«Η τελευταία του πνοή βγήκε παράξενα από το στραβό του χαμόγελο. Σαν ήχος δεν ήταν επιθανάτιος ρόγχος, αλλά έμοιαζε με αναστεναγμό ανακούφισης. Τα μάτια του ήταν πάντοτε καρφωμένα πάνω στο σώμα μου, θέλοντας να πάρει μαζί του στον αιώνιο ύπνο την αψεγάδιαστη και παγωμένη μορφή μου. Ήθελε να την κρατήσει μαζί του. Μια πηγή φωτός, μέσα στο σκοτάδι της καρδιάς. Αυτός, όπως κι εγώ, δε θα έπαυε να υπάρχει, θα μεταμορφωνόταν σε κάτι άλλο και μαζί του θα ταξίδευα για πάντα. Έπρεπε να διατηρηθεί η μαγεία του Σαμανισμού στον επίγειο κόσμο! Της δικής μου θρησκείας, της Σαμμανή!»
Η Σαμμανή είναι η Θεά της Φύσης και της Μαγείας. Όταν τελικά ηττήθηκε από τον Δαίμονα Ταβαέτ στον πόλεμο υπέρ της μαγείας στον επίγειο κόσμο, μαζί με τον πιστό της ακόλουθο, υβρίδιο Βικά, αρνούνται τη θεϊκή τους υπόσταση και μετενσαρκώνονται στη Γη, για να έχουν μια ευκαιρία να είναι μαζί. Όταν τελικά, μετά από αρκετές μετενσαρκώσεις, συναντιούνται ξανά, αρχίζει η διαδικασία της αφύπνισης και μεταμόρφωσης τους. Θα έρθουν σε σύγκρουση η φθαρτή σάρκα τους, τα συναισθήματα και οι επιθυμίες τους ως άνθρωποι, με την ουράνια υπόσταση τους;
Η Βαρβάρα Σεργίου είναι η πρώτη συγγραφέας από Κύπρο που διαβάζω και δεν καταπιάνεται με τα τετριμμένα και καθόλου (πλέον) πρωτότυπα θέματα του αγώνα της ΕΟΚΑ και της τουρκικής εισβολής το 1974. Ειλικρινά, όσο τραγικά κι αν είναι αυτά τα θέματα, σαν αναγνώστης κουράστηκα να τα βλέπω σε κάθε βιβλίο από Κύπρο που ανοίγω, είτε είναι παιδικό, είτε ιστορικό, είτε ρομαντικό, είτε θα είναι το κύριο θέμα ή θα αναφερθεί στο τέλος, στην μέση, στην αρχή. Υπάρχουν τόσα και τόσα θέματα, και τόσα είδη λογοτεχνίας που απλά στην Κύπρο δεν έχουν (όση θα 'πρεπε) απήχηση.
Και ένα τέτοιο είδος είναι και η λογοτεχνία του φανταστικού στην οποία εμπίπτει και το πρώτο μυθιστόρημα της Βαρβάρας Σεργίου Έκπτωτη Θεά. Είναι ουσιαστικά μια νουβέλα φαντασίας που κύριο θέμα της είναι οι άγγελοι κι οι δαίμονες, η μάχη του καλού με το κακό, η μάχη μεταξύ του τι ποθώ και τι αγαπώ.
Ένιωσα να έχει το στυλ ενός YA (Young Adult) μυθιστορήματος με τα γνωστά μοτίβα (ερωτικό τρίγωνο, νεαρά παιδιά, ο δικός μας κόσμος παράλληλος με έναν άλλον κλπ.) Εδώ πρέπει να είμαι ειλικρινής και να πω ότι δεν συνηθίζω να διαβάζω αυτό το στυλ βιβλίου. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν απόλαυσα το βιβλίο το οποίο διάβασα σε λιγότερο από μια μέρα και είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας που φυσικά τελειώνει με cliffhanger.
Η ιστορία: Μια 25χρονη κοπέλα η Λίζα, ζει με την αυταρχική και δογματική μητέρα της Δόμνα (Δόγμα-Δόμνα) η οποία μάνα θέλει να της γνωρίσει ένα κατά 10 χρόνια μεγαλύτερό της άντρα. Αυτή όμως θα ερωτευτεί έναν της ηλικίας της και κάτι της λέει ότι τον γνωρίζει από πριν. Όχι από το παρελθόν αλλά από μια άλλη ζωή. Και εδώ είναι που εισβάλλει και το φανταστικό στην ιστορία. Περισσότερα δε θα πω.
Είχα και μερικά θεματάκια με το βιβλίο καθώς το διάβαζα τα οποία θ' αναφέρω, καθώς μια ειλικρινής κριτική βοηθά καλύτερα πιστεύω το συγγραφέα παρά μια κριτική που για να μην πληγώσει το συγγραφέα καλύπτει οποιαδήποτε ψεγάδια πίσω από το πέπλο του αψεγάδιαστου. Εγώ θα τα φανερώσω αυτά τα ψεγάδια που βρήκα (πάντα κατά την ταπεινή και υποκειμενική μου γνώμη) ούτως ώστε η συγγραφέας να ξέρει πώς να προχωρήσει μετά.
Κι εγώ παρόλο που ακόμη επεξεργάζομαι το δικό μου βιβλίο ξέρω ότι μόνο με ειλικρινή κριτική (όχι φίλων και γνωστών) θα ξέρω αν δουλεύει σωστά το πράγμα, αν κάνει να συνεχίσω ή όχι.
Και μετά απ' όλο αυτό τον πρόλογο θα μπω στο προκείμενο: *Μερικές από τις παρομοιώσεις ή μεταφορές ένιωσα ότι δεν ταίριαζαν με την όλη εικόνα μιας συγκεκριμένης σκηνής και κάποτε καλύτερα να διατηρούνται όσο το δυνατό λιγότερες. *Σε κάποια σημεία χάθηκα διότι τη μια στιγμή είμαστε στο δικό μας κόσμο και ξαφνικά χωρίς προειδοποίηση βρισκόμαστε στο φανταστικό κόσμο. *Θα προτιμούσα να κτιζόταν ο κόσμος περισσότερο απ' ότι οι εσωτερικές διαμάχες των ηρώων, για να μπορώ να δω κι εγώ αυτό τον κόσμο όπως είναι κι όχι απλά σαν σκηνικό. (έτσι ένιωσα) *Βρήκα κάποια αμελητέα λάθη τονισμού μετρημένα στα δάκτυλά μου που στην 2η ανατύπωση θα ήταν καλό να διορθωθούν (πχ πως εκεί που έπρεπε να ήταν πώς) *Στη σελίδα 96 όπου ένας χαρακτήρας μιλά λατινικά, νομίζω, 3 χαρακτήρες είναι έτσι ☒, και πάλι (μιλώντας πάντοτε σαν τελειομανής) θα ήταν καλό να ληφθούν υπόψη για την επόμενη ανατύπωση.
Αυτά
Τα θετικά του βιβλίου ήταν περισσότερα όπως: +Η γρήγορη εναλλαγή οπτικής γωνίας από τον ένα χαραχτήρα στον άλλο που έδινε έτσι ένα κινηματογραφικό ρυθμό. +Τα σύντομα κεφάλαια που βοηθούσαν στην γρήγορη ανάγνωση. +Η λεπτή (subtle) εναλλαγή από το δικό μας κόσμο στον φανταστικό. (κάποιες φορές όπως είπα χάθηκα αλλά κάποιες άλλες η εναλλαγή ήταν πιο ευκρινής) +Μια ιστορία που ξεκινά ρεαλιστική και καταλήγει φανταστική χωρίς αυτό να γίνει απότομα. + Η ερωτική ιστορία που στάθηκε στο ύψος της και δεν έγινε cheesy.
Τώρα μένει να δούμε πότε θα βγει το επόμενο βιβλίο για να δω τη συνέχεια της ιστορίας. Τι θ' απογίνει η Σαμμανή και ποιος θα υπερισχύσει τελικά. 3,5 αστέρια
Πιάνοντας στα χέρια μου για πρώτη φορά το βιβλίο της Βαρβάρας Σεργίου, “Έκπτωτη θεά”, αναρωτήθηκα δυνατά: θα μπορέσει ένας βιβλιοφάγος να ευχαριστηθεί μία ιστορία που διαδραματίζεται μόνο σε 130 σελίδες; Η απάντηση είναι, ναι. Όταν πρόκειται για ένα καλογραμμένο βιβλίο σαν αυτό, δεν έχει σημασία πόσες σελίδες κρατάς στα χέρια σου αλλά η ουσία των λέξεων στις σελίδες αυτές. Και το βιβλίο “Έκπτωτη Θεά” είναι καλογραμμένο μέσα στην απλότητα του, με τη συγγραφέα να δίνει στοιχεία της συναισθηματικής υπόστασης των πρωταγωνιστών χωρίς να κουράζει με πολλές λεπτομέρειες- ειδικά για το μέγεθος του βιβλίου- ενώ η υπόθεση κινείται σταθερά με τις απαραίτητες κλιμακώσεις που κρατάν τον αναγνώστη σε εγρήγορση.
Ένα εξαιρετικό βιβλίο που ειναι το ξεκίνημα μιας δυνατής ιστορίας και αυτό ειναι διάχυτο σε όλο το κείμενο. Φαντασία, συγκρούσεις και ο έρωτας κυρίαρχος, ταξιδεύουν τον αναγνώστη μεσα απο έναν δρόμο μυστηρίου και αγωνίας για τη συνέχεια!!
Τώρα τι να γράψω εγώ για αυτό το φανταστικό βιβλίο που με συνεπήρε από τις πρώτες του σελίδες; Μιλάει για μετενσάρκωση, για απόλυτο και βαθύ έρωτα, για δαίμονες και για αγγέλους τα αγαπημένα στοιχεία σε βιβλίο.. Πως λοιπόν να μην το λατρέψω;.. Ποια είναι η Σαμμανή και ο Βικά; Αυτοί οι δύο απόλυτοι εραστές; Τι θα τους συμβεί; Γιατί δεν μπορούν να είναι μαζί; Το τρίτο πρόσωπο ο Λευτέρης πως θα τους επηρεάσει; Εκτός από την αγωνία τους για τον έρωτα τους υπάρχει και ένας πόλεμος που κρατάει από παλιά.. Θίγει και κοινωνικά θέματα όπως την μητρότητα αλλά και για αρρωστήμενες αγάπες, πάθη και εμμονές.. Δεν θέλω να πω παραπάνω και χάσετε την μαγεία του βιβλίου που αξίζει πραγματικά χωρίς δεύτερη σκέψη.. Εγώ ανυπομονώ για την συνέχεια του.. Μπράβο στην κυρία Βαρβάρα Σεργίου!!!
Δυστυχώς ο ψυχαναγκασμός μου επικράτησε και το διάβασα μέχρι το τέλος. ήταν αργό ..βασανιστικό και απίστευτα βαρετό. Το χάρισα στη βιβλιοθήκη της περιοχής γιατί δεν θέλω να το ξαναδιαβάσω.
Εμφανίζει δυστυχώς όλα τα συμπτώματα της γραφής μιας νεόκοπης συγγραφέα που δεν έχει κατασταλάξει στο τι ακριβώς γράφει. Αν επιχειρούσαμε μια περιγραφή, είναι άρλεκιν με μια επίφαση/επίγευση φανταστικού, που περαιτέρω υποφέρει από ασυνεπή ψυχολογία χαρακτήρων και ύφος που συχνά δεν ταιριάζει με τη σκηνή.