Μια σειρά συναντήσεων ανάμεσα σε έναν μεσήλικο ψυχοθεραπευτή και μια νεαρή γυναίκα που υποφέρει από τα πάθη της ζήλιας. Εκείνος σημειώνει για το περιστατικό:
Επειδή κι εγώ έχω ζηλέψει πολύ στη ζωή μου, γνωρίζω το μαρτύριο. Μιλάμε για σφαγείο, για φωτιά που τρώει σωθικά, εσωτερικά όργανα, τον μεταβολισμό σου. Μερίδα της ιατρικής επιστήμης θεωρεί ότι η ζήλια ευθύνεται για οργανικές αρρώστιες, για κακοήθειες. Ο μαύρος σπόρος της φυτεύεται σε κάθε κύτταρο, στα δόντια, στα μαλλιά, στα νύχια. Παραλογίζεσαι, εξευτελίζεσαι. Καταντάς γελοίος κι επικίνδυνος για σένα και τους άλλους. Συγγενεύει στενά με το μίσος, και το μίσος είναι ταυτοχρόνως το έγκλημά σου και η τιμωρία σου.
«Θεραπεύεται;» με ρωτούν εναγωνίως οι ασθενείς μου. Πότε ναι, κάπως, πότε όχι, είναι δύσκολο! Χρειάζεται και κάποιο θαύμα ο ψυχολόγος για βοηθό του, όπως σε κάθε θεραπεία άλλωστε. Ευτυχώς που τα θαύματα συμβαίνουν.
Όμως η ζήλια είναι η πιο ικανή προξενήτρα. Οι μοιχείες φτάνουν σε πυρακτωμένα πάθη όσο υφίσταται σύζυγος. Έτσι και βγει διαζύγιο και ο αντίζηλος εκλείψει, έτσι και το πεδίο μαχών καταλαγιάσει σε λιβάδι ειρηνικό, η φλόγα υποχωρεί, σβήνει ίσως.
Μια ψυχοθεραπεία πρέπει να είναι αγωγή φωτεινής ειλικρίνειας, πορεία προς την επίγνωση και την καλοσύνη. Μακριά από εμένα η ηθικολογία και δεν το παίζω ιεροκήρυκας, αλλά η καλοσύνη είναι ελευθερία.
Η Μάρω Βαμβουνάκη (English: Maro Vamvounaki) γεννήθηκε στα Χανιά όπου έζησε τα παιδικά της χρόνια. Από εννέα χρονών ήρθε με την οικογένειά της στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά και ψυχολογία. Από το 1972 και για έντεκα χρόνια έζησε στη Ρόδο, όπου εργάστηκε ως συμβολαιογράφος. Σήμερα ζει στην Αθήνα.
Προβλέψιμο αλλά καλογραμμένο, διαβάζεται με ενδιαφέρον ακόμα και αν δεν υπάρχει ταύτιση με την ηρωίδα. θα σταθώ στη φράση που μου έκανε εντύπωση: "Ειμαι από τους ψυχολόγους που πιστεύουν ότι δε δένουν εύκολα ως ζευγάρι ένας ισορροπημένος και ένας ανισόρροπος. Ακόμη κι αν στην αρχή τους γοητεύσουν οι διαφορές τους, με τον καιρό το πράγμα γίνεται υπερβολικά δυσλειτουργικο και καταρρέει το ζεύγος τους. Δύο ανισόρροποι, ναι! Τους ενώνει σφιχτά η αντιστοιχία των παθολογικων αναγκών τους. Για τους δύο ισορροπημένους δεν καλοξερω, δεν έχω και πολλά παραδείγματα."
Η παθολογικη ζηλια μιας νεαρης κοπελας για την κορη του χηρου αρραββωνιαστικου της στο ντιβανι του ψυχοθεραπευτη της ... Πρωτη μου εμπειρια με τη συγγραφεα , σιγουρα στο μελλον θα επαναληφθει ...
Ξεκινάει σχετικά μονότονα, κάνει μια καλή λογοτεχνική κορύφωση ακριβώς στη μέση και μετά ξαναγίνεται φλατ. Σου δημιουργεί κάποια στιγμή την προσδοκία ενός δραματικού τέλους, η οποία όμως δεν πραγματώνεται ποτέ. Μου θύμισε λίγο τον Γιάλομ αλλά στις κουρασμένες του απόπειρες. Επίσης, αν έχεις οποιαδήποτε επαφή με την επιστήμη της ψυχολογίας, σου αφήνει μια γεύση "been there, done that". Θα μου άρεσε να δω περισσότερο τη λογοτέχνη Βαμβουνάκη (που μου έκλεισε το μάτι στη μέση του βιβλίου για λίγο) που γνώριζα και αγαπούσα από τα παλιότερα βιβλία της και λιγότερο την ψυχολόγο.
"Δεν πρόκειται να κερδίσεις σχέση με άλλον, σχέση με άλλους, ώριμη και μεστή, σχέση ελπιδοφόρα, αν πρώτα δεν έχεις μυηθεί στη μοναξιά σου".
Διαβάζω πάντα ευχάριστα τα βιβλία της Βαμβουνάκη αν και κάποιες στιγμές νοιώθω ότι φλυαρεί. Παρόλα αυτά πάντα έχω την αίσθηση ότι σαν να συνομιλούμε και απευθύνεται σε εμένα, και πάντα ανακαλύπτω αποφθέγματα που με αγγίζουν! Έβαλα 4 αστεράκια γιατί τα 3 θα ήταν λίγα!
Υπέροχο μυθιστόρημα και ψυχογράφημα! Με πυρήνα της ιστορίας τις συναντήσεις ανάμεσα σε έναν ψυχοθεραπευτή και σε μια νεαρή γυναίκα που υποφέρει από το πάθος της ζήλιας αναλύονται τα εξής θέματα: η δυναμική στα ερωτικά τρίγωνα, το πάθος της ζήλιας, τα παιδικά τραύματα, η ελευθερία του ανθρώπου να τα υπερβεί και τέλος η διαδικασία της ψυχοθεραπείας και πώς αυτή συμβάλλει στην ειλικρίνια, την επίγνωση και την καλοσύνη. «Είσαι πολύ αληθινή, γι’ αυτό είσαι γενναία. Είσαι πολύ γενναία, γι’ αυτό είσαι αληθινή!»
...επιβιώνουν οι σθεναροι, οι θαρραλέοι και οι υπεύθυνοι. - Οι καλοί; - Οι καλοί είναι οι δυνατότεροι, οι πλέον υπεύθυνοι τύποι. Καλοσύνη Δεν είναι να είσαι λαπας. Αντιθέτως. - Εσεις θεωρείτε καλό τον εαυτό σας; - Καθόλου. Δεν έχω τόση δύναμη...
Λίγο προβλέψιμο και ελαφρώς φλύαρο. Η ιστορία θα μπορούσε να αποδοθεί σε λιγότερες σελίδες. Δεν έχει κάποια ιδιαίτερη πλοκή πέραν του ότι βλέπεις από την πλευρά του ψυχαναλυτή το πως χειρίζεται τον θεραπευόμενο. Είναι όμως ευχάριστο και ευκολοδιάβαστο.
αγαπημένη συγγραφέας, αγαπημένο βιβλίο, αγαπημένο θέμα από μια ψυχοθεραπευτικη προσέγγιση που δίνει απαντήσεις χωρίς να υπαγορεύει λύσεις. Μου άρεσε πολύ
Ζήλια...πανάρχαιο συναίσθημα που υπάρχει μέσα στις ψυχές των ανθρώπων...Ένα εκ των επτά θανάσιμων αμαρτημάτων...Ένα συναίσθημα που όπως πολύ σωστά έγραψε η συγγραφέας του βιβλίου θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μία δυναμική μπαλάντα που ενώ στην αρχή μοιάζει ήρεμη όσο περνάει η ώρα ''ξεσπάει''.Εδώ έχουμε ένα βιβλίο αλλοιώτικο από τα άλλα το οποίο δεν χάνει καθόλου σε αξία από την αρχής ως το τέλος..Ένα βιβλίο που μας δείχνει πως το άτομο που επιλέγει την ψυχοθεραπεία μπορεί καί έρχεται ''αντιμέτωπο'' με όλα όσα τον προβληματίζουν ή τον φοβίζουν χρόνια.Το θέμα είναι αν καί πόσο τελικά μπορεί καί ο ψυχαναλύτης να βγεί αλώβητος από αυτήν την διαδικασία καί να μην επηρεαστεί είτε θετικά είτε αρνητικά αφού δεν σταματάει καί αυτός να είναι άνθρωπος.Είναι ένα πολύ καλογραμμένο καί μεστό βιβλίο(ίσως σε αυτό να παίζει ρόλο καί το γεγονός ότι η συγγραφέας λόγω των σπουδών της μπόρεσε να προσεγγίσει πιο σωστά το θέμα).Εμένα μου άρεσε πάρα πολύ!!!!Αν θέλετε κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα,αξίζει να το αναζητήσετε!!!
Η Βαμβουνάκη έχει έναν μοναδικό τρόπο να καταγράφει τις σκέψεις που λίγο πολύ όλοι μας κάνουμε. Σε αυτό το βιβλίο καταπιάνεται με το θέμα της ζήλιας, η οποία δεν είναι τίποτα άλλο παρά απόρροια των ανασφαλειών και της συναισθηματικής στέρησης από τις οποίες πάσχει η ηρωίδα και ο εκάστοτε ζηλιάρης ή ζηλιάρα! Σπάνια η ζήλια έχει να κάνει με το άτομο το οποίο τη δέχεται. Αντιθέτως, έχει να κάνει με αυτόν που ζηλεύει και βιώνει αυτό το - τελικά - απαίσιο συναίσθημα... Επομένως, είναι αναγκαίο να δουλέψει κανείς με τον εαυτό του έτσι ώστε να μην... βασανίζει τους υπόλοιπους ανθρώπους και πάνω από όλα να μην βασανίζεται ο ίδιος.
[...]Πάντα η βασική, πρωταρχική ευθύνη ανήκει στον ενήλικο, το παιδί θα είναι η αντήχηση στη φωνή που θα βγάλει ο μεγάλος.[...] [...]Οι καλοί είναι οι δυνατότεροι. Οι πλέον υπεύθυνοι τύποι. Καλοσύνη δεν είναι να είσαι λαπάς. Αντιθέτως.[...] [...]Αυτός που δε σηκώνει «μύγα στο σπαθί του» είναι γιατί φοβάται και τη μύγα.[...] [...]Τον χρόνο τον νικάμε μονάχα όταν είμαστε μέσα στον εαυτό μας.[...]