Αγάπη σαν ακολασία

by Giorgos Heimonas, Γιώργος Χειμωνάς, Αργύρης Παλούκας (Editor)

Η Αγάπη σαν ακολασία (η φράση παρμένη από το έργο του Γιώργου Χειμωνά Η εκδρομή) συγκεντρώνει, ακολουθώντας τη χρονολογική σειρά έκδοσης των έργων, ορισμένα μόνο αποσπάσματα από την πεζογραφία του Χειμωνά για την αγάπη ως ανάγκη του άλλου, ως ανάγκη για συντροφιά, ως ανάγκη για αναπάντεχες χειρονομίες. Για την αγάπη ως αναγκαία πράξη μέσα στη μοναξιά, την απελπισία, τα αδιέξοδα του νου. Για τη συμφιλίωση του εαυτού με τον εαυτό.

128 pages, Paperback

Published January 1, 2016

About the author

Greek: Γιώργος Χειμωνάς

Giorgos Heimonas is widely recognized in Greece and abroad as a major force in post-modern Greek writing. While a few of his works have hitherto appeared translated into several European languages, the publication of the full range of his work in Robert Crist’s English translation is a pioneering event. Heimonas’s narratives are famous for their dynamic appeal – their amazing originality, unique style, psychological depth, and poetic power, as well as their impact on readers' feelings and challenge their interpretive capacity. Heimonas’s unique, emotionally-charged narratives reach full development in the major phase from Doctor Ineotis to The Builders. While his early and last writings (Pisistratus, My Journeys & The Enemy of the Poet) contain strong elements of realism, the major period turns to a new mode of language. The style of the texts is neither fiction or poetry in a traditional sense. It is a disrupted language with elements of dream and myth, the lyrical, the philosophical, and depth psychology. It is an original language in every sense of the word – a search for origins, for revisions and new beginnings. Above all, the writer inspires readers to discover renewed resources of insight and feeling in themselves, in literary art, and in in the larger world of human experience.

Reviews

[Mary Kaimatzoglou · Rating 5 out of 5]

4,5*.Δηλώνω γοητευμένη από τη γραφή του Γιώργου Χειμωνά.Παντού φαίνεται η ανάγκη για την ανθρώπινη παρουσία κι η αγάπη,ο φόβος μη χαθεί και γκρεμιστεί ο κόσμος, η εγγύτητα και οι αποστάσεις που αυτό το ιδανικό προκαλεί.Πολλά σημεία με συγκίνησαν.

[Κατερίνα Μαλακατέ · Rating 5 out of 5]

http://diavazontas.blogspot.gr/2016/1...

Γιατί η ζωή είναι οι άλλοι και ζωή
είναι όταν οι άλλοι σ’ ακουμπάν
κι όταν γυρνούν προς εσένα
και τα σώματα των ανθρώπων.


Είναι βαρύς ο ίσκιος όταν πας να γράψεις κείμενο για ένα βιβλίο που περιλαμβάνει αποσπάσματα από όλα τα πεζογραφικά έργα του Γιώργου Χειμωνά. Πόσο μάλλον όταν επιχειρείς την επιμέλεια αυτού του βιβλίου, όταν είσαι αυτός που διαλέγει τα κείμενα, γράφει την εισαγωγή, στήνει την έκδοση. Ζηλεύω και δεν ζηλεύω τον ποιητή Αργύρη Παλούκα που βρέθηκε σε αυτή την αξιοζήλευτη θέση για να μπορέσει να συνθέσει το Αγάπη σαν ακολασία. Μια συλλογή αποσπασμάτων, κειμένων με κοινό άξονα την αγάπη, χαρακτηριστικών του γραψίματος του Χειμωνά και όλης της φιλοσοφίας του. Μα για στάσου, χαρακτηριστικό είναι έτσι κι αλλιώς το γράψιμό του, δεν τον μπερδεύεις με άλλον, δεν μπορεί άλλος να γράψει έτσι όπως έγραψε αυτός.

Γράφει ποιήματα για μια Κω έρημη. Τέρατα αδειάζαν την θάλασσα της Κω. Ζωγραφίζει γυναίκες στενόμακρες χωρίς μύτη μάτια στόμα άδεια πρόσωπα κι ακράτητα. Φίλε μου-τελειωμένα πράγματα κάτι μαθαίνω-παρασκηνιακά εντελώς:- μπορεί στην Κω. Η Ιουλία πέθανε εικοσιέξη χρονών. Η Ιουλία ονειρεύτηκε πως όλοι οι άνθρωποι αγαπιώνται μεταξύ τους όλοι μιά αγάπη σαν ακολασία

Αυτό το απόσπασμα από την Εκδρομή ήταν η αφορμή για τον τίτλο της συλλογής. Αλλά η αγάπη, ως έννοια, κάπως διαφορετική από όσο την έχουμε συνηθίσει, διαπερνά όλο το έργο του. Η ακραία ανάγκη του για αποδοχή και ταυτόχρονα απομόνωση, δίνει στην αγάπη μια άλλη διάσταση, πιο απτή, πιο σωματική, μερικές φορές έντονα διεστραμμένη. Οι ήρωες του Χειμωνά αγαπούν όπως ζουν· φυσικά παρά φύση.

Η γλώσσα του είναι μια συμπυκνωμένη άξεστη έκρηξη. Αντίστοιχή της δεν μπορείς παρά να βρεις στην ποίηση. Αλλά όπως μαθαίνουμε από την εκτενή και ιδιαίτερα προσεγμένη εισαγωγή του Αργύρη Παλούκα, ο Χειμωνάς δεν έγραψε ποίηση ποτέ. Αν, βέβαια, προσπαθήσεις να διαβάσεις όλη την πεζογραφία του μαζί, θα νιώσεις να τυλίγεται στον λαιμό σου μια θηλιά και να μην σε αφήνει. Όπως ακριβώς η ποίηση.Το βασικό του θέμα: αυτός ο κόσμος που εξαγγέλεται διαφορετικός, που οδηγεί στη ρήξη, στην αλλαγή, στην απομόνωση κι έπειτα ξανά στην συντέλεση της δημιουργίας ενός νέου κόσμου, είναι τόσο εκρηκτικό που δεν μπορείς να το αγνοήσεις.

Εδώ ήταν πριν μια γυναίκα έκλαιγε τον παρακαλούσε να κρατηθεί να μην πεθάνει μέχρι αύριο κι επίσης ένας άντρας. Αλλά ο άντρας φώναζε με θυμό και δεν παρακαλούσε αλλά τον διέταζε να κρατηθεί και να μην πεθάνει ως αύριο. Εδώ ακριβώς πριν λίγο δυό λύπες. Οι δύο λύπες φτεροκοπούσαν η μια να παρακαλά η άλλη να βρίζει τις είδα από μακρυά. Σφαγμένες έκλαιγαν δάγκαναν κι ήρθα. Θα σταθώ εδώ. Εδώ έχει προστασία γιατί ακόμα τις αισθάνομαι κι ας φύγαν. Τις λύπες εκείνες σας λέω που μ’ ακουμπαν και τις μυρίζω στον αέρα γιατί η λύπη είναι η χαρακτηριστική.

Ο Χειμωνάς υπήρξε για τα Ελληνικά γράμματα ένας πύραυλος διαφυγής. Δεν τον ακολούθησε κανείς γιατί δεν μπορούσε. Αλλά από την άλλη και μόνον η ιδέα της ύπαρξής του, η αίσθηση πως τα γραπτά του είναι εκεί, είναι εντελώς επαναστατική. Και συλλογές σαν τη Ακολασία, ύμνοι στο έργο του, συντελούν στο να τον θυμηθούμε, να τον ξαναμάθουμε, να τον αναζητήσουμε. Από ακραία αγάπη ξεκίνησε ο Αργύρης Παλούκας αυτή την ανθολόγηση. Λέει σε συνεντεύξεις πως του έρχονταν δάκρυα στα μάτια από τη συγκίνηση. Διαβάζοντας την Ακολασία ήρθαν σχεδόν και στα δικά μου. Ή ίσως να έφταιξε κι αυτός ο κόκκινος βέβηλος κήρυκας στο εξώφυλλο.

[Costas · Rating 5 out of 5]

Σάστισμα. Αυτή ήταν η πρώτη μου εντύπωση μετά την εμπειρία μου με τον Πεισίστρατο, το πρώτο βιβλίο του Γιώργου Χειμωνά. Του αντιστάθηκα, όπως αντιστέκεται φυσικά και το κείμενο του Γ.Χ. σε κάθε απόπειρα βίαιης, γρήγορης, τυχοδιωκτικής προσπέλασής του για εύκολο άρπαγμα του νοήματός του. Σχεδόν έναν χρόνο αργότερα, έπεσε στα χέρια μου αυτή η ανθολογία. Ίσως επειδή είχα στο μεταξύ αντιληφθεί και κάπως ξεπεράσει κάποιους από τους (αυτο-)περιορισμούς μου, αλλά αυτή τη φορά, η γραφή μού φάνηκε κάτι παραπάνω από απλώς αλλόκοτη: είναι τόσο προσωπική, βαθιά κι ιδιαίτερη, που προέρχεται από το (αλλά και εισβάλλει στο) πρωταρχικό, εύπλαστο υλικό που υπάρχει μέσα σε όλους μας λίγο πριν το νοημα σφραγιστεί σε λέξεις. Είναι μια μοναδική, ανορθόδοξη, no-bullshitting εμπειρία ανάγνωσης που πρέπει να δοκιμάσει ο καθένας. Μιας κι η αγάπη είναι για να μοιράζεται, το δικό μου αντίτυπο το χάρισα για να διαδοθεί. Είμαι όμως χαρούμενος που πρόλαβα να προμηθευτώ τη δεύτερη, συμπληρωμένη, συγκεντρωτική έκδοση των Πεζογραφημάτων του Γ.Χ. και που έχω μπροστά μου τόσο σημαντικό κομμάτι από το έργο του αδιάβαστο, μια γνωριμία για την οποία ανυπομονώ.

[Paris (spiritedaway) · Rating 4 out of 5]

Ξεχώρισα τα αποσπάσπατα απ' την "Εκδρομή".

[Searchingthemeaningoflife Greece · Rating 5 out of 5]

[...]Δὲν μπορεῖς νὰ καταλάβεις, σ' ἀγαπῶ. Ἀγαπῶ ἐσένα καὶ τὸν θάνατο. Σε μπερδεύω μέ τόν θάνατο, δεν ξέρω γιατί. Όμως μπορεῖ νὰ μὴν εἶναι ὁ θάνατος ὁ ἴδιος, να εἶναι μονάχα μιά προσδοκία ταξιδιοῦ μαζί σου. Μπορεῖ κι ἐσὺ νὰ μὴν εἶσαι ὁ ἴδιος: σ' ἔχω ξαναπλάσει, εἶσαι πλάσμα μου, σε κάνω ὅ,τι θέλω, εἶσαι ὅλος στοργὴ καὶ κατάφαση. Κάθομαι κι ὀνειρεύομαι ὁλόκληρες ὧρες ἐμᾶς τοὺς δυό – κι αὐτὴ τὴν προσδοκία ποὺ σοῦ λέω. Καμμιά φορά μοῦ φαίνεται σαν θάνατος. Εἶναι μιὰ μουσική που ὅσο πάει δυναμώνει, σε ξεκουφαίνει κι ὕστερα σταματάει ἀπότομα. [...]

[...]Εἶχε δεῖ ὅτι ἐγὼ ἤθελα νὰ φύγει για πάντα ἡ Κυβέλη νὰ μὴν τὴν ξαναδώ ποτέ. Ἐπειδὴ ἡ Κυβέλη μὲ λάτρευε καὶ μὲ προστάτευε όσο κανείς στον κόσμο. Κι εγώ που εἶμαι ποιητὴς ἤξερα πόσο οἱ ποιητές κινδυνεύουν ἀπὸ τοὺς ἀγαπημένους. Τούς διεκδικοῦν ἀπὸ τὸ μοναδικό ὂν πού ἔχουν ἀνάγκη οἱ ποιητές. Τὸν ἄγνωστο κι ἀθέατο μάρτυρα τῆς ζωῆς τους. Αυστηρός κι ὣς τὸ τέλος βουβὸς τὸν αἰσθάνομαι νά μέ παρακολουθεῖ ἀπό παντοῦ. Γνωρίζει όλα τα πράγματα τῆς ζωῆς μου ὁρίζει την ποίησή μου. Μονάχα αὐτός μπορεῖ νά ἐπέμβει. Θὰ φανερωθεῖ ξαφνικά τήν ὥρα πού θά κινδυνεύει ἡ ζωή μου τήν ὥρα. Πού ἕνα χάλκινο ποίημα πάει να μπηχτεῖ κάτω ἀπό τήν καρδιά μου. Μοναχά αὐτὸς ἔδινε ἀξία στην ζωή μου καὶ ἀκοίμητος παραμόνευε τό ἔργο μου. Περιφερόταν στα σύνορα τῆς ζωῆς μου καὶ ἐγγυῶταν γιὰ τὴν δραματικότητά της τὴν ἐπεκύρωνε. Γιατί ἡ οὐσία τῆς ποίησης τοῦ ποιητῆ εἶναι στὴν ἴδια του τὴν ζωὴ ὄχι στην ποίησή του.[...]

[Ο χρήστης τάδε · Rating 4 out of 5]

Ενα πολύ ωραίο βιβλιαράκι με αποσπάσματα απο τα έργα του Γιώργου Χειμώνα που μπορεί να γίνει έναυσμα ώστε κάποιος να έρθει σε επαφή με το πλήρες έργου του, είτε για να ξαναδιαβάσει το πολυεπίπεδο αυτό έργο και πάλι.