What do you think?
Rate this book
¨Os cinco de Ons¨ chegan ao festival de Cans para gozaren dunha fin de semana de amor, humor e, sobretodo, moito cine. O que non saben é que un acontecemento inesperado vainos converter nos protagonistas dunha excitante aventura que nos atrpará ata o final...
157 pages, Paperback
First published November 10, 2016
2 people are currently reading
17 people want to read
About the author
Carlos Meixide
21 books7 followersCarlos González Meixide, nado en Vilagarcía de Arousa en 1977, é un escritor, xornalista e humorista galego.
A súa primeira obra foi o libro infantil A Miragaia, publicado en 2004. Coa súa primeira novela participou en varios concursos literarios, chegando a obter unha mención especial no Premio Blanco Amor.
Nas súas achegas ao campo audiovisual cómpre salientar a curtametraxe O meu nome, o meu mundo, que en 2001 participou no Festival de Cinema e Vídeo de Nova York; ou o seu labor no programa Onda Curta, centrado nas curtametraxes, que emitiu a TVG.
Como humorista integra o dúo musical Os da Ría con Tomás Lijó.
A súa primeira obra foi o libro infantil A Miragaia, publicado en 2004. Coa súa primeira novela participou en varios concursos literarios, chegando a obter unha mención especial no Premio Blanco Amor.
Nas súas achegas ao campo audiovisual cómpre salientar a curtametraxe O meu nome, o meu mundo, que en 2001 participou no Festival de Cinema e Vídeo de Nova York; ou o seu labor no programa Onda Curta, centrado nas curtametraxes, que emitiu a TVG.
Como humorista integra o dúo musical Os da Ría con Tomás Lijó.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
November 7, 2023
EDIT IMPORTANTE: non sei se quitar o rating deste libro ou que, pero non sinto que poida recomendar esta saga (ou polo menos ata onde cheguei, o 2º libro). nestes libros hai algúns comentarios inapropiados a Roi (de 15/16 anos), sobre o bo que está, os músculos que ten e que meu deus o sexy que é. aínda que me parecía raro non considerei darlle moita importancia, é común que obras para adolescentes representen de forma estraña a sexualidade e o desexo dos personaxes. porén, despois de ler outro libro seu firmado con seudónimo (explico máis nesta reseña), non podo ver isto como incidentes illados. non vou continuar coa saga. na miña cabeza Suso, Roi e Anabel rematan xuntos e moi felices, grazas.
well... i have thoughts.
hai cousas que foron mellores que na primeira entrega e outras que foron peores. voume explicar.
a trama é máis lineal que en Ons. é certo que aí tampouco había moito misterio, máis sentías a emoción de ver como conseguirían demostrar que o garda civil fora o asasino. neste caso hai dúas tramas paralelas: a investigación de Suso, Fátima e Antía e a experiencia no festival de Cans de Roi, Anabel, Xoel e Noela. na investigación si que ocorren cousas fortes, mais pasar de aí aos capítulos cos outros personaxes rachaba un pouco a tensión, e non do tipo "vale, vamos relaxarnos, que necesitamos un descanso despois *diso*".
outra cousa que botei de menos é o humor. é certo que hai bromas e momentos xd, pero sinto que foron moito máis escasos que no libro anterior. en Ons tíñamos un grupo de adultos incompetentes que servían de alivio cómico. algúns eran máis complexos cós outros, mais, en xeral, estaban aí para seren estrafalarios, diciren tolemias absurdas que ninguén diría na vida real e seren, en resumo, caricaturas. e funcionaba, funcionaba moi ben para o tipo de libro que é.
porén, excepto no final (que é xusto cando aparecen os adultos cun papel máis prominente), non temos este tipo de personaxe. supoño que o máis semellante que temos pola maioría do libro é Xoél, pero non funciona moi ben desa forma. ao inicio pensaba que sería unha parodia deses típicos que se cren súper alternativos por escoitar, non sei, Lana Del Rey ou Radiohead. non obstante, Xoél si que ten referentes cinematográficos relativamente obscuros. busquei os seus nomes en google e recibiron diversos premios polas súas obras, mais eu non escoitara deles na miña vida. é certo que eu non son moito de filmes, pero o punto é que os seus gustos cinematográficos non serven especialmente como unha broma. ademais, aínda que parece que só lle importa o festival, polo seu monólogo interno dáse a entender que non é moi bo nas interaccións sociais, mais que si que se preocupa polos seus amigos. é posible que o gracioso do personaxe sexa a súa forma de presentarse ao mundo? no sentido de como se viste, como fala (sempre mirando cara o chan, ademais de que adoita falar de máis), o seu cabelo (que lle tapa un ollo) e outros costumes. persoalmente, iso só fai que vexa a Xoél como unha persoa autista, non me fai graza.
quizais é unha parodia dun "único y detergente", un pedante que só pensa no cinema, mais para min síntese simplemente como un adolescente autista que non sabe como comunicarse coa xente se non menciona o seu interese especial e que quere ser recoñecido pola súa forma de expresarse como director. non sei, sinto que é máis gracioso cando podemos ver o seu monólogo interno, porque este mozo nON PODE PARAR DE RELACIONALO TODO CO CINE. é fascinante e cómico ver o messy que é a súa liña de pensamento.
non sei, a miña conclusión é que Xoél está desaproveitado como personaxe cómico. ou é unha parodia do home pedante que fai mansplaining de cinema ou é un personaxe complexo e ben contruído no que o divertido é ver as súas extravagancias.
agora vou pasar ao positivo, porque obviamente hai cousas que gostei do libro (por iso ten 3 estrelas xdd). como sempre, amo aos personaxes, tanto os vellos como as novas incorporacións. amo o que fixeron con Suso e con Roi porque EU XA INTUÍA COUSAS NO 1º LIBRO E AQUÍ CONFIRMARON AS MIÑAS SOSPEITAS. se vai polo camiño que eu quero que vaia, vou ser moi feliz.
eu se Roi/Suso/Anabel non sei fai canon nos seguintes libros:
entendo que non ocorra no seguinte porque, ata onde eu sei, vai máis sobre política, pero se estes tres non rematan xuntos fago denuncia ao universo por este roubo. literalmente xa está o build up feito!! o único que aínda non está preparado é Roi porque é un himbo e aínda está a ter unha crise pola súa sexualidade, pero cando fale con Anabel do tema estou SEGURE de que vai pasar algo así:
entre o chill que é Suso e a opinión de Anabel sobre as relacións románticas, teño claro que o único que tería problemas en chegar a esa solución sería Roi.
well... i have thoughts.
hai cousas que foron mellores que na primeira entrega e outras que foron peores. voume explicar.
a trama é máis lineal que en Ons. é certo que aí tampouco había moito misterio, máis sentías a emoción de ver como conseguirían demostrar que o garda civil fora o asasino. neste caso hai dúas tramas paralelas: a investigación de Suso, Fátima e Antía e a experiencia no festival de Cans de Roi, Anabel, Xoel e Noela. na investigación si que ocorren cousas fortes, mais pasar de aí aos capítulos cos outros personaxes rachaba un pouco a tensión, e non do tipo "vale, vamos relaxarnos, que necesitamos un descanso despois *diso*".
outra cousa que botei de menos é o humor. é certo que hai bromas e momentos xd, pero sinto que foron moito máis escasos que no libro anterior. en Ons tíñamos un grupo de adultos incompetentes que servían de alivio cómico. algúns eran máis complexos cós outros, mais, en xeral, estaban aí para seren estrafalarios, diciren tolemias absurdas que ninguén diría na vida real e seren, en resumo, caricaturas. e funcionaba, funcionaba moi ben para o tipo de libro que é.
porén, excepto no final (que é xusto cando aparecen os adultos cun papel máis prominente), non temos este tipo de personaxe. supoño que o máis semellante que temos pola maioría do libro é Xoél, pero non funciona moi ben desa forma. ao inicio pensaba que sería unha parodia deses típicos que se cren súper alternativos por escoitar, non sei, Lana Del Rey ou Radiohead. non obstante, Xoél si que ten referentes cinematográficos relativamente obscuros. busquei os seus nomes en google e recibiron diversos premios polas súas obras, mais eu non escoitara deles na miña vida. é certo que eu non son moito de filmes, pero o punto é que os seus gustos cinematográficos non serven especialmente como unha broma. ademais, aínda que parece que só lle importa o festival, polo seu monólogo interno dáse a entender que non é moi bo nas interaccións sociais, mais que si que se preocupa polos seus amigos. é posible que o gracioso do personaxe sexa a súa forma de presentarse ao mundo? no sentido de como se viste, como fala (sempre mirando cara o chan, ademais de que adoita falar de máis), o seu cabelo (que lle tapa un ollo) e outros costumes. persoalmente, iso só fai que vexa a Xoél como unha persoa autista, non me fai graza.
quizais é unha parodia dun "único y detergente", un pedante que só pensa no cinema, mais para min síntese simplemente como un adolescente autista que non sabe como comunicarse coa xente se non menciona o seu interese especial e que quere ser recoñecido pola súa forma de expresarse como director. non sei, sinto que é máis gracioso cando podemos ver o seu monólogo interno, porque este mozo nON PODE PARAR DE RELACIONALO TODO CO CINE. é fascinante e cómico ver o messy que é a súa liña de pensamento.
non sei, a miña conclusión é que Xoél está desaproveitado como personaxe cómico. ou é unha parodia do home pedante que fai mansplaining de cinema ou é un personaxe complexo e ben contruído no que o divertido é ver as súas extravagancias.
agora vou pasar ao positivo, porque obviamente hai cousas que gostei do libro (por iso ten 3 estrelas xdd). como sempre, amo aos personaxes, tanto os vellos como as novas incorporacións. amo o que fixeron con Suso e con Roi porque EU XA INTUÍA COUSAS NO 1º LIBRO E AQUÍ CONFIRMARON AS MIÑAS SOSPEITAS. se vai polo camiño que eu quero que vaia, vou ser moi feliz.
eu se Roi/Suso/Anabel non sei fai canon nos seguintes libros:
entendo que non ocorra no seguinte porque, ata onde eu sei, vai máis sobre política, pero se estes tres non rematan xuntos fago denuncia ao universo por este roubo. literalmente xa está o build up feito!! o único que aínda non está preparado é Roi porque é un himbo e aínda está a ter unha crise pola súa sexualidade, pero cando fale con Anabel do tema estou SEGURE de que vai pasar algo así:
Roi: *todo preocupado e dramático* Anabel, non sei que facer. É que me gustas, pero tamén gosto de Suso. Que podo facer?
Anabel: Roi, tes dúas mans.
Roi: *mírase as mans sorprendido* Tes razón, teño dúas mans.
entre o chill que é Suso e a opinión de Anabel sobre as relacións románticas, teño claro que o único que tería problemas en chegar a esa solución sería Roi.
October 26, 2024
Encantoume, ainda que é unha novela xuvenil, está moi ben escrita, meténdote nos papeis dos personaxes, e cargada de misterio. Ademais de voltar o festival de Cans mentras lía o libro.
A novela de Ons gustárame pero, creo que por agora esta gustoume mais.
A novela de Ons gustárame pero, creo que por agora esta gustoume mais.
February 5, 2025
Libro bonito y con historia entretenida. Continuación de Ons con los mismos personajes más algún invitado extra y "cameos" de algunos actores de renombre. Una buena lectura.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews