Η τέφρα του Φοίνικα

by Γιάννης Ρεμούνδος

Πρώτο φονικό, φθινόπωρο του 1965. Ο Στάμος Καλυβωκάς, καφετζής σε ένα απομακρυσμένο ορεινό χωριό, γίνεται μάρτυρας ενός φόνου. Θύμα ο Θράσος Κρασοβασίλης και θύτης ο Γιάννης Ρούσσος. Ο πρώτος, χουντικός, δεσμοφύλακας και βασανιστής στη Μακρόνησο. Ο δεύτερος, αριστερός, επαναστάτης και φυλακισμένος.
Δεύτερο φονικό, καλοκαίρι του 1974. Ο Μάνθος Κρασοβασίλης, πετυχημένος και φιλόδοξος παράγοντας στο χωριό, προσπαθεί μάταια να συμφιλιωθεί με τον Στέλιο Ρούσσο, τσιράκι των χουντικών, αριβίστα και τζογαδόρο. Ο Ρούσσος αφήνει την τελευταία του πνοή μπροστά στα μάτια της κόρης του, από τα χέρια γνωστών αγνώστων.
Τρίτο φονικό, χειμώνας του 1982. Η Άννα Ρούσσου ορκίζεται να εκδικηθεί το θάνατο του πατέρα της. Ο Μάνθος στοιχειώνει τη ζωή της. Το σχέδιο εκδίκησης που καταστρώνει θα φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα αλλά θα γυρίσει μπούμερανγκ.
Μέσα από το χρονικό μιας βεντέτας, παρακολουθούμε την ιστορία της Ελλάδας, όπως ξεδιπλώνεται στα πρόσωπα-καρικατούρες, στις σκέψεις και στις δράσεις τους, μιας Ελλάδας όπου είναι διάχυτη η πίκρα και η διάψευση των ελπίδων.

632 pages, Paperback

Published February 9, 2012

About the author

Ο Γιάννης Ρεμούνδος γεννήθηκε το 1950 στον Πειραιά, στο Κερατσίνι. Σπούδασε στην Πάντειο Σχολή. Έζησε στη Δανία, τη Γιουγκοσλαβία, τη Γερμανία και αρκετό διάστημα στην Κρήτη, Χανιά και Ηράκλειο, απασχολούμενος σε διάφορες βιοποριστικές δουλειές που του άφηναν χρόνο για γράψιμο. Έχει δύο παιδιά. Τα παιδικά βιβλία βραβεύθηκαν από τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά, αντίστοιχα. Ασχολείται παράλληλα με τη φωτογραφία κι έχει κάνει εκθέσεις με ζωγραφισμένες και ψηφιακές φωτογραφίες.

Reviews

[Thomas · Rating 2 out of 5]

Βαθμολογία: ★★

Τα κατάφερα μέχρι τη σελίδα 400. Σε γενικές γραμμές μου άρεσε αρκετά η γραφή. Τις πρώτες 180 σελίδες τις απόλαυσα. Έπειτα, η αφήγηση αλλάζει από έναν μοναδικό αφηγητή σε διάφορες μαρτυρίες - «καταγραφές» όπου στο τέλος κάθε καταγραφών δίνονται σχόλια του ερευνητή. Τα σχόλια με κούρασαν, αλλά το υπόλοιπο κύλησε γρήγορα. Η πλοκή ήταν καλούτσικη, είχα όμως μεγάλο πρόβλημα με τους χαρακτήρες. Οι άντρες ήταν όλοι τους τεμπέληδες, απατεώνες, εκμεταλλευτές, αποβράσματα. Οι γυναίκες ήταν υστερικές, καχεκτικές, θεούσες, εξώλης και προώλης. Αφού διάβασα όσο διάβασα, αναρωτήθηκα απογοητευμένος αν πραγματικά συνεχίζει να με ενδιαφέρει το βιβλίο και κατάλαβα πως δεν αξίζει.

[ΔΑΝΑΗ ΤΣΙΡΙΓΩΤΟΥ · Rating 1 out of 5]

Δεν ξέρω τι ακριβώς θέλει να πει ο συγγραφέας μέσα από αυτό το χαοτικό βιβλίο. Θέλει να κάνει απολογισμό της δράσης της Αριστεράς μετά τον εμφυλιο; Θέλει να απολογηθεί για το Πασοκ (γιατί αραγε;) και ο,τι συνέβη από το 1981 κι επειτα; Επιπλέον επικρατεί μια σύγχυση στο λόγο. Όλο αυτό το στυλιζαρισμα, γιατι; Ο συγκεκριμένος συγγραφέας δε νομίζω πως χρειάζεται κάτι να αποδείξει, οπότε με απλές κουβέντες θα μπορούσε να είχε πεί αυτά που ήθελε να πει.