ადამიანთა სევდა

by Goderdzi Chokheli

კრებულში შესულია გოდერძი ჩოხელის მიერ სხვადასხვა დროს შექმნილი მოთხრობები.

Genres: Georgian

110 pages, Paperback

First published January 1, 2006

About the author

Goderdzi Chokheli (Georgian: გოდერძი ჩოხელი) (October 2, 1954 – November 16, 2007) was a Georgian novelist, scriptwriter, and film director.
Born in the village Chokhi in then-Soviet Georgia, he graduated from Tbilisi State Theatre Institute in 1979, and debuted in cinema in 1978. Some of his most successful films are The Resurrection (1982), Human Sadness (1984), Easter Lamb (1988), The Children of Sin (1989), The Birds of Paradise (1997), The Gospel According to Luke (1998), and The Chained Knights (2000).
He also authored several novellas and collections of stories such as Letter to Fir-trees, Twilight Gorge, People Melancholy, Wolf, Fish's Letters, Priest’s Sin, Keep me Motherland, Pursuer Fate, Going to Heaven, and The Life of the Grass.

LITERARY PRIZES AND AWARDS

- Grand Prize for the film “Easter”, International Short Film Festival Oberhausen, Germany, 1982
- “Silver Nymph” and prize of International Catholic Church for the film “Children of Sin”, Monte Carlo Film Festival, 1991
- Special Prize at Japan Film Festival (1991)
- Prizes for the Best Script and Best Film Producing at Tbilisi “Gold Eagle” Festival, 1992
- Grand Prize at Anapa festival for the film “Turtle-Doves of Paradise”, 1997
- Prize for the best script at Anapa Festival for the film “Gospel According to Luke”, 1998

Reviews

[Torsten]

ჩოხელი ჩვენი ქართული ლიტერატურის აკუტაგავაა.

[ႧႠႩႭ TAKO]

-რა არის სიცოცხლე?
-სიცოცხლე სევდა არის, ადამიანად ყოფნის სევდა
-სიკვდილი?
-სიკვდილიც სევდა არის, ადამიანად არყოფნის სევდა.

[Ana khachidze]

ჩოხელი ჩემი სულის მწერალია. 🌸💫❤

[Niniko Jakeli]

წესით და რიგით, ეს კრებული ისეთი პატარაა და იმდენად წყალივით იკითხება, ორ–სამ საათში უნდა დაამთავრო, მაგრამ ზოგიერთი ამბავი იმდენად სევდიანია, გაგრძელების სურვილის ნაცვლად, ამ პერსონაჟებზე ფიქრი და დარდი გინდება ადამიანს.
რამდენიმე ამბავი გამორჩეულად კარგია, თუმცა 3–4 წლის წინ რომ წამეკითხა,ახლა რა შთაბეჭდილებაც მაქვს, ამაზე მეტად შემძრავდა ეს კრებული.
სამწუხაროა, რომ ჩოხელის შემოქმედებას კარგად არ ვიცნობ. აუცილებლად გამოვასწორებ ამას.

[tatiaa gogoberidze]

- რა გადარდებს?
- მარტოობა მადარდებს. ადამიანი ხშირად ხალხშია, მაგრამ მაინც მარტოდ გრძნობს თავს. ზოგჯერ თავის თავიც ეუცხოება, საკუთარ თავს გაურბის. რატომ ხდება ეს? არ ვიცი. საიდან მოვედით ან სად მივდივართ? არც ეს ვიცი.

[Giorgi Saganelidze]

“რა არის სიცოცხლე? სიცოცხლე სევდა არის ადამიანად ყოფნის ტკბილი სევდა. სიკვდილი რაღა არის? სიკვდილიც სევდა არის, ადამიანად არყოფნის სევდა.”

[Dea Kusiani]

_ რა არის სიცოცხლე?
_ სიცოცხლე სევდა არის, ადამიანად ყოფნის ტკბილი სევდა.
_ სიკვდილი?
_ სიკვდილიც სევდა არის, ადამიანად არყოფნის სევდა.

[Vazha]

შეფასებებს გადავხედე და 5 5 5 5 5. მერე ვფიქრობ რამე ხო არ გამომრჩა, არადა არც სწრაფად წამიკითხავს და რამე.. რავი ვერ მივხვდი სამწუხაროდ ამ წიგნში რა არის განსაკუთრებული ნაღდად... ხო სევდა, სევდა, სევდა ეს მეც ვიცი, მარტოობის სევდაც ვიცი რა არის ყველანაირი სევდა მესმის მაგრამ რავი ამის გამოა ეს წიგნი 5 დან 5 ის? ნამდვილად ვერ ვიტყოდი((

[ლუკა წიქორია]

მორიგი ზედმეტად გაპიარებული ქართული წიგნი.
ბანალური ფრაზებით გაჯერებული ფსევდო-ფილოსოფიური ბუტბუტი.

ვერც მთაში ცხოვრების ატმოსფერო შექმნა ავტორმა.

ერთადერთი პლუსი არის ამ წიგნის ის, რომ ამაზე უარესების აღიარება უყვართ ჩვენთან.
დიდი მოლოდინი არც მქონდა სიმართლე რომ ითქვას.

[Elene]

არ ვიცი როგორ ახერხებს ჩოხელი გამაცინოს და ამავდროულად სევდა მომგვაროს,მაგრამ აშკარაა რომ გამოსდის.



- რა არის სიცოცხლე?
- სიცოცხლე სევდა არის,ადამიანად ყოფნის ტკბილი სევდა.
- სიკვდილი?
- სიკვდილიც სევდა არის, ადამიანად არყოფნის სევდა.

[Ana]

უნიკალურია.
პ.ს. გალილეიმ რაღაცით ლამაზქალაქელი უგო გამახსენა.

[JEKO_]

“არ გეწყინოს კია,სტუმარის სახელს რომ გეკითხებით,მაგრამ წესია,სადღეგრძელოში შენი სახელი უნდა ითქვას:
- სიკვდილი, - უპასუხა სტუმარმა. ”

სიკვდილს ღმერთისგან ბოძებული უფლება აქვს, რომ მილიონ წელიწადში ერთხელ ადამიანი გახდეს და მათში გაერიოს. ამ ერთი დღის გარდა იგი არის ის რაც ადამიანთა სიცოცხლეს აზრს აძლევს.ჩოხელები მხოლოდ იმიტომ მოძრაობენ,უხარიათ და ცეკვავენ ერთმანეთში,რომ იციან,მათი დღეები დანომრილია. დღეს თუ ხვალ აღარ იქნებიან,ვეღარ შეიგრძნობენ. მათთვის ეჭვქვეშ დგას სულის არსებობის საკითხიც. გააგრძელებენ თუ არა სიცოცხლეს შემდგომ?
ზოგნი ამბობენ, რომ სული რჩება ადამიანს და აგრძელებს არსებობას ზოგნიც – პირიქით,მაგრამ გულის სიღრმეში,სადღაც ქვეცნობიერში ყველას სჯერა,რომ სიკვდილის შემდეგ დიდი არაფერი იწყება. სწორედ ამიტომ ვცდილობთ სანამ გვიხარია გვიხაროდეს, სანამ ვგრძნობთ შევიგრძნოთ რადგან იქ:

“სამუდამო მხარეში მხოლოდ სიმწუხარეა”

ხორცშესხმულ სიკვდილში ორი თვისება იკვეთება: სინანული და შური.იგი ნანობს, რომ უწევს ხალხს თვალებიდან ყოველგვარი სიხარული დაუცხორს: ”თვითონ ვიტანჯები სულის გაყრისას”. მაგრამ,ამასთანავე,იაზრებს,რომ სიკვდილი ჯილდოა,რომელსაც ადამიანი სიცოცხლის ბოლოს იღებს. სწორედ ბოლო ნაწილში, მისი მოთხრობის ფინალში ვხედავთ ადამიანს,როგორც საჭიროა. სიკვდილი სიცოცხლის დასკვნაა. წარმოიდგინეთ მოთხრობა,რომელსაც დასასრული არ გააჩნია. მაშინ სად არის მისი აზრი? იდეა?
სიკვდილი მილიონს წელს სინანულში ატარებს და იმ ერთ დღეს შურში, რადგან შურს იმ ადამიანების,რომელთაც მარადისობა არ გააჩნიათ და ცდილობენ თავიანთი მოკლე მოთხრობის ბოლოს ვრცელი სათქმელი დატოვონ. ამის გამო სიცოცხლე ადამიანისთვის ერთგვარ გამოწვევად იქცევა.
ჯღუნაიმ ვერ აიტანა სიკვდილი ცოცხლებს შორის,უსამართლობად მიიჩნია, სწორედ ამიტომ იღებს დანას და მას კლავს. სიკვდილმა ბოლოს გაიღიმა. ჩემი აზრით,იმიტომ,რომ გახარებულია, მისი მოთხრობა აქ სრულდება. გახარებულია,რადგან მარადისობის განმავლობაში პირველად იგრძნო რა სასიამოვნოა ადამიანად ყოფნა. სიკვდილი ეს არის სევდა,ადამიანად არყოფნის სევდა. სიცოცხლე ესაა გქონდეს სურვილი ააგო თოვლის კაცები ან თუნდაც ხუთას ოთახიანი საცხოვრებელი. სიცოცხლე ტკბილი სევდაა რადგან შენი წიგნის სარჩევში მოიძებნება როგორც ტკბილი ასევე სევდიანი თავები.

[Tamar Kalichava]

,,-რა დარდია ეგეთი?
-ის,რომ ხშირად ადამიანს ისე არ აფასებენ,როგორც უნდა აფასებდნდნ.”

,,რაც რამ ქცეყანაზე დარდია,უნდა შევაგროვო და ღმერთთან წავიდე.”

,,-რა არის სიცოცხლე?
-სიცოცხლეა,როდესაც აღწევ დასახულ მიზანს.”

,,-რა გადარდებს?
-მარტოობა მადარდებს.ადამიანი ხშირად ხალხია,მაგრამ მაინც მარტოდ გრძნობს თავს.ზოგჯერ თავის თავიც ეუცხოება,საკუთარ თავს გაურბის.

,,-რა არის სიცოცხლე?
-სიცოცხლე სევდა არის,ადამიანად ყოფნის ტკბილი სევდა.
-სიკვდილი?
-სიკვდილიც სევდა არის,ადამიანად არყოფნის სევდა.”

[mery]

ადამიანად ყოფნის სევდა

[Nino Meladze]

დამაფიქრა, დამასევდიანა მაგრამ ასევე ბევრჯერ გამაღიმა.

[RainGirl]

ყველა ადამიანის ტკივილს და დარდებს იტევს ეს პატარა წიგნი...

[Misoust]

"- რა გადარდებს?
- მარტოობა მადარდებს. ადამიანი ხშირად ხალხშია, მაგრამ მაინც მარტოდ გრძნობს თავს. ზოგჯერ თავის თავიც ეუცხოება, საკუთარ თავს გაურბის, რატომ ხდება ეს? არ ვიცი, საიდან მოველით ან სად მივდივართ, არც ეს ვიცი."

'' - რა არის სიცოცხლე?
- სიცოცხლე სევდა არის, ადამიანად ყოფნის ტკბილი სევდა.
- სიკვდილი?
- სიკვდილიც სევდა არის, ადამიანად არყოფნის სევდა.''

[Nina]

In one fragment, the village scribe goes around his neighborhood and writes down the local sorrows. The village deacon’s sorrow is that he is pleading with his community to give up their homes and build one big house of 500 rooms to live in. One room will house coats, another cherries, another donkeys, and some of them will have greens, chickens, tables, knives, and spoons. Some of them will serve as sleeping and eating quarters, while others will house apples, hot winter soup and strawberries. This vision of collective versus individual values very much outlines and connects to the idea of sacrifices and offerings, what is given up for the good of all. Going hand in hand with the patriarchal Georgian idea that (mostly female) sacrifices are necessary to maintain the outside structure.

The house will have a tin roof, “so it will start to glitter and hurt our enemies’ eyes, blind them.” Interestingly, no labor or maintenance is described—only the result. The philosophical and metaphoric depth of this novel transcends its modest size, yet outlining the main themes of any self- reflective life.

[Mari]

-ეეჰ, დედამიწავ! გაგისკდებოდა გული,რომ იცოდე ,რა სევდას მგვრის,როცა შენს ბეჭებზე შავად ჩაცმულ ქართველ ქალს ვხედავ.

-სული ნამგალსა ჰგავს,ჩაჟანგება იცის ადვილად. სულს ეკიდება შენი წარსული. ხანდახან სულიც ისევრ უნდა გააფხავო,როგორც მახვილს აფხავებენ ქასურით. თორემ ხორცმა ხანდახან ჯანგივით იცის, მოეკიდება და ჩააჩლუნგებს სულსა. ესე ყოფილა,კაცი რკმ ხანში მიდის,იმისი ჯანი და ასოობა მიწისაკენ იწევს,მიწა ეძახის, ე მაშინ ტკბება სული.


-ქალის სიყვარული დასაწყისია იმ დიდი სიყვარულისა,რასაც მარადიული სოცოცხლე ჰქვია.

[Sophio]

ჩოხელს, ვერ ვაკადრებ დაბალ შეფასებას.

მომწონს ჩოხელის წერის სტილი, თუ როგორ აღწერს გრძნობებს, საგნებს და ზოგადად ადამიანებს.♥️

"ადამიანთა სევდა"-ში რაც ყველაზე მეტად მომეწონა, ამ წიგნში ჩაქსოვილი პატარა მოთხრობებია.

ამ წიგნით ჩოხელი ყველა დარდს,ტკივილს და სიხარულს ეხმიანება.♥️

მადლობა მას, ამ წიგნის დაწერისათვის.♥️

"სიცოცხლეა, როდესაც აღწევ დასახულ მიზანს!"✨

[მარიამ იმნაძე]

"მე მინახია , როგორც ჰყვაოდნენ იები მიწიდან ამოჩრილ კაცის ძვლებში . სიცოცხლეში რომ ეკითხათ ამ
ძვლების პატრონისათვის , რას ინტრებდიო, ალბათ ვერც
ინატრებდა ასეთ რამეს . მე კი ვინატრებდი", ედვარდ მუნკის ციტატა გამახსენა, ან დარდები...

[Aihcrad]

-სიცოცხლე?

[Gio Kaxniashvili]

გენიალური და ძალიან კარგი წასაკითხია, ერთ ერთი ფავორიტია ჩემთვის ეს ნაწარმოები 💚💚💚

[anano]

მიმასევდიანა ( ყველაფერზე მინდა ისე ვილაპარაკო, როგორც ვხედავ და როგორც განვიცდი )

[ნაო დაბრუნდაშვილი]

ერთი ამოსუნთქვით რომ იკითხება.

[Anuki Goguadze]

🧡ძალიან
ძალიან
მიყვარს

[Mariam Mamiseishvili]

“-მე მინახია როგორ ჰყვაოდნენ იები მიწიდან ამოჩრილ კაცის ძვლებში. სიცოცხლეში რომ ეკითხათ ამ ძვლების პატრონისათვის, რას ინატრებდიო, ალბათ ვერც ინატრებდა ასეთ რამეს. მე კი ვინატრებდი.” 💜

[Tekla Kevlishvili]

წიგნი რომელიც გიჩენს სურვილს რომ,ხშირად წაიკითხო ასეთი საინტერესო ნაწარმოები და გაეცნო ქართველ მწერლებს.

[Nato Kontridze]

 
♡
დედამიწა არის მზითა და მთვარით განათებული დიდი წიგნი, სადაც უამრავი ცოცხალი მოთხრობა დადის

[Beronymph]

მადლობა იმას.