Της μοναξιάς διπρόσωποι μονόλογοι

by Katerina Anghelaki-Rooke, Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Ήταν μια μέρα παράξενη. Μια μοναξιά με είχε τυλίξει σαν σύννεφο βαρύ. Στράφηκα στην ποίηση, όπως πάντα όταν δυσκολεύομαι στη ζωή.
Αλλά κι εκείνη απουσίαζε. Αυτό το καταλαβαίνω, σκέφτηκα, αφού η νιότη είναι η κύρια πηγή της ποίησης κι ακολουθεί η έμπνευση που γεννιέται από το σμίξιμο πόνου και νιότης.
Και τότε μου ήρθε η ιδέα ν' αποκτήσω έναν καινούργιο συνομιλητή: τον εαυτό μου.
Ήταν ξαφνικά πολλά που ήθελα να τον ρωτήσω, πάντα το 'θελα, αλλά όλο κάτι άλλο συνέβαινε, πιο σημαντικό, και τον ξεχνούσα. Τώρα τον βάζω απέναντι στις δύσκολες πληγές της ζωής μου και του λέω να ξαναπαίξει το έργο, που δεν του είχα δώσει ποτέ σημασία, να δω πώς αντιμετωπίζει τον πόνο, τον καθρέφτη με την ανίερη επικαιρότητά του, το άδειο -άδειο ακόμη κι από επιθυμίες-, το χρόνο κ.ά. Έτσι, εγώ κι εγώ συνομιλούμε, καταλαβαίνει ο ένας τον άλλο, κι αν όχι... θα τα ξαναπούμε". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)


Περιεχόμενα

Α' πράξη: Το άναρθρο άδειο
Β' πράξη: Εγώ και ο πόνος
Γ' πράξη: Αθώα θλίψη
Ιντερμέδιο: Το αμίλητο μέλλον
Δ' πράξη: Ο χρόνος κι εγώ
Ιντερμέδιο: Μαθήματα μοναξιάς
Ε' πράξη: Η υποκρισία κι εγώ
Ιντερμέδιο: Εξομολόγηση στον καθρέφτη
Στ' πράκη: Εγώ και το ποίημα

Genres: Poetry

80 pages, Paperback

Published October 1, 2016

About the author

Greek: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Reviews

[Anastasia Ts. · Rating 5 out of 5]

Την λατρεύω την Ρουκ!!! Τόσο εξομολογητικό... τόσο αληθινό που γίνεσαι ένα με κάθε λέξη!!!!

[Marinetta · Rating 5 out of 5]

"Καθρέφτη μου, θύμα είσαι κι εσύ του ανθρώπινου παραλογισμού που ομορφαίνεις αυτό που βλέπει για να μην πονέσει γι΄αυτό που είναι."
Γνώρισα την κυρία Ρούκ σε μια συνέντευξη που έδινε και διάβασε μεταξύ άλλων και το κομμάτι του βιβλίου της ''Εξομολόγηση στον Καθρέπτη'' κάνοντάς μας να δακρύσουμε .

[Μιχάλης Παπαχατζάκης · Rating 2 out of 5]

Πιο πολύ ένας φιλοσοφικός στοχασμός, παρά ποίηση, που μάλιστα λαμβάνει και θεατρική μορφή (διάλογοι- μονόλογοι, πράξεις και ιντερμέδια) είναι η (προτελευταία νομίζω) ποιητική συλλογή της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρούκ. Ένας φιλοσοφικός στοχασμός πάνω στην μοναξιά και όλα αυτά που μπορεί να τη συνοδεύσουν (και αποτελούν και τίτλους των πράξεων): Η κενότητα, ο πόνος, η θλίψη, ο χρόνος, η υποκρισία, η ποίηση. Ο άνθρωπος, το μοναχικό "ΕΓΩ" συνδιαλέγεται με προσωποποιημένες τις παραπάνω έννοιες σε μια προσπάθεια να τις ορίσει, να τις καταλάβει και μέσω αυτών να ερμηνεύσει τη δική του στάση ζωής.

[Είναι σαν τη συννεφιά που σε προστατεύει απ' τη βροχή. Η θλίψη δεν προσπαθεί να σου αλλάξει τη διάθεση για να σηκωθεί να φύγει. Μένει κοντά σου, στη μοναξιά σου. Ναι, για μένα η θλίψη είναι άγγελος. Ο Άγγελος της μοναξιάς. ] σελ.37

Είναι η ποίηση- αυτή που άφησε τελευταία- εκείνη που θα δώσει κάποιο διέξοδο; Αυτή που όταν "γινόταν ανυπόφορα τα δεσμά της ύπαρξης κι ερχόσουν, έστω και για μια στιγμή, σε έκανε να καλπάζεις στο άπειρο"; Για πολλούς ανθρώπους ναι.

Δεν μου άρεσαν οι τόσο σύντομες ερωτήσεις και αποκρίσεις των πράξεων, κατάλληλες περισσότερο για θεατρική παράσταση παρά για ανάγνωση. Ο λόγος, όταν πραγματεύεται εσωτερικά ζητήματα, θα ήθελα να έχει πιο πολύ ψαχνό. Η εσωτερική αναζήτηση άλλωστε είναι μακρόσυρτη, έτσι δεν είναι;