Fjölskyldusaga Ásdísar Höllu Bragadóttur er í meira lagi dramtísk. Hér segir frá ungri, einstæðri móður í Höfðaborginni í baráttu við barnaverndarnefnd, bræðrum sem sendir eru í fóstur á Silungapoll og bíða þess aldrei bætur. Við sögu koma líka unglingsstúlka sem smyglar læknadópi inn á Litla Hraun, menn sem hún heldur að séu feður hennar, amma og stjúpafi sem búa í torfkofa uppi á Hellisheiði, berfætt telpa sem stendur ein undir vegg í snjó og myrkri og kona sem verður tvísaga.
Vel skrifuð, opinská og einlæg frásögn þar sem Ásdís Halla Bragadóttir segir einstaka sögu móður sinnar – og þeirra mæðgna. Saga þeirra er full af gleði en líka djúpum harmi, vonum og vonbrigðum og sannleika sem aldrei er einhlítur. Tvísaga er bók sem kemur á óvart og lætur engan ósnortinn.
3,5. Sagan sjálf er grípandi og framvindan kom alltaf á óvart. Það var svakalegt að lesa um lífið í Höfðaborginni en lýsingarnar á skemmtanalífinu – mitt í öllu þessi basli - komu á óvart. Magnað að setja móður hennar í samhengi við það hve mikið umhverfið og menningin breytist hratt á einum mannsaldri. Ég kalla það ekki galla, en það verður að viðurkennast að textinn er mjög alþýðlegur og Ásdís er enginn stílsnillingur. Þetta er face value frásögn.
Mjög áhugavert og á köflum átakanlegt efni. Það truflaði mig þó á köflum hvernig farið var með efnið og mér leið stundum eins og ég væri að lesa minningargrein í Morgunblaðinu. Alveg þess virði að lesa hana og það situr í mér hversu stutt er síðan konur og börn áttu hvorki rödd né rétt í þjóðfélaginu.
Mun betri en ég var búin að ímynda mér, sagan er áhugaverð og þá sérstak lega útfrá félagkerfinu og hvernig það var. Fékk samt á tilfinninguna að auðvitað væri þetta bara ein hlið á málinu og mig grunar nú að allir sannleikurinn hafi ekki ratað í bokina, en já margt áhugavert. Hefði ekki valið að lesa bókina en þar sem þetta var klúbbsbók lét ég tilleiðast
Ótrúlegt hve sturr er síðan lífið var svona hjá ungum mæðrum og barnafólki. Stéttaskiptingin alveg hryllileg. Vonandi er þetta eitthvað skárra núna. Sem fyrst bók Ásdísar Höllu er hún bara nokkuð lipurlega skrifuð.
Heillandi frásögn Ásdísar Höllu af formæðrum sínum og uppeldi sínu er bæði sár og ferskandi. Sérstæðar persónur lifna við í meðförum hennar og sannarlega gaman að lesa þessa ævisögu.
Sagan er ágætlega sögð en orðfæri er venjulegt og á stundum leiðigjarnt. Of oft fannst mér ég líka lesa tilgangslausa viðauka um afrek höfundar og tengsl við einhverja meinta elítu, sem mér þótti koma sögunni lítið við og frekar vera til að þjóna hégóma höfundar.
Saga móður höfundarins var áhugaverð og ágætar lýsingar á því umhverfi og aðstæðum sem hún ólst upp og lifði við. Sagan hefði mátt vera meira hennar eigin og minna um ítarlega útúrdúra tengda börnum hennar.