Sinds enkele jaren heeft Martin Bril een huis in Frankrijk. Soms komt hij er maanden achtereen niet, maar soms mist hij het ineens, en dan zou hij er willen zijn, op het land, tussen de heuvels. Hout zagen. Vuur stoken. Frankrijk is nog altijd met afstand de populairste vakantiebestemming voor Nederlanders. Als Martin Bril over Frankrijk schrijft, trekt hij een nog groter publiek dan gewoonlijk. Zijn verhalen over Frankrijk zijn dan ook onovertroffen. Met weemoed schrijft hij over het Franse dorpscafé, met zijn bar van formica en schrootjes en de grote klok van Cinzano die altijd stilstaat; de 86-jarige buurman, die zijn hele leven op dezelfde heuvel heeft gewoond; of het wekelijkse bezoek aan de hypermarché, altijd een leuk uitje. Met overgave schrijft hij over de boer die iedere huiseigenaar er bij zijn huis bij krijgt; Catherine Laborde, de hese, sexy weervrouw van de Franse televisie; of het geknetter van een motorzaag, de muziek van het Franse platteland. Maar ook Parijs, een stad die hij kent als zijn broekzak, Corsica en de Côte d?Azur komen in dit boek uitgebreid voor. Want Frankrijk is voor Bril inmiddels veel groter dan het eigen erf. Plat du jour is een verzameling van Brils mooiste, ontroerendste en geestigste stukken over Frankrijk. Een boek om te koesteren ? op vakantie in Frankrijk of thuis op de bank.
In de verantwoording wordt gemeld dat deze verhalen, eerder verschenen in de krant (als columns?), voor dit boek uitvoerig bewerkt zijn. Dat kan ik mij nauwelijks voorstellen. Het lijkt nog steeds op een verzameling columns, qua lengte, en er komen nogal wat herhalingen in voor. Je zou denken dat de auteur wel meer materiaal had om de columns uit te werken tot echte verhalen. Maar dat is niet gebeurd. De stukjes moeten het vooral hebben van een enkele rake observatie, niet van een verhaallijn met een clou.
Ik ben zo langzamerhand wel fan van Martin Bril en heb zijn restant boekjes even opgezocht. Ook hier weer een aantal van zijn columns, deze keer gaan ze over Frankrijk. Vaak rake observaties en interessante conclusies, maar ook gewoon stukjes 'leven' dat beschreven wordt. Goed om hier opmerkzaam voor te zijn en blijven maar geen hoge toegevoegde waarde. Deze keer drie sterren van mij.
Mooiste zin: Wie iets weet, wil het ook graag weer kwijt. Dat is het lot van kennis.
Heerlijk boek over Franse belevenissen die niet bijzonder en toch zo speciaal zijn. Over heimwee naar het Franse platte land en de zich herhalende karakteristieken van het leven daar. Love it.
Op zich best een leuk boekje met columns over leven als Nederlander in Frankrijk. Helaas bevatten de columns veel Franse zinnen e.d., die meestal niet vertaald zijn. Aangezien mijn Frans niet heel geweldig is, vond ik dat storend. Je kunt niet verwachten dat elke lezer allerlei talen spreekt. Bovendien was het in de meeste gevallen ook niet noodzakelijk om het in het Frans te vermelden. Vandaar dat ik maar twee sterren geef.