دو نمایشنامه از اوریپید

by Euripides, سحر پریازانی (Translator)

کتاب «دو نمایش‌نامه از اوریپید» نوشته‌ی «اورپید» و برگردان «سحر پریازانی» است. کتاب حاضر مجموعه‌ی دو نمایشنامه‌ با نام‌های «ایفی‌ژنیا در اولیس» و «ایفی‌ژنیا درمیان توری‌هاها» از نمایشنامه‌نویس یونانی «اورپید» در قرن پنجم پیش از میلاد است. این دو نمایشنامه از تاثیرگذار‌ترین و مشهورترین درام‌های یونان باستان هستند که علاوه‌بر مضامین عمیق آن، اطلاعات ارزشمندی از موضوعات انسان‌شناسی و اسطورهای یونان در اختیار خواننده قرار می‌دهد. قربانی شدن انسان برای خدایان و اسطوره‌ها، موضوع مشترک هر دو نمایشنامه است. در بخشی از نمایشنامه‌ی «ایفی‌ژینا در اولیس» می‌خوانیم: «این اندیشه‌ها متعلق به یک شاه نیست. تو پسر آترئوس هستی. شادی ناب حق طبیعی توست. سرنوشت تو زیستن در خوشی و رنج هر دو است. تو انسانی. انسان میرا. و چه دوست داشته باشی، چه نداشته باشی خواست خدایان برپا خواهد شد. اما تو داشتی نامه‌ای می‌نوشتی، این‌طور نیست؟ آن را زیر چراغ نوشتی و هم اکنون در دستش داری. بله، تو به کار نوشتن همان کلمات در دستش داری. بله، تو به کار نوشتن همان کلمات بارها و بارها بودی. می‌خوانی‌اش و پاره‌اش می‌کنی و چراغ را بر زمین می‌اندازی و اشک‌ها از گونه‌هایت جاری می‌شوند! تو مانند مردی که عقلش را از دست داده است رفتار می‌کنی. سرورم از رنجت به من بگو. چه اتفاقی افتاده است؟ شاه من ، با من صحبت کن. درد و رنجت را با من شریک شو. من مرد خوبی هستم. به تو وفادار بوده‌ام. من قسمتی از جهاز همسرت بودم. از طرف تیندارئوس انتخاب شدم زیرا درستکار بدم. با من حرف بزن.» از دیگر آثار این شاعر و نمایش‌نامه‌نویس یونان باستان می‌توان به «آلکستیس»، «مدئا»، «هیپولوتوس»، «آندروماخه»، «هکابه» و... اشاره کرد. انتشارات «قطره» کتاب حاضر را در اختیار علاقه‌مندان قرار داده است

Genres: Plays, Classics, Fiction, Mythology, Drama, Theatre, Ancient History

196 pages, Paperback

First published January 1, 421

About the author

Euripides (Greek: Ευριπίδης) (ca. 480 BC–406 BC) was a tragedian of classical Athens. Along with Aeschylus and Sophocles, he is one of the three ancient Greek tragedians for whom any plays have survived in full. Some ancient scholars attributed ninety-five plays to him, but the Suda says it was ninety-two at most. Of these, eighteen or nineteen have survived more or less complete (Rhesus is suspect). There are many fragments (some substantial) of most of his other plays. More of his plays have survived intact than those of Aeschylus and Sophocles together, partly because his popularity grew as theirs declined—he became, in the Hellenistic Age, a cornerstone of ancient literary education, along with Homer, Demosthenes, and Menander.
Euripides is identified with theatrical innovations that have profoundly influenced drama down to modern times, especially in the representation of traditional, mythical heroes as ordinary people in extraordinary circumstances. This new approach led him to pioneer developments that later writers adapted to comedy, some of which are characteristic of romance. He also became "the most tragic of poets", focusing on the inner lives and motives of his characters in a way previously unknown. He was "the creator of ... that cage which is the theatre of William Shakespeare's Othello, Jean Racine's Phèdre, of Henrik Ibsen and August Strindberg," in which "imprisoned men and women destroy each other by the intensity of their loves and hates". But he was also the literary ancestor of comic dramatists as diverse as Menander and George Bernard Shaw.
His contemporaries associated him with Socrates as a leader of a decadent intellectualism. Both were frequently lampooned by comic poets such as Aristophanes. Socrates was eventually put on trial and executed as a corrupting influence. Ancient biographies hold that Euripides chose a voluntary exile in old age, dying in Macedonia, but recent scholarship casts doubt on these sources.

Reviews

[Hessam Ghaeminejad · Rating 3 out of 5]

در مورد پدیدآورنده
اوریپید( اوریپیدس) به همراه سوفوکلس و آیسخیلوس سه تراژدی نویس بزرگ یونان باستان بودند که از این میان، بیشتر آثار اوریپید به دست ما رسیده است، خانواده‌ی اورپید از سطح فرهنگی بالایی برخوردار بودند، به گونه‌ای که خانواده‌ی علم دوست و مترقی اش وظیفه ی تربیت او را برعهده‌ی ادیبان و فیلسوفان دوره پریکلس گذاشتند، هر چند که آریستوفانس دیگر نمایش نامه نویس یونانی در نمایشنامه های خود همچون قورباغه ها و پرندگان مادر او را با لفظ " سبزی فروش " مورد نکوهش و تمسخر قرار می‌دهد، اما به گواه تاریخ مادرش نیز از خانواده‌های سطح بالا و فرهیخته ای بوده است.
اوریپید با خدایان در ستیز بود به گونه ای که در نمایشنامه هایش خدایان زبون تر و پست‌تر از انسان‌ها ترسیم کرده‌ وخرافات را عامل عقب ماندگی یوناییان می‌دانست
در مورد خاندان آترئوس
شاید در اسطوره های یونانی هیچ خاندانی به گرد پای خاندان آترئوس نرسد، این خاندان تمامی گناهان ممکن از قبیل، فریب خدایان، نافرمانی، پیمان شکنی، فرزندکشی، خیانت، مادر کشی و همسرکشی و ... که هریک می‌تواند به تنهایی موجب نفرین خدایان بشود را انجام داده است و مهمترین افسانه‌های یونانی چون پشم زرین، فیوری ها، جنگ تروا و ایفژنیا در حول این خاندان پدید آمده است. جد این خاندان، ناتالوس بود که شراب و خوراک خدایان را دزدید، اسرارشان را فاش کرد و پسرش، پلوپس را کشت و از آن خوراک تهیه کرد تا خدایان المپ را بفریبد. بجز دمنتر هیچ خدایی در دام او نیافتاد و از آن خوراک نخورد، پس از فاش شدن این حیله ناتالوس به شکنجه ابدی در هادس محکوم شد. به لطف خدایان پلوپس زنده شد ولی زمانی که پیمان خود را با مورتیلوس، مبنی بر شراکت در سلطنت شکست، او ونسلش به نفرین مورتلیس دچار شدند.
آترئوس فرزند پلوپس بود که دو پسر به نام های آگاممنون و منلائوس داشت، در برخی از افسانه ها آمده است که آترئوس با الهه آرتمیس پیمان می بندد که بهترین رمه خود را برای خدایان قربانی کند و زمانی که این بره را می‌یابد به دلیل پشم زرینش آن را برای خود نگه می دارد(قربانی می‌کند) که خشم خدایان را برمی‌انگیزد و آنان او خاندانش را نفرین می کنند، نفرین برای منلائوس به گونه ای است که هلن همسر زیبای او با پاریس به سوی تروا فرار میکند و او را در میان یونانیان سرافکنده می‌سازد و برای آگاممنون باعث قربانی شدن دختر ارشدش ایفیژنیا وقتل خودش به دست همسرش و دیوانگی
پسرش اورستس به خاطر قتل مادرش می‌شود،این دو نمایشنامه به سرنوشت ایفیژنیا و اورستس می‌پردازد.
ایفی ژنیا در آولیس
این نمایش نامه یک اثر تراژدی کلاسیک است که با مرگ قهرمان داستان پایان می گیرد اگر چه درون مایه این تراژدی قربانی شدن است و در نگاه اول قربانی شدن ایفی‌ژنیا به منظور دریافت موافقت خدایان برای حرکت به سوی تروا صورت می‌گیرد ولی در لایه های زیرین آنچه که مطرح می شود قربانی شدن حقیقت در برابر فریب، پاکی دربرابر ناپاکی است، نشانه آن تلاش آگامننون، اودیسیوس و منلائوس برای آوردنِ ایفیژنیا به قربانگاه، با حیله ی ازدواج با آشیل می‌باشد. همینطور در جای دیگری ایفیژنیا می گوید "آیا میخواهی باکره ای(ایفی ژنیا) را به‌خاطر هرزه ای(هلن) قربانی کنی" که نشان گر فداشدن ارزش ها برای ضد ارزشهاست.
در پایان ایفی ژنیا برای آرتمیس قربانی می‌شود، در آخرین لحظه گوزنی جای اورا می‌گیرد و ایفیژنیا از نظرها پنهان شده ویونانیان آن را به نشانه قبول شدن قربانی خود می‌گیرند.
این اسطوره چون داستان قربانی شدن اسماعیل (اسحاق) برپایه اعتماد کامل به خواست پدر و سرسپردگی محض به خدایان (خدا) شکل گرفته است که مربوط به جوامع پدر سالار است، هرچند در جوانع امروزی قربانی انسان پذیرفته نیست ولی این عمل در میان یونانیان و مردمان قدیم امری مقبول و درست بوده است که در آن قربانی ارزش بسیاری داشته چون با خون خویش عطش خدایان را آرام می ساخته و با فداکاری راحتی و پیروزی را برای جامعه خود به ارمغان می آورده است
ایفی ژنیا در میان توری ها
در این نمایشنامه که نوشتن آن قبل تر از نمایش نامه ایفی ژنیا در آولیس بوده، داستان قربانی شدن به گونه ای دیگر مطرح می شود، در این روایت همگان وارد شدن تیغ بر گلوی ایفیژنیا را می بینند و بعد از مراسم بر روی سکو با جسم بیجان گوزن روبرو می شوند...این روایت نشان می‌دهد که یونانیان به اساطیر خود به طور چند گانه می نگرند و روایت های گوناگونی از آنها دارند. ادامه نمایشنامه به وظیفه ایفی ژنیا در معبد آرتمیس در توریا می پردازد که به عنوان کاهنه وظیفه تقدیس غریبه ها(یونانی ها) را به منظور قربانی کردن دارد، این وظیفه تا زمانی که اورستوس به آنجا می آید و خواهرش را می‌شناسد ادامه پیدا می‌کند . پس از ملاقات خواهر و برادر آن دو برای فرار از میان توری ها تلاش می کنند و به همراه تندیس آرتمیس به سوی یونان رهسپار می شوند تا با راضی نمودن الهه، نقطه ی پایانی برعذاب خاندان خود باشند.
به ظاهر در این تراژدی قهرمانان نه تنها نمی میرند بلکه به نوعی سعادتمند هم می شوند ولی در باطن امر، هر دو قهرمان تمام آنچه که داشتند و به آن شناخته می شدند را از دست داده و با جهان یونانی غریبه بودند، این نقطه نه تنها نقطه پایانی بر عذاب خاندان آترئوس بود بلکه پایان بر دوره اساطیری این خاندان نیز می باشد
درمورد ترجمه
ترجمه خانم پریازانی از این اثر اوریپید ترجمه روان و قابل قبولی بود ولی در یک مورد می توان به کار ایشان ایراد وارد کرد و آن هم ضبط لغت Aulis به صورت اولیس بود چون در زبان فارسی هر سه شکل اودیسه، اودیسیوس و اولیس برای نام بردن از اودیسه یکی از قهرمانان جنگ تروا و شخصیت اول اودیسه هومر به کار رفته می شود بهتر بود تا نام منطقه Aulis به صورت آولیس آورده می شد

[Elmira Bahmani · Rating 5 out of 5]

مشکل ستاره دادن به کتابی که ترجمه شده اینه که هیچوقت نمیدونم وقتی ترجمه افتضاحه و متن اصلی خوب چطور باید ستاره بدم! من تصمیم گرفتم ستاره رو به کتاب بدم اما همیشه درباره بد بودن ترجمه هشدار بدم. به این کتاب پنج ستاره میدم اما ترجمه داغونه!

[Yas · Rating 5 out of 5]

لعنت به هلن!

آخ که چقدر غم‌انگیز بود.
فقط یک خط بگم، کلیمنسترا خیلی کار شایسته‌ای در حق آگاممنون کرد.

طبق خط زمانی، نمایشنامه‌های خاندان آگاممنون:
ایفی ژنیا در اولیس
الکترا
اورستس
ایفی ژنیا در میان توری‌ها

[Sasha · Rating 4 out of 5]

Iphigenia at Aulis (April 26, 2015)

Here's one of Euripides' last plays, and one of his most melodramatic and accessible, and one of his simplest. The sacrifice of Iphigenia is one of the great tragic stories of classical Greece: Agamemnon, on his way to the Trojan War, is becalmed and stuck; in order to raise the wind, he sacrifices his own daughter. (This does actually work - try it yourself!) This begins a long tale of revenge, and revenge for revenge, that will be told through many of the best Greek plays.

"If there are gods, you, being righteous,
will win reward; if not, why toil in vain?"

Scholars apparently think that this play was finished, or tampered with, by someone else - possibly Euripides' son, Euripides Jr. (srsly) who staged this after his dad's death and won first place with it. The idea is that this play originally ended with the death of Iphigenia; a later addition changes the story so that she lives. The idea of Iphigenia surviving isn't new; it's an accepted (though sortof dumb and annoying) version of the myth. Euripides' earlier Iphigenia in Tauris (below) relies on a version where Iphigenia survives.

This play is good but it lacks the weird hard-to-categorize trickster quality of Euripides' most interesting work. The scenario is presented with terrific drama; Achilles shows up being his usual asshole gay self, so that's fun.

I read the Charles Walker translation from this edition. It was fine.

Iphigenia in Tauris (April 15, 2014)

Plot: Orestes, fresh from killing his mom (Clytemnestra) because she killed his dad (Agamemnon) because he killed his sister (Iphigenia), shows up in Tauris. Coincidentally, Iphigenia isn't actually dead - which means, for those playing along at home, that this whole thing was just a big misunderstanding - and now she's also hanging out in Tauris, where she's gotten a job as Official Anointer Of All Greeks right before the Taurians murder them, because that's what Taurians do.

So she's like "Hey stranger, my job sucks, send this letter to my brother," and he's like "I hardly knew 'er!" Get it? And the thing with this play is, this is supposed to be funny, right? It comes off as funny. I read Paul Roche's translation, and I need to quit reading his translations for a while because they're starting to get on my nerves, but I think it was supposed to be funny anyway.

It's a pretty good play.

[Faranaj · Rating 3 out of 5]

۱. ترجمه افتضاح.
۲. تم محوری هراس قربانی انسان.
۳. از مواردی بود که همسرایان که معمولا فقط نقش پیش‌بینی و پیشگویی در نمایشنامه داشتند این بار نقشی فعال در نمایشنامه ایفا می‌کنند و به ایفی‌ژنیا کمک می‌کنند که فرار کند یا در واقع قبول می‌کنند که چیزی نگویند تا ایفی‌ژنیا فرار کند و پیک را سردرگم می‌کنند که به سراغ شاه نرود و با این کار خود را در معرض خشم و انتقام پادشاه قرار می‌دهند.

[Kristin Soone]

mida?

[Sasha · Rating 5 out of 5]

Hadas' translation of Iphigenia at Aulis caused me actual emotional distress, so much so that I wrote two essays and did a final project on it (I think my professor started wondering if I was obsessed). Her Iphigenia among the Taurians, though not my favorite drama regardless of translator, was a wonderful read, especially in her treatment of Orestes and Pylades.

[Subashini · Rating 4 out of 5]

This review is for the Philip Vellacott translation.

I can't deny it; I love Iphigenia. Big spinster energy.

[Katrinka Josephine · Rating 3 out of 5]

ma ütlen ausalt, see tõlge on hea, AGA oimoi küll, need antiiktekstid panevad mu pea valutama

[Uyen · Rating 3 out of 5]

Actually have read only Tauris but will read the Aulis one if i can get my hand on a copy of that

[Kadri · Rating 5 out of 5]

deus ex machina on naljakas

[Arden McHugh · Rating 3 out of 5]

Traumatizing af. I like the Song of Achilles better tbh. The Greeks HATE women.

[Arthur Dantas · Rating 5 out of 5]

Tradução feita por um especialista em Eurípedes e tragédias gregas, assim como domina a antiga língua grega. Nenhuma reclamação tenho ao tradutor ou produtor gráfico, pois foi feito em uma época que o Clube de Literatura Clássica não utilizava-se de IA para ilustrar. Aqui foi traduzido uma duologia do teatro grego, e que é mui proveitoso ao interessado em estudar sobre o épico Cypria.

Seção spoiler:
Estória de Ifigênia em Áulide:
Há um diálogo entre o rei de toda a Grécia, Agamenão, e seu escravo, o Velho. Com os motivos dados, Agamenão dá ao Velho uma carta e manda ele entregar à Clitemnestra, assim como dita a ele o conteúdo da carta para garante a entrega da mensagem. Antes do Velho poder sair, Menelau aparece e o mesmo toma do Velho a carta; há uma discussão entre Menelau e Agamenão, e acabam se entendo depois que Agamenão se emocionada. Posteriormente, Ifigênia e Clitemnestra aparecem e conversam com Agamenão, obviamente abatido, e ele mente p'ra elas para que assim possa ser realizado seu plano. Quando Ifigênia não estava mais ali, Agamenão diz a Clitemnestra que estava realizando um casamento para Ifigênia com Aquiles, e explica os motivos a ela. Clitemnestra vai a Aquiles conversas sobre as bodas, e descobre a não ciência dele. Nisso, o Velho aparece e revela à Clitemnestra sobre o plano de sacrificar Ifigênia, e a Aquiles que as bodas foram um erro. Clitemnestra insiste a Aquiles que ajude Ifigênia, e consegue. Quando tudo estava pronto no ritual, é revelado a Ifigênia sobre o sacrifício que, inicialmente, insiste que não fosse concretizado, mas depois muda de ideia, quando vê que Aquiles foi todo apedrejado, além do fato de que milhares de homens morreriam por culpa dela. Ela concorda com o sacrifício, pensando no bem comum, na glória, e em sua mãe. Apesar de tudo, raiva ela não tinha conta o seu pai, e parecia ter a maior sabedoria ali. Seu sacrifício é sangrento e, talvez nuna adição posterior a peça, tem uma cena que diz que Ifigênia não morreu, e que foi salva pela própria Ártemis. Várias cenas eu não comentei, mas o texto é bem mais rico do que o supracitado.

Eu li durante o domingo (19 de outubro) até 1:39 da manhã do dia seguinte (20 de outubro).


-------------------



Estória de Ifigênia entre os Táurios:
Há um "refrescamento" quanto ao detalhes que acontecem na peça anterior, e aqui segue o final alternativo (de que Ifigênia teria sido trocada, no último minuto, por uma corça, graças à deusa Ártemis). Ifigênia, desde então, vive em solo bárbaro. Por ordem do oráculo, Orestes e Pílades vão ao templo que Ifigênia é a "matadoura", com o intento de roubar uma estátua com a figura da deusa Ártemis (não é revelado nesse trecho, mas isso tem como finalidade acabar com a maldição que Orestes, oriundo desde o julgamento sobre o matricídio cometido por ele). Os dois são pegos e têm um grande diálogo com a Ifigênia (que é a maior cena na peça), e ambos descobrem quem é quem. Os motivos são explicados por ambos e é discutida uma fuga dali, que acaba com Ifigênia convencendo o Toante de fazer o sacrifício de forma diferente do que é o usual. Nisso, a fuga é empreitada, apesar dos escravos tentarem impedir, eles levam um coça e acabam fugindo os três + e a estátua. Toante iria perserguí-los, se não fosse Atena pedindo para que permita a fuga, e assim ocorre. Essa peça tem um final praticamente inteiro feliz (não contarei a parte "triste" dessa peça), diferente da peça anterior. Apesar disso, uma complementa a outra, e recomendo ler na ordem que fiz os meus resumos.

Comecei no dia 21 de outubro, mas li até mais ou menos o verso 200 ao 300, e recomecei por volta do verso 140 no dia 17 de novembro, na madrugada (meia noite e pouco), terminando entre 4:10 e 4:20 da manhã, do mesmo dia.

[Erich Cavalcanti · Rating 3 out of 5]

São duas histórias, como diz o próprio nome. A história é embebida da relação dos gregos com os deuses. Eventos mágicos saltam aos olhos dos personagens como se fosse normal. E é extremamente comum para eles que algum grego seja descendente de um semideus. Ou de repente vir um deus e agir ou falar em prol de alguma causa.

Não achei a leitura tão simples de fazer, provavelmente pela escolha na tradução de tentar manter alguma estrutura similar à ideia original do texto. Ainda assim, não consegui de verdade captar essa experiência. Talvez fosse necessário ouvir alguém declamar no ritmo certo.

Um aspecto que chama atenção é a maneira como a mulher é vista na sociedade descrita. Simultaneamente vemos a mulher sem grande importância (a mulher de Agamenon tem suas opiniões quase que ignoradas por ele e posta numa posição de subserviência) e também em posições que a colocam acima de homens normais (como sendo uma sacerdotisa responsável por sacrifícios aos deuses). Não está claro para mim o motivo dessa aparente dicotomia. Assim como não consigo entender com clareza como uma sociedade que acredita na existência de deusAS consegue ao mesmo tempo ter uma estrutura machista na sua fundação.

Voltando à questão da influencia dos deuses na trama, nesta história não temos de verdade nenhum herói ou heroína. É uma história que ocorre em paralelo à história da guerra de troia. A primeira parte ocorre antes da guerra e a segunda parte ocorre ao fim da guerra. Mas aqui o foco é simplesmente a Ifigênia e o pequeno círculo entorno dela.

[Carolina Campos Rangel · Rating 5 out of 5]

Muito me agrada a forma como Eurípides coloca em xeque os valores tradicionais, e sobretudo questiona a crueldade dos rituais de sacrifícios humanos. Em Ifigênia em Áulide, ele demonstra claramente, ao substituir Ifigênia por uma corça, que o sacrifício da menina era desnecessário e que ela teria morrido apenas para satisfazer a vaidade daqueles homens. Em Ifigênia entre os Táurios, o texto afirma que nenhum deus deseja sacrifícios humanos, desmascarando a ideia de que a violência ritual é uma exigência divina. Desta forma, Eurípides sugere que são os homens que projetam seus próprios impulsos cruéis nos deuses, legitimando atrocidades em nome da religião.

Minha interpretação foi favorecida pela leitura do livro “A Violência e o Sagrado” de René Girard, no qual o autor mostra como os rituais de sacrifício nascem da necessidade de canalizar e conter a violência coletiva, transformando-a em algo “sagrado” e, portanto, legitimado. Na primeira tragédia de Eurípides, Ifigênia é a vítima escolhida para apaziguar a crise da expedição grega, ou seja, o bode expiatório. Nas duas tragédias, o mecanismo sacrificial é desmontado, revelando que o sacrifício é uma construção social e não uma exigência divina.

[abeer · Rating 4 out of 5]

read it for a class it was an easy and an ejoyable read/ I also read the intrduction of the play in "Women on the edge, four plays by euripides" the play is short it`s kind of comfusing how the charactors evolve and how iphegenia changes her mind about the sucrfice. The introduction helps explain the play and the myth, therefore I recommend it.

[M Ali Arman · Rating 5 out of 5]

اوریپید تنها 5 بار برنده جشنواره دیونوسیوسی شده که در مقایسه با آیسخولوس با 13 بار بسیار کمتره، اما نمایش نامه های اوریپید دقیقا همون طور هستند که من دوست دارم، دینامیک و با دیالوگ هایی که به اندازه کافی کوتاه هستند که اجازه میده سیر حوادث در نمایشنامه پیش بره و به انداره کافی بلند هستند تا آموزه های مورد نظر اوریپید رو منتقل کنند.
ترجمه هم کاملا روان و عالی بود.

[G · Rating 4 out of 5]

Much more accessible than to me than was Orestia; but Greek tragedies were in my reading list & I did get through both of these!

[Arrow · Rating 5 out of 5]

Tag yourself I'm Agamemnon

[Morteza Najafivand · Rating 5 out of 5]

۲ تا نمایش نامه بررسی عالی در مورد قربانی کردن انسان در یونان باستان
توصیه میکنم مقدمه رو بعد از نمایشنامه بخونین. چون اسپویل کرده کل داستان رو

[álex · Rating 4 out of 5]

ifigenia mi niña :(

[Olivia Hofer · Rating 5 out of 5]

The Iphigenia plays illustrate Euripides' famous penchant for rather literal deus ex machina. While upon at least my initial read, the fantastical ending of both plays seemed insufficiently foreshadowed, the potence of emotion in the stories leads me to forgive the flaws and accept the unlikely salvation of the heroes. Meagher's translation is perhaps not the most poetic, being intended for performance, but it served for me as a readily palatable introduction to Greek drama.

[Bianca · Rating 4 out of 5]

Se eu pudesse resumir em poucas palavras sobre o que é o principal assunto dessas peças, seria “o sacrifício feminino”. Em si, ele trata de muito mais coisas, mas eu só consegui me concentrar em como Ifigênia teve que aceitar um destino que era para ser a morte sem saber se seu sacrifício iria ajudar em algo.
Meu carinho pela leitura de peças foi reforçado com esse volume, mas eu gostaria de uma novelização dela, e principalmente uma que se aprofundasse em Ifigênia e seus sentimentos em relação.

[Chinook · Rating 4 out of 5]

Blog comment: I am performing in a Greek play Iphigenia at Aulis for one class which should be amusing-we get to drink cocktails with umbrellas during the performance though, so if nothing else we will all get hammered.

[Caroline · Rating 4 out of 5]

I read this for my politics and literature seminar and I enjoyed it. Euripides has written an entire play based on the few lines about Iphigenia from Homer's Illiad. The play describes the tension between duty to family versus duty to country, a trial that cause the characters many regrets.