در این کتاب نگارنده با رویکردی انسان شناختی حتی المقدور ابعاد مختلف دینورزی مندائی را بررسی نموده است. مباحث کتاب عبارتاند از: 'از اسطوره تا تاریخ'، 'منظرهای از جهان: کیهان شناسی مندائی'، 'پاکی و ناپاکی: مناسک طهارتمندانی'، 'جامعهی دو لایه: سلسله مراتب دینی مندائی'، 'گذرهای محتاطانه: مناسک گذاری مندائی'، 'صائبین مندائی، دین ورزی و امر اجتماعی'. در کتاب خاطرنشان شده است: 'مناسک مندائی عمدتا مناسکی مرتبط با حفظ، اعاده و یا ارتقای پاکی هستند، تعمید به منزلهی اصلیترین منسک مندائی یک منسک طهارت است، انجام آبکشی و غسل ـ طماشه ـ نیز که در قالب آدابی منسکی صورت میگیرند مناسکی برای طهارت هستند. شرایط و عوارض مختلفی میتواند باعث نازل شدن فرد و لزوم انجام مناسک طهارت بشود'... 'جامعهی مندائی هم مشخصا بر اساس یک تقابل دو گانه بنا شده است. یک قطب این تقابل عوام مندائی هستند و قطب دیگر روحانیان مندائی. روحانیان مندائی دارای اقتداری الهی برای انجام مناسک هستند و ایشان مجری مناسکی مثل تعمید و ازدواج و نیز مناسک انتصاب روحانیان هستند
دین مندائی کهن ترین دین زنده ی خاورمیانه می باشد و به روایت پیروان آن (مندائیان)، پایه گذار آن آدم و آخرین پیامبرشان یحیای تعمیددهنده بود. این مردمان هم اکنون اقلیتی کم تعداد را در خوزستان و جنوب عراق تشکیل می دهند. پایه و اساس این دین، تعمید در آب جاری رودخانه است و تقریبا همه مناسک دینی آن ها از جمله ازدواج شان در درون آب یا در نزدیکی آن صورت می گیرد. متأسفانه بدلیل ذات آرام و صلح طلب و گوشه گیرشان، تا مدت ها نه تنها در سپهر عمومی جامعه بلکه در فضای آکادمیک نیز حرفی از آن ها به میان نمی آمد. اما خوشبختانه کوشش هایی هر چند اندک از سوی نویسنده این کتاب و کسانی همچون دکتر فروزنده در جهت شناساندن این مردمان نجیب به پژوهندگان و عموم مردم درحال انجام است.
درباره کتاب: پیش از این نیز کتاب هایی دربارهی این موضوع نگاشته شده بود. اما این کتاب از اولین کتاب های ایرانی ست که منظر انسان شناسی دینی به مطالعه ی مندائیان صابئی و دین آن ها پرداخته و به بررسی شعائر و مناسک پرداخته و جهان دینی و اساطیری آنها را از نظر گذرانیده است. خوشبختانه مولف با اتکا به دانش آکادمیک خود در زمینه ی انسان شناسی به خوبی از عهده ی این کار برآمده و راه را برای مطالعات بعدی دیگر پژوهشگران باز نموده است