What do you think?
Rate this book
Ανεξέλεγκτα στοιχεία
Η ιστορία ξεκινά μ’ ένα τηλεφώνημα που δέχεται ο ήρωας του βιβλίου από τη Φεντόρα, τον νεανικό του έρωτα: εκείνη έχει μόλις βγει από τις ιταλικές φυλακές, μετά την έκτιση της ποινής της για συμμετοχή στην τρομοκρατική οργάνωση Prima Linea.
Και μετά αρχίζουν οι μνήμες: Παιδιά, έζησαν σε ένα ελευθεριακό κοινόβιο· έπειτα πέρασαν στο μαθητικό και φοιτητικό κίνημα και εντάχθηκαν σε αριστερίστικες οργανώσεις, πρώτα στη Γαλλία κι ύστερα στην Ιταλία. Συμμετείχαν σε ληστείες και ένοπλες επιθέσεις. Εκείνη συνέχισε. Αυτός σταμάτησε, λίγο πριν πατήσει τη σκανδάλη.
Ο Στεφάν Οσμόν αποτυπώνει τον απίστευτο δυναμισμό μιας εξεγερμένης γενιάς, με τις ουτοπικές προσδοκίες της, τις γενναιόδωρες και άναρχες αυταπάτες της, τον πνευματικό της αναβρασμό, τη μουσική της ευρηματικότητα, τα ναρκωτικά, τα βιβλία και τα περιοδικά της, τους ελεύθερους έρωτές της...
"Ένα εντυπωσιακό μωσαϊκό, όπου μια παθιασμένη ερωτική ιστορία συνυφαίνεται με τη λεπτομερή πολιτική αναπαράσταση. Ο Οσμόν υπογράφει το καλύτερό του βιβλίο"
(Le Nouvel Observateur)
"Ο Οσμόν υπογράφει το πιο προσωπικό και βαθύ βιβλίο του· το πιο τρυφερό και αμείλικτο, επίσης. Τείνει τον καθρέφτη σε μια γενιά που, πέρα από τον μύθο της, μετράει τα χαμένα παιδιά της"
(Le Monde)
"Η εποποιία ενός αριστεριστή μαθητή στην ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα των σέβεντις. Μια εποχή που ποτέ δεν έπαψε να σαγηνεύει."
(Chronic'art)
"Ένα μεγάλο, συναρπαστικό μυθιστόρημα, που ανακαλεί στη μνήμη μας μια εποχή όπου μπορούσε κανείς ακόμα να ονειρευτεί, να κάνει λάθη, να παραπλανηθεί με γενναιοδωρία."
(La Libre Belgique)
Και μετά αρχίζουν οι μνήμες: Παιδιά, έζησαν σε ένα ελευθεριακό κοινόβιο· έπειτα πέρασαν στο μαθητικό και φοιτητικό κίνημα και εντάχθηκαν σε αριστερίστικες οργανώσεις, πρώτα στη Γαλλία κι ύστερα στην Ιταλία. Συμμετείχαν σε ληστείες και ένοπλες επιθέσεις. Εκείνη συνέχισε. Αυτός σταμάτησε, λίγο πριν πατήσει τη σκανδάλη.
Ο Στεφάν Οσμόν αποτυπώνει τον απίστευτο δυναμισμό μιας εξεγερμένης γενιάς, με τις ουτοπικές προσδοκίες της, τις γενναιόδωρες και άναρχες αυταπάτες της, τον πνευματικό της αναβρασμό, τη μουσική της ευρηματικότητα, τα ναρκωτικά, τα βιβλία και τα περιοδικά της, τους ελεύθερους έρωτές της...
"Ένα εντυπωσιακό μωσαϊκό, όπου μια παθιασμένη ερωτική ιστορία συνυφαίνεται με τη λεπτομερή πολιτική αναπαράσταση. Ο Οσμόν υπογράφει το καλύτερό του βιβλίο"
(Le Nouvel Observateur)
"Ο Οσμόν υπογράφει το πιο προσωπικό και βαθύ βιβλίο του· το πιο τρυφερό και αμείλικτο, επίσης. Τείνει τον καθρέφτη σε μια γενιά που, πέρα από τον μύθο της, μετράει τα χαμένα παιδιά της"
(Le Monde)
"Η εποποιία ενός αριστεριστή μαθητή στην ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα των σέβεντις. Μια εποχή που ποτέ δεν έπαψε να σαγηνεύει."
(Chronic'art)
"Ένα μεγάλο, συναρπαστικό μυθιστόρημα, που ανακαλεί στη μνήμη μας μια εποχή όπου μπορούσε κανείς ακόμα να ονειρευτεί, να κάνει λάθη, να παραπλανηθεί με γενναιοδωρία."
(La Libre Belgique)
- GenresFrench Literature
464 pages, Paperback
First published January 16, 2013
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 13 of 13 reviews
January 24, 2017
«Φασιστόμουτρο μπάτσε, αυτό σκέφτομαι. Πρέπει να είσαι πραγματικό φασιστόμουτρο για να χτυπήσεις τόσο δυνατά ένα παιδί οκτώ χρονών. Οχτώμιση για την ακρίβεια...». Αντί εισαγωγής, η κραυγή διαμαρτυρίας ενός παιδιού που, ήδη από τα μικράτα του, εντάσσεται στις πολιτικές οργανώσεις της άκρας αριστεράς και ενηλικιώνεται ξιφουλκώντας άλλοτε κατά των νεοφασιστών κι άλλοτε κατά των Μονάδων Αποκατάστασης της Τάξης της γαλλικής αστυνομίας. Το σκηνικό είναι συνήθως το ίδιο: οι δρόμοι του Παρισιού, όπου οι οδομαχίες, τα δακρυγόνα, τα κοκτέιλ μολότωφ και τα καμένα αυτοκίνητα είναι περίπου μια κατάσταση καθημερινή, οι νέοι αρνούνται να υπακούσουν στους κατασταλτικούς νόμους του καθεστώτος και εξεγείρονται διεκδικώντας (για μία ακόμη φορά) το αδύνατο. Ένας τέτοιος νέος είναι και ο ήρωας του βιβλίου του Osmont. Χειραφετημένος, πολιτικοποιημένος κι αποφασισμένος να συγκρουστεί. Και ερωτευμένος. Με την όμορφη σαν ζωγραφιά Φεντόρα, την αγωνίστρια Φεντόρα, σε ένα περιβάλλον που, όμως, αρνείται τις δεσμεύσεις κι έχει αναγάγει τον ελεύθερο έρωτα σε κανόνα.
Δυνατές rock μουσικές, ναρκωτικά, ένοπλη βία, ασίγαστα πάθη κι απογοητεύσεις. Κι ένας διαρκής στροβιλισμός σε κάθε σημαντικό πολιτικό γεγονός που σημάδεψε τη δεκαετία: από το Σαντιάγο και το πραξικόπημα του Πινοσέτ, έως την Αθήνα, τη χούντα των συνταγματαρχών και το Πολυτεχνείο. Και από την Καμπότζη και το αντάρτικο των ερυρθών Χμερ στις Ερυθρές Ταξιαρχίες και τη δολοφονία του Άλντο Μόρο. Λιγότερα από πέντε (5) αστέρια αδικούν την απολαυστική αναβίωση μιας εποχής που όλοι μας θέλαμε να είχαμε ζήσει και την ταύτισή μου με πολλές από τις ιδέες που μοιράζονται οι ήρωες του βιβλίου.
P.S. Το βιβλίο διαβάζεται υπό τους ήχους και τους στίχους του White Riot των Clash: «Are you taking over/Or are you taking orders?/Are you going backwards/Or are you going forwards?».
Δυνατές rock μουσικές, ναρκωτικά, ένοπλη βία, ασίγαστα πάθη κι απογοητεύσεις. Κι ένας διαρκής στροβιλισμός σε κάθε σημαντικό πολιτικό γεγονός που σημάδεψε τη δεκαετία: από το Σαντιάγο και το πραξικόπημα του Πινοσέτ, έως την Αθήνα, τη χούντα των συνταγματαρχών και το Πολυτεχνείο. Και από την Καμπότζη και το αντάρτικο των ερυρθών Χμερ στις Ερυθρές Ταξιαρχίες και τη δολοφονία του Άλντο Μόρο. Λιγότερα από πέντε (5) αστέρια αδικούν την απολαυστική αναβίωση μιας εποχής που όλοι μας θέλαμε να είχαμε ζήσει και την ταύτισή μου με πολλές από τις ιδέες που μοιράζονται οι ήρωες του βιβλίου.
P.S. Το βιβλίο διαβάζεται υπό τους ήχους και τους στίχους του White Riot των Clash: «Are you taking over/Or are you taking orders?/Are you going backwards/Or are you going forwards?».
February 18, 2019
Γιατί σημασία δεν έχει η πτώση αλλά η προσγείωση
April 30, 2019
Το πρόβλημα όταν ξεκινάς ένα βιβλίο που έχεις ακούσει για αυτό πολλά είναι ο φόβος μήπως δεν επαληθευτούν οι προσδοκίες που είναι ήδη πολυ ψηλές.
Τα ανεξέλεγκτα στοιχεία όμως δεν ανήκουν σε αυτή την κατηγορία..
Τα υλικά του Οσμοντ είναι επανάσταση, ποίηση, κοινωνική αδικία, πάλη των τάξεων, ρατσισμός, όνειρα, πάθος για έναν καλύτερο κόσμο, δικαιοσύνη, ιδέες, νουβελ βάγκ και όλα αυτά στο Παρίσι, στον απόηχο του μαη του 68 με το πραξικόπημα του πινοσέτ να κατασπαράσσει τη Χιλή.
Το καταπληκτικό με το βιβλίο αυτό είναι η ισορροπία που κατάφερε ο Οσμοντ να εχει ανάμεσα στους διαλογους, στην εξιστόρηση, στο ρυθμό της πλοκής των γεγονότων.
Σκέφτομαι εδώ και μέρες τι θα γράψω και κάπου εκεί αποφάσισα να πω απλά πώς ένιωσα όσο το διάβαζα.
Αν επρεπε να διαλεξω μια λέξη για να το χαρακτηρίσω την ανάγνωση θα ήταν: παραισθησιογονα. Ω ναι! Γιατί κάθε φορά αρκούσε μια σελίδα ανάγνωσης για να τρυπήσει το μυαλό σου. Να γίνει δέρμα σου. Και δεν έχει σημασία αν ταυτίζεσαι με τους ήρωες, αν έχεις βιώσει έστω και το 10% από τα διλήμματα (είχαν?) τους, για να σε παρασύρει η ορμή τους, η πίστη τους, το πάθος τους να κυνηγήσουν τα όνειρα τους για ένα πιο δικαίο κόσμο με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο.
Ο πόνος τους, το πάθος τους είναι αρκετά για να κάνουν το αίμα σου να βράζει!
"Αν εγκαταλείψουμε την προσπάθεια να αλλάξουμε τον κόσμο, θα σερνόμαστε σαν τα σκουλήκια"
Στα ανεξέλεγκτα στοιχεία, ο "Γιεφ" και η Φεντόρα ζουν μέσα στις δικές τους ψευδαισθήσεις - όχι στο πώς θα αλλάξουν τον κόσμο - στο αν έχουν έρθει σε τούτη τη ζωή με μοναδικό σκοπό να αλλάξουν τον κόσμο.
¨Ειναι όμορφο να μιλάς σε κάποιον που αγαπάς"
Έχεις το δικαίωμα να ζεις για να αγαπάς?
Τέλειωσα το βιβλίο σε ένα ταξίδι που νόμιζα ότι θα κρατήσει για πάντα ακούγοντας το out of time των Blur
"Where's the love song?
To set us free
Too many people down
Everything turning the wrong way around
And I don't know what love will be
But if we start dreaming now
Lord knows we'll never leave the clouds
And you've been so busy lately
that you haven't found the time
To open up your mind
And watch the world spinning gently out of time.."
Στα ραντεβού μας φτάνουμε πάντα λίγο καθυστερημένοι..
Μόνο συγκίνηση!
Τα ανεξέλεγκτα στοιχεία όμως δεν ανήκουν σε αυτή την κατηγορία..
Τα υλικά του Οσμοντ είναι επανάσταση, ποίηση, κοινωνική αδικία, πάλη των τάξεων, ρατσισμός, όνειρα, πάθος για έναν καλύτερο κόσμο, δικαιοσύνη, ιδέες, νουβελ βάγκ και όλα αυτά στο Παρίσι, στον απόηχο του μαη του 68 με το πραξικόπημα του πινοσέτ να κατασπαράσσει τη Χιλή.
Το καταπληκτικό με το βιβλίο αυτό είναι η ισορροπία που κατάφερε ο Οσμοντ να εχει ανάμεσα στους διαλογους, στην εξιστόρηση, στο ρυθμό της πλοκής των γεγονότων.
Σκέφτομαι εδώ και μέρες τι θα γράψω και κάπου εκεί αποφάσισα να πω απλά πώς ένιωσα όσο το διάβαζα.
Αν επρεπε να διαλεξω μια λέξη για να το χαρακτηρίσω την ανάγνωση θα ήταν: παραισθησιογονα. Ω ναι! Γιατί κάθε φορά αρκούσε μια σελίδα ανάγνωσης για να τρυπήσει το μυαλό σου. Να γίνει δέρμα σου. Και δεν έχει σημασία αν ταυτίζεσαι με τους ήρωες, αν έχεις βιώσει έστω και το 10% από τα διλήμματα (είχαν?) τους, για να σε παρασύρει η ορμή τους, η πίστη τους, το πάθος τους να κυνηγήσουν τα όνειρα τους για ένα πιο δικαίο κόσμο με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο.
Ο πόνος τους, το πάθος τους είναι αρκετά για να κάνουν το αίμα σου να βράζει!
"Αν εγκαταλείψουμε την προσπάθεια να αλλάξουμε τον κόσμο, θα σερνόμαστε σαν τα σκουλήκια"
Στα ανεξέλεγκτα στοιχεία, ο "Γιεφ" και η Φεντόρα ζουν μέσα στις δικές τους ψευδαισθήσεις - όχι στο πώς θα αλλάξουν τον κόσμο - στο αν έχουν έρθει σε τούτη τη ζωή με μοναδικό σκοπό να αλλάξουν τον κόσμο.
¨Ειναι όμορφο να μιλάς σε κάποιον που αγαπάς"
Έχεις το δικαίωμα να ζεις για να αγαπάς?
Τέλειωσα το βιβλίο σε ένα ταξίδι που νόμιζα ότι θα κρατήσει για πάντα ακούγοντας το out of time των Blur
"Where's the love song?
To set us free
Too many people down
Everything turning the wrong way around
And I don't know what love will be
But if we start dreaming now
Lord knows we'll never leave the clouds
And you've been so busy lately
that you haven't found the time
To open up your mind
And watch the world spinning gently out of time.."
Στα ραντεβού μας φτάνουμε πάντα λίγο καθυστερημένοι..
Μόνο συγκίνηση!
December 3, 2016
Η λεπτομερής κ εκ των έσω καταγραφή της φλόγας για ελευθερία στην τελευταία ευκαιρία της "Δυτικής" κοινωνίας και κουλτούρας. Χαμένη ωστόσο σε πολλαπλές ελευθεριότητες δίκην ελευθερίας.
Η επανάσταση δεν είναι μόνο αντίσταση κ από τη στιγμή που αυτό δεν ειπώθηκε ρητά οδηγηθήκαμε με μαθηματική ακρίβεια στην ανάδειξη του καναπέος ως υπέρτατο αγαθό που φιλάμε ως κόρη οφθαλμού, ανάμεσα στους 4 τοίχους κ περιμένουμε τις επόμενες προσταγές της προσωπικής μας οθόνης. Στην καλύτερη μηρυκάζουμε την ιστορία κ αυτομαστιγωνομαστε για τις χαμένες ευκαιρίες.
Φεμινισμός, ελιτισμός, ρατσισμός, εθνικισμός, δηθενισμός κ όλοι οι φοβοι μαζί μας κρατάν καρφωμένους όμως για την αποφυγή της παρέκκλισης
Η επανάσταση δεν είναι μόνο αντίσταση κ από τη στιγμή που αυτό δεν ειπώθηκε ρητά οδηγηθήκαμε με μαθηματική ακρίβεια στην ανάδειξη του καναπέος ως υπέρτατο αγαθό που φιλάμε ως κόρη οφθαλμού, ανάμεσα στους 4 τοίχους κ περιμένουμε τις επόμενες προσταγές της προσωπικής μας οθόνης. Στην καλύτερη μηρυκάζουμε την ιστορία κ αυτομαστιγωνομαστε για τις χαμένες ευκαιρίες.
Φεμινισμός, ελιτισμός, ρατσισμός, εθνικισμός, δηθενισμός κ όλοι οι φοβοι μαζί μας κρατάν καρφωμένους όμως για την αποφυγή της παρέκκλισης
December 20, 2016
Stéphane Osmont, Ανεξέλεγκτα στοιχεία (μτφρ. Αριάδνη Μοσχονά, εκδ. Πόλις, 450 σελίδες). ῾῾Κοιτάζοντας τις αφίσεις που ήταν κολλημένες στους τοίχους, εξασκούμασταν με τον αδελφό μου στο να αναγνωρίζουμε τα είδωμά μας. Εκείνος είχε αδυναμία στον Προυντόν και τον Μπακούνιν, εγώ στον Μαρξ και τον Λένιν. Κανένας απ᾽ τους δυο μας όμως δεν συμπαθούσε τον Μάο. Πόσο μάλλον τον Στάλιν~ ήταν θέμα διαίσθησης᾽᾽. Συναρπαστικό μυθιστόρημα για την γενιά, και μάλιστα την προέφηβη πιτσιρικαρία της γενιάς, του Μάη του 1968. Το διαβάζεις και (ξανα)βλέπεις τις ταινίες του Olivier Assayas, του Bernardo Bertolucci, και του Philippe Garrel για το ίδιο εξεγερσιακό γλέντι (Apres Mai, The Dreamers, και Les amants réguliers, αντιστοίχως).
September 24, 2019
Ανάμεσα σε δύο κεφάλια που κουνιούνταν, διεκρινα τον Τζο Στράμερ πίσω από το μικρόφωνο. Φορούσε μπλουζάκι με το έμβλημα της Φράξιας Κόκκινος Στρατός: πεντάκτινο αστέρι με ένα καλάσνικοφ στη μέση. Απ'τη μια κι απ' την άλλη πλευρά, έγραφε με λευκά γράμματα: Brigade Rosse, Ερυθρές Ταξιαρχίες.
July 11, 2020
"Αφιερώσαμε τα νιάτα μας σε ανέφικτα ιδανικά, επιβεβαιωθήκαμε χάρη σε αυτά κι έπειτα τα παρατήσαμε, τη στιγμή που θα μπαίναμε στην πραγματική ζωή".
Ένα εξαιρετικό και καλογραμμένο βιβλίο που αναφέρεται στο αντάρτικο πόλεων της δεκαετίας του 1970 στη Γαλλία και την Ιταλία. Δεν ήξερα πολλά από εκείνη την περίοδο και το βιβλίο αποτέλεσε μια καλή αφορμή για να ψάξω περισσότερα - και πολλά πράγματα ακόμα και της σύγχρονης ζωής να βγάλουν νόημα. Ο ήρωας φαίνεται ότι έχει μετανιώσει για τα γεγονότα του παρελθόντος, αλλά δεν προσπαθεί να τα δικαιολογήσει ούτε να τα παρουσιάσει πιο ρομαντικά, προς το τέλος μόνο κάνει ανάλυση του παρελθόντος (με το μυαλό του παρόντος ώριμου ενήλικα).
Σε ένα δεύτερο επίπεδο, το βιβλίο αναφέρεται στις χαμένα όνειρα και τις ελπίδες, που όλοι είχαμε μικροί ότι θα αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά τελικά κάπου στην πορεία οι εξελίξεις μας μας προσπέρασαν... ακόμα και χωρίς την ένοπλη πάλη, οι περισσότεροι θα φανταζόμασταν κάπως διαφορετικό τον κόσμο!
Ένα εξαιρετικό και καλογραμμένο βιβλίο που αναφέρεται στο αντάρτικο πόλεων της δεκαετίας του 1970 στη Γαλλία και την Ιταλία. Δεν ήξερα πολλά από εκείνη την περίοδο και το βιβλίο αποτέλεσε μια καλή αφορμή για να ψάξω περισσότερα - και πολλά πράγματα ακόμα και της σύγχρονης ζωής να βγάλουν νόημα. Ο ήρωας φαίνεται ότι έχει μετανιώσει για τα γεγονότα του παρελθόντος, αλλά δεν προσπαθεί να τα δικαιολογήσει ούτε να τα παρουσιάσει πιο ρομαντικά, προς το τέλος μόνο κάνει ανάλυση του παρελθόντος (με το μυαλό του παρόντος ώριμου ενήλικα).
Σε ένα δεύτερο επίπεδο, το βιβλίο αναφέρεται στις χαμένα όνειρα και τις ελπίδες, που όλοι είχαμε μικροί ότι θα αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά τελικά κάπου στην πορεία οι εξελίξεις μας μας προσπέρασαν... ακόμα και χωρίς την ένοπλη πάλη, οι περισσότεροι θα φανταζόμασταν κάπως διαφορετικό τον κόσμο!
May 18, 2017
3.5 αστεράκια, ενδιαφέρον, καλή γραφή, αλλά ίσως επειδή έχω διαβάσει πολλά με αντίστοιχο θέμα - μακράν το χειρότερο ήταν "Τα Φλογοβόλα"- δε μου κάνει πια ιδιαιτερη αίσθηση...
February 14, 2017
«Η επανάσταση είναι ποίηση. Ποίηση υπάρχει σ’ όλες εκείνες τις πράξεις που διαρρηγνύουν το σύστημα της κοινωνικής οργάνωσης.» Όταν ξεκινάς την ανάγνωση του βιβλίου του Osmont έχεις στο νου σου το παραπάνω μότο της έκθεσης για την Επανάσταση του Moderna Museet της Στοκχόλμης το 1962, τις ασπρόμαυρες ταινίες του Γκοντάρ, τους Ονειροπόλους του Philippe Garrel,τις φωτογραφίες του Μάη του ’68 και την τρέχουσα έκθεση στην Εθνική Πινακοθήκη Jeu de Paume σχετικά με τις Εξεγέρσεις και το διαχρονικό τους ρόλο.
Ο ήχος ενός τηλεφώνου και η μικρή, σε διάρκεια, συνομιλία με ένα πρόσωπο από το παρελθόν είναι η αφορμή για τον ήρωά μας να ξεκινήσει ένα ταξίδι στο χρόνο και να καταγράψει τα «χρυσά» του χρόνια.
Η πρώιμη πολιτικοποίηση του ήρωα, λόγω του αριστερού οικογενειακού περιβάλλοντος και της αντιστασιακής δράσης του παππού του στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τον κάνει να συμμετέχει, παιδί ακόμη, στα οδοφράγματα του Μάη του ’68 και στις φοιτητικές συνελεύσεις και συζητήσεις που διεξάγονταν εκείνη την εποχή. Μεγαλώνοντας σε μια πολυκατοικία στυλ κοινοβίου, λίγο έξω από το Παρίσι, έρχεται σε επαφή με ιδεολογίες, διαβάσματα και γεγονότα, όπως η απόρροια της Χούντας στην Ελλάδα. Και τι γίνεται μόλις μπει στην εφηβεία; Ως φυσικό επακόλουθο όλων των παραπάνω έρχεται η ένταξη του στους Αριστεριστές και η δράση του σ’ αυτόν τον χώρο μέχρι τα 20 και κάτι.
Το βιβλίο αποτελεί ένα μωσαϊκό των πολιτικών δράσεων της Αριστεράς αλλά και γενικότερα της πολιτικής εξέλιξης στη Γαλλία από το 1968 έως το 1981. Οργανώσεις, ιδεολογίες, προσωπικότητες, ουτοπίες για τη μεγάλη αλλαγή της κοινωνίας & το ρόλο των νέων σ’ αυτήν στα χρόνια του Γκωλισμού, ριζική αλλαγή των οικογενειακών δεσμών, σεξουαλική απελευθέρωση και γυναικεία χειραφέτηση, χρήση ναρκωτικών ουσιών, ταξίδια στην Ευρώπη, ολόκληρη η «μακρά δεκαετία του ‘60» όπως χαρακτηρίστηκε περνά από μπροστά μας. Ρεαλιστικές εικόνες και ένας εξαιρετικός ζωντανός και περιγραφικός λόγος μετατρέπουν το βιβλίο σε ένα ανάγνωσμα που διαβάζεται απνευστί και με πολλές σημειώσεις στο περιθώριο.
«Ξεκινούσαμε χωρίς ίχνος φόβου, πεπεισμένοι πως η εξερεύνηση του κόσμου μάς επιφύλασσε χιλιάδες γνωριμίες και χιλιάδες απολαύσεις.»
Ο κορμός όμως του βιβλίου έχει να κάνει με τον έρωτα δύο νέων αλλά και στη βία στην οποία οδηγούνται, ως έσχατη λύση για την αλλαγή της κοινωνίας. Η Φεντόρα, το alter ego του ήρωα (συγγραφέα;), με ιταλική καταγωγή, θα ενταχθεί στην ιταλική τρομοκρατική οργάνωση Prima Linea και θα ανατρέψει τη ροή της ζωής της. Ληστείες, ένοπλες επιθέσεις, όπως των Ερυθρών Ταξιαρχιών, θα γίνουν το τελικό μοτίβο της παρακμής της νεανικής αντικουλτούρας της Ευρώπης αυτών των δεκαετιών.
«Αφιερώσαμε τα νιάτα μας σε ανέφικτα ιδανικά, επιβεβαιωθήκαμε χάρη σ’ αυτά, κι έπειτα τα παρατήσαμε, τη στιγμή που θα μπαίναμε στην πραγματική ζωή.» είναι τα χαρακτηριστικά λόγια του ήρωα (συγγραφέα;) λίγο πριν το τέλος. Ένιωσα ότι το βιβλίο του Osmont είναι μια άτυπη αυτοβιογραφία του και με επιβεβαίωσε η αναζήτηση του βιογραφικού του, αλλά και τα λόγια του σε μια συνέντευξη ότι «πράγματι υπάρχουν κάποια αυτοβιογραφικά μικρά μυστικά» που ωστόσο θα κρατήσει για τον ίδιο.
Με βάση την εξαιρετική κριτική της Μαρίζας Ντεκάστρο αναρωτιέμαι και εγώ με τη σειρά μου «τι είναι αυτό το μυθιστόρημα, ποιον ενδιαφέρει και γιατί.»; Η «αρρώστια» της νιότης και η άφοβη ορμή της; Η ανάγκη επιβεβαίωσης μέσω της εναντίωσης σε καθετί κατεστημένο και παλιό; Ο στόχος να ξεπεραστεί η προηγούμενη γενιά και να αφήσει η νέα το στίγμα της; Οι ψευδαισθήσεις των ονείρων και των ιδεολογιών και η μη πραγμάτωσή τους; Και στο τέλος ένας συμβιβασμός βαθιά πολιτικός; Οι νεαροί περιθωριακοί των πόλεων θα άλλαζαν τον κόσμο, ενώ οι προλετάριοι θα εκφυλίζονταν βλέποντας τηλεόραση, ανέφεραν εκείνη την εποχή οι Ολλανδοί provo. Πόσο ανάποδα ήρθαν όλα όμως;
Για εμένα το βιβλίο αποτέλεσε ένα δύσκολο ανάγνωσμα σε επίπεδο ταύτισης με τους ήρωες. Από την άλλη όμως, αποτέλεσε πηγή σκέψης και προβληματισμών για τον σύγχρονο ρόλο των νέων. Γιατί, μην ξεχνάμε, ότι όλα εκείνα τα παιδιά του Μαρξ και της Coca Cola έπαιξαν και συνεχίζουν ακόμα να παίζουν ρόλο στα πολιτικά πράγματα τόσο της Ευρώπης όσο και της χώρας μας.
Άκρως ενδιαφέροντα & βοηθητικά τόσο το γλωσσάρι όσο και οι σημειώσεις της μεταφράστριας, Αριάδνης Μοσχονά, στο τέλος του έργου. Θα πρότεινα να διαβαστεί παράλληλα με το β’ μέρος του έργου «Οι Αριστερές της Γαλλίας» του Jacques Julliard.
Ο Stephane Osmont (φιλολογικό ψευδώνυμο του Στέφαν Ντοτελόντε), γεννήθηκε στο Παρίσι το 1959. Εκτός από συγγραφέας έχει σκηνοθετήσει πολιτικά και κοινωνικά ντοκιμαντέρ, καθώς διατέλεσε στέλεχος του υπουργείου Οικονομικών της Γαλλίας.
Το βιβλίο του «Το κεφάλαιο» μεταφέρθηκε στην μεγάλη οθόνη από τον Κώστα Γαβρά.
https://monpetitcafedehumanite.wordpr...
Ο ήχος ενός τηλεφώνου και η μικρή, σε διάρκεια, συνομιλία με ένα πρόσωπο από το παρελθόν είναι η αφορμή για τον ήρωά μας να ξεκινήσει ένα ταξίδι στο χρόνο και να καταγράψει τα «χρυσά» του χρόνια.
Η πρώιμη πολιτικοποίηση του ήρωα, λόγω του αριστερού οικογενειακού περιβάλλοντος και της αντιστασιακής δράσης του παππού του στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τον κάνει να συμμετέχει, παιδί ακόμη, στα οδοφράγματα του Μάη του ’68 και στις φοιτητικές συνελεύσεις και συζητήσεις που διεξάγονταν εκείνη την εποχή. Μεγαλώνοντας σε μια πολυκατοικία στυλ κοινοβίου, λίγο έξω από το Παρίσι, έρχεται σε επαφή με ιδεολογίες, διαβάσματα και γεγονότα, όπως η απόρροια της Χούντας στην Ελλάδα. Και τι γίνεται μόλις μπει στην εφηβεία; Ως φυσικό επακόλουθο όλων των παραπάνω έρχεται η ένταξη του στους Αριστεριστές και η δράση του σ’ αυτόν τον χώρο μέχρι τα 20 και κάτι.
Το βιβλίο αποτελεί ένα μωσαϊκό των πολιτικών δράσεων της Αριστεράς αλλά και γενικότερα της πολιτικής εξέλιξης στη Γαλλία από το 1968 έως το 1981. Οργανώσεις, ιδεολογίες, προσωπικότητες, ουτοπίες για τη μεγάλη αλλαγή της κοινωνίας & το ρόλο των νέων σ’ αυτήν στα χρόνια του Γκωλισμού, ριζική αλλαγή των οικογενειακών δεσμών, σεξουαλική απελευθέρωση και γυναικεία χειραφέτηση, χρήση ναρκωτικών ουσιών, ταξίδια στην Ευρώπη, ολόκληρη η «μακρά δεκαετία του ‘60» όπως χαρακτηρίστηκε περνά από μπροστά μας. Ρεαλιστικές εικόνες και ένας εξαιρετικός ζωντανός και περιγραφικός λόγος μετατρέπουν το βιβλίο σε ένα ανάγνωσμα που διαβάζεται απνευστί και με πολλές σημειώσεις στο περιθώριο.
«Ξεκινούσαμε χωρίς ίχνος φόβου, πεπεισμένοι πως η εξερεύνηση του κόσμου μάς επιφύλασσε χιλιάδες γνωριμίες και χιλιάδες απολαύσεις.»
Ο κορμός όμως του βιβλίου έχει να κάνει με τον έρωτα δύο νέων αλλά και στη βία στην οποία οδηγούνται, ως έσχατη λύση για την αλλαγή της κοινωνίας. Η Φεντόρα, το alter ego του ήρωα (συγγραφέα;), με ιταλική καταγωγή, θα ενταχθεί στην ιταλική τρομοκρατική οργάνωση Prima Linea και θα ανατρέψει τη ροή της ζωής της. Ληστείες, ένοπλες επιθέσεις, όπως των Ερυθρών Ταξιαρχιών, θα γίνουν το τελικό μοτίβο της παρακμής της νεανικής αντικουλτούρας της Ευρώπης αυτών των δεκαετιών.
«Αφιερώσαμε τα νιάτα μας σε ανέφικτα ιδανικά, επιβεβαιωθήκαμε χάρη σ’ αυτά, κι έπειτα τα παρατήσαμε, τη στιγμή που θα μπαίναμε στην πραγματική ζωή.» είναι τα χαρακτηριστικά λόγια του ήρωα (συγγραφέα;) λίγο πριν το τέλος. Ένιωσα ότι το βιβλίο του Osmont είναι μια άτυπη αυτοβιογραφία του και με επιβεβαίωσε η αναζήτηση του βιογραφικού του, αλλά και τα λόγια του σε μια συνέντευξη ότι «πράγματι υπάρχουν κάποια αυτοβιογραφικά μικρά μυστικά» που ωστόσο θα κρατήσει για τον ίδιο.
Με βάση την εξαιρετική κριτική της Μαρίζας Ντεκάστρο αναρωτιέμαι και εγώ με τη σειρά μου «τι είναι αυτό το μυθιστόρημα, ποιον ενδιαφέρει και γιατί.»; Η «αρρώστια» της νιότης και η άφοβη ορμή της; Η ανάγκη επιβεβαίωσης μέσω της εναντίωσης σε καθετί κατεστημένο και παλιό; Ο στόχος να ξεπεραστεί η προηγούμενη γενιά και να αφήσει η νέα το στίγμα της; Οι ψευδαισθήσεις των ονείρων και των ιδεολογιών και η μη πραγμάτωσή τους; Και στο τέλος ένας συμβιβασμός βαθιά πολιτικός; Οι νεαροί περιθωριακοί των πόλεων θα άλλαζαν τον κόσμο, ενώ οι προλετάριοι θα εκφυλίζονταν βλέποντας τηλεόραση, ανέφεραν εκείνη την εποχή οι Ολλανδοί provo. Πόσο ανάποδα ήρθαν όλα όμως;
Για εμένα το βιβλίο αποτέλεσε ένα δύσκολο ανάγνωσμα σε επίπεδο ταύτισης με τους ήρωες. Από την άλλη όμως, αποτέλεσε πηγή σκέψης και προβληματισμών για τον σύγχρονο ρόλο των νέων. Γιατί, μην ξεχνάμε, ότι όλα εκείνα τα παιδιά του Μαρξ και της Coca Cola έπαιξαν και συνεχίζουν ακόμα να παίζουν ρόλο στα πολιτικά πράγματα τόσο της Ευρώπης όσο και της χώρας μας.
Άκρως ενδιαφέροντα & βοηθητικά τόσο το γλωσσάρι όσο και οι σημειώσεις της μεταφράστριας, Αριάδνης Μοσχονά, στο τέλος του έργου. Θα πρότεινα να διαβαστεί παράλληλα με το β’ μέρος του έργου «Οι Αριστερές της Γαλλίας» του Jacques Julliard.
Ο Stephane Osmont (φιλολογικό ψευδώνυμο του Στέφαν Ντοτελόντε), γεννήθηκε στο Παρίσι το 1959. Εκτός από συγγραφέας έχει σκηνοθετήσει πολιτικά και κοινωνικά ντοκιμαντέρ, καθώς διατέλεσε στέλεχος του υπουργείου Οικονομικών της Γαλλίας.
Το βιβλίο του «Το κεφάλαιο» μεταφέρθηκε στην μεγάλη οθόνη από τον Κώστα Γαβρά.
https://monpetitcafedehumanite.wordpr...
Read
June 7, 2018Η κριτική του βιβλίου από την Αριάδνη Μοσχονά στο τέταρτο τεύχος μας: https://marginalia.gr/arthro/anexeleg...
May 9, 2024
Για την ένοπλη πάλη , το αντάρτικο πόλεων, τη βία και την κοινωνική επανάσταση
October 23, 2016
Grand fresque historique, bien documenté et bien écrit. À lire si on est intéressé à la politique des années 1970 en France, Italie et Allemagne, et surtout aux histoires de ses groupuscules extraparlementaires et violents -- sinon, mieux éviter puisque le thème de la politique est décidément dominant.
Moi j'aime bien lire des histoires de ce genre de monde donc le roman m'a plu, mais ça prend beaucoup de temps et concentration.
Moi j'aime bien lire des histoires de ce genre de monde donc le roman m'a plu, mais ça prend beaucoup de temps et concentration.
September 4, 2023
Όλες οι φαντασιώσεις της νιότης μας σε ένα βιβλίο. Υπέροχο !
Displaying 1 - 13 of 13 reviews