What do you think?
Rate this book
Οι Ζώνες της Φωτιάς
530 pages, Paperback
Published November 10, 2016
1 person is currently reading
5 people want to read
About the author
Yannis D
1 book2 followersΟ Γιάννης Δημάς γεννήθηκε στην Αθήνα. Μιλά γερμανικά, αγγλικά και γαλλικά.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 13 of 13 reviews
February 26, 2017
Δεν ξέρω αν το βιβλίο μου άρεσε ή όχι. Μάλλον όχι. Αν και κάποιοι χαρακτήρες μου άρεσαν αρκετά.Φαίνεται καλός λόγος γενικά, αλλά είχε θέμα τόσο η δομή όσο και η θεματολογία. Τι θέλω να πω.
Όντας μεγάλη φαν της σειράς του Hunger Games της Σούζαν Κόλινς, στο βιβλίο είδα μια αντιγραφή του με ελάχιστες διαφορές. Μάλιστα σε ορισμένα (και αρκετά) σημεία ακόμα και οι στιχομυθίες ήταν ίδιες. Και δεν είμαι υπέρ της αντιγραφής. Ουσιαστικά ήταν οι Αγώνες Πείνας αλλά ελληνικά. Όσον αφορά τη δομή, το βιβλίο είχε ξεκάθαρα θέμα, μιας και ήταν απίστευτα λανθασμένη η έκταση των θεματικών. Δεν ξέρω αν θα ήμουν κακιά λέγοντας το προχειροδουλειά, απο την στιγμή που ένα 60% σε περιεχόμενο ήταν αντιγραφή απο τους Αγώνες Πείνας.
(η συνέχεια περιέχει σποιλς)
Στις πρώτες 300 σελίδες γίνεται η παρουσίαση του καθεστώτος και της κατάστασης, ενώ ο ρυθμός φαίνεται σχετικά αργός, για να ξεπετάξει όλον τον πόλεμο, την δοκιμασία της Αριάδνης, την καταστροφή, την τελική επικράτηση της δημοκρατίας-θάνατο της πρώην Προέδρου και την εν τέλει αλλαγή του καθεστώτος και την επικράτηση της δημοκρατίας σε μόλις 200 σελίδες.
Ωστόσο, εάν κάποιος ΘΕΛΕΙ να διαβάσει ένα ελληνικό βιβλίο στο στυλ των Αγώνων Πείνας, νομίζω οτι αυτό είναι το καταλληλότερο!
Θα ήθελα να δω μια original δουλειά του συγγραφέα!
Όντας μεγάλη φαν της σειράς του Hunger Games της Σούζαν Κόλινς, στο βιβλίο είδα μια αντιγραφή του με ελάχιστες διαφορές. Μάλιστα σε ορισμένα (και αρκετά) σημεία ακόμα και οι στιχομυθίες ήταν ίδιες. Και δεν είμαι υπέρ της αντιγραφής. Ουσιαστικά ήταν οι Αγώνες Πείνας αλλά ελληνικά. Όσον αφορά τη δομή, το βιβλίο είχε ξεκάθαρα θέμα, μιας και ήταν απίστευτα λανθασμένη η έκταση των θεματικών. Δεν ξέρω αν θα ήμουν κακιά λέγοντας το προχειροδουλειά, απο την στιγμή που ένα 60% σε περιεχόμενο ήταν αντιγραφή απο τους Αγώνες Πείνας.
(η συνέχεια περιέχει σποιλς)
Στις πρώτες 300 σελίδες γίνεται η παρουσίαση του καθεστώτος και της κατάστασης, ενώ ο ρυθμός φαίνεται σχετικά αργός, για να ξεπετάξει όλον τον πόλεμο, την δοκιμασία της Αριάδνης, την καταστροφή, την τελική επικράτηση της δημοκρατίας-θάνατο της πρώην Προέδρου και την εν τέλει αλλαγή του καθεστώτος και την επικράτηση της δημοκρατίας σε μόλις 200 σελίδες.
Ωστόσο, εάν κάποιος ΘΕΛΕΙ να διαβάσει ένα ελληνικό βιβλίο στο στυλ των Αγώνων Πείνας, νομίζω οτι αυτό είναι το καταλληλότερο!
Θα ήθελα να δω μια original δουλειά του συγγραφέα!
January 25, 2017
Στο μακρινό μέλλον, έχει αναδυθεί η Νέα Ελλάδα, ένας χώρος που επέζησε από τις πλημμύρες, τους κατακλυσμούς και τις αρρώστιες. Η Μεσσαλίνα Ειρηναίου, πρόεδρος του ακροδεξιού εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος της Εθνικής Αυγής και κυβερνήτης της Νέας Ελλάδας, έχει χωρίσει τον τόπο σε 24 ζώνες, όσες και τα γράμματα της ελληνικής αλφαβήτου, έχει χωρίσει τον λαό σε προνομιούχους Ομοίους και σκλάβους Είλωτες. Οι φτωχοί έχουν εξαθλιωθεί και οι Όμοιοι έχουν ξεπεράσει κάθε όριο ηθικού ενδοιασμού και ευμάρειας. Οι Όμοιοι ζουν στο Κέντρο και το Σύγκεντρο, την πρωτεύουσα και τη συμπρωτεύουσα της χώρας, ενώ οι Είλωτες στις 24 περιφέρειες. Η ιστορία ξεκινάει όταν ο Αλέξανδρος Σιδέρης, Είλωτας 17 ετών, επισκέπτεται το Κέντρο για μια συναλλαγή του με το Μέγαρο Αφθονίας (οι παλιοί το ξέρουν ως Υπουργείο Οικονομίας). Η αυτοκτονία μιας δασκάλας που τινάζεται στον αέρα, είναι η αρχή μιας μεγάλης επανάστασης κατά της σκλαβιάς και της υποτέλειας. Θα πετύχει; Ποιοι κρύβονται από πίσω και τι θέλουν από τον Αλέξανδρο; Ως πού μπορεί να φαντασία η φαντασία του κυρίου Δημά και τι μηνύματα μπορεί να περάσει ένα υπέροχο, καλογραμμένο βιβλίο επιστημονικής φαντασίας, γεμάτο συναισθήματα, ανατροπές, περιπέτεια και άφθονη δράση;
Ο κόσμος που έχτισε ο κύριος Δημάς είναι άρτια δομημένος. Με αχαλίνωτη φαντασία και τιθασευμένη πένα παρουσίασε μια Ελλάδα αγνώριστη, κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες ακραίες, απότοκες όμως μιας κατάστασης που ήδη γνωρίζουμε και κάποιων γεγονότων που απευχόμαστε να ζήσουμε. Η Νέα Ελλάδα είναι χωρισμένη σε περιφέρειες κι αυτές οι περιφέρειες προσφέρουν στο κέντρο τα πάντα σε τρόφιμα και ενέργεια. Κάποια γενικά χαρακτηριστικά τόπων, όπως η παραγωγή ελαιόλαδου, τα λιγνιτωρυχεία, η τουριστική αξιοποίηση, η ρακή στην Ύψιλον αλλά και η ζιβανία στην Ωμέγα υποδεικνύουν τα μέρη όπου διαδραματίζονται τα γεγονότα (πρωτότυπη η σκέψη να ενταχθεί και η Κύπρος στον μελλοντικό χώρο της Ελλάδας).
Η κοινωνική διαστρωμάτωση περιλαμβάνει τους Ομοίους (ευκατάστατοι, απόγονοι των πρώτων υποστηρικτών του καθεστώτος, οι μόνοι με πολιτικά δικαιώματα στη χώρα, ζουν εκκεντρικά και με χλιδή, αγνοούν τη φτώχεια και την καταπίεση των Ειλώτων), τους Είλωτες (οι σκλάβοι, απόγονοι των αντιστασιακών και ελάχιστοι αλλοδαποί, που έχουν αναλάβει τις βαριές δουλειές, όπως γεωργία, εργοστάσια, ναυπηγεία, ορυχεία, εργάζονται για μισθούς πείνας, πληρώνονται με νόμισμα διαφορετικό από των Ομοίων και υποτιμημένο) και τους Νεοδαμώδεις («προνομιούχοι» είλωτες, ζουν με τους Ομοίους, δεν επιστρέφουν ποτέ ξανά στις οικογένειές τους, δουλεύουν ως υπηρέτες, ευνουχίζονται και μετατρέπονται χειρουργικά σε άφωνο, σιωπηλό πλήθος, όμως οι οικογένειές τους δέχονται δωρεάν ποσότητες τροφίμων από το κράτος σε αναγνώριση των υπηρεσιών τους). Όλο αυτό το σύστημα το κρατούν σε τάξη οι Προστάτες.
Μέσα σε αυτήν την κοινωνία λοιπόν ζει η οικογένεια του Αλέξανδρου, με τις δυσκολίες της καθημερινότητας, την έντονη πείνα, τις κακουχίες, την κουτοπονηριά της επιβίωσης. Με αρκετά ικανοποιητικό τρόπο ο συγγραφέας αναπτύσσει τη θεωρία του, τον μικρόκοσμο στον οποίο καλεί τους χαρακτήρες του να δράσουν και να επαναστατήσουν, τη σταδιακή εναντίωσή τους στο καθεστώς με την προτροπή των επαναστατών που καιρό τώρα οργανώνανε μυστικά τα σχέδιά τους για την απελευθέρωση της Νέας Ελλάδας. Το κείμενο έχει ένταση, νεύρο, ανατροπές και εξελίξεις. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση που όταν ξεκινάει η επανάσταση ο κύριος Δημάς προτίμησε να κόψει την αφήγηση σε κρίσιμο σημείο και να κάνει μια σύντομη ανασκόπηση στο άτυπο δεύτερο μέρος του κειμένου αντί να υπεισέλθει σε ποταμούς λέξεων και σωρεία κεφαλαίων, που θα αποδίδανε ικανοποιητικά μεν την ατμόσφαιρα και την αγωνία μιας επανάστασης (πέτυχε; Δεν πέτυχε; Ποιο το τίμημα; Ποιες στρατηγικές κινήσεις έκαναν οι επαναστάτες κλπ.) όμως θα γέμιζε το μυθιστόρημα με πάμπολλες, ίσως αχρείαστες, σελίδες. Αυτό μου έδειξε ότι για πρώτο συγγραφικό έργο ο κύριος Δημάς γνωρίζει καλά τα όρια του κειμένου και τις δικές του δυνατότητες, επομένως αποφεύγει τις σειρήνες της φιλαυτίας και γράφει ένα ουσιαστικό ρεαλιστικό μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας. Επίσης, μου άρεσε η επιλογή των ονομάτων των χαρακτήρων, παρμένα κατά κύριο λόγο από τη ρωμαϊκή Ιστορία, καθώς και η χρήση του Εθνικού Ύμνου του Διονυσίου Σολωμού για τον ξεσηκωμό των σκλάβων, γιατί αυτό το κείμενο είχε χαθεί κάπου στη λήθη της ελληνικής Ιστορίας και ελάχιστοι επιζώντες το γνώριζαν!
«Οι ζώνες της φωτιάς» είναι άλλη μια ουσιαστική πρόταση στον χώρο της ελληνικής επιστημονικής φαντασίας, ένα καλογραμμένο ανατρεπτικό μυθιστόρημα, ευρηματικό και αισιόδοξο, που δε διστάζει όμως να ποτίσει τις σελίδες του με αίμα εις το όνομα της ελευθερίας. Δυστυχώς όμως αυτό το υπέροχο κείμενο βρίθει τυπογραφικών, συντακτικών και ορθογραφικών λαθών που προσπάθησα πολλές φορές να αγνοήσω γιατί το κείμενο με κράτησε δέσμιο από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα. Χαίρομαι πολύ που το κείμενο ήταν αυτοτελές και δεν περιμένουμε κάποια συνέχειά του, γιατί ολοκληρώθηκε αρμονικά, ήταν αύταρκες και μεστό.
Ο κόσμος που έχτισε ο κύριος Δημάς είναι άρτια δομημένος. Με αχαλίνωτη φαντασία και τιθασευμένη πένα παρουσίασε μια Ελλάδα αγνώριστη, κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες ακραίες, απότοκες όμως μιας κατάστασης που ήδη γνωρίζουμε και κάποιων γεγονότων που απευχόμαστε να ζήσουμε. Η Νέα Ελλάδα είναι χωρισμένη σε περιφέρειες κι αυτές οι περιφέρειες προσφέρουν στο κέντρο τα πάντα σε τρόφιμα και ενέργεια. Κάποια γενικά χαρακτηριστικά τόπων, όπως η παραγωγή ελαιόλαδου, τα λιγνιτωρυχεία, η τουριστική αξιοποίηση, η ρακή στην Ύψιλον αλλά και η ζιβανία στην Ωμέγα υποδεικνύουν τα μέρη όπου διαδραματίζονται τα γεγονότα (πρωτότυπη η σκέψη να ενταχθεί και η Κύπρος στον μελλοντικό χώρο της Ελλάδας).
Η κοινωνική διαστρωμάτωση περιλαμβάνει τους Ομοίους (ευκατάστατοι, απόγονοι των πρώτων υποστηρικτών του καθεστώτος, οι μόνοι με πολιτικά δικαιώματα στη χώρα, ζουν εκκεντρικά και με χλιδή, αγνοούν τη φτώχεια και την καταπίεση των Ειλώτων), τους Είλωτες (οι σκλάβοι, απόγονοι των αντιστασιακών και ελάχιστοι αλλοδαποί, που έχουν αναλάβει τις βαριές δουλειές, όπως γεωργία, εργοστάσια, ναυπηγεία, ορυχεία, εργάζονται για μισθούς πείνας, πληρώνονται με νόμισμα διαφορετικό από των Ομοίων και υποτιμημένο) και τους Νεοδαμώδεις («προνομιούχοι» είλωτες, ζουν με τους Ομοίους, δεν επιστρέφουν ποτέ ξανά στις οικογένειές τους, δουλεύουν ως υπηρέτες, ευνουχίζονται και μετατρέπονται χειρουργικά σε άφωνο, σιωπηλό πλήθος, όμως οι οικογένειές τους δέχονται δωρεάν ποσότητες τροφίμων από το κράτος σε αναγνώριση των υπηρεσιών τους). Όλο αυτό το σύστημα το κρατούν σε τάξη οι Προστάτες.
Μέσα σε αυτήν την κοινωνία λοιπόν ζει η οικογένεια του Αλέξανδρου, με τις δυσκολίες της καθημερινότητας, την έντονη πείνα, τις κακουχίες, την κουτοπονηριά της επιβίωσης. Με αρκετά ικανοποιητικό τρόπο ο συγγραφέας αναπτύσσει τη θεωρία του, τον μικρόκοσμο στον οποίο καλεί τους χαρακτήρες του να δράσουν και να επαναστατήσουν, τη σταδιακή εναντίωσή τους στο καθεστώς με την προτροπή των επαναστατών που καιρό τώρα οργανώνανε μυστικά τα σχέδιά τους για την απελευθέρωση της Νέας Ελλάδας. Το κείμενο έχει ένταση, νεύρο, ανατροπές και εξελίξεις. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση που όταν ξεκινάει η επανάσταση ο κύριος Δημάς προτίμησε να κόψει την αφήγηση σε κρίσιμο σημείο και να κάνει μια σύντομη ανασκόπηση στο άτυπο δεύτερο μέρος του κειμένου αντί να υπεισέλθει σε ποταμούς λέξεων και σωρεία κεφαλαίων, που θα αποδίδανε ικανοποιητικά μεν την ατμόσφαιρα και την αγωνία μιας επανάστασης (πέτυχε; Δεν πέτυχε; Ποιο το τίμημα; Ποιες στρατηγικές κινήσεις έκαναν οι επαναστάτες κλπ.) όμως θα γέμιζε το μυθιστόρημα με πάμπολλες, ίσως αχρείαστες, σελίδες. Αυτό μου έδειξε ότι για πρώτο συγγραφικό έργο ο κύριος Δημάς γνωρίζει καλά τα όρια του κειμένου και τις δικές του δυνατότητες, επομένως αποφεύγει τις σειρήνες της φιλαυτίας και γράφει ένα ουσιαστικό ρεαλιστικό μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας. Επίσης, μου άρεσε η επιλογή των ονομάτων των χαρακτήρων, παρμένα κατά κύριο λόγο από τη ρωμαϊκή Ιστορία, καθώς και η χρήση του Εθνικού Ύμνου του Διονυσίου Σολωμού για τον ξεσηκωμό των σκλάβων, γιατί αυτό το κείμενο είχε χαθεί κάπου στη λήθη της ελληνικής Ιστορίας και ελάχιστοι επιζώντες το γνώριζαν!
«Οι ζώνες της φωτιάς» είναι άλλη μια ουσιαστική πρόταση στον χώρο της ελληνικής επιστημονικής φαντασίας, ένα καλογραμμένο ανατρεπτικό μυθιστόρημα, ευρηματικό και αισιόδοξο, που δε διστάζει όμως να ποτίσει τις σελίδες του με αίμα εις το όνομα της ελευθερίας. Δυστυχώς όμως αυτό το υπέροχο κείμενο βρίθει τυπογραφικών, συντακτικών και ορθογραφικών λαθών που προσπάθησα πολλές φορές να αγνοήσω γιατί το κείμενο με κράτησε δέσμιο από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα. Χαίρομαι πολύ που το κείμενο ήταν αυτοτελές και δεν περιμένουμε κάποια συνέχειά του, γιατί ολοκληρώθηκε αρμονικά, ήταν αύταρκες και μεστό.
November 18, 2016
Μία πολύ όμορφη πρώτη προσπάθεια από έναν νέο συγγραφέα! Πολύ καλογραμμένο, σε τολμηρή πρωτοπρόσωπη και ιστορικό ενεστώτα και με μια σαφέστατη κινηματογραφική πινελιά. Το διάβασα απνευστί αφού μου το πρότειναν, μιας και μου αρέσουν οι περιπέτειες. Σε κρατάει σε αγωνία και ενδιαφέρον με κάθε του σελίδα. Θεωρώ πολύ πρωτότυπο θέμα για τα ελληνικά μας δεδομένα, ιδιώς δε αφού στοχοποιεί ευθέως το ναζιστικό μόρφωμα που υπάρχει στο Κοινοβούλιό μας. Μήπως μια χούντα δεν χωρίζει τον λαό σε προνομιούχους και δούλους; Μήπως δεν τα έχουμε δει στην ιστορία μας; Οι χαρακτήρες ολοκληρωμένοι όπως θα έπρεπε στον καθένα και πολλοί (ίσως πιο πολλοί από ότι θα έπρεπε και ενδεχομένως να κουράσει, πάντως ο συγγραφέας έχει φροντίσει να βάλει παράθεμα ονομάτων). Είναι ένα εξαιρετικά επίκαιρο βιβλίο που μόνο να προτείνω μπορώ. Μου κράτησε πολύ όμορφη συντροφιά. Μην σας τρομάζει το μέγεθος, βγαίνει πολύ γρήγορα.
November 19, 2016
Eυχαριστη έκπληξη αυτό το βιβλίο, από νέο πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα.
Είναι καλογραμμένο, έντονα "κινηματογραφικό" (δεν θα εκπλαγώ αν το δω στην οθόνη κάποτε!) με τους χαρακτήρες σωστά οριοθετημένους, και γεμάτο ανατροπές που όμως είναι ρεαλιστικές και δεν αγγίζουν ποτέ την υπερβολή.
Το δυστοπικό μέλλον έχει στοιχεία που φέρνουν στο νου την ατμόσφαιρα του "Μetropolis" του 1927 και του "Logan's Run" του 1976, χωρίς όμως να μοιάζει με κάποιο από αυτά. Είναι ένα καθαρά ελληνικό μυθιστόρημα - που όμως δεν παρασύρεται ούτε σε υπερβολές για να αποδείξει την "εντοπιότητά" του, ούτε πεφτει στον πειρασμό να κάνει παραλληλισμούς με στοιχεία της σημερινής επικαιρότητας.
Δυσκολα θα το αφήσετε κάτω, μόλις "μπείτε" στην πλοκή του. Το συνιστώ!
Είναι καλογραμμένο, έντονα "κινηματογραφικό" (δεν θα εκπλαγώ αν το δω στην οθόνη κάποτε!) με τους χαρακτήρες σωστά οριοθετημένους, και γεμάτο ανατροπές που όμως είναι ρεαλιστικές και δεν αγγίζουν ποτέ την υπερβολή.
Το δυστοπικό μέλλον έχει στοιχεία που φέρνουν στο νου την ατμόσφαιρα του "Μetropolis" του 1927 και του "Logan's Run" του 1976, χωρίς όμως να μοιάζει με κάποιο από αυτά. Είναι ένα καθαρά ελληνικό μυθιστόρημα - που όμως δεν παρασύρεται ούτε σε υπερβολές για να αποδείξει την "εντοπιότητά" του, ούτε πεφτει στον πειρασμό να κάνει παραλληλισμούς με στοιχεία της σημερινής επικαιρότητας.
Δυσκολα θα το αφήσετε κάτω, μόλις "μπείτε" στην πλοκή του. Το συνιστώ!
March 30, 2017
Εντελώς διαφορετικό ως θεματολογία από τα συνηθισμένα βιβλία νεότερης ελληνικής λογοτεχνίας που μας έχουν συνηθίσει σε κοινωνικές και ερωτικές ιστορίες. Ο συγγραφέας επηρεασμένος από τα ακραία πολιτικά φαινόμενα των καιρών καθώς και από τη ζοφερή μελλοντολογία τύπου 'Οργουελ, μας μεταφέρει σε μια μελλοντική Ελλάδα στην οποία έχει χαθεί σχεδόν κάθε αξία. Το πολίτευμα είναι απολυταρχικό και οι περισσότεροι κάτοικοι υποφέρουν. Ένας νεαρός με το εμβληματικό όνομα Αλέξανδρος μαζί με μια οργάνωση φιλελεύθερων ανθρώπων αποφασίζει να επαναστατήσει διεκδικώντας ένα καλύτερο αύριο. Η γραφή είναι απόλυτα στρωτή και σου δημιουργεί εικόνες. Τα ονόματα όλων των ηρώων διαλεγμένα με προσοχή καταδεικνύουν την μόρφωση του πρωτοεμφανιζόμενου πεζογράφου: η αρχηγός της απολυταρχίας ονομάζεται Μεσσαλίνα και οι επαναστάτες δανείζονται τα ονόματά τους από την ρωμαική και την βυζαντινή ιστορία. Δεν θα σχολιάσω την ζοφερή πολιτική κατάσταση γιατί είναι δυστυχώς γνωστή σε όλους μας και μας θυμίζει παλιότερες και νεότερες εποχές. Εντύπωση όμως μου έκανε ο ρόλος της τηλεόρασης καθώς και η προβολή μιας όμορφης εμφανισιακά περσόνας για να πετύχει η ιδέα του ξεσηκωμού του κόσμου. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτό όντως συμβαίνει: σε όλες τις διαφημίσεις, σε όλα τα ρεάλιτι παιχνίδια, σε όλες τις εκπομπές οι παρουσιαστές και οι παρουσιάστριες είναι πάντα νέοι, όμορφοι και καλοβαλμένοι. Ο ρατσισμός της ομορφιάς. Όντως ευχαριστήθηκα που το διάβασα αυτό το βιβλίο, πιστεύω ότι έχει πολλά να δώσει στον αναγνώστη.
November 19, 2016
Το συγκεκριμενο βιβλιο εγινε απο το πρωτο κεφαλαιο ενα απο τα αγαπημενα μου! Γρηγορη εξελιξη, αναπρτεπτική πλόκή! Η γραφή σου δημιουργεί εικονες. Επίκαιρο όσο ποτέ σε μια ιστορικη στιγμη για την Ελλαδα. Μου εφερε στο μυαλο ιστορικες φρασες οπως το "Έλληνες ενωμένοι ποτέ νικημένοι!". Κατα την προσωπικη μου αποψη όλοι Έλληνες πρέπει να το διαβάσουν... μηπως και ξυπνησει μεσα τους το Ελληνικο πνεύμα. Απο λογοτεχνική αποψη θα ελεγα οτι παρολο που πατάει σε λογοτεχνία εξωτερικού δεν με χάλασε. Το βρήκα να ειναι διαφορετικό πιο βαθύ και συγκινητικο με περισσότερους χαρακτηρες ενω παραλληλα δεν ειναι προσωποκεντρικό. Ιδιαίτερος και διδακτικός επίλογος.
December 1, 2016
Ο Γιάννης Δημάς κάνει το συγγραφικό ντεμπούτο του με ένα πολύ δυναμικό, μοντέρνο βιβλίο γεμάτο εικόνες που σχηματίζονται αυτόματα στο μυαλό του αναγνώστη. Ένα βιβλίο γεμάτο δράση, ιδέες και συναισθήματα που κυλάει σε γρήγορους ρυθμούς. Γραφή απλή, σαφής, όμορφη. Ο συγγραφέας με άρμα του το φανταστικό καταφέρνει να παρουσιάσει τις πιθανότητες και τα αποτελέσματα σημερινών πολιτικών και κοινωνικών καταστάσεων και να θέσει τα ερωτήματά του. Το νόημα και η δύναμη της αγάπης σε όλα τα επίπεδα, γίνεται κινητήρια δύναμη της πλοκής και της εξέλιξης. Οι συνεχείς ανατροπές κρατούν το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι την τελευταία σειρά.
November 25, 2016
Ξεκίνησα να διαβάζω τις "Ζώνες της Φωτιάς" διστακτικά, αλλά και με εντονη περιέργεια. Γρήγορα ξαφνιάστηκα ευχάριστα. Εντυπωσιακή πρώτη προσπάθεια από ένα συγγραφέα που όπως φαίνεται διαθέτει ευφυΐα, φαντασία, άψογο χειρισμό της γλώσσας που καταφέρνει να μετατρεπει τις λέξεις σε εικόνες και αίσθηση του μέτρου. Το σενάριο, πρωτότυπο και δεμένο, εξιτάρει διαρκώς την περιέργεια και η γρήγορη πλοκή με τις συνεχείς ανατροπές δεν σου επιτρέπουν να το αφήσεις πριν φτάσεις στο τέλος. Μπράβο!
December 29, 2016
Αυτό το βιβλίο θα ήθελα να το δω σε ταινία! Είναι τόσο πολύ κινηματογραφικό, που είχα μπροστά στα μάτια μου κάθε σκηνή. Το τελείωσα πρόσφατα σε μερικές ημέρες. Πολλές ανατροπές, σασπένς, αγωνία, κάθε σελίδα και κάτι που δεν περιμένεις. Ευαίσθητο θέμα, επίκαιρο, δοσμένο όμως όμορφα. Έξυπνοι και διδακτικοί διάλογοι. Ελπίζω μόνο να μην είναι προφητικό...
March 9, 2017
Πρόκειται για πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα και η πρώτη του προσπάθεια είναι αξιοσημείωτη. Το βιβλίο είναι ξεκάθαρα δυστοπικό, που από μόνο του ως είδος δεν είναι τόσο συνηθισμένο από Έλληνα συγγραφέα. Βρισκόμαστε σε ένα ζοφερό μέλλον και η Ελλάδα διέπεται από ένα ακραίο απολυταρχικό καθεστώς, με πολίτες χωρισμένους σε τάξεις, με περιορισμένες ελευθερίες και ανύπαρκτα δικαιώματα. Όμως η σκέψη είναι κάτι που δεν μπορεί να περιοριστεί και ίσως ήρθε η ώρα όλα αυτά να αλλάξουν.
Το βιβλίο είναι γραμμένο σε απλή γλώσσα, ευκολοδιάβαστο και γενικά έχει αρκετά κινηματογραφική γραφή. Οι εικόνες που έχει σχηματίσει με τη φαντασία του ο συγγραφέας βρίσκονται ολοζώντανες μπροστά στον αναγνώστη και οι σελίδες κυλάνε πολύ εύκολα. Το πρώτο μισό του βιβλίου περιγράφει την υπάρχουσα κατάσταση και το χαρακτήρα των ηρώων, ενώ το δεύτερο είναι γεμάτο δράση και εξελίξεις.
Οπωσδήποτε θα διάβαζα και κάτι άλλο του κυρίου Δημά στο μέλλον.
Το βιβλίο είναι γραμμένο σε απλή γλώσσα, ευκολοδιάβαστο και γενικά έχει αρκετά κινηματογραφική γραφή. Οι εικόνες που έχει σχηματίσει με τη φαντασία του ο συγγραφέας βρίσκονται ολοζώντανες μπροστά στον αναγνώστη και οι σελίδες κυλάνε πολύ εύκολα. Το πρώτο μισό του βιβλίου περιγράφει την υπάρχουσα κατάσταση και το χαρακτήρα των ηρώων, ενώ το δεύτερο είναι γεμάτο δράση και εξελίξεις.
Οπωσδήποτε θα διάβαζα και κάτι άλλο του κυρίου Δημά στο μέλλον.
February 20, 2017
Εξαιρετική πρώτη προσπάθεια, παρότι δεν είναι το είδος που συνήθως διαβάζω. Μου το πρότεινε η κουμπάρα μου, που είχε βρεθεί και στην παρουσίαση του. Μία γραφή που σου δημιουργεί πολλές εικόνες χωρίς όμως να γίνεται κουραστική. Μου άρεσαν οι αλληγορίες με την σύγχρονη αλλά και αρχαία ιστορία του τόπου μας. Επίσης μου άρεσε που ο συγγραφέας θέτει τους ήρωες της ελίτ περισσότερο παρασυρμένους από την ιδέα της επανάστασης παρά από συνειδηση - σαν να συμμετέχουν στην εξέγερση επειδή παρασύρονται από την παρορμητικότητά τους (φαίνεται σε κάποιους διαλόγους το 8ου κεφαλαίου. Η δομή είναι ξεκάθαρη και βρήκα συγγραφικά σωστό να μην αναλωθεί ο συγγραφέας σε άσκοπες περιγραφές μαχών, αλλά να περιγράψει την επανάσταση σύντομα, λακωνικά και περιεκτικά. Η ιδέα να χρησμιοποιηθεί ο τρέχων εθνικός μας ύμνος ως τραγούδι των επαναστατών είναι κατα την γνώμη μου ευφυέστατη, μιας και για τον λαό, ο εθνικός αυτός ύμνος, που αντικαταστάθηκε από το καθεστώς, έχει μείνει στην συνείδησή του ως ένα ξεχασμένο λαϊκό τραγούδι. Ο επίλογος δωρικός και όχι βρισκόμενος σε ένα ροζ σύννεφο ευτυχίας, που όλα πάνε καλά μετα την πτώση του καθεστώτος. Προσωπικά, ο επίλογος με συγκίνησε μέχρι δακρύων. Νομίζω έχουμε να δούμε πολλά ακόμα από τον Γιάννη Δημά. Το ότι έχει πατήσει κάποια σημεία της πλοκής στις ταινίες των Αγώνων Πείνας ούτε με χάλασε ούτε θα μπορούσα να τον κατηγορήσω για αντιγραφή. Κάθε συγγραφέας εμπνέεται από συναδέλφους του, όπως άλλωστε έκανε και η συγγραφέας της εν λόγω σειράς με το Μπατλ Ρουαγιάλ (που προσωπικά δεν μου άρεσε). Επίσης μου άρεσε που απέφυγε να το κάνει ρομάντζο, ενώ θα μπορούσε εύκολα, αφού αυτό πουλάει. Το προτείνω ανεπιφύλακτα, μιας και σου κρατά καλή συντροφιά και βγαίνει γρήγορα.
March 19, 2017
ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ Λίτσα Κοντογιάννη
Αυτό το βιβλίο αποτέλεσε για μένα από κάθε άποψη μια πολύ ευχάριστη έκπληξη, από τη πρώτη στιγμή μάλιστα που έπεσε στα χέρια μου.
Με ένα εντυπωσιακό εξώφυλλο που σε παρακινεί να το πάρεις στα χέρια σου, να το ξεφυλλίσεις.
Η περίληψη στο οπισθόφυλλο σε κατατοπίζει απόλυτα όσων αφορά το περιεχόμενο.
Αν και είναι το πρώτο βιβλίο ενός νέου συγγραφέα, είναι υπέροχο. Γίνεται άριστη χρήση της γλώσσας, και το περιεχόμενό του σε κερδίζει αμέσως.
Η βάση της ιστορίας, που διαδραματίζεται στον Ελλαδικό χώρο, μπορεί να πει κανείς πως αποτελεί για όλους μας ένα πολύ επίφοβο μέλλον, από πολιτική και οικολογική άποψη.
Ένας εξαιρετικός τρόπος γραφής, ολοζώντανος, στο παρών και στο πρώτο ενικό πρόσωπο, πέρα για πέρα κινηματογραφικός, δεμένος, χωρίς περιττές φλυαρίες, χωρίς κουραστικές επαναλήψεις, κρατά το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο, σε εγρήγορση, έως τη τελευταία του σελίδα.
Ολοκληρωμένοι χαρακτήρες, απόλυτα αληθοφανείς, σαν να πρόκειται για άτομα της διπλανής πόρτας, ασταμάτητη δράση, με αγωνία, ανατροπές μέχρι τη μεγάλη και τελική ανατροπή.
Δεν παύει να είναι ένα αισιόδοξο βιβλίο, που το αποδεικνύει με το πολύ ελπιδοφόρο τέλος του.
Ένας ύμνος στην οικογένεια.
Τα πάντα είναι δυνατά, αρκεί να αγωνίζεται κανείς για αυτά, με κίνητρο την αληθινή αγάπη!
Αυτό το βιβλίο αποτέλεσε για μένα από κάθε άποψη μια πολύ ευχάριστη έκπληξη, από τη πρώτη στιγμή μάλιστα που έπεσε στα χέρια μου.
Με ένα εντυπωσιακό εξώφυλλο που σε παρακινεί να το πάρεις στα χέρια σου, να το ξεφυλλίσεις.
Η περίληψη στο οπισθόφυλλο σε κατατοπίζει απόλυτα όσων αφορά το περιεχόμενο.
Αν και είναι το πρώτο βιβλίο ενός νέου συγγραφέα, είναι υπέροχο. Γίνεται άριστη χρήση της γλώσσας, και το περιεχόμενό του σε κερδίζει αμέσως.
Η βάση της ιστορίας, που διαδραματίζεται στον Ελλαδικό χώρο, μπορεί να πει κανείς πως αποτελεί για όλους μας ένα πολύ επίφοβο μέλλον, από πολιτική και οικολογική άποψη.
Ένας εξαιρετικός τρόπος γραφής, ολοζώντανος, στο παρών και στο πρώτο ενικό πρόσωπο, πέρα για πέρα κινηματογραφικός, δεμένος, χωρίς περιττές φλυαρίες, χωρίς κουραστικές επαναλήψεις, κρατά το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο, σε εγρήγορση, έως τη τελευταία του σελίδα.
Ολοκληρωμένοι χαρακτήρες, απόλυτα αληθοφανείς, σαν να πρόκειται για άτομα της διπλανής πόρτας, ασταμάτητη δράση, με αγωνία, ανατροπές μέχρι τη μεγάλη και τελική ανατροπή.
Δεν παύει να είναι ένα αισιόδοξο βιβλίο, που το αποδεικνύει με το πολύ ελπιδοφόρο τέλος του.
Ένας ύμνος στην οικογένεια.
Τα πάντα είναι δυνατά, αρκεί να αγωνίζεται κανείς για αυτά, με κίνητρο την αληθινή αγάπη!
February 21, 2017
Λιαν ενδιαφέρουσα "δεμένη" πλοκή με ανατροπες οι οποιες κρατουν τον αναγνωστη σε ισορροπια μεταξυ αγωνιας και περιεργειας ... στρωτή και σωστή γραφή και χρηση της Ελληνικης γλωσσης... ισορροπημενοι διαλογοι... όμορφες και συναμα δυναμικές-ζωντανες εικόνες και "σκήνες" (και μαλλον δεν ειναι τυχαιο το γεγονος πως αρκετοι -οπως κι εγω-θα ηθελαν να το δουνε στην οθονη)..... και βεβαια ειναι ενα πόνημα επικαιρο, οξυδερκές κι ακρως διδακτικο (με την ευρεια εννοα της λεξεως) !....
Το συνιστω ανεπιφυλακτα .... Ευγε Mr. Y.D. !
Το συνιστω ανεπιφυλακτα .... Ευγε Mr. Y.D. !
Displaying 1 - 13 of 13 reviews