4,5/5
In zijn fictiedebuut schrijft Dimitri Leue over de dementerende geest, een onderwerp dat hem nauw aan het hart ligt. Het verhaal gaat over Peer Lortcher, een gevierde componist, die de vergeetziekte heeft net zoals zijn vader en zijn ooms. Zijn zoon Marcel probeert samen met zijn vader dat geheugen terug te vinden door de te luisteren naar de muziek die hij geschreven heeft.
De structuur van het boek is in het begin verwarrend - wie is er aan het woord en over welke tijdsperiode gaat het - maar je raakt het snel gewoon. En het werkt ook. Want door telkens verder terug te gaan in de tijd, krijg je een goed beeld van de familie Lortcher en de onderlinge relaties.
In het boek komen enkele grote thema's aan bod - liefde, dood, angst, ziekte, muziek - maar Leue schrijft het op zo'n stilistische, grappige en hartverwarmende manier waardoor het nooit te zwaarmoedig wordt. Ik had veel zin om hele paragrafen of zinnen te markeren omdat ze zo mooi of ontroerend zijn, maar dat is tegen mijn principes. De volgende keer kleef ik post-its zoals ik ook bij sommige boeken van Auster gedaan heb :-)
Een aanrader.