Φίλα με πριν ξημερώσει

by Έλσα Φαραζή

Μέγα το πάθος.
Όμως ακόμα μεγαλύτερο το λάθος.
Σαν προπατορικό αμάρτημα.
Και η έξοδος από τον προσωπικό παράδεισο φαντάζει αναγκαία για να αποκατασταθεί η τάξη των πραγμάτων της ζωής.

Μέσα από πάθη και λάθη, γυναίκες και άντρες στο μεσουράνημα της ζωής τους, χαμένοι σε μια διγλωσσία σώματος και νου, είτε αναζητούν το άλλο μισό της ύπαρξής τους είτε αγωνίζονται να το κρατήσουν κοντά τους. Γιατί μισό και μισό μάς κάνει ένα ολόκληρο ευτυχίας και μόνο με αυτό μπορεί να ξαναγεννηθεί η ελπίδα για μία επιστροφή στον Κήπο της δικής μας Εδέμ.
Ουτοπία;
Η ζωή είναι εδώ να μας το αποδεικνύει συνέχεια.

270 pages, Paperback

First published January 1, 2007

About the author

Η Έλσα Νόμπελη-Φαραζή γεννήθηκε στην Αθήνα. Εργάστηκε ως προγραμματίστρια Η/Υ και στην Ολυμπιακή Αεροπορία ως αεροσυνοδός. Έχει κάνει ελεύθερες σπουδές στη Συμβουλευτική και έχει παρακολουθήσει σεμινάρια προσωπικής ανάπτυξης. Είναι μητέρα τριών κοριτσιών.

Reviews

[Carroto · Rating 3 out of 5]

Ένα μυθιστόρημα με κεντρικό άξονα την απιστία ή ίσως την ανάγκη των ανθρώπων για ευτυχία, με κάθε κόστος? Δεν ξέρω ακριβώς πως να το χαρακτηρίσω. Από τις πρώτες σελίδες μπορώ να πω πως απογοητεύτηκα. Βρισιές, άσχημο λεξιλόγιο, που χρησιμοποιήθηκε για να δείξει την αγανάκτηση της πρωταγωνίστριας για το δρόμο που έχει πάρει η ζωή της, που ωστόσο θεωρώ πως θα μπορούσαν και να λείπουν. Δεν προσέφεραν κάτι στην ιστορία, ούτε ταίριαζαν με τον χαρακτήρα και το υπόβαθρο των ηρώων.
Ο κεντρικός ήρωας ήταν αρκετά αντιπαθητικός, ενώ στο πρώτο μισό του έργου ήταν διάχυτη η αντίληψη ότι ο άντρας είναι φυσικό να απιστήσει, γιατί έτσι είναι η φύση του. Κουραστικές ήταν επίσης και οι συνεχόμενες επαναλήψεις, καθώς σε πολλά σημεία η συγγραφέας μας έλεγε τα ίδια και τα ίδια. Τέλος, ήταν υπερβολικά προβλέψιμο και κατέφυγε σε πολλά κλισέ για να δοθεί η λύτρωση και να ζήσουν όλοι καλά και εμείς καλύτερα.
Στα θετικά του βιβλίου, που με έκαναν να ανεβάσω τη βαθμολογία μου ήταν το μήνυμα που περνούσε. Ότι στη ζωή πρέπει να διεκδικείς, χωρίς να περιμένεις να σου δώσει κάποιος στο χέρι την ευτυχία σου, γιατί απλά δεν θα το κάνει. Αν θες να αλλάξει ο τρόπος που σε βλέπουν οι άλλοι πρέπει να αλλάξεις εσύ και πως για να αλλάξεις εσύ πρέπει πρώτα να θυμώσεις. Πολύ. Με όλους. Με όλα. Και κυρίως με τον εαυτό σου.
Ακόμα, στο κομμάτι της απιστίας, μου άρεσε το πως την είδαμε από όλες τις πλευρές. Όχι μόνο από την πλευρά της προδοσίας. Αλλά και από αυτήν του έρωτα. Όχι δηλαδή μόνο σαν κάτι κυνικό.
Και τέλος έχουμε το κομμάτι του έρωτα. Η απόλυτη ταύτιση με το αίσθημα του ερωτευμένου, με το φόβο που νιώθει για το αν το αντικείμενο του πόθου αισθάνεται το ίδιο. Η ανασφάλεια... Ακόμα και το αίσθημα ότι όλα τα τραγούδια μιλάνε για σένα.
Καλούτσικο λοιπόν...αλλά όχι τέλειο.