Δεκατρία κεριά στο σκοτάδι

by Μένιος Σακελλαρόπουλος

Στα σαράντα δύο του χρόνια ο Αλέξανδρος Παυλής, πολιτικός μηχανικός, βρίσκεται βυθισμένος στην απελπισία της αναδουλειάς και της ανασφάλειας. Αλλά τα μεγάλα του προβλήματα και η σοβαρή κρίση στη μακρόχρονη σχέση του με την Άννα είναι ένα τίποτα μπροστά στο παιχνίδι της μοίρας, αφού από ένα σφοδρό αυτοκινητικό ατύχημα χάνει το φως του. Το σοκ είναι τεράστιο και το σκοτάδι του τον τραβάει στην αυτοκαταστροφή. Κι εκεί που πιστεύει ότι όλα έχουν τελειώσει γι’ αυτόν, ανακαλύπτει έναν καινούργιο κόσμο, άγνωστο, δύσκολο αλλά και μαγικό. Η δασκάλα του στη γραφή Μπράιγ, η Μαργαρίτα, τυφλή εκ γενετής, τον βοηθάει να σταθεί στα πόδια του. Νιώθει να ξαναγεννιέται. Αλλά και στη νέα του ζωή τα εμπόδια είναι τεράστια. Πάλι η μοίρα σκηνοθετεί κάτι αδιανόητο. Κι εκεί πια θα μιλήσει η δύναμη της ψυχής.

Ένα συγκλονιστικό ταξίδι στον κόσμο του σκοταδιού, εκεί όπου το φως παίρνει μια νέα διάσταση. Μια ιστορία για τον θρίαμβο της ανθρώπινης θέλησης.

448 pages, Paperback

First published October 6, 2016

About the author

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος γεννήθηκε ανήσυχος, ήρεμο Σεπτέμβρη, απέναντι από μια θάλασσα, που του πέρασε τα κύματά της στο κεφάλι. Από πολύ μικρός ήθελε να πετάξει. Τα κατάφερε γρήγορα, όταν άνοιξε τα χέρια του σαν πουλί κι απογειώθηκε από την ταράτσα του σπιτιού του, σκάζοντας με το κεφάλι στο πεζούλι. Έσπασαν και τα δύο...
Από παιδάκι είχε μανία με τα σπορ, δραπετεύοντας για χάρη τους από το σπίτι. Σε κάποια από τις αποδράσεις του, τρύπωσε στο γήπεδο της Λεωφόρου και μαγεύτηκε για πάντα.
Του άρεσε πάντα να παίζει με τις λέξεις, να τις ζωγραφίζει. Ήταν η τέχνη του. Μ αυτήν έμαθε να πορεύεται. Και πριν τελειώσει το Λύκειο, τις δύσκολες μέρες του 1979, βρέθηκε στην εφημερίδα "Φως", για να προκαλέσει την αδιανόητα σιωπηλή και αναπάντεχα εμφανιζόμενη τύχη. Κι ακόμα την προκαλεί, στο ίδιο μετερίζι.
Ο πατέρας του ονειρευόταν να τον δει εισαγγελέα. Μπήκε στη Νομική Θράκης, κι ανεβοκατέβαινε πέντε χρόνια για να δουλεύει στις εφημερίδες. Είχε αποφασίσει τι θέλει στη ζωή του. Τη μαγική μυρωδιά του πιεστηρίου, αυτή που τον γοήτευε αφάνταστα.
Πέρασε ένα μικρό φεγγάρι στη "Βραδυνή", κι από το 1983 και για 12 χρόνια, ως το 1944, εργάστηκε στο "΄Εθνος" και τις "Εικόνες". Το 1992 μοίρα καλή τον οδήγησε στο MEGA (όπου παραμένει ακόμα), για να κάνει τρελή εικόνα τα κείμενά του.
Γνώρισε ακόμα τη μαγεία των ερτζιανών (ΕΡΑ, Sport FM) και το ιλουστρασιόν των περιοδικών (Active, Τριφύλλι), ενώ τα τελευταία τέσσερα χρόνια είχε την τύχη να πει τις ιστορίες του σε σπουδαστές (ΙΕΚ Ακμή).
Συνεχίζει να γράφει και να μοντάρει, να χαμογελάει και να σαρκάζει, να ταξιδεύει και να ονειρεύεται...

Reviews

[Γιώτα Παπαδημακοπούλου · Rating 5 out of 5]

Έχετε σκεφτεί ποτέ πως τις βασικές μας αισθήσεις, αλλά και τις κύριες ικανότητές μας ως ανθρώπινα όντα, τις θεωρούμε δεδομένες; Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως ζούνε οι άνθρωποι που στερούνται κάποια εξ' αυτών; Και κυρίως, έχετε προσπαθήσει να μπείτε στη θέση τους και να βιώσετε έστω και στο ελάχιστο, τη δική τους πραγματικότητα, την επίπονη αλήθεια της δικής τους ζωής, αλλά και το θάρρος που απαιτείται για να ξεπεράσεις τις δυσκολίες και να συνεχίσεις να ζεις; Όλα αυτά θίγει το νέο μυθιστόρημα του αγαπημένου Μένιου Σακελλαρόπουλου, που για μια ακόμα φορά, με ευαισθησία και τρυφερότητα, καταπιάνεται με ένα θέμα κοινωνικό θα λέγαμε, που όμως έχει πάρα πολλές προεκτάσεις και που σε προκαλεί να σκεφτείς ακόμα περισσότερα πράγματα.

Ο Αλέξανδρος Παυλής, πολιτικός μηχανικός σε οικονομικές δυσχέρειες και με μια σχέση προβληματική, στα σαράντα δύο του χρόνια, εξαιτίας ενός τροχαίου ατυχήματος, θα χάσει κάτι που ο ίδιος -όπως και όλοι μας- θεωρούσε δεδομένο. Την όρασή του! Το σοκ που δέχεται είναι μεγάλο και η αρχική του αντίδραση δεν είναι άλλη από το να αρνείται να δεχτεί τη νέα του κατάσταση, αλλά και το να κατηγορεί την Άννα για ό,τι του συνέβη. Σύντομα, όμως, συνειδητοποιεί πως ο μοναδικός τρόπος να βοηθήσει τον εαυτό του και να προχωρήσει μπροστά στη ζωή του, δεν είναι άλλος από το να ζητήσει βοήθεια από το Κέντρο Εκπαίδευσης κι Αποκατάστασης Τυφλών. Εκεί θα γνωρίσει τη Μαργαρίτα η οποία και θα του ανοίξει νέες πόρτες και θα του μάθει, για πρώτη φορά στη ζωή του, να "βλέπει" καθαρά και να εκτιμάει περισσότερο τις μικρές χαρές που η ζωή έχει να προσφέρει.

Όπως έχω ξαναπεί, δεν μπορώ να είμαι απόλυτα αντικειμενική απέναντι στον κύριο Σακελλαρόπουλο. Είναι ένας άνθρωπος που εκτιμώ βαθύτατα, αλλά κι ένας συγγραφέας που για κάποιο λόγο, εμένα, ως Γιώτα, με συγκινεί βαθύτατα και καταφέρνει με τα έργα ν' αγγίζει τις πιο ευαίσθητες χορδές μου. Κι επειδή έχω αναρωτηθεί πολλές φορές που αίσθησή μου δεν θα ήθελα να χάσω ποτέ και για κανέναν λόγο, κι έχω καταλήξει πως αυτή είναι η όρασή μου, το "Δεκατρία κεριά στο σκοτάδι" με έφερε αντιμέτωπη με τους εσωτερικούς προβληματισμούς αλλά και με τους πιο κρυφούς μου φόβους. Μέσα από την ιστορία του Αλέξανδρου ζούμε όλο το ανθρώπινο δράμα που βιώνει κάποιος που χάνει κάτι το οποίο θεωρούσε δεδομένο, γινόμαστε μάρτυρες της συναισθηματικής του κατάπτωσης, νιώθουμε τον θυμό και την απελπισία του, και μπορούμε ν' ακούσουμε την κραυγή του -και όχι μόνο τη δική του- που ζητά με απόγνωση κάποιον να τον σώσει από το σκοτάδι του.

Το σκοτάδι, όμως, μπορεί να έχει πολλές έννοιες και μορφές. Υπάρχει το σκοτάδι που απλώνεται γύρω μας καθώς έρχεται η νύχτα, αλλά υπάρχει κι ένα άλλο, πολύ πιο σκοτεινό και τρομακτικό. Το σκοτάδι που απλώνεται μέσα μας, στο μυαλό, στην ψυχή και στην καρδιά μας. Το σκοτάδι εκείνο που μας εμποδίζει να δούμε το φως της αλληλοκατανόσης, της τρυφερότητας, της ανθρωπιάς, της κατανόησης, της στήριξης που μόνο μια άλλη ανθρώπινη ψυχή μπορεί να προσφέρει, της ελπίδας, της πίστης στη ζωή, μα πάνω απ' όλα, το αγνότερο φως όλων που δεν είναι άλλο απ' αυτό που μόνο η αγάπη φέρει μαζί της. Που μπορεί να φωτίσει τις ζωές μας, να μας αλλάξει, να μας κάνει καλύτερους. Και μέσα από τα σοφά λόγια της Μαργαρίτας, το αντιλαμβανόμαστε όλο αυτό και το ζούμε, όπως αντιλαμβανόμαστε και πόσο σημαντικά μάς φαίνονται πράγματα που στην πραγματικότητα είναι ασήμαντα, και που μας αποσπούν από το να εστιάζουμε στα ουσιαστικά και να τα απολαμβάνουμε με όλο μας το είναι.

Άρτια ψυχογραφήματα χαρακτήρων που ο καθένας έχει να πει τη δική του ιστορία και που αυτή μας αγγίζει με τρόπο μοναδικό. Μια ιστορία που ρέει χωρίς να καταφεύγει σε φτηνούς μελοδραματισμούς, αλλά κορυφώνοντας το δράμα όπου αυτό χρειάζεται, μέσα από την αλήθεια της ίδιας της αφήγησης. Ένα μυθιστόρημα που κρύβει μέσα του πολλές αλήθειες που ίσως να μην είχαμε σκεφτεί, ή που μπορεί να ξεχνάμε μέσα στην καθημερινότητά μας, και που μας θυμίζει πως πρέπει να απολαμβάνουμε τη ζωή γι' αυτό που είναι και γι' αυτά που μας δίνει. Το "Δεκατρία κεριά στο σκοτάδι" συγκινεί, προβληματίζει, αλλά παράλληλα παράγει κι έργο, με τον συγγραφέα να έχει κάνει πραγματικά ουσιαστική έρευνα, μεταφέροντας και συστήνοντάς μας την πραγματικότητα της καθημερινής ζωής ενός τυφλού, εξηγώντας μας πόσο σημαντική δουλειά κάνει το ΚΕΑΤ, στο οποίο αξίζουν πολλά συγχαρητήρια, αλλά και πως μπορεί κανείς να ξεπεράσει τις δυσκολίες της ζωής, αρκεί να έχει επιμονή και θέληση να ζήσει. Γιατί το μεγαλείο μερικών ψυχών φτάνει, όχι εκεί που βλέπουν τα μάτια, αλλά εκεί που βλέπει η ψυχή του.

[Emily · Rating 2 out of 5]

Το θέμα του βιβλίου είναι πολύ ενδιαφέρον.
Ένας πολιτικός μηχανικός χάνει την όραση του μετά από ένα ατύχημα.
Η μετάβαση από το φως στο σκοτάδι αποδεικνύεται οδυνηρή και έρχεται να προστεθεί στα ήδη υπάρχοντα επαγγελματικά και προσωπικά προβλήματα του.
Στην πορεία ο ήρωας (μαζί του και οι αναγνώστες) πληροφορείται το σημαντικό ρόλο που έχει το ΚΕΑΤ (Κέντρο Εκπαιδεύσεως και Αποκαταστάσεως Τυφλών), αποδέχεται την κατάσταση του και επιλέγει να κάνει μία νέα αρχή, διευκολύνοντας τη ζωή του.

Πέρα από το θέμα, το οποίο είπαμε ότι είναι ενδιαφέρον, το βιβλίο δεν έχει καμία άλλη αρετή. Ο τρόπος γραφής άτεχνος και η πλοκή κακοσχηματισμένη με διαλόγους παιδαριώδεις και πολλά υστερικά ξεσπάσματα. Άπειρες οι ευκολίες και οι επινοημένες συναισθηματικές εξάρσεις.
Για ένα αστέρι, επιεικώς δύο λόγω του θέματος.

[Haidoulina · Rating 4 out of 5]

Μπορεί για τον κύριο Σακελλαρόπουλο αυτό να είναι το 13ο βιβλίο που γράφει αλλά εμένα είναι το πρώτο βιβλίο του που διαβάζω και μπορώ να πω ότι έχω εντυπωσιαστεί... Τον ήξερα ως αθλητικό δημοσιογράφο αλλά ομολογώ πως η ιδιότητά του ως συγγραφέας μου αρέσει περισσότερο μιας και είμαι άσχετη με τη μπάλα...
Το συγκεκριμένο βιβλίο μας ταξιδεύει στον κόσμο των τυφλών... Σε έναν κόσμο χωρίς φως, αλλά καταφέρνει να τον αποδώσει όχι μόνο με φως αλλά και με χρώματα... Η ιστορία του Αλέξανδρου με έκανε να εκτιμήσω την όρασή μου και γενικά τόσα πράγματα που όλοι μας θεωρούμε δεδομένα...
Η Μαργαρίτα από την πλευρά της, μία εκ γενετής τυφλή, με έκανε να συνειδητοποιήσω το μεγαλείο και τη δύναμη ψυχής αυτών των ανθρώπων...
Ένα βιβλίο που με άγγιξε και θα μείνει στην ψυχή μου...

[Lena Papanikolaou · Rating 4 out of 5]

Γραμμένο τόσο ρεαλιστικά και άμεσα που έρχεσαι στη θέση του ήρωα και συμπάσχεις μαζί του.Ο Κος Σακελλαρόπουλος δεν νομίζω να χρειάζεται συστάσεις δε θα πάψει να με εκπλήσσει ποτέ!!Με την γνωστή δεξιοτεχνία του πάντα άμεσος και ρεαλιστικός καθηλώνει τον αναγνώστη από την πρώτη σελίδα του βιβλίου του ως και τη τελευταία.Η πλοκή του οι λεπτομέρειες οι άρτιοι δομημένοι χαρακτήρες συνθέτουν ένα βιβλίο μοναδικό σε δύναμη και βάθος!!Πάντα αντάξιος των προσδοκιών μου!

[Χ. ΚΟΥΡΟΥΠΑΚΗ · Rating 5 out of 5]

Τα «Δεκατρία κεριά στο σκοτάδι» του Μένιου Σακελλαρόπουλου είναι ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που μας μυεί σε ένα κόσμο διαφορετικό, σκοτεινό, αληθινό.
Έχοντας όλοι μας τις βασικές μας αισθήσεις , με βασικότερη την όραση, αισθήσεις που τις θεωρούμε δεδομένες, σίγουρα δεν γνωρίζουμε πως ζουν οι άνθρωποι που στερούνται κάποια από αυτές. Μέσα από την ιστορία του ήρωα του βιβλίου, του Αλέξανδρου, ζούμε το ανθρώπινο δράμα που βιώνει έντονα κάποιος που χάνει κάτι που θεωρούσε δεδομένο, και γινόμαστε μάρτυρες της απόγνωσης, του θυμού , της κραυγής του για κάποια βοήθεια για να βγει από τα σκοτάδια. Μέσα από την ιστορία του βιβλίου, ο συγγραφέας μας παρουσιάζει έναν διαφορετικό κόσμο, αυτόν του σκοταδιού, τους εκ γενετής τυφλούς, ανθρώπους που δεν έχουν δει τίποτα στη ζωή τους, ούτε τον ήλιο, τη θάλασσα, τα χρώματα…, καθώς και αυτούς που ενώ έβλεπαν από κάποιο ατύχημα έχασαν ξαφνικά το φως τους, και βρέθηκα�� στο απόλυτο σκοτάδι, και τους φορείς που αν και ελάχιστοι προσπαθούν με το έργο τους να βοηθήσουν αυτούς τους ανθρώπους να κάνουν την ζωή τους λίγο πιο εύκολη.
Τους βοηθούν να αντλήσουν την δύναμη της ψυχής τους για να βγουν από τα σκοτάδια και να κάνουν βήματα προς το φως.
Το βιβλίο αυτό υμνεί την ευαισθησία και την ομορφιά της ψυχής αυτών των διαφορετικών ανθρώπων, την δύναμη που αντλούν από μέσα τους, για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στις όποιες δυσκολίες για να μπορέσουν και αυτοί να έχουν μια φυσιολογική ζωή. Την αισιοδοξία που έχουν, την πίστη, το πείσμα, μπρος στις δυσκολίες είναι ένα μάθημα ζωής για μας, που πρέπει να μας θυμίζει πως πρέπει να απολαμβάνουμε τη ζωή και όσα αυτή μας προσφέρει. Μέσα από τα λόγια της Μαργαρίτας, κατάλαβα πόσες χαρές μας προσφέρει η ζωή και εμείς δεν τις εκτιμάμε όσο θα έπρεπε.
Τα «Δεκατρία κεριά στο σκοτάδι» είναι ένα μυθιστόρημα, που σε συγκλονίζει, σε συγκινεί, σε προβληματίζει, σου δείχνει τον τρόπο που μπορείς να ξεπεράσεις τις δυσκολίες της ζωής αρκεί να έχεις θέληση. Είναι ένας ύμνος για τη ζωή και για το μεγαλείο ψυχής των ανθρώπων που δεν βλέπουν με τα μάτια τους, αλλά βλέπουν και ονειρεύονται με την ψυχή τους.......

[Hananaki · Rating 2 out of 5]

Απορώ με την τόσο υψηλή βαθμολογία αλλά γούστα είναι αυτά.Καταρχάς είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα που διαβάζω και το διάλεξα γιατί μου φάνηκε πάρα πολύ ενδιαφέρον το θέμα.Δεν μου άρεσε καθόλου όχι εξαιτίας της γραφή που ήταν αρκετά καλή ούτε λόγω της ιστορίας.

Δεν μπόρεσα ποτέ να συμπάσχω με τον κεντρικό χαρακτήρα του βιβλίου.Δεν με έπεισε καθόλου και μο έσπαγαν τα νεύρα οι τελείως (κατ'έμέ) αδικαιολόγητες συνεχείς εκρήξεις του επί δικαίων και αδίκων.Έλεος δηλαδή.Κρίμα γιατί το θέμα ήταν πολύ καλό σαν ιδέα.

[Stella · Rating 5 out of 5]

«Μια φορά ένας τυφλός ρώτησε έναν σοφό: Υπάρχει, σοφέ μου, τίποτα χειρότερο από το να χάσεις το φως σου; Κι ο σοφός απάντησε; «Φυσικά υπάρχει. Να χάσεις τα όνειρα σου!»

[Δημήτρης Κώτσος · Rating 4 out of 5]

Στα 42 του χρόνια ο Αλέξανδρος έχει βαλτώσει σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο. Η ζωή του κυλάει μονότονα και χωρίς ενδιαφέρον. Ένα ατύχημα του στερεί μία βασική λειτουργία του οργανισμού του που είναι η όραση. Μετά την παραδοχή ξεκινάει ένα μεγάλο ταξίδι αποδοχής και συνειδητοποίησης. Δίπλα του πολλά και σημαντικά πρόσωπα.

Ο κύριος Σακελλαρόπουλος ασχολείτε στο βιβλίο του με τους "αφανείς ήρωες" της κοινωνίας μας που καθημερινά καλούνται να ανταπεξέλθουν σε ανάγκες που για μας είναι αυτονόητο να της εκτελέσουμε όπως είναι η μετακίνηση, το διάβασμα και πολλά άλλα. Πρώτη επαφή με τον συγγραφέα και έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος από το βιβλίο του. Δημιούργησε ωραίους λογοτεχνικούς χαρακτήρες και οι περιγραφές του σε πολλά σημεία ήταν συγκινητικές και δυνατές! Επίσης ξεχωρίζω και το εξαιρετικό εξώφυλλο που μου κέντρισε το ενδιαφέρον.

Έγινε η αρχή να τον γνωρίσω από ένα πολύ ωραίο βιβλίο και σύντομα θα ανακαλύψω και τα υπόλοιπα βιβλία του.

Αναζητήστε το και καλή ανάγνωση.

[Eva Maraki · Rating 5 out of 5]

"ΔΕΚΑΤΡΙΑ ΚΕΡΙΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ" Μ.ΣΑΚΕΛΛΑΡΟΠΟΥΛΟΣ

Αν ένα μυθιστόρημα διαβάζεται απνευστί,αφήνοντας σε άυπνο,συγκινημένο&προβληματισμένο τότε έχεις βρει σαν βιβλιοφάγος το βιβλίο που βρήκε θέση στη βιβλιοθήκη της καρδιάς σου.Σε μένα προσωπικά αυτο συμβαίνει σε ελάχιστες περιπτώσεις&μια από αυτές είναι το "δεκατρία κεριά στο σκοτάδι",γιατί πολύ απλά με γεμισε φως.
Στην Ελλάδα της κρίσης,των αδυσώπητων μνημονιων ολοι αντιμετωπιζουμε ανυπερβλητες δυσκολιες σ ολα τα επίπεδα.Ετσι&ο Αλεξανδρος Παυλής ,ο άλλοτε πετυχημένος πολιτικος μηχανικος βιώνει την οικονομική κατάρρευση,που γεννά προβλήματα σ ολους τους τομείς.Νιώθει αποτυχημενος,μονος,βυθισμένος σε ενα τελμα δίχως ορια&πινει.Πολύ.Μεθυσμένος,παθαινει ατυχημα&σωζεται απο θαύμα,αλλα μενει τυφλός.Έτσι,ξεκινα μια νεα,ζοφερή πραγματικοτητα για αυτον ολοτελα ξενη ,οπου θα παρακολουθειτε έναν ηρωα που περνα δια πυρός&σιδήρου με απίστευτες ψυχολογικες διακυμάνσεις.Θα παραιτηθει,θα ισοπεδωθεί&σαν λαβα ηφαιστείου θα καίει τους πάντες &τα παντα στο διάβα του.Ομως,μέσα στην πικρα του,η ζωη θα του φέρει στο διάβα του δυο γυναικες που θα είναι γι αυτον σταθμοί ζωης,οι οποιες θα του δειξουν το μονοπάτι της αναστασης.Ελευθερια,Μαργαρίτα.Δυο γυναικες με αδάμαστη θέληση ,που ξορκίζουν τους δαιμονες τους&χαίρονται τη ζωή.Τη ζωη που είναι μικρή, άρα πρέπει να τη βιώνεις με ουσία.Καλύτερα,λοιπον,με φιλους στα σκοτάδια ,παρά μονος σου στο φως.
Αυτό το μυθιστόρημα,το βαφτισα "το βιβλιο των λυγμών".Βαθιά κοινωνικό,απιστευτα διδακτικό&διαβάζοντας το νομιζεις πως χτύπησε την ψυχή σου,γροθιά απο ατσαλι.Ο Μένιος σαν καλος οικοδομος της γραφής,"χτίζει"ήρωες καθημερινους σε πλοκή που κλιμακωνεται σε ένταση σελίδα στη σελίδα&δε σταματά ούτε στιγμή να καθηλωνει αλλά&να διδάσκει.Είναι τοσο αληθινο&ανελεητα δυνατό αυτο το βιβλιο, που ζεις τις καθημερινες&πρακτικες δυσκολιες του τυφλου Αλεξανδρου στο πετσι σου.Ο άνθρωπος που πέφτει,σηκώνεται,γιατί έχει μέσα του τη χαμένη του δυναμη να τον λυτρωνει.Αλλωστε,τυφλός είσαι οταν παύεις να ελπίζεις ,οταν παυεις να ονειρευεσαι.Μπράβο Μένιο,μας γέμισες φως !!

[Ioanna Xristodoyloy · Rating 5 out of 5]

ενα υπεροχο ταξιδι!η μαγικη πενα του Μενιου για αλλη μια φορα εκανε το θαυμα της!Ενας ηρωας μια κακη ζαρια της μοιρας και ο γολγοθας μπροστα του!ηρωες ανθρωπινοι γεματοι ελατωματα και παθη ,θα κληθουν να δουν πισω απο τα δεδομενα,δειχνοντας μας πως στη ζωη τιποτα δεν ειναι δεδομενο..ακομα και τα ονειρα καποιοι θα παλεψουν για να τα ονειρευτουν απλα..στους ηρωες του Σακελλαροπουλου δεν χωρανε καθωσπρεπισμοι...μου φερνουν στο μυαλο ενα στιχο απο ενα τραγουδι...ο χαμενος τα περνει ολα...

[Mary Kaimatzoglou · Rating 2 out of 5]

Το θέμα με τράβηξε.Δείχνει ευαισθησία και περνάει το μήνυμα ότι ακόμα και σε μια σοβαρή αναπηρία,όπως η τύφλωση,δεν πρέπει να χάνουμε ποτέ τη δύναμή μας,γιατί πάντα η ζωή μάς εκπλήσσει ποικιλοτρόπως αν πιστεύουμε σ'αυτή και στον εαυτό μας.Σημαντική και η αναφορά στο ΚΕΑΤ.Όμως,η γραφή μου φάνηκε πολύ απλο'ι'κή,στις πρώτες σελίδες δε μου άρεσαν κάποιες φράσεις-ύβρεις.Επίσης,οι ήρωες δεν κατάφεραν να με πείσουν ' ήταν κάπως ρηχοί.

[Marianna Stavrinides · Rating 4 out of 5]

Ενα μυθοστορημα με πολλα μηνυματα! Πρωτη μου αποπειρα να διαβασω βιβλιο του κυριου Μενιου και δεν το μετανιωσα ουτε μια στιγμη! Ο τροπος ο οποιος μας μετεδωσε την καθημερινοτητα των τυφλων ειναι πραγματικα αξιεπαινος! Εμαθα τοσα πολλα! Απλα καθημερινα πραγματα τα οποια εμεις εχουμε δεδομενα αυτοι οι ανθρωποι παλευουν για να τα υλοποιησουν. Βιωσα και εγω λιγο απο αυτον τον αγωνα! Συγκιθηκα πολυ κατα την διαρκεια αυτου του βιβλιο-ταξιδιου!! Να διαβαστει ριχνει φως σε μια μεριδα ανθρωπων τους οποιους περιθωριοποιουμε και αθελα μας πραβλεπουμε! Μεταδωστε το φως...

[Μαρία Ηλιάδου · Rating 3 out of 5]

Το νόημα και το δίδαγμα, μαζί με την ανάλυση του συγγραφέα στον επίλογο, ήταν όντως δυνατά! Ωστόσο, θα το ήθελα πιο λογοτεχνικό. Πολλοί προφορικοί διάλογοι ("Γιάννη, μη μου πρήζεις τα πα ***!") και πάρα ΜΑ ΠΑΡΑ πολλή γκρίνια. Ο ήρωας ενός βιβλίου θέλω να είναι αυτό. Ήρωας. Πληγωμένος και απογοητευμένος ναι, αλλά η γκρίνια στις πρώτες 250 σελίδες ήταν σε άλλο επίπεδο. Θα προτιμούσα όλα να αποδοθούν με περισσότερη λογοτεχνική χάρη και όχι τόσο πεζά.

[Βιβή Βαγενά · Rating 4 out of 5]

Σκοτάδι!!!! Τόσο τρομακτικό για τον άνθρωπο!!!!! Και όμως η δύναμη της θέλησης η δύναμη για την ζωή ξεπερνάει όλους τους φόβους.Για όλους αυτούς τους ανθρώπους εκεί έξω με ψυχοκινητικα προβλήματα θα πω ότι σας θαυμάζω!!!!!! Άγγιξε ο Μένιος την καρδιά μας τις ευαισθησίες μας και ισως γίνουμε λίγο καλύτεροι άνθρωποι απέναντι στους συνανθρώπους μας!!!!!! Μπράβο σας Κύριε Σακελλαρόπουλε!!!!!!!

[Αναστασια · Rating 5 out of 5]

Ενα βιβλιο που δινει μαθηματα ζωης ..Σε προβληματιζει σε συγκινει σε κανει να αναλογιστεις πως οταν ο ανθρωπος θελει μπορει να καταφερει τα παντα!!Ανατρεπτικο τελος γλυκοπικρο θα λεγα ενα βιβλιο που αξιζει να διαβαστει!!

[Stratos · Rating 4 out of 5]

Πολύ καλό γεμάτο συναισθήματα που συγκινούν ακόμα και τον πιο ψυχρό αναγνώστη!

[Αγγελική Γιαμά · Rating 5 out of 5]

Συγκλονιστικό και πολύ συγκινητικό σε ορισμένα σημεία! Με άγγιξε πολύ🥺

[Eyri Ioannidis · Rating 3 out of 5]

Ενδιαφέρον το θέμα του βιβλίου, δεν αρκεί όμως μόνο μία καλή ιστορία. Άτεχνη η γραφή του, σχεδόν πρόχειρη!

[Μαρινα Ζαχαριουδακη · Rating 3 out of 5]

3.5/5

[Έλλη Δ · Rating 4 out of 5]

Έίναι μερικά βιβλία , που παρέχουν πολλά πέρα από απλή τέρψη...
Είναι βιβλία που διαπερνούν το σκοτάδι της κοινωνίας μας δείχνοντας μας έναν άλλον δρόμο, σαν τη φλόγα ενός κεριού που τρεμοπαίζει παρηγορητικά στο σκοτάδι.
Ένα τέτοιο βιβλίο είναι τα "Δεκατρία Κεριά Στο Σκοτάδι" του Μένιου Σακελλαρόπουλου, ένα από τα βιβλία που σε κάνουν λιγάκι καλύτερο άνθρωπο,αναδεικνύοντας ξεχασμένες αξίες.[...]
Τα "Δεκατρία Κεριά Στο Σκοτάδι" αποτελούν το πιο ώριμο ίσως έργο του κι είναι από τα βιβλία που σου επαναπροσδιορίζουν τις αξίες της ζωής, οδηγώντας σε να εκτιμήσεις πράγματα που ανόητα θεωρούσες... αυτονόητα.
Ένα βιβλίο που διεισδύει στην ψυχή του αναγνώστη αβίαστα και κατορθώνει να αφορά καθέναν από εμάς.
Είναι το τρίτο κατά σειρά βιβλίο του Σακελλαρόπουλου που θίγει ένα κοινωνικό ζήτημα με τόλμη.[...]
Τα Δεκατρία Κεριά στο Σκοτάδι (2016) μας παίρνουν, τώρα, από το χέρι και μας σεργιανούν στον κόσμο των Τυφλών.
Με πόση ζωντάνια και παραστατικότητα γίνεται στον ήρωα και στον αναγνώστη βίωμα η απώλεια της όρασης![...]
Λιγα βιβλία φέρουνστο προσκήνιο το σώμα και τις αισθησεις(Το Άρωμα-όσφρηση, Ολο το ΦΩς-Όραση(PULITZER 2015)
Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος προσγειώνει την αναφορά του στη σημερινή εποχή.
Παίρνει τα γνωριμα συστατικά της γκρίζας καθημερινότητάς μας και μας συστήνει ήρωες αναγνωρίσιμους στον μέσο άνθρωπο, με μια ζωή συνηθισμένη.
Ενα ζευγάρι στην πιο δημιουργική του φάση εκεί κοντά στα 40 επιβιώνει στην Κρίση.
Εκεί έρχεται το ατύχημα κι εφιαλτική ανατροπή.Ο Αλέξανδρος Παυλής χάνει την όρασή του.
Από κείνο το σημείο ο συγγραφέας σκιαγραφεί όλες τις συγκρούσεις του ήρωά του με ψυχιατρική ενημερότητα.
Άφοβα αποδίδει την καταβύθιση του ήρωα στην απόγνωση και δε φοβάται να μας παρουσιάσει τη δύστροπη πλευρά του, που έδιωξε τους ανθρώπους από δίπλα του.
[,,,]Ο Σακελλαρόπουλος ακολουθεί τον ήρωά του στην απόλυτη ταπείνωση, την εξαθλίωση ,μέχρι την γενναία απόφασή του να πάρει τη ζωή του στα χέρια του και αν αποταθεί στο ΚΕντρο Αποκατάστασης Τυφλών.[...]
αρέα με τον ήρωα καταδυόμαστε σε έναν μικρόκοσμο αξιοπρεπή και πολύπλοκο...
Οι στιγμές του Παυλή στο Κ.Ε.Α.Τ. χαρτογραφούνται τόσο ανάγλυφα που θυμίζουν την διαδραστική παράσταση Dialogue In The Dark...[...]
Οδηγός του ήρωα μας και των αναγνωστών σεα υτό το άγνωστο σύμπαν σκότους και φωτός, η χαρισματική Μαργαρίτα , η εκ γενετής τυφλή καθηγητρια της Σχολής με το φως της ψυχής και τα αποστάγματα σοφίας να διαπερνούν την ψυχική "τύφλωση του Αλέξανδρου, αλλά και τη δική μας..
Το βιβλίο του Μένιου με ενθουσίασε διοτι είναι από τα πιο αληθινά και χρήσιμα βιβλία που διάβασα ποτέ μου.
Ένα ελπιδοφόρο κάλεσμα "να αναλάβουμε την ευθύνη του μοναδικού εαυτού μας, απλώνοντας το χέρι μας όψχι για να πάρουμε αλλά για να δώσουμε και να ενωθούμε με τον διπλανό..."
OΛΟΚΛΗΡΗ Η ΚΡΙΤΙΚΗ -ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ
http://stonasterismotouvivliou.blogsp...

[Angeliki Parpara · Rating 5 out of 5]

Συνήθως διαβάζω κυρίως ξένους συγγραφείς. Το βιβλίο του Μένιου μου κίνησε το ενδιαφέρον από τον τίτλο, κυρίως την ιστορία του και από τα τόσα καλά λόγια που έχω διαβάσει στις ομάδες για τα βιβλία του. Συν το ότι ως φανατική ποδοσφαιρόφιλη από παιδί παρακολουθώ χρόνια τα ρεπορτάζ σας και είχα την περιέργεια να δω πως είναι και η γραφή σας ως συγγραφέας.

Το βιβλίο το ξεκίνησα το πρωί των Χριστουγέννων έτσι χαλαρά με τον πρωινό καφέ. Καμιά ώρα ανάγνωση πριν τις ετοιμασίες του τραπεζιού. Και το τέλειωσα το βράδυ της ίδιας μέρας. Και αν δεν ήταν τέτοια μέρα και δεν μεσολαβούσε το γιορτινό τραπέζι σίγουρα πολύ νωρίτερα!

Μια συγκλονιστική ιστορία γραμμένη και δοσμένη με τέτοιο όμως τρόπο σαν να είναι κάτι τόσο απλό, καθημερινό το να χάσει κάποιος το φως του. Γιατί τελικά είναι. Τίποτα δεν είναι δεδομένο και σε μια στιγμή όλα μπορούν ν αλλάξουν για όλους μας.Έχοντας χάσει τον αδελφό μου σε τροχαίο ατύχημα σκεφτόμουν όσο το διάβαζα ότι θα μπορούσε να είναι ο αδελφός μου, μακάρι να είχε ζήσει κι ας μην έβλεπε. Με εμπεριστατωμένη έρευνα για το θέμα που κάνει την ιστορία τόσο αληθινή, καθημερινή και ζωντανή, χωρίς μελοδραματισμούς και με απόλυτο ρεαλισμό για τη ζωή αυτών των ανθρώπων, για την αλλαγή στη ζωή και την ψυχολογία ενός ανθρώπου που από κει που έβλεπε ξαφνικά αντικρύζει μόνο σκοτάδι. Ενός ανθρώπου που θα μπορούσε να είμαστε εμείς. Αλλά το φως υπάρχει πάντα. Σε όλους μας. Υπάρχει και ξεκινάει από μέσα μας. Και αυτό το βιβλίο αγγίζει το φως. Όπως ο ήρωας του ο Αλέξανδρος. Και εύχομαι σε όσους το διαβάσουν, να πλησιάσουν αυτό το φως που υπάρχει μέσα μας, ιδίως μέρες που είναι. Γιατί τελικά εμείς που βλέπουμε μπορεί να ζούμε σε μεγαλύτερο σκοτάδι απ αυτούς που δεν βλέπουν. Γιατί όπως λέει και στο σημείωμα σας στο βιβλίο:

«Μια φορά ένας τυφλός ρώτησε έναν σοφό: Υπάρχει, σοφέ μου, τίποτα χειρότερο από το να χάσεις το φως σου; Κι ο σοφός απάντησε; «Φυσικά υπάρχει. Να χάσεις τα όνειρα σου!»

Ένα συγκλονιστικό βιβλίο που δίνει μαθήματα ζωής σε όλους μας!

[Aigli Davari · Rating 2 out of 5]

Τα θετικά: Στη αρχή με τράβηξε το θέμα το οποίο ήταν πρωτότυπο και ενδιαφέρον. Η γραφή του Σακελλαρόπουλου, πάντα λιτή, απλή (αλλά όχι απλοϊκή) και γάργαρη, δεν με κούρασε ποτέ και έδινε ευχάριστο ρυθμό στη ανάγνωση. Η πλοκή, στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου ήταν ικανή να κεντρίσει την προσοχή και να εξάψει το ενδιαφέρον του αναγνώστη, η έρευνα του συγγραφέα και η προσοχή του στις λεπτομέριες ήταν εμφανής.

Τα αρνητικά: Δεν μπορώ να πω πως βρήκα
τους χαρακτήρες ιδιαίτερα ενδιαφέροντες. Το μεγαλύτερό πρόβλημα ήταν ο πρωταγωνιστής, η εμπειρία του οποίου είναι το κέντρο του βίβλου: Δεν άλλαξε νοοτροπία και δεν ωρίμασε ιδιαίτερα καθ' όλη τη διάρκεια του βιβλίου. Η κατάστασή του καλεί για προσωπική ανάπτυξη και πρόοδο, αλλαγή, πράγματα τα οποία ο ίδιος δεν επιτελεί ποτέ σε επίπεδο βαθύτερο του επιδερμικού. Οι πράξεις του είναι συχνά αψυχολόγητες ενώ μοιάζει να αλλάζει χαρακτήρα από το πουθενά. Τέλος, η ομαλή εξέλιξη του δράματος κάποια στιγμή ετροχιάζεται, χάνει τη ροή που την χαρακτήριζε και φαντάζει ελαφρώς εξαναγκασμένη και αλλοπρόσαλλη.

[Δήμητρα Κότογλου · Rating 5 out of 5]

Διαβάζοντας το ειπα στον εαυτό μου,μολις βρω μια σταθερή δουλειά θα πάω να βοηθήσω τυφλούς ανθρώπους,δεν εχει φυγει ακόμα από μέσα μου αυτή η επιθυμία

[Elisavet · Rating 5 out of 5]

Αυτό το βιβλίο είναι το πρώτο του Κου Σακελλαρόπουλου που διαβάζω.Πραγματικά σε κερδίζει απόλυτα ο τρόπος γραφής του.Το βιβλίο αναφέρεται σε μια αναπηρία που επηρεάζει πολύ τους ανθρώπους που πάσχουν!Η απώλεια της όρασης που είναι τόσο σημαντική στη ζωή μας.Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που παρουσιάζει όλες τις δυσκολίες και τον ρατσισμό που αντιμετωπίζουν αυτοί οι άνθρωποι,την αντιμετώπιση του περίγυρου τους και του κράτους και την ψυχολογική και συναισθηματική αντίδρασή τους.
Ο Αλέξανδρος Παυλής είναι 42 ετών,Πολιτικός Μηχανικός και θύμα της κρίσης που μαστίζει τη χώρα μας τα τελευταία χρόνια.Προσπαθώντας να ξεσπάσει κάπου την πικρία του αφού είναι αναγκασμένος να στηρίζεται στα έτοιμα και στην σύντροφό του,το ρίχνει στο ποτό.Ένα βράδυ λοιπόν ενώ έχει πιεί πολύ και έξω βρέχει, αποφασίζει παρόλα αυτά να γυρίσει σπίτι του οδηγώντας.Το αποτέλεσμα αυτής της λανθασμένης του απόφασης είναι ένα πολύ σοβαρό ατύχημα που του στέρησε την όραση!!!
Το γεγονός αυτό τον γεμίζει πόνο,τον κάνει πικρόχολο και τον μετατρέπει σε έναν εγωιστή άνθρωπο που τα βάζει με την τύχη του και την σύντροφό του.Όταν λοιπόν κάποια στιγμή εκείνη τον παρατάει και φεύγει,μην αντέχοντας άλλο την συμπεριφορά του,εκείνος μένει μόνος.Πως θα καταφέρει να τα βγάλει πέρα;Μετά από κάποιες μέρες έχοντας φτάσει στο αποκορύφωμα της απελπισίας, αποφασίζει να πάρει τη ζωή στα χέρια του με τη βοήθεια του κολλητού του φίλου και της γυναίκας του,η ζωή του αποκτά κάποιο νόημα.Συμπεραίνει όμως ότι η ζωή του θα είναι στάσιμη χωρίς κάποιο φως στο σκοτάδι και καταλαβαίνει ότι ο μόνος τρόπος να συνεχίσει τη ζωή του είναι να μάθει να ζεί με την αναπηρία του και αποφασίζει να ζητήσει βοήθεια.Η γνωριμία του με τη Μαργαρίτα,μια εκ γενετής τυφλή η οποία είναι αυτόνομη και με τίποτα δεν καταλαβαίνεις ότι είναι τυφλή,τον βοηθά να δει την ζωή αλλιώς και να παλέψει να αποκτήσει κι εκείνος αυτονομία.
Ο οίκτος δεν οδηγεί πουθενά και δεν βοηθάει κανένα.Το να κατηγορείς τους άλλους για δικά σου λάθη είναι άσχημο.Η άρνηση και ο πόνος κάνουν τον άνθρωπο εγωιστή.Η άσχημη συμπεριφορά διώχνει τους ανθρώπους από κοντά σου.Είναι μεγάλο πράγμα να δεχτείς ότι πλέον θα ζεις στο σκοτάδι.Η συνειδητοποίηση της κατάστασης οδηγεί στην αποδοχή και τελικά στην προσπάθεια να μάθεις να ζεις με την αναπηρία σου.Ίσως είναι πιο "εύκολο" για κάποιον που γεννιέται στο σκοτάδι από κάποιον που τυφλώνεται ενώ πριν έβλεπε,να αποδεχτεί την κατάστασή του.Και στις δύο περιπτώσεις ο πόνος είναι μεγάλος αλλά η δεύτερη περίπτωση χρειάζεται ψυχολογική και συναισθηματική υποστήριξη και καθοδήγηση για να αποδειχτεί κάποιος την κατάστασή και να συμβιβαστεί.
Η δύναμη και η θέληση μπορούν να ξεπεράσουν βουνά.Όταν είσαι αποφασισμένος να βγεις νικητής από μια δύσκολη κατάσταση μπορείς να καταφέρεις πολλά.Η ψυχική δύναμη σου χαρίζει φτερά!!Απίστευτα μαθήματα ζωής που σου δείχνουν ότι η παραίτηση δεν βοηθάει πουθενά όπως και να κατηγορείς τους άλλους για δικά σου λάθη.Όταν καταφέρεις και γίνεις κυρίαρχος του εαυτού σου,αποδεχτείς την κατάστασή σου και παλέψεις για ένα καλύτερο αύριο στο τέλος θα βγεις νικητής.Ένα βιβλίο που διδάσκει πολλά και αξίζει να διαβαστεί από όλους.

[Αναστασια Ροζη Βεκρη · Rating 5 out of 5]

Πολύ ωραίο, συγκινητικό και βαθιά αληθινό βιβλίο. Το διάβασα με ενδιαφέρον, μου άρεσαν οι χαρακτήρες και τους θαύμασα. Αξίζει να διαβαστεί γιατί τότε καταλαβαίνεις το μεγαλείο της ψυχής κάποιων ανθρώπων,που η ζωή τους χτυπά όμως εκείνοι δεν το βάζουν κάτωΕχουν δύναμη, παλεύουν γιατί συνειδητοποιουν ότι δεν έχουν την πολυτέλεια να παραιτηθούν. . Τους Θαυμάζεις γιατί αγαπούν με τα μάτια της καρδιά τους γιατί αυτά δεν τα ξεγελα το ψεύτικο και το προσποιητο. Διαβάστε το θα συγκινηθείτε και θα αγαπήσετε!!!.

[Vassiliadi · Rating 4 out of 5]

Διάβασα το μισό βιβλίο χθες κ το υπόλοιπο σήμερα. Ήξερα ότι ο κ. Σακελλαροπουλος γράφει βιβλία που αφορούν δύσκολες καταστάσεις κ τα πραγματεύεται με ρεαλιστικο τρόπο. Οι ήρωες του δοκιμάζονται σκληρά μέχρι να φτάσουν στο ξέφωτο. Όσο κ να μην μου ήταν αρεστός ο Αλέξανδρος, δεν έπαψα στιγμή να θαυμάζω την Άννα, την Ελευθερία, τη Θεανώ, τη μαργαρίτα, την Ανθή, τη Στέλλα, Αφού η καθεμιά με τον τρόπο της είναι αξιοπρεπείς, γενναίες κ δυναμικές. Το βιβλίο αυτό για μένα αποτελεί τον ύμνο της γυναικείας προσωπικότητας.

[Eleni · Rating 5 out of 5]

Ένα βιβλίο που διαβάζεται απνευστί και μπορώ να πω ότι μου άρεσε πολύ!

[Κώστας · Rating 4 out of 5]

Συναισθηματικά φορτισμένο.

[Μιχαήλ Μίχος · Rating 5 out of 5]

Εκπληκτικό βιβλίο, από την αρχή μέχρι το τέλος διαβάζεται ασταμάτητα. Σου δημιουργεί πολύ δυνατά συναισθήματα χαράς και λύπης. Και παρ'ολο που στο τέλος είναι λυπηρό αξίζει η κάθε του σελίδα.

[Maria Savva · Rating 5 out of 5]

Πάρα πολύ ωραίο και συγκινητικό. Με σεβασμό και ευαισθησία απέναντι σε ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα. Μπράβο