο λυπηρή είναι η περιγραφή, άλλο τόσο εξαίσια τη μεταφέρει. Ένας άφταστος, εναργής φόρος τιμής στη Μούμου.

ΤΟ ΠΗΔΗΜΑ ΤΟΥ ΒΟΣΚΟΥ: 4,5
Προπαρασκευαστικό αφήγημα με στιγμιότυπα απ’ το ‘’Μια ζωή’’, με πολύ περισσότερη ουσία όμως και συνοχή.

ΕΝΑΣ ΚΟΡΣΙΚΑΝΟΣ ΛΗΣΤΗΣ: 2,5

Η ΑΓΡΥΠΝΙΑ: 4,5
Συγγενές υπό κάποιες έννοιες τόσο με το ‘’Ζαν και Πιέρ’’, όσο και με το ‘’Μια ζωή’’, όμως μεστότερο.

ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΕΤΕΙΝΟΣ ΛΑΛΗΣΕ: 3

Η ΚΑΡΕΚΛΟΥ: 5
Το 5 αντιπροσωπεύει όλα εκείνα που δε γράφτηκαν και λαμποκοπούν τα τελευταία 135 χρόνια, με όλη τους την ενάργεια.

Ο ΦΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΤΟΥ: 4

Ο ΠΙΕΡΡΟ: 4

Ο ΦΟΒΟΣ: 3
Άλογος πανικός και η δύναμη της αυθυποβολής

ΤΟ ΠΟΥΛΗΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ: 5
Ξανά, αυτά που λείπουν, λάμπουν και σφυροκοπούν τις ηθικές απαξιώσεις μας

Ο ΛΥΚΟΣ: 3
Πολύ ατμοσφαιρικά δοσμένη ιστοριούλα

ΜΕΝΟΥΕΤΟ: 5

ΠΛΑΙ Σ’ ΕΝΑ ΝΕΚΡΟ: 5

ΔΥΟ ΦΙΛΟΙ: 5
Αναμφίβολα, ο τρόπος να γράφουν λογοτεχνικά ο Καίσλερ ή ο Ρεμάρκ είναι καθηλωτικός, όταν γράφουν για θέματα που αφορούν την εμπειρία της κτηνωδίας. Κάτι τέτοιο δύσκολα μπορεί να το φαντασιωθεί ο οποιοσδήποτε άλλος, με τρόπο που να γεννήσει μέσα μας τη φρίκη. Μπορεί όμως να μας καθηλώσει κάποιος σαν το Μωπασάν με τη ζωή στη μη ελευθερία.

ΕΝ ΠΛΩ: 4,5
Μερικές φορές η περιγραφικότητα του είναι καταραμένη.

ΤΑ ΚΟΣΜΗΜΑΤΑ: 4
Την έχω συναντήσει σε πολλές συλλογές και πάντοτε τη διαβάζω. Το κέφι της, μεταξύ άλλων, ξεχειλίζει.

Ο ΑΓΙΑΝΤΩΝΗΣ: 5
Μου προκάλεσε οργή, αποτροπιασμό, ξανά οργή, κατανόηση και λύπη

Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΟΥ ΒΑΛΤΕΡ ΣΝΑΦΣ: 3

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ: 3,5

ΜΙΑ ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ: 3
Τώρα νιώθω γιατί τον θαύμαζε ο Τσβάιχ. Μέσα σε ελάχιστες σελίδες αισθάνεσαι πως έχεις διαβάσει εκατοντάδες πράγματα.

Ο ΜΙΚΡΟΣ: 3,5
Παραλλαγή του Ζαν και Πιερ κι ίσως των νεανικών χρόνων του Γκοριό

ΜΙΑ ΒΕΝΤΕΤΑ: 3

ΠΙΚΡΙΑ: 5
Οι μόνες ‘’μικρές’’ ιστορίες που θα μπορούσαν να σταθούν δίπλα της, έχουν γραφεί απ’ τον Τσβάιχ, το Γκρην, το Μωμ και το Ρίλκε.

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ: 5
Πόσες φορές έχεις πει ‘’δε γουστάρω τις δεσμεύσεις’’

ΤΟ ΜΟΝΤΕΛΟ: 4
Μια απ’ τις καλύτερες αποδείξεις πως ο Σοπενάουερ δε μισούσε, φοβόταν.
Η μόνη διάσταση στην οποία μπορούμε να δούμε αυτή την ιστορία, είναι για την έξοχη περιγραφή του πως βλέπουμε φορές – φορές το άλλο φύλο, ανεξάρτητα και ελεύθερα απ’ τις ερμηνείες που ντύνουμε μετά τα γεγονότα.

ΤΟ ΧΕΡΙ: 4
Α! Ένα απ’ τα ωραία, ατμοσφαιρικά μυστήρια που δε δίνουν απαντήσεις κι έχουν την αρετή να σε βάζουν να ψάχνεις για ώρα μετά, πιθανές εξηγήσεις. Το έχω συναντήσει αρκετές φορές, πάντοτε το διαβάζω, ποτέ δεν έχω καταλήξει κάπου.

ΓΚΑΡΣΟΝ ΜΙΑ ΜΠΙΡΑ: 4,5
Σε κάνει ν’ αναρωτιέσαι ώρα για τα κίνητρα. Ξεδιπλώνεται μέσα σου σαν εκείνες τις σκάλες που θηλυκώνουν η μια μέσα στην άλλη. Έχει όμως μια ατέλεια: Δεν ξέρει ο Μπαρρέ τι φταίει, αλλά ξέρει. Η μήπως ξέρει; Ή δεν ξέρει;

ΤΟ ΠΑΛΙΑΛΟΓΟ: 5
Ο Σοπενάουερ κι ο Στάϊνμπεκ θα έκλαιγαν με μαύρο δάκρυ. Άλλη μια απ’ εκείνες που όσα δε γράφονται, λάμπουν περισσότερο.

ΕΙΔΥΛΛΙΟ: 3
Το είδος της ιστορίας που θα σκανδάλιζε τον Απολιναίρ και τον Τσέστερτον

ΤΟ ΠΕΡΙΔΕΡΑΙΟ: 5
Το είδος της παραβολής που θα μπορούσαν να έχουν γράψει οι δυο, τόσο ασυμβίβαστοι μεταξύ τους, φιλόσοφοι. Ο Νίτσε κι ο Βολταίρος.

ΤΟ ΒΑΡΕΛΑΚΙ: 4
Προς τα ελληνικά κόμματα

Ο ΜΕΘΥΣΤΑΚΑΣ: 3,5
Το τέχνασμα του Ματυρέν με τάραξε πιότερο απ’ τη βιαιότητα του εγκλήματος, όσο κι η αντίδραση του ταβερνιάρη. Κάνω συνειρμούς πάνω σ’ αυτό. Άτιμες μικρές κοινωνικές δεξαμενές.

ΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ Σ9: 5
Τα καμώματα της σάρκας τα βλέπει ο νους και γελάει κι η ψυχή κλαίει, γιατί ξέρει όπως ο Αριστοτέλης πως η ψυχή ντύνεται το σώμα, το κάνει να της μοιάζει. Πόσες Μαλένες να υπήρξαν μέσα στην εσχατιά των πολέμων που τους αποδόθηκαν ή δεν τους αποδόθηκαν τα πραγματικά τους κίνητρα; Διαολεμένη συνάφεια, να μη τη θες και να μη ζεις χωρίς αυτήν.

ΤΟ ΤΙΚ: 4,5
‘Όπως προέβλεψε κι ο ίδιος η ιστορία αυτή θα άρεσε πολύ στον Πόε, ίσως και στο Λε Φανού κι υπό μια έννοια, στον Κούντερα.

Ο ΕΓΚΑΤΑΛΕΛΕΙΜΜΕΝΟΣ: 3

Η ΔΙΑΘΗΚΗ: 5
<< Τον κοίταξε κατάματα με τρόπο βαθύ και παράξενο, σαν να ήθελε να βρει κάτι εκεί μέσα, να ανακαλύψει το άγνωστο εκείνο του Όντος που δεν εξιχνιάζεται ποτέ και μόλις που μπορούμε να μαντέψουμε αστραπιαία, σε στιγμές που ο άλλος δε φυλάγεται, έχει αφεθεί, ή δεν προσέχει, κι είναι σα ν’ αφήνει μισάνοιχτες πόρτες προς τα μυστηριώδη εσώψυχα του >>

<< έμειναν ν’ αλληλοκοιτάζονται για λίγο, στα μάτια από πολύ κοντά, προσπαθώντας να δουν, να μάθουν, να καταλάβουν, να ανακαλύψουν μέσα στον άλλο, να αναμετρηθούν ως τα μύχια της σκέψης, μέσα σε μια απ’ αυτές τις εναγώνιες και βουβές αναζητήσεις δυο υπάρξεων, που αν και ζουν μαζί, εξακολουθεί η μια ν’ αγνοεί την άλλη, αλλά που η μια υποψιάζεται, οσμίζεται, καραδοκεί ασταμάτητα την άλλη >>

ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ 11: 3,5

Η ΝΤΟΥΛΑΠΑ: 4,5
Θα κόρωνε μες στο γυριστό μουστάκι του μ’ αυτή την ιστορία ο Ξενόπουλος

Η ΒΑΦΤΙΣΗ: 4
Το είδος της ιστορίας που θα σαγήνευε τον Κάφκα και κατά κάποιο τρόπο τον Κόνραντ

Η ΑΓΝΩΣΤΗ: 3
Ο Απολιναίρ, ο Εμπειρίκος, ο Τσβάιχ και ο Κούντερα θα διασκέδαζαν μ’ αυτή την ιστορία

ΕΝΑΣ ΤΡΕΛΟΣ: 4,5
Ο Νίτσε, ο Σαμαράκης, ο Τσέστερτον, ο Κόνραντ, ο Τερζάκης κι ο Αθανασιάδης, ίσως να ‘μεναν έκθαμβοι μ’ αυτή την ιστορία, ή να προσπέρναγαν.

Ο ΕΡΗΜΙΤΗΣ: 4
Το είδος της ιστορίας που θα ενδιέφερε το Σαντ και τον Σαμφόρ, όχι όμως για το περιστατικό που περιγράφει, όπως σίγουρα θα νόμιζαν οι χοντροπατάτες.

Η ΣΑΡΜΑΝΙΤΣΑ: 4

Ο ΑΛΗΤΗΣ: 5
Κι όλο πας πίσω, όλο πας πίσω κι εγκλωβίζεσαι στη γωνιά, ασφυκτιάς, καμιά βοήθεια, ούτε κατανόηση. Μια άκρη και το ποτάμι ξεχύνεται κι ύστερα όλοι μιλούν για κοινωνικό φαινόμενο, όλοι ξάφνου βλέπουν με τα μάτια, με τ’ αυτιά, με … οτιδήποτε.

Η ΝΕΚΡΗ: 4
Φόρος τιμής στον Πόε και ίσως το Μπάϋρον.

Η ΝΥΧΤΑ: 3
Το είδος της ιστορίας που θα άρεσε στον Πόε, το Λιγκόττι και το Λόρδο Ντάνσανι.

Η ΟΡΝΤΙΝΑΝΤΣΑ: 3

Ο ΠΝΙΓΜΕΝΟΣ: 4
Το είδος της ιστορίας που θα συγκινούσε τον Πόε, το Τζόϋς και το Θεοτόκη.

ΟΙ ΩΤΟ ΠΑΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΓΙΟΣ: 4,5
Ποιος αποφάσισε ότι η συντροφικότητα παντρεύεται με το ερωτικό στοιχείο και μόνο;
Πόσες φορές έχει τύχει κάποιος που έχει δεσμούς με άλλους ανθρώπους, όταν χαθεί και βρεθούν χωρίς αυτόν ενδιάμεσα, να βλέπουν στοιχεία του μέσα στον άλλο.

ΟΙ ΕΠΙΤΥΜΒΙΕΣ: 3,5

Ο ΠΡΑΜΑΤΕΥΤΗΣ: 2,5

[Teresa · Rating 5 out of 5]

Quarenta e dois contos. E não encontrei sequer um que pudesse avaliar com menos de cinco estrelas.

Sobre Guy de Maupassant diz Pedro Tamen, o tradutor:
Dotado de um talento extraordinário, Maupassant deixa na sua escrita marcas inconfundíveis que fazem dele um escritor de primeira grandeza: naturalidade, precisão e sentido de humor. Aliadas a uma excepcional sensibilidade, e a uma técnica perfeita, estas pessoalíssimas qualidades fazem dele um autor que se lê com prazer, com surpresa ou com paixão, mas jamais com indiferença.

[Catherine Vamianaki · Rating 5 out of 5]

Ένα υπέροχο βιβλίο του Μωπασσαν. Περιέχει διάφορες σύντομες ιστορίες της εποχής εκείνης. Απλή γραφή και κατανοητή. Έχει αναφορές στα ήθη και έθιμα των Γάλλων τότε.

[Katerina Gaitanou · Rating 5 out of 5]

Εάν η γραφή μπορούσε να αγγίξει την τελειότητα, αυτά τα διηγήματα του Μωπασάν είναι ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα της εκπλεπτυσμένης τέχνης του συγγραφέα που βλέπει βαθιά στην ψυχή της ύπαρξης - έμψυχης και άψυχης - και την αποτυπώνει στο χαρτί ως ανεκτίμητο έργο τέχνης. Συγκινησιακό, ενίοτε καυστικό και σατυρικό, με ωμή βία και απόλυτο ρεαλισμό, ένα βιβλίο που εκτός από λογοτεχνική αξία, αποτελεί σπουδή στα κίνητρα της ανθρώπινης φύσης.
Συγκλονιστική η απόδοση του μεταφραστή.

[Hugo Emanuel · Rating 5 out of 5]

Esta edição colecciona alguns contos do sempre irónico, mordaz e divertido Guy de Maupassant. Esta edição divide os contos em 3 secções: Contos mundanos, amorosos, eróticos e galantes; Contos inquietantes de horror e de mistério e Contos exemplares. Embora seja da opinião que esta divisão de contos seja bastante errónea (não há um único conto que se possa chamar de propriamente de "erótico"; alguns contos são incluídos na secção errada - "A Morta" dveria claramente ser inserida na 2ª secção ao invés da 1ª - e os temas dos chamados "Contos Exemplares" são essencialmente os mesmos dos da primeira secção, por exemplo), os contos coleccionados são todos excelentes e variados. A maior parte destes retratam divertidas "vignettes" e comédias de costumes que, á primeira vista parecem ligeiras e passarem de pouco mais do que pequenas anedotas mas que se analisadas revelam o pulso da sociedade parisiense da época que é impiedosamente desmantelada, expondo toda a hipocrisia, cinismo que a caracteriza, mas também a força ou sagacidade com que algumas mulheres contornavam as limitações sociais e económicas que a sociedade da época lhes impunha.
Um (infelizmente) pequeno numero de contos revelam o lado mais "negro" de Maupassant, nos quais retratam-se homicídios, "vendettas" e até em alguns casos forças sobrenaturais.
Em todos estes contos destaca-se acima de todo a prosa deste excelente escritor que com uma frase pinta-nos na perfeição o universo físico e emocional que envolve as personagens dos seus contos.
Recomendo vivamente a leitura deste escritor que parece ser um pouco negligenciado pelas editoras de lingua Portuguesa e Inglesa.

[Semih Doğan · Rating 3 out of 5]

Benim için "eşekten inip ata binme etkisi" yaratan kitap oldu. Ne demek istediğimi açıklayayım hemen: Son zamanlarda Murathan Mungan gibi durum(kesit) öyküleri okuduğum için Maupassant'ın öykülerindeki olayları hızlıca anlatış tarzı kendimi ata binmiş de atı son sürat koşturuyormuş gibi hissetmeme sebep oldu.

Lisedeyken öğretmenlerimiz öykücülüğü ikiye ayırarak inceleme yapardı. Hiç unutmamışım. Hala öyle midir bilemem tabi. Dediğim gibi, bizim zamanımızda Mauppassant tarzı ve Çehov tarzı olarak ikiye ayrılıyordu öykücülük.

Maupassant tarzı, olayların egemen olduğu öykü tarzıydı ve edebiyatımızdan örnek olarak Ömer Seyfettin öyküleri gösteriliyordu.

Çehov tarzı ise, durum olaylarının anlatıldığı öykü tarzıydı ve edebiyatımızdan örnek olarak Peyami Safa öyküleri gösteriliyordu. Yine hiç unutmam Peyami Safa kitapları içerisinden de Matmazel Noralya'nın Koltuğu örneği veriliyordu.

Kitaba gelirsek; Maupassant bu kitabında tam 26 adet öyküye yer vermiş ve hepsinde olay anlatımları ön planda. Öyle ki, 7 sayfalık bir öykü içerisinde bir adamın doğumundan ölümüne kadar geçen olayları anlatabilmiş yazar. Hayret ettim doğrusu...

Bu kitabın bana katkısı ise, durum öykücülüğünü daha çok sevdiğimi ve bu alana yönelmem gerektiğini fark etmemi sağlaması oldu. Olay öykücülüğünü sevenlere tavsiye edebilirim.

[Ufuk Beyazova · Rating 4 out of 5]

Seçilmiş Hikayeler / Guy de Maupassant

Amerika'ya gidip zengin olmuş, dönüp kendilerini kurtarmasını bekledikleri Jules amcanın bir dilenci olarak geri dönmesi, ıssız otelde yapayalnız bir kış geçirecek olan iki adamdan birinin karla kaplı dağda kaybolması, denizde kocasının ķaybolmasından on yıl sonra bir çocuklu bir dulla evlenen kadının kocasının yıllar sonra çıkıp gelmesi, oğluyla yaşayan dul annenin oğlunu bir kavga sırasında öldüren katilden aldığı öç, tüyler ürperici deyimine örnek iki askerlik öyküsü, savaşta ölen tek oğlunun intikamını evini işgal eden Prusyalılardan alan yaşlı anne, yıllar sonra kendisini terketmiş olan ebeveynlerini öldüren genç adamın savunması, hiç itiraf edilmemiş bir aşk öyküsü.
1800 lerin sonunda Fransa'da yaşayanları konu edinen gerçekçi, yalın, sevimli öyküler.

[tiago. · Rating 3 out of 5]

This small compilation of stories shows just how versatile Maupassant can be, ranging a wide variety of subjects. I liked nearly all of the 13 stories, some of the highlights being Un Coup d'État, Le Loup and La Peur. The grim, dark and melancholic atmosphere Maupassant manages to imprint on his stories was very attractive to me. What I didn't particularly enjoy was that some of the stories of this particular edition were shortened to fit the book. Overall a good book, that got me curious to read more Maupassant.

[Glioris · Rating 5 out of 5]

Λιτά, απλά διηγήματα γραμμένα με ωραία βατή γλώσσα, μακρυά από φανφαρονισμούς και μακαρονισμούς με ενδιαφέρουσα πλοκή. Διαβάζεται απνευστί...

[Serdar Yalçın · Rating 4 out of 5]

Guy de Maupassant'ın kısa öykülerden oluşan bir seçkisi, vaktiyle 4 vermişim, ikinci kez okudum, bu notu değiştirmeyeceğim, ama 5 yıldızı hakkettiğini düşünüyorum.

Öyküler çok hızlı akıyor, uzun uzun karakterlerin tanıtımına ya da karakter analizine girilmiyor. Öykü anlatılıyor ve bunları düşünmeyi okura bırakıyor. Aynı hikayeleri Zweig yazsa, her birinden bir novella yani uzun hikaye ya da kısa roman çıkartırdı, ama daha derin bir etki bırakabilir miydi? Bilmiyorum. Bu yazarın tarzı, hoşunuza gidebilir ya da gitmeyebilir ama yazarın tarzı bu.

Kitap genel olarak hoşuma gitti, hikayeler içinde ön plana çıkanlar olduğu gibi vasat olanlar da var, ama vasat altı diyebileceğim bir hikaye yoktu.

Tavsiye ederim.

[Christina]

παρότι είναι εξαιρετική η γραφή του, δεν αντέχω πλέον να διαβάζω σε κάθε σχεδόν δεύτερο κεφάλαιο να θανατώνει ένα σκυλί. Σόρρυ Γκι.

[Madalena]

obrigada à Maggie por me ter recomendado este senhor porque ele é de facto o rei do conto. acho que brilhou particularmente na primeira parte do livro, os contos de amor, enquanto a secção se contos 'assustadores' me desiludiu um pouco e a de contos exemplares não foi exactamente o que esperava. melhores: a casa tellier, à beira da cama, velhacaria, história de um cão e o colar.

[Dal · Rating 4 out of 5]

Remil fan de Lui ? / ¿Él?. Usé el libro para un parcial de Literatura Francesa y no podía parar de citar el prólogo a Pierre et Jean ("La novela")
Encima, edición bilingüe, qué cosa más hermosa💕

[Leila Chandler · Rating 4 out of 5]

Some of the stories were great, some were very dull.