Dat er een schrijver in Georgina Verbaan schuilt (en wát voor een), weten tot nog toe alleen de lezers van NRC. Die weten ook hoe zij met haar heel eigen stijl en fantasie over een wereld schrijft die veel kleurrijker en opwindender is dan die op eerste gezicht lijkt. Alledaagse voorvallen in en om haar Amsterdamse etagewoning groeien in haar hoofd uit tot bevreemdende, vaak hilarische episoden. Niet zonder zelfspot maakt ze ons deelgenoot van haar steeds opspelende angsten en haar pogingen eindelijk een fatsoenlijk mens te worden. Maar Georgina Verbaan heeft ook oog voor de wereld om haar heen, of het nu maatschappelijke kwesties zijn of haar onderbuurvrouw met een Dirk-tas vol lege sherryflessen.
Loze ruimte zindert aldus van schrijflust en maakt Verbaans debuut, gebaseerd op haar NRC-columns, tot een gebeurtenis. Dit is een auteur van wie we nog veel gaan horen.
Kreeg dit boek aangeraden, ‘is denk ik wel jou humor en doet me denken aan hoe jij verhalen verteld soms’. Het was even wat anders dan normaal maar zeker vermakelijk.
Wat is Georgina toch een apart mens. Haar columns zijn zó leuk, ze schrijft en observeert heel goed, mét alle steekjes die er los zijn. Ik genoot ervan.
Dit is geen boek om in een ruk uit te lezen, maar als je af en toe een paar columns leest is het leuk. Wel is de ene column leuker dan de andere, maar dat is vaak zo met dit soort boeken. In het begin had ik even mijn twijfels over het boek. Nadat ik besloten had steeds korte stukjes te lezen beviel het mij wel. Leuk om Georgina Verbaan iets beter te leren kennen.
Verbaan is a local actress, and I used to think she was a bit of an airhead. But she's not! An observant, funny, daring writer with a really really weird head. I loved this little book.
"Man, wat zal de arme ziel schrikken van het monster dat er huist in het op koddige gympies de straat af bouncende kleine meisje met het hoofd als een tomaat en de dansende paardenstaart. Ik maak je af. " (Citaat uit Loze Ruimte, Georgina Verbaan).
Dat bouncende kleine meisje schrijft leuk! En wat vind je van deze juweeltjes:
"Met je ogen dicht wordt zo’n panfluit groter en groter en van de mantra ‘niet aan voeten denken’ ga je heel erg aan voeten denken."
'Misschien vindt men je jezelf als je goed kunt aanvoelen welke verwachtingen mensen van je hebben en je daar vervolgens aan voldoet, terwijl je tegelijkertijd overkomt als iemand die geen filter op zijn eigen gedrag heeft. En wellicht vindt men je juist niet jezelf als ze geen hoogte van je kunnen krijgen, je onvoorspelbaar bent zonder dat het voorspelbaar is dat je onvoorspelbaar bent. Zoiets?"
"Over de glinsterende straten rijden schimmen op fietsen in gevecht met slierten nat haar, tassen of de tijd."
Sommige columns vond ik geweldig, anderen minder. Het korte verhaal "Nel" was super.
Pat toeval kwam ik dit boekje tegen in de online Bibliotheek. Aangezien ik Georgina een grappig mens vind, en nieuwsgierig naar haar schrijfkunsten was, heb ik het boek gelezen. En inderdaad, ze schrijft met humor en ik vond haar stukjes heel vermakelijk om te lezen. Het laatste verhaaltje in het boek is dan weer zo bizar dat het eigenlijk niet bij de andere hoofdstukken past, maar niettemin goed geschreven.
Voor het NRC schreef Verbaan een column, en deze zijn gebundeld tot dit kleine boekje. Haar kat is regelmatig een personage in haar stukjes, maar ook buren en mensen op straat die zij observeert en een verhaal bij hen bedenkt. Georina is een beetje raar, op een leuke manier, en dat lees je ook terug in dit boek. Hiet heel hoogdravend, zeker ook niet slecht. Een fijn boekje voor tussendoor
Ongeveer 50 columns die eerder verschenen zijn in NRC Next. Georgina Verbaan heeft een geheel eigen stijl, waar ik vaak enorm om kon lachen. Niet alle columns vond ik even goed. Het boek sluit af met wat een erotisch verhaal genoemd wordt. Het is een hilarisch verhaal, geheel in de stijl van Georgina, maar verwacht niet dat het opwindend is. Eerder het tegenovergestelde.