What do you think?
Rate this book
Klaus Mann #1
Een Mann
‘Iemand zoals jij, Klaus, zal nooit in de schaduw van een ander staan.’
O nee? Klaus Mann, negentien jaar oud, denkt daar zelf behoorlijk anders over. Dat zijn prille schrijverschap voorlopig in de schaduw staat van zijn beroemde vader Thomas Mann, is tot daar aan toe. Maar waarom wijst Thomas hem als zoon, als mens af? Wat doet Klaus verkeerd? Een gesprek met zijn vader durft hij niet aan. Hij besluit hem een brief te schrijven, een openhartige, eerlijke, confronterende brief. De brief groeit uit tot een aangrijpende roman over een welgestelde familie van schrijvers en toneelspelers in het onrustige München in het begin van de twintigste eeuw.
Maar wie staat er nu eigenlijk in de schaduw van wie?
O nee? Klaus Mann, negentien jaar oud, denkt daar zelf behoorlijk anders over. Dat zijn prille schrijverschap voorlopig in de schaduw staat van zijn beroemde vader Thomas Mann, is tot daar aan toe. Maar waarom wijst Thomas hem als zoon, als mens af? Wat doet Klaus verkeerd? Een gesprek met zijn vader durft hij niet aan. Hij besluit hem een brief te schrijven, een openhartige, eerlijke, confronterende brief. De brief groeit uit tot een aangrijpende roman over een welgestelde familie van schrijvers en toneelspelers in het onrustige München in het begin van de twintigste eeuw.
Maar wie staat er nu eigenlijk in de schaduw van wie?
- GenresHistoricalHistory
400 pages, Hardcover
First published January 1, 2016
84 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 30 reviews
June 17, 2023
'Verhalen, boeken, brieven bestaan pas als ze worden gelezen.'
Waar het boek me bij de eerste keer lezen (ruim 6 jaar geleden) niet helemaal had nog (andere verwachtingen), was ik nu helemaal mee. Fijne historische jeugdroman, waarin we alles door de ogen van een nog heel jonge Klaus Mann zien. Ik heb enorm genoten van de tijdgeest, het huishouden van Thomas en Katia Mann, die hier nog middenin de opgroeiende kinderen zitten, en de onrust in het Duitsland van de jaren 1910 tot 1926. Ik kijk uit naar het volgende deel.
August 31, 2019
Baba-oğul’un çocukluktan başlayıp hayat boyu süren kompleks ilişkisine dair daha detaylı bilgiler okumayı beklerken çok basit seviyede çocukça bir hikaye ile karşılaşıyor insan. Beklentiyi karşılayabilecek seviyede bir kitap değil, Mann ailesinin iç dünyasını ve ilişkilerinin karmaşasını okumak istiyorsanız bu kitap onu karşılamayacaktır.
December 3, 2016
Mensen, wees gewaarschuwd. Dit is een YA boek! Ik las het voor een boekenclub en dat is de enige reden dat ik het heb uitgelezen.
August 29, 2019
"Sen de ölecek misin?"
Babası elini tuttu, "Ancak bana ihtiyacın olmadığı zaman," dedi.
Klaus Mann'ın babası Thomas Mann'a mektubu ve roman tadında. Tavsiye ederim.
Babası elini tuttu, "Ancak bana ihtiyacın olmadığı zaman," dedi.
Klaus Mann'ın babası Thomas Mann'a mektubu ve roman tadında. Tavsiye ederim.
Read
November 17, 2023In de 34ste aflevering van De Grote Vriendelijke Podcast praten we met Rindert Kromhout over zijn Klaus Mann-trilogie, waarvan dit het eerste deel is. Hij vertelt gepassioneerd over de uitputtende research die hij deed en zijn complexe hoofdpersoon, die opstond tegen de nazi's, maar ook worstelde met de liefde, zijn drugsverslaving en vooral de schaduw van zijn vader Thomas Mann. Luister nu via Spotify, je podcast-app of http://www.degrotevriendelijkepodcast...
May 29, 2017
Rindert Kromhout levert weer een rijk verhaal af met vele flamboyante personages. Onvermijdelijk om niet aan de Bloomsbury Group te denken die de hoofdrol speelt in zijn eerdere trilogie. Nu staat de familie Mann centraal - bekend van de schrijvers Thomas en Heinrich Mann en later ook zoon Klaus.
Als ik in de buurt van München kom, breng ik zeker ook een bezoek aan de Poschingerstraße!
Als ik in de buurt van München kom, breng ik zeker ook een bezoek aan de Poschingerstraße!
April 24, 2017
Dit is een jeugdboek, niet een roman voor volwassenen, daarvoor is het te simpel en blijven de karakters en dialogen te oppervlakkig. Ik vind de 'plot', het verhaal dat Klaus aan zijn vader schrijft, ook niet sterk: het probleem dat hij met zijn vader heeft, blijft te vaag, te zwak, om de lezer echt te grijpen. Wat het boek overeind houdt, is het biografische, de nieuwsgierigheid naar de levens van de Mann's. Aan het komt de auteur nog met een konijn uit de hoge hoed, maar of dat zo'n geloofwaardig konijn is ...?
July 22, 2020
Dit was echt een super goed boek! Een inkijkje in het leven van de familie Mann met jongeren die opzoek zijn naar hun identiteit.
February 20, 2022
En liever nog eentje meer ook. WAT een boek! https://boekenboekenboeken.blogspot.c...
January 7, 2022
"Een verhaal dat in een la ligt, bestaat niet. Verhalen, boeken, brieven bestaan pas als ze worden gelezen."
Dit is het eerste boek van de trilogie over Klaus Mann, de zoon van Thomas Mann. Van Heinrich en Thomas Mann heb ik natuurlijk weleens gehoord, maar Klaus Mann was mij nog niet echt bekend.
Deze trilogie focust zich op zijn leven. Dit eerste deel gaat vooral over zijn leven als 19-jarige en zijn schrijverschap. Hij heeft het gevoel dat zijn vader hem afwijst en daarom schrijft Klaus hem een brief, omdat hij een gesprek niet aandurft.
Ik vond het heel intessant om meer over Klaus Mann te leren. Het boek las fijn weg en ik denk dat ik een goed beeld over zijn leven en de periode gekregen heb, maar af en toe had ik wel een beetje het idee dat er wat informatie miste. Ik zou bijvoorbeeld wel graag meer informatie willen hebben waarom hun relatie nu zo slecht was. Dit is natuurlijk het eerste deel, dus misschien wordt er in de volgende twee delen wel meer toegelicht. Ik ben in ieder geval van plan om de andere twee boeken ook te lezen!
Dit is het eerste boek van de trilogie over Klaus Mann, de zoon van Thomas Mann. Van Heinrich en Thomas Mann heb ik natuurlijk weleens gehoord, maar Klaus Mann was mij nog niet echt bekend.
Deze trilogie focust zich op zijn leven. Dit eerste deel gaat vooral over zijn leven als 19-jarige en zijn schrijverschap. Hij heeft het gevoel dat zijn vader hem afwijst en daarom schrijft Klaus hem een brief, omdat hij een gesprek niet aandurft.
Ik vond het heel intessant om meer over Klaus Mann te leren. Het boek las fijn weg en ik denk dat ik een goed beeld over zijn leven en de periode gekregen heb, maar af en toe had ik wel een beetje het idee dat er wat informatie miste. Ik zou bijvoorbeeld wel graag meer informatie willen hebben waarom hun relatie nu zo slecht was. Dit is natuurlijk het eerste deel, dus misschien wordt er in de volgende twee delen wel meer toegelicht. Ik ben in ieder geval van plan om de andere twee boeken ook te lezen!
August 10, 2020
Naar aanleiding van Kromhout's goede boeken over de Bloomsbury groep ben ik dit boek gaan lezen.
Wederom een goed boek van Kromhout. De ontwikkeling van het verhaal tegen de achtergrond van WOI en WOII was erg interessant. Pas tegen het einde van het boek vond ik de vader zoon relatie interessant worden. Klaus ziet deze relatie vanaf het begin al als problematisch, zelfs zo slecht dat hij er een verhaal over schreef. Dat de relatie zo slecht was werd mij niet echt duidelijk (leek soms op aanstellerij). Op de laatste pagina werd dit pas interessant toen er toch wat meer impliciet een uitleg werd gedaan. Al met al zeker wel een good read!
Wederom een goed boek van Kromhout. De ontwikkeling van het verhaal tegen de achtergrond van WOI en WOII was erg interessant. Pas tegen het einde van het boek vond ik de vader zoon relatie interessant worden. Klaus ziet deze relatie vanaf het begin al als problematisch, zelfs zo slecht dat hij er een verhaal over schreef. Dat de relatie zo slecht was werd mij niet echt duidelijk (leek soms op aanstellerij). Op de laatste pagina werd dit pas interessant toen er toch wat meer impliciet een uitleg werd gedaan. Al met al zeker wel een good read!
Read
April 28, 2023De schrijfstijl kan me niet bekoren, evenals de manier waarop er ogenschijnlijk openlijk maar toch (want het is young adult?) ongemakkelijk steels wordt geschreven over het fysiek seksueel ontwaken van de hoofdpersoon.
Waar Zwigtman's trilogie bloemrijk is als de tijd van dandy's zelf, is dit gründlich en haast kil, zakelijk. De dialogen van de halfvolwassen personages doen kinderlijk aan, wat enerzijds lijkt te passen bij de tijdsperiode maar anderzijds stijlbreuken kent.
Gedurende het lezen heb ik geen enkel gevoel ontwikkeld voor welk van de personages ook en hoezeer de familie Mann en de tijdgeest me ook boeit, ik ga de overige twee delen van de trilogie vrees ik overslaan.
Waar Zwigtman's trilogie bloemrijk is als de tijd van dandy's zelf, is dit gründlich en haast kil, zakelijk. De dialogen van de halfvolwassen personages doen kinderlijk aan, wat enerzijds lijkt te passen bij de tijdsperiode maar anderzijds stijlbreuken kent.
Gedurende het lezen heb ik geen enkel gevoel ontwikkeld voor welk van de personages ook en hoezeer de familie Mann en de tijdgeest me ook boeit, ik ga de overige twee delen van de trilogie vrees ik overslaan.
Read
July 18, 2024Dnf
December 30, 2016
Het is moeilijk om een boek te beoordelen waarvan je na een paar pagina's al weet dat je niet tot de doelgroep behoort. Normaal gesproken lees ik dan niet verder, maar dit keer kon ik dat niet omdat ik een van de coördinatoren van de Hebbanleesclub Een Mann was. Het boek stond aangekondigd als literaire roman, maar het is, wat mij betreft, een Young Adultroman. Dat zeg ik op basis van de toon, schrijfstijl én opzet van het boek.
Kromhout heeft er voor gekozen om een groot deel van het boek 'door de 19-jarige Klaus Mann' te laten schrijven in de vorm van een roman geworden brief aan zijn vader. Er is een proloog, en er zijn intermezzo's die zich in het 'nu' afspelen die de briefroman zo nu en dan even afwisselen. Die opzet werkt geweldig goed.... tenzij je Klaus Mann kent van boeken als Het keerpunt of Mefisto of uit andere boeken over hem of zijn familie. Rindert Kromhout heeft er voor gekozen, en terecht natuurlijk, om niet de schrijfstijl van Klaus na te doen, omdat dat absoluut zou zijn mislukt.
Dat maakt voor mij dit boek zo moeilijk om te beoordelen... ik ken de familie Mann uit andere boeken, van andere boeken... ik heb bijvoorbeeld Mefisto van Klaus Mann gelezen en daarom geloof ik dit boek niet. Dit kan nooit grotendeels door Klaus geschreven zijn, ook niet door de fictieve Klaus. Aan de andere kant weet ik, door de reacties en de zeer levendige discussies die ontstonden in het café en op de diverse discussiepagina's van de leesclub, dat dit een uitstekend boek is om kennis te maken met de familie Mann, hun schrijven, hun tijd van leven, met Klaus zelf natuurlijk en de boeken die door de diverse leden van de familie geschreven zijn. Dan moet dit een goed boek zijn. Dan heeft Kromhout zijn doel bereikt, want de nieuwsgierigheid van de mensen die de Mannen nog niet of nauwelijks kenden is opgewekt en ze gaan gelezen worden!
En daarom, daarom toch vier sterren, hoewel dit niet mijn boek is en ik de eventuele vervolgen niet zal gaan lezen.
(Bovendien heb ik inmiddels Het keerpunt van Klaus opgesnord, net als De onderdaan van Heinrich, die beide al lange tijd ergens tussen al die andere nog te lezen boeken stonden te wachten.... komend jaar gaan ze gelezen worden. Zeker weten!)
Kromhout heeft er voor gekozen om een groot deel van het boek 'door de 19-jarige Klaus Mann' te laten schrijven in de vorm van een roman geworden brief aan zijn vader. Er is een proloog, en er zijn intermezzo's die zich in het 'nu' afspelen die de briefroman zo nu en dan even afwisselen. Die opzet werkt geweldig goed.... tenzij je Klaus Mann kent van boeken als Het keerpunt of Mefisto of uit andere boeken over hem of zijn familie. Rindert Kromhout heeft er voor gekozen, en terecht natuurlijk, om niet de schrijfstijl van Klaus na te doen, omdat dat absoluut zou zijn mislukt.
Dat maakt voor mij dit boek zo moeilijk om te beoordelen... ik ken de familie Mann uit andere boeken, van andere boeken... ik heb bijvoorbeeld Mefisto van Klaus Mann gelezen en daarom geloof ik dit boek niet. Dit kan nooit grotendeels door Klaus geschreven zijn, ook niet door de fictieve Klaus. Aan de andere kant weet ik, door de reacties en de zeer levendige discussies die ontstonden in het café en op de diverse discussiepagina's van de leesclub, dat dit een uitstekend boek is om kennis te maken met de familie Mann, hun schrijven, hun tijd van leven, met Klaus zelf natuurlijk en de boeken die door de diverse leden van de familie geschreven zijn. Dan moet dit een goed boek zijn. Dan heeft Kromhout zijn doel bereikt, want de nieuwsgierigheid van de mensen die de Mannen nog niet of nauwelijks kenden is opgewekt en ze gaan gelezen worden!
En daarom, daarom toch vier sterren, hoewel dit niet mijn boek is en ik de eventuele vervolgen niet zal gaan lezen.
(Bovendien heb ik inmiddels Het keerpunt van Klaus opgesnord, net als De onderdaan van Heinrich, die beide al lange tijd ergens tussen al die andere nog te lezen boeken stonden te wachten.... komend jaar gaan ze gelezen worden. Zeker weten!)
November 24, 2016
Vanaf de eerste zin zit je in het boek en wil je verder lezen, is het lastig om het boek weg te leggen. Je bent heel benieuwd naar het eind, maar tegen het eind, wil je enerzijds wel het eind weten, maar anderzijds wil je nog geen afscheid nemen van Klaus en zijn familie en vrienden omdat je van ze bent gaan houden.
Het geeft een mooi tijdsbeeld weer van het begin van de 20e eeuw, hoe voornamelijk de welgestelde mensen in München leefden en dachten. Hoe men tegen bepaalde dingen aankeek. Ik verbaasde me wel over hoe makkelijk ze ogenschijnlijk over bepaalde dingen dachten en niets vreemd leken te vinden, maar de ander in zijn waarde lieten. Hoe makkelijk men ook in Parijs kon rondlopen zonder vreemd aangekeken te worden als je 'anders' was.
Je kan merken dat Rindert normaal voor kinderen schrijft, want zijn manier van schrijven heeft iets weg van wat je ook in jeugdboeken zou lezen. Ik denk dat jongvolwassenen dit boek zeker ook kunnen waarderen en zichzelf soms kunnen herkennen vanwege bepaalde onzekerheden die elke levensfase met zich meebrengt en bepaalde ontdekkingen die je doet als je kind bent.
De opbouw is helder en duidelijk, je hebt daardoor niet het gevoel dat je iets mist.. De intermezzo's geven een ontspannen momentje tussendoor. Eigenlijk net zoals je dat in een toneelstuk hebt.
De cover past bij het boek, geeft duidelijk weer waar het boek over gaat, net zoals de titel dat doet, die geeft dat ook goed weer.
De karakters zijn geloofwaardig en een paar ervan zou in iedere familie wel kunnen zitten. Sommigen zouden zich erin kunnen herkennen. Niet letterlijk, maar bepaalde karaktereigenschappen van bepaalde personen. Je gaat van ze houden, ook van de personen die eigenlijk niet bij die familie passen, maar daardoor juist kleur aan de familie geven ook al hebben ze dat niet nodig omdat ze stuk voor stuk al kleurrijk van zichzelf zijn.
Het plot heeft me verrast en heb ik een paar keer moeten overlezen voor ik het begreep.
Het geeft een mooi tijdsbeeld weer van het begin van de 20e eeuw, hoe voornamelijk de welgestelde mensen in München leefden en dachten. Hoe men tegen bepaalde dingen aankeek. Ik verbaasde me wel over hoe makkelijk ze ogenschijnlijk over bepaalde dingen dachten en niets vreemd leken te vinden, maar de ander in zijn waarde lieten. Hoe makkelijk men ook in Parijs kon rondlopen zonder vreemd aangekeken te worden als je 'anders' was.
Je kan merken dat Rindert normaal voor kinderen schrijft, want zijn manier van schrijven heeft iets weg van wat je ook in jeugdboeken zou lezen. Ik denk dat jongvolwassenen dit boek zeker ook kunnen waarderen en zichzelf soms kunnen herkennen vanwege bepaalde onzekerheden die elke levensfase met zich meebrengt en bepaalde ontdekkingen die je doet als je kind bent.
De opbouw is helder en duidelijk, je hebt daardoor niet het gevoel dat je iets mist.. De intermezzo's geven een ontspannen momentje tussendoor. Eigenlijk net zoals je dat in een toneelstuk hebt.
De cover past bij het boek, geeft duidelijk weer waar het boek over gaat, net zoals de titel dat doet, die geeft dat ook goed weer.
De karakters zijn geloofwaardig en een paar ervan zou in iedere familie wel kunnen zitten. Sommigen zouden zich erin kunnen herkennen. Niet letterlijk, maar bepaalde karaktereigenschappen van bepaalde personen. Je gaat van ze houden, ook van de personen die eigenlijk niet bij die familie passen, maar daardoor juist kleur aan de familie geven ook al hebben ze dat niet nodig omdat ze stuk voor stuk al kleurrijk van zichzelf zijn.
Het plot heeft me verrast en heb ik een paar keer moeten overlezen voor ik het begreep.
December 14, 2024
Faut le faire… een biografie, een tendensroman, een coming of age- en een psychologische roman in één en dat met een young adultpubliek voor ogen. En Kromhout slaagt daar heel aardig in. Het excentrieke leven van de familie Mann mag dan wat overdreven zijn, de behaagzieke maniertjes van Claus wat zwaar aangezet en een roman die doorspekt is van erotiek, zonder ook maar één scène waarin dit ook daadwerkelijk beschreven wordt,zou je daarom ook wat braafjes kunnen noemen. Maar de sfeer tijdens het interbellum in de upper-class van Duitsland wordt mooi geschetst, het is duidelijk dat de opkomst van de nsdap weinig doordrong tot de familie Mann. Ook de neo-romantische schrijverssetting met veel drank, sigaretten en donkere bierkelders vond ik uitnodigend en passend bij de doelgroep van het boek. Heerlijk wegzwijmelen!
Maar het sterkst is de zoektocht door zoon Klaus naar erkenning van vader Thomas. Op het schurende af (op een gegeven moment gaat het smeken om complimenten je als lezer bijna tegenstaan, maar wie ziet dat in reflectie op zichzelf niet ergens terug?) wil Klaus aan de ene kant liefde van zijn vader en aan de andere kant benauwd het huiselijke hem enorm. Dat hij dan de kans heeft en neemt om naar Parijs, Berlijn of Heidelberg te trekken op z’n zestiende/zeventiende versterkt de inleving. Al met al een mooi opstapje naar “volwassenliteratuur” als ‘Post voor mevrouw Bromley’ bijvoorbeeld.
Of ik de andere twee pillen van de ‘Mann-trilogie’ ook nog aanpak, weet ik niet, maar deel één nodigt wel uit.
Maar het sterkst is de zoektocht door zoon Klaus naar erkenning van vader Thomas. Op het schurende af (op een gegeven moment gaat het smeken om complimenten je als lezer bijna tegenstaan, maar wie ziet dat in reflectie op zichzelf niet ergens terug?) wil Klaus aan de ene kant liefde van zijn vader en aan de andere kant benauwd het huiselijke hem enorm. Dat hij dan de kans heeft en neemt om naar Parijs, Berlijn of Heidelberg te trekken op z’n zestiende/zeventiende versterkt de inleving. Al met al een mooi opstapje naar “volwassenliteratuur” als ‘Post voor mevrouw Bromley’ bijvoorbeeld.
Of ik de andere twee pillen van de ‘Mann-trilogie’ ook nog aanpak, weet ik niet, maar deel één nodigt wel uit.
February 6, 2017
Inderdaad, het is een Young Adult boek. Maar dat doet niets af aan het mooie taalgebruik, de goede beschrijving van de tijd en alles wat er in je hoofd omgaat als je langzaamaan volwassen wordt. Voor mij een aanleiding eens in de boeken van de familie Mann te duiken.
Zal denk ik geen trilogie worden zoals de boeken over de Bloomsbury groep.
Een hele goede Nederlandstalige coming-of-age roman.
Op mijn middelbare school zal ik hem zeer zeker onder de aandacht brengen.
Zal denk ik geen trilogie worden zoals de boeken over de Bloomsbury groep.
Een hele goede Nederlandstalige coming-of-age roman.
Op mijn middelbare school zal ik hem zeer zeker onder de aandacht brengen.
June 7, 2021
Jugendroman "Een Mann" - eine Entdeckung
Seit meiner Jugend konnten mich weder Thomas Mann-Zitate noch Filme für die Mannfamilie interessieren. Ich las die fiktiv-biographische Geschichte über Klaus Manns Jugend deshalb, weil in Rindert Kromhouts historischen Romanen der Gemeinschaftssinn in Künstlerkreisen so gut hervorgehoben wird. Und so lernte ich durch einen niederländischen Autoren die Mann - Kinder kennen.
Klaus erzählt die Geschichte selbst in einer Zeit, wo seine junge Schreiberkarriere beginnt. Die Familienchronik 1911 - 1926 wird dadurch ein theatralischer Rundgang durch alle Schauplätze: Verwandte und bizarre Freund*innen, die man erst ab der Hälfte beginnt zu begreifen; Situationen die unerwartete Wendungen erfahren und Geschehnisse, die eine völlig andere Bedeutung bekommen als man erwartet. Ernste Dialoge mutieren zu satirischen Eloquenzkaskaden, die bald jedes Ziel vor Augen verlieren und sich vor allem zwischen Klaus und seiner Lieblingsschwester Erika abspielen.
Man fragt sich manchmal, ob das alles noch gut für sie ist. Über schwierige Gefühle zu sprechen, bleibt dementsprechend von Anfang bis Ende ein Kampf. Klaus will seinem Vater, dem "Zauberer" beibringen, dass er sich unverstanden von ihm fühlt. Statt zu sprechen, schreibt er einen Brief; statt den Brief zu beenden, beginnt er mit dem Familienroman. Darin soll die Beziehung zu seinem Vater ein "unauffälliger roter Faden" werden - doch eines Tages wird er damit konfrontiert, dass Thomas selbst wunde Punkte hat. Er fügt eine Rahmenerzählung hinzu, und in diesem Rahmen ist die Ödipusthematik gleich zu Beginn super auffällig.
Jedoch lässt er im Verlauf der Erzählung die Leser*innen auch spüren, warum es manchmal herrlich ist, das Leben nicht ernst zu nehmen. Von dem Moment an, wo Klaus seine eigenen Künstlerkreise aufbaut, atmet die Geschichte Solidarität und Warmherzigkeit. Es sind Glücksmomente wo man plötzlich anfängt, das alles zu mögen: Lesungen zuhause, erste Auftritte, die anstehende Hochzeit zwischen Erika und Gustaf Gründgens, die jeder Seriosität entbehrt, und auch den kapriziösen Schreibstil.
Gegen Ende wird deutlich, dass sein Leben doch einer gewissen Tragik entgegen geht. Hier fand ich zeitweise, dass der Stil hinter dieser Entwicklung zurückbleibt. Klaus will sein Herz ausschütten; erst bei seinen Großeltern, dann bei Mutter Mielein. Dass diese darauf mit seitenweise Wortspielchen reagieren, war nicht mehr ganz glaubwürdig. Auch die sadistischen Schreibertricks wurden etwas dick: (S.350) "Ein Huhn rannte vorbei." - Aha, dachte ich. Mit diesem Huhn will der Schreiber den Leser noch überraschen.
Dagegen ist der Abschluss dieser Szene, wie auch des gesamten Buches echt ein Rausschmeißer - ganz wie es sich für einen 20-jährigen Autoren gehört.
Ich habe das mit Lachen und Erstaunen gelesen, und hoffe, dass eine deutsche Übersetzung kommt. Eine Anmerkung diesbezüglich wäre noch, dass die Nazis auf der Straße so brav wirken. Zwischen 1918 und 1922 sind schon wesentlich gewalttätigere Dinge passiert als Scheibeeinwerfen, und gewalttätigere Parolen aufgetaucht als "Deutschland über alles."
Bin gespannt auf Teil 2 und 3 und habe auch bereits sehr großen Respekt vor dem, was Klaus später durchgemacht hat.
Seit meiner Jugend konnten mich weder Thomas Mann-Zitate noch Filme für die Mannfamilie interessieren. Ich las die fiktiv-biographische Geschichte über Klaus Manns Jugend deshalb, weil in Rindert Kromhouts historischen Romanen der Gemeinschaftssinn in Künstlerkreisen so gut hervorgehoben wird. Und so lernte ich durch einen niederländischen Autoren die Mann - Kinder kennen.
Klaus erzählt die Geschichte selbst in einer Zeit, wo seine junge Schreiberkarriere beginnt. Die Familienchronik 1911 - 1926 wird dadurch ein theatralischer Rundgang durch alle Schauplätze: Verwandte und bizarre Freund*innen, die man erst ab der Hälfte beginnt zu begreifen; Situationen die unerwartete Wendungen erfahren und Geschehnisse, die eine völlig andere Bedeutung bekommen als man erwartet. Ernste Dialoge mutieren zu satirischen Eloquenzkaskaden, die bald jedes Ziel vor Augen verlieren und sich vor allem zwischen Klaus und seiner Lieblingsschwester Erika abspielen.
Man fragt sich manchmal, ob das alles noch gut für sie ist. Über schwierige Gefühle zu sprechen, bleibt dementsprechend von Anfang bis Ende ein Kampf. Klaus will seinem Vater, dem "Zauberer" beibringen, dass er sich unverstanden von ihm fühlt. Statt zu sprechen, schreibt er einen Brief; statt den Brief zu beenden, beginnt er mit dem Familienroman. Darin soll die Beziehung zu seinem Vater ein "unauffälliger roter Faden" werden - doch eines Tages wird er damit konfrontiert, dass Thomas selbst wunde Punkte hat. Er fügt eine Rahmenerzählung hinzu, und in diesem Rahmen ist die Ödipusthematik gleich zu Beginn super auffällig.
Jedoch lässt er im Verlauf der Erzählung die Leser*innen auch spüren, warum es manchmal herrlich ist, das Leben nicht ernst zu nehmen. Von dem Moment an, wo Klaus seine eigenen Künstlerkreise aufbaut, atmet die Geschichte Solidarität und Warmherzigkeit. Es sind Glücksmomente wo man plötzlich anfängt, das alles zu mögen: Lesungen zuhause, erste Auftritte, die anstehende Hochzeit zwischen Erika und Gustaf Gründgens, die jeder Seriosität entbehrt, und auch den kapriziösen Schreibstil.
Gegen Ende wird deutlich, dass sein Leben doch einer gewissen Tragik entgegen geht. Hier fand ich zeitweise, dass der Stil hinter dieser Entwicklung zurückbleibt. Klaus will sein Herz ausschütten; erst bei seinen Großeltern, dann bei Mutter Mielein. Dass diese darauf mit seitenweise Wortspielchen reagieren, war nicht mehr ganz glaubwürdig. Auch die sadistischen Schreibertricks wurden etwas dick: (S.350) "Ein Huhn rannte vorbei." - Aha, dachte ich. Mit diesem Huhn will der Schreiber den Leser noch überraschen.
Dagegen ist der Abschluss dieser Szene, wie auch des gesamten Buches echt ein Rausschmeißer - ganz wie es sich für einen 20-jährigen Autoren gehört.
Ich habe das mit Lachen und Erstaunen gelesen, und hoffe, dass eine deutsche Übersetzung kommt. Eine Anmerkung diesbezüglich wäre noch, dass die Nazis auf der Straße so brav wirken. Zwischen 1918 und 1922 sind schon wesentlich gewalttätigere Dinge passiert als Scheibeeinwerfen, und gewalttätigere Parolen aufgetaucht als "Deutschland über alles."
Bin gespannt auf Teil 2 und 3 und habe auch bereits sehr großen Respekt vor dem, was Klaus später durchgemacht hat.
September 2, 2019
Rindert Kromhout schreef al eerder over de beroemde, eigenzinnige familie van Virginia Woolf in "Soldaten huilen niet" en "April is de wreedste maand". Beide boeken die inspireerden, dus dit boek trok meteen mijn aandacht. "Een Mann" gaat over Klaus Mann, de zoon van de beroemde schrijver Thomas Mann. Klaus schrijft zijn vader een brief om hem te vragen waarom hij hem afwijst. De brief wordt een verhaal waarin Klaus verteld over zijn jeugd en over zijn bijzondere familie. Hij vertelt over zijn vader, hoe hij zich elke dag opsluit in zijn werkkamer om aan zijn boeken te werken. Over zijn moeder die elke dag haar best doet voor haar familie, ook tijdens de Eerste Wereldoorlog en de daarop volgende crisis. Over zijn oom Heinrich, zijn zus Erica en vooral ook over zichzelf. Alle personages in het boek zijn intrigerend, eigenzinnig en bijzonder. Kromhout beschrijft het leven van Klaus prachtig met rake dialogen. Op sommige momenten doet het boek wel erg aan zijn vorige denken. Wéér een bijzondere familie, weer een vertelling over hoe het leven ging, weer zo'n intellectuele kunstenaarsgroep. Maar Klaus is toch eigen genoeg om er een eigen boek van te maken dat mij heeft gegrepen.
January 7, 2018
Voor ik eraan begon, wist ik niet dat dit meer een Young Adult-roman zou zijn. Dit merk je duidelijk aan de schrijfstijl en gebruikte woordenschat. Dit heeft als nadeel dat ik m.n. de dialogen vaak gekunsteld over vond komen, waarin alle gevoelens ook benoemd werden in plaats van dat er soms iets ter interpretatie overbleef. Het begin, dat Klaus' aanleiding tot het schrijven van zijn boek beschrijft, vond ik niet erg sterk.
Echter, de stof die Kromhout beschrijft, is erg interessant. Hierdoor bleef ik doorlezen en heb ik uiteindelijk ook echt wel van het boek genoten. De 'biografie' van de bijzondere familie Mann maakt nieuwsgierig, ook naar andere verhalen van/over deze familie.
Echter, de stof die Kromhout beschrijft, is erg interessant. Hierdoor bleef ik doorlezen en heb ik uiteindelijk ook echt wel van het boek genoten. De 'biografie' van de bijzondere familie Mann maakt nieuwsgierig, ook naar andere verhalen van/over deze familie.
June 2, 2017
Vanuit cultureel én historisch oogpunt vond ik het een erg interessant boek. Ik moest even wennen aan de stijl, maar die past perfect bij het tijdsbeeld en de personages. Wel vond ik het jammer dat de motieven en emoties van Klaus zo uitgespeld worden, in plaats van de lezer zelf conclusies te laten trekken. Daardoor kwam Klaus toch niet helemaal voor mij tot leven.
April 25, 2021
Opgroeien in een literaire wereld en jezelf vinden. Het leven ontdekken, door keuzes te maken verdwijnen andere dromen en verlangens.
Terwijl anderen bezig zijn met wat in hun hoofd gebeurt en niet met wat ze met hun handen kunnen doen.
De waarheid vervormen tot een spiegel voor de lezer.
Een heerlijk tussendoor boek en nu staat de produndis van Oscar Wild ook op mijn lijstje.
Terwijl anderen bezig zijn met wat in hun hoofd gebeurt en niet met wat ze met hun handen kunnen doen.
De waarheid vervormen tot een spiegel voor de lezer.
Een heerlijk tussendoor boek en nu staat de produndis van Oscar Wild ook op mijn lijstje.
May 29, 2020
Mooi, mooi mooi... Naast het boeiende verhaal van een opgroeiende getalenteerde jongen tussen de 2 oorlogen, is er ook de context van de boeiende en fijne familie Mann.
Wat moet het heerlijk zijn om zo 'groot' te worden...
Wat moet het heerlijk zijn om zo 'groot' te worden...
August 8, 2025
Een mooi verhaal over de familie Mann begin vorige eeuw. Ergens wel een beetje traag omdat er niet écht iets gebeurd, maar als je bedenkt dat het gaat om een echt bestaande familie is het wel leuk om te lezen. Het geeft de ingewikkelde dynamiek weer tussen vader en zoon Mann.
Read
October 16, 2019Een prachtboek. Ik heb genoten!
February 11, 2022
Inderdaad een YA boek, dat is duidelijk aan het taalgebruik. Maar ik vond het leuk om over hem te lezen. Ga nu ook op zoek naar zijn eigen werk en dat van Thomas Mann.
June 2, 2025
Als je 'Het keerpunt' van Klaus Mann hebt gelezen geeft dit boek weinig meerwaarde.
July 6, 2025
Ik heb meer boeken over Thomas Mann gelezen dan boeken van Thomas Mann. Dit boek gaat over zijn zoon, Klaus.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog en de periode daarna, reisden de familieleden van Thomas Mann door het land met feestjes, vragen over de zin van het leven, en natuurlijk politiek. Maar dit boek gaat meer over de 'coming of age' van Klaus: liefde, de liefde van mannen in een tijd waarin dat niet toegestaan was, en vriendschap. Ook wordt het proces van Klaus als schrijver en artiest beschreven.
Aanbevolen voor sommige lezers.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog en de periode daarna, reisden de familieleden van Thomas Mann door het land met feestjes, vragen over de zin van het leven, en natuurlijk politiek. Maar dit boek gaat meer over de 'coming of age' van Klaus: liefde, de liefde van mannen in een tijd waarin dat niet toegestaan was, en vriendschap. Ook wordt het proces van Klaus als schrijver en artiest beschreven.
Aanbevolen voor sommige lezers.
November 19, 2016
Het leven van Klaus Mann wordt verteld gedurende 3 belangrijke maanden van zijn leven. Het begint in Parijs waar hij kennis maakt met collega schrijvers in de bekende boekhandel "Shakespeare and company", zoals Hemingway en Joyce. Hij experimenteert met zijn homosexualiteit. Hij schrijft een soort dagboek/brief aan zijn vader om te ontdekken waarom Thomas Mann, bijgenaamd "de tovenaar" zich zo kritisch gedraagt tegenover zijn oudste zoon. Zijn goede band met zijn zus Erika is een belangrijk onderwerp, evenals het schrijven en toneelspelen.
January 16, 2017
Mijn recensie van 'Een Mann' verscheen op 'Tzum'
http://www.tzum.info/2017/01/recensie...
http://www.tzum.info/2017/01/recensie...
Displaying 1 - 30 of 30 reviews