What do you think?
Rate this book
Ο Ερωτευμένος Πυροσβέστης
Ένας συνθέτης προσπαθεί ν' απαλλαγεί από το ασθενοφόρο που παρκάρει απρόσκλητο ένα πρωί στην είσοδο του σπιτιού του... Ο κηπουρός κλέβει την μπαγκέτα ενός μαέστρου και τη φυτεύει στο μυστικό του περιβόλι... Ένας οφθαλμίατρος αρνείται να λάβει μέρος στο παιχνίδι της τυφλόμυγας... Ένας τροχονόμος με συμπτώματα αμνησίας εξακολουθεί να επιτελεί το καθήκον του στη διασταύρωση της πόλης χωρίς οχήματα...
Η κοπέλα με το λευκό φόρεμα ετοιμάζεται να πηδήξει στο κενό, όταν κάτι αναπάντεχο την οδηγεί στο λούνα παρκ μιας άλλης εποχής….. Ο πυροσβέστης σώζει τον πάνθηρα του τσίρκο και πυρπολεί το σπίτι ενός κοριτσιού. Ο τοιχοκολλητής ξεσκίζει τις αφίσες των δρόμων πασχίζοντας να ξεσκεπάσει τη μισόγυμνη γυναίκα με τα χρυσά στάχυα, ενώ μια αμαρτωλή επισκέπτεται τον αναισθησιολόγο τις παραμονές του μεγάλου κατακλυσμού. Ποιος είναι ο οδηγός του ασθενοφόρου; Γιατί εξαφανίστηκαν τα οχήματα της μεγαλούπολης; Ποιος θα σπρώξει στο κενό την κοπέλα με το λευκό φόρεμα; Και τι μυστικές παραισθήσεις κρύβονται πίσω απ’ τις βρόμικες αφίσες;
Η κοπέλα με το λευκό φόρεμα ετοιμάζεται να πηδήξει στο κενό, όταν κάτι αναπάντεχο την οδηγεί στο λούνα παρκ μιας άλλης εποχής….. Ο πυροσβέστης σώζει τον πάνθηρα του τσίρκο και πυρπολεί το σπίτι ενός κοριτσιού. Ο τοιχοκολλητής ξεσκίζει τις αφίσες των δρόμων πασχίζοντας να ξεσκεπάσει τη μισόγυμνη γυναίκα με τα χρυσά στάχυα, ενώ μια αμαρτωλή επισκέπτεται τον αναισθησιολόγο τις παραμονές του μεγάλου κατακλυσμού. Ποιος είναι ο οδηγός του ασθενοφόρου; Γιατί εξαφανίστηκαν τα οχήματα της μεγαλούπολης; Ποιος θα σπρώξει στο κενό την κοπέλα με το λευκό φόρεμα; Και τι μυστικές παραισθήσεις κρύβονται πίσω απ’ τις βρόμικες αφίσες;
- GenresShort Stories
134 pages, Paperback
First published January 1, 1992
1 person is currently reading
61 people want to read
About the author
Eugene Trivizas
183 books332 followersEugene Trivizas (Greek: Ευγένιος Τριβιζάς ) has published many books on literature and he is one of Greece's leading writers for children . He has produced more than a hundred books of enduring popularity, all of them currently in print, that are enjoyed as much by grown ups as by children and he has received more than twenty national and international literary prizes and awards.
Reviewers have described him as 'a miracle worker who brings to life a whole new world 'and as 'the author who with a distinctive combination of lyricism and surrealism, humour and poetic imagination has revitalised the whole of our children's literature. '
Much of E.Trivizas work has been transferred to the stage and serialised for television as well as the radio. He is currently the most frequently performed writer of plays for children in Greece, In 1986 his play ''THE CARECROW''was placed on the International Board on Books for Young People's "Honour List" and awarded a Diploma for excellence in writing,
His first book for children published in the English language was ''The three little wolves and the big bad pig (1993) The English ''Economist'' wrote about this book that ''only the most talented of writers can tamper with a classic nursery tale and produce something almost as amusing and thought-provoking as the original. ''The three little wolves'' has reached the second place in the American best seller list for picture books, has won many distinctions (including A.L.A. notable book and A.S.L.J. Best book , and the ''Parents Choice Amazing Accomplishment Award'') and has been translated in fifteen languages.
He received his LL.B degree at Athens University in 1969 In 1972 passed the Athens Bar examinations and in the same year he was called as a barrister to the Athens Bar. In 1973 he received a B.Sc. degree in Politics and Economics from the University of Athens and the following year he received an LL.M degree in Comparative Criminal Law and Procedure from the University of London (University College) and a diploma in Shipping Law from the City of London Polytechnic. In 1977 he was made a Fellow of the Salzburg seminar in American studies and in 1979 he was awarded his Ph.D. degree in Criminology from the University of London (London School of Economics and Political Science, Law Department)
Reviewers have described him as 'a miracle worker who brings to life a whole new world 'and as 'the author who with a distinctive combination of lyricism and surrealism, humour and poetic imagination has revitalised the whole of our children's literature. '
Much of E.Trivizas work has been transferred to the stage and serialised for television as well as the radio. He is currently the most frequently performed writer of plays for children in Greece, In 1986 his play ''THE CARECROW''was placed on the International Board on Books for Young People's "Honour List" and awarded a Diploma for excellence in writing,
His first book for children published in the English language was ''The three little wolves and the big bad pig (1993) The English ''Economist'' wrote about this book that ''only the most talented of writers can tamper with a classic nursery tale and produce something almost as amusing and thought-provoking as the original. ''The three little wolves'' has reached the second place in the American best seller list for picture books, has won many distinctions (including A.L.A. notable book and A.S.L.J. Best book , and the ''Parents Choice Amazing Accomplishment Award'') and has been translated in fifteen languages.
He received his LL.B degree at Athens University in 1969 In 1972 passed the Athens Bar examinations and in the same year he was called as a barrister to the Athens Bar. In 1973 he received a B.Sc. degree in Politics and Economics from the University of Athens and the following year he received an LL.M degree in Comparative Criminal Law and Procedure from the University of London (University College) and a diploma in Shipping Law from the City of London Polytechnic. In 1977 he was made a Fellow of the Salzburg seminar in American studies and in 1979 he was awarded his Ph.D. degree in Criminology from the University of London (London School of Economics and Political Science, Law Department)
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
December 10, 2016
Έχω ακούσει μόνο καλά λόγια τόσο για το έργο του Ε.Τριβιζά όσο και για τον ίδιο τον συγγραφέα και όπως είναι φυσικό ένιωσα μεγάλη περιέργεια να διαβάσω κάποιο βιβλίο του. Περίμενα να πέσει στα χέρια μου ένα από τα παιδικά του βιβλία, διότι νόμιζα ότι είχε γράψει μόνο τέτοια, αλλά αυτό που έπεσε στην αγκαλιά μου ήταν αυτή η συλλογή μικρών ιστοριών για μεγάλους αναγνώστες.
Ήταν μια απολαυστική ανάγνωση. Ο Τριβιζάς είναι ένας καταπληκτικός συγγραφέας, γνώστης της ελληνικής γλώσσας και κάτοχος του λογοτεχνικού πνεύματος. Κάθε μικρή ιστορία σε γεμίζει ευχαρίστηση που είσαι ζωντανός και μπορείς να διαβάζεις λογοτεχνία. Ναι, μου άρεσε τόσο πολύ.
Όταν ξεκινάς να διαβάζεις κάτι από έναν άγνωστο προς εσένα συγγραφέα κρατάς μικρό καλάθι, το οποίο μεγαλώνει ή μικραίνει ανάλογα με το πόσο σου αρέσει αυτό που διαβάζεις. Στην περίπτωση αυτή το καλάθι μου μεγάλωσε τόσο που πλεόν χωράει ένα ολόκληρο σύμπαν καμωμένο απο τον κ.Τριβιζά!
Με την πρώτη ιστορία της συλλογής αντιλήφθηκα πως ο Τριβιζάς ήθελε κάτι να μας πει και μετά την ανάγνωση της δεύτερης ιστορίας κατάλαβα ακριβώς τι είναι αυτό. Οι περισσότερες ιστορίες κατατάσσονται στο δυστοπικό είδος (σκέψου Μεγάλος Αδερφός, 1984) όπου οι άνθρωποι ζουν κάτω απο την διακριτικά καταπιεστική «κυβέρνηση». Δεν είναι κατί που το αντιλαμβάνεσαι αμέσως. Τις πληροφορίες στις δίνει ο συγγραφέας πολύ ήρεμα χωρίς διάθεση να σε σοκάρει ή να σε εκβιάσει συναισθηματικά. Θέλει μέσα απο μια απλή περιγραφή των καταστάσεων στις οποίες διαδραματίζεται η ιστορία να σε κάνει να αντιληφθείς την απαισιόδοξη φύση του. Συχνά σκεφτόμουν ότι αυτό είναι το βιβλίο είναι η ένοχη απολαυσή του, ότι με αυτές τις ιστορίες έρχεται στα "ίσα" του. Δεν είναι όλες οι ιστορίες του δυστοπικού είδους, έχει και ερωτικές. Όλες όμως ακολουθούν την ίδια απαισιόδοξη πορεία.
Το χάρηκα πάρα πολύ. Υπάρχουν μερικά βιβλία που όταν τα διαβάζω νιώθω πολύ άνετα σαν να ήταν γραφτό να τα διαβάσω. Ξέρω ακούγεται χαζό, έτσι νιώθω όμως.
Το προτείνω ανεπιφύλαχτα.
Ήταν μια απολαυστική ανάγνωση. Ο Τριβιζάς είναι ένας καταπληκτικός συγγραφέας, γνώστης της ελληνικής γλώσσας και κάτοχος του λογοτεχνικού πνεύματος. Κάθε μικρή ιστορία σε γεμίζει ευχαρίστηση που είσαι ζωντανός και μπορείς να διαβάζεις λογοτεχνία. Ναι, μου άρεσε τόσο πολύ.
Όταν ξεκινάς να διαβάζεις κάτι από έναν άγνωστο προς εσένα συγγραφέα κρατάς μικρό καλάθι, το οποίο μεγαλώνει ή μικραίνει ανάλογα με το πόσο σου αρέσει αυτό που διαβάζεις. Στην περίπτωση αυτή το καλάθι μου μεγάλωσε τόσο που πλεόν χωράει ένα ολόκληρο σύμπαν καμωμένο απο τον κ.Τριβιζά!
Με την πρώτη ιστορία της συλλογής αντιλήφθηκα πως ο Τριβιζάς ήθελε κάτι να μας πει και μετά την ανάγνωση της δεύτερης ιστορίας κατάλαβα ακριβώς τι είναι αυτό. Οι περισσότερες ιστορίες κατατάσσονται στο δυστοπικό είδος (σκέψου Μεγάλος Αδερφός, 1984) όπου οι άνθρωποι ζουν κάτω απο την διακριτικά καταπιεστική «κυβέρνηση». Δεν είναι κατί που το αντιλαμβάνεσαι αμέσως. Τις πληροφορίες στις δίνει ο συγγραφέας πολύ ήρεμα χωρίς διάθεση να σε σοκάρει ή να σε εκβιάσει συναισθηματικά. Θέλει μέσα απο μια απλή περιγραφή των καταστάσεων στις οποίες διαδραματίζεται η ιστορία να σε κάνει να αντιληφθείς την απαισιόδοξη φύση του. Συχνά σκεφτόμουν ότι αυτό είναι το βιβλίο είναι η ένοχη απολαυσή του, ότι με αυτές τις ιστορίες έρχεται στα "ίσα" του. Δεν είναι όλες οι ιστορίες του δυστοπικού είδους, έχει και ερωτικές. Όλες όμως ακολουθούν την ίδια απαισιόδοξη πορεία.
Το χάρηκα πάρα πολύ. Υπάρχουν μερικά βιβλία που όταν τα διαβάζω νιώθω πολύ άνετα σαν να ήταν γραφτό να τα διαβάσω. Ξέρω ακούγεται χαζό, έτσι νιώθω όμως.
Το προτείνω ανεπιφύλαχτα.
January 22, 2018
Νομίζω ότι προτιμώ τον κύριο Τριβιζά στα παιδικά αναγνώσματα.
November 12, 2024
Καθώς πρόκειται για ανθολογία ιστοριών,
θα βαθμολογήσω και θα σχολιάσω την καθεμιά ξεχωριστά.
(Οι αναλύσεις πιθανώς θα έχουν σπόιλερς,
και αφορούν απλώς τις εντυπώσεις μου από το κείμενο,
δεν αποτελούν κάποια κριτική εκ μέρους μου,
προς οποιοδήποτε άτομο ή σύστημα)
1. Η ΑΛΛΗ ΒΑΒΕΛ (9/10)
"Δεν είχαν ανάγκη να μιλούν για να συννενοούνται:
τα μάτια καθρέφτιζαν τη σκέψη τους
τα δάκρυα την απογοήτευση,
οι ρυτίδες την κούραση,
τα χαμόγελα την ικανοποίηση τους.
Δούλευαν σιωπηλά, αρμονικά.
Και ο πύργος υψωνόνταν.
Και ο Προγραμματιστής τους έκανε να μιλούν όλη την ίδια γλώσσα...
...
Χωρίστηκαν σε ομάδες εχθρικές ...."
Στην.. πρωτότυπη Βαβέλ οι άνθρωποι χωρίστηκαν
λόγω της διαφοροποίησης της κοινής γλώσσας τους.
Εδώ ο συγγραφέας μου φαίνεται να ισχυρίζεται πως
ο πραγματικός λόγος της διάσπασης του συλλογικού πνεύματος,
είναι η υποτιθέμενη ανωτερότητα που προσφέρει η επίκτητη γνώση.
Όταν ο κάθε άνθωπος είναι διαφορετικός, είναι όλοι ίσοι,
και συνεπώς μπορούν να συνεργαστούν ισότιμα.
Με το που εισαχθεί μια παράμετρος, που τους διαφοροποιεί σε ομάδες
(γλώσσα, ομάδα ποδοσφαίρου, πολιτικό κόμμα, κτλ.),
δημιουργούνται ομάδες, αναπτύσσεται ανταγωνισμός μεταξύ τους,
και προφανώς περιορίζεται η ολική συνεργασία.
Όσο υψώνονται τείχη, δεν υπάρχει περιθώριο να χτιστούν γέφυρες..
"Δε χτίστηκε, δεν θα χτιστεί ποτέ ο πύργος."
2. ΤΟ ΑΣΘΕΝΟΦΟΡΟ (8/10)
"...κάθισε στο πιάνο, μέτρησε τα πλήκτρα.Έλειπαν δύο.
Μαζί με τα τέσσερα που είχαν κάνει φτερά, έξι συνολικά!
Αναστέναξε."
Δεν έχω ιδέα τι εκφράζει αυτό το παραλήρρημα..
Υποθέτω πως ο πρωταγωνιστής έχει υποστεί κάποιο νευρικό κλονισμό..
Ή έχει κάνει κάποια χρήση ναρκωτικών ουσιών..
Το σίγουρο είναι πως (νομίζει πως) έχει κάποια αρρώστια,
και παραλληρεί την ύπαρξη ενός ασθενοφόρου,
καθώς και την "απιστία" μιας κοπέλας...
όπως και διαλόγους και καταστάσεις...
Πιο πιθανή εκδοχή μου φαίνεται ένας έντονος πυρετός,
να τον πανικόβαλλε, και γι αυτό να φαντάζεται ασθενοφόρα,
και το στρες να του προκαλεί παράλογες φοβίες...
(και να φέρνει στην επιφάνεια την έλξη στη μαθήτρια του)
Η αντίληψη του της πραγματικότητας φαίνεται
πως αντανακλούσε τις καταπιεσμένες σκέψεις του.
"Το ασθενοφόρο είχε φύγει.
Στην καμπή του δρόμου φάνηκε η Πανδώρα. ...
3. ΤΟ ΜΗΧΑΝΗΜΑ (10/10)
"«Δεν φαντάζομαι να μου κάνει και μεγάλη ζημιά το μηχάνημα»
...
«Γιατί να σηκώνεται ο κόσμος από τα γραφεία
και να τρέχει να το προσκυνά;
Άλλωστε, δεν ξέρει να χαμογελά,
ούτε να πετά καμιά καλή κουβέντα.»"
Η ιστορία, πολύ στοχευμένα, αναδυκνύει τις ανησυχίες
για την αντικατάσταση του ανθρώπινου δυναμικού,
από μηχανήματα, στους χώρους εργασίας.
Ο καφετζής που εξασφαλίζει τα προς το ζην με τη δουλειά του,
(και κρίνοντας απ'την προχωρημένη ηλικία του,
έχει περάσει την περισσότερη ζωή του σ' αυτό το πόστο)
αντικαθίσταται σταδιακά από το άψυχο "μασίνι".
Οι διαμαρτυρίες του αγνοούνται, όπως κι ο ίδιος άλλωστε,
καθώς η σημαντικότητα του στο τμήμα είναι πια αμελητέα..
Και όπως γίνεται συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις,
ο άνθρωπος χωρίς ισχύ και χρησιμότητα στο σύστημα,
εγκαταλλείπεται, ώσπου να αντικατασταθεί πλήρως...
"Κανείς μας δεν πήγε στην κηδεία.
Στη θέση του έφεραν ένα μηχάνημα ακόμα"
4. Ο ΚΗΠΟΥΡΟΣ (9/10)
"Κατάλαβε. Το ραβδί τούτο το αλλόκοτο γεννούσε μουσική,
όνειρα καλούσε το ραβδί. Σε κάθε τίναγμα ή ανασήκωμα ανεπαίσθητο
σκόρπαγε γύρω του τη μελωδία..."
...
Χιλιάδες χέρια χύθηκαν πίσω του. ...
...
Χιλιάδες φωνές αντιλάλησαν στους θόλους.
Ένα πολύβουο πλήθος στο κατόπι του να τρέχει.
Ένας κηπουρός κλέβει την μπαγκέτα ενός μαέστρου,
και την θάβει στο χώμα για να φυτρώσει σε μουσικό δέντρο.
Υποθέτω πως μέσα από την ονειρική γραφή,
ο συγγραφέας θέλει ν' απεικονίσει τον θαυμασμό
ενός απλού ανθρώπου για την τέχνη της μουσικής,
και την αδυναμία του να έχει πρόσβαση σε αυτήν.
Στη φαντασία του η μουσική ζωντανεύει,
στις θαυμαστές εικόνες που 'χε αντικρύσει,
μα στην πραγματικότητα, οι γνώσεις και τα μέσα
που κατέχει, δεν επαρκούν για να την αναδημιουργήσει.
Πιθανώς λοιπόν η ιστορία ν' αποτελεί κριτική,
στον χώρο των κριτικών της τέχνης,
που προσπαθούν να δώσουν φασματική αξία σε έργα,
δίχως να μπορούν να αντιληφθούν την ουσία της.
Εκεί που ο κηπουρός αντίκρυζε ένα μεγαλειώδες τοπίο,
οι άλλοι βλέπουν ένα απλό εργαλείο μουσικού...
"Ο σοφός δείχνει το φεγγάρι κι ο χαζός κοιτάει το δάχτυλο."
"Εκεί τον πήρε ο ύπνος. Απαλός σαν μελωδία,
τον πήρε στα λιβάδια με τις παπαρούνες, τις ξωθιές,
πέρα από τις χρυσαφένιες θημωνιές, από το ηλιοβασίλεμα πιο πέρα.
κι ήταν ένα χαμόγελο στο πρόσωπο του,
ήταν ο ύπνος του τόσο γλυκός...
Τον βρήκαν νεκρό τ' άλλο πρωί,
ξεπαγιασμένον, και πλάι του μαι μπαγκέτα μαέστρου
μπηγμένη στο νωπό άγονο χώμα..."
5. Ο ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗΣ (7/10)
"Από τότε κάθε πρωί την κρυφοκοιτούσε
να ξεκινά για το παρθεναγωγείο,
την ονειρευόταν τα βράδια λυγερή σε παλάτια σιωπηλά,
ονειρευόταν ότι την κρατάει αγκαλιά,
χωρίς την μπλε ποδιά.
Η Αγάπη ωστόσο δεν αγαπούσε τους πυροσβέστες
με μουστάκια ούτε τα λατινικά.
Σχεδόν τίποτα δεν αγαπούσε,
εκτός απ'τα βερίκοκα τα ζουμερά και
την Ουγγαρέζα κούκλα κάπου κάπου."
Ο πυροσβέστης μάλλον εμμονή έπαθε, παρά ερωτεύτηκε..
Πορωμένος με την ανήλικη μαθήτρια Αγάπη,
(πάει σε παρθεναγωγείο, δηλαδή σχολείο)
κι επιζητώντας τον θαυμασμό της,
εκφράζει τον "έρωτα" του,
βάζοντας φωτιά στην πολυκατοικία της...
Αντί να σώσει αυτήν, μες το ντουμάνι
αρπάζει την καμαριέρα της, που' ναι ερωτευμένη μαζί του,
και καίγονται πανευτυχείς στο φλογισμένο πάθος τους..
κι έπειτα στο κτίριο που τους καταπλακώνει...
Η νεαρά καταφέρνει να δραπετεύσει,
φαινομενικά τουλάχιστον ανέγγιχτη από την τραγωδία,
και προσκολλημένη στα ονειρικά της ρομάντζα..
Το μήνυμα της ιστορίας φαίνεται να έιναι πως
ο κάθε χαρακτήρας ποθεί κάποιον άλλο
αποκλειστικά για εμφανισιακούς λόγους,
δίχως να έχουν πρόθεση να γνωρίσουν
τις προσωπικές τους σκέψεις κι αξίες...
Το φαίνεσθαι υπερισχύει του είναι...
"Πήρε ένα βερίκοκο. Της φάνηκε η γεύση του στυφή.
Κράτησε το κουκούτσι στην παλάμη,
το κοίταξε στοχαστικά ώρα πολλή..."
6. ΤΑ ΞΥΠΝΗΤΗΡΙΑ (10/10)
"όλα τα πράγματα που κάνουν τικ τακ είναι επικίνδυνα,
ύποπτα αντικείμενα: βόμβες καρδίες ή ξυπνητήρια."
Το στρατιωτικό καθεστώς αφαιρεί από τους πολίτες
οτιδήποτε εκφράζει συναισθηματισμό και ιδιαιτερότητα..
Δεν τα κατάσχει βεβαίως.. απλώς τ' αχρηστεύει..
Επιτρέπει να διατηρήσουν το κουφάρι των αναμνήσεων...
Νομοταγείς πολίτες μαζοποιούνται υπό τον φόβο ποινών,
ενώ η ατομικότητα τους διαστρεβλώνεται...
Το ξυπνητήρι, το τυρρανικό εργαλείο αφύπνισης,
καταλήγει ύστατο σύμβολο της ατομικής επιλογής,
της αντίστασης στην "φίμωση" της ανθρωπιάς...
"μέσα στα μαύρα τα μεσάνυχτα, ένα ξυπνητήρι έσκιζε
τη σιωπή με το θρηνητικό επίμονο κουδούνισμα του.
Χτυπούσε ξέφρενα, οδυνηρά κι απελπισμένα,
σαν ύστατο σήμα κινδύνου χτυπούσε,
ξυπνούσε τους πολίτες.
Οι περιπολίες προσπάθησαν να το εντοπίσουν..."
7. ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΤΡΟΧΟΝΟΜΟΥ (9/10)
"«Όταν σταματάει η κυκλοφορία.» διάβασε «η καρδιά νεκρώνεται.
Τεχνητή αναπνοή αντενδεικνύεται όταν ο αντίπαλος είναι φιμωμένος.
Μια λανθασμένη κίνηση μπορεί να καταλήξει σε ακάθεκτη ακινησία.
Αυτό αποτελεί υπερησιακό αδίκημα, που τιμωρείται
με αντίστροφη μέτρηση και αναστολή προαγωγής.
Ο εγκέφαλος παύει να λειτουργεί. Το καθήκον όμως υπερέχει.
Ο θάνατος είναι ανώδυνος. Το καθήκον ακαριαίο.»"
Νομίζω πως η εξιστόρηση είναι στη φαντασία του αφηγητή...
Σύμφωνα με τα λόγια του, ο δρόμος συνήθως σφύζει από κίνηση,
μα τώρα περνάν μοναχά 3 περαστικοί, που τον αγνοούν
(ο οδοκαθαριστής μπαίνει σ'εναν υπόνομο...)
Οι έντονες κι επαναλαμβανόμενες αναφορές στο θάνατο και
στο καθήκον, καθώς και η νοσταλγία της καθημερινότητας,
ενώ εμφανώς τίποτα γύρω του δεν ανταποκρίνεται σ' αυτήν,
φαίνεται να δημιουργούν το προφίλ κάποιου,
του οποίου το περιβάλλον αλλοιώθηκε απότομα.
Πιθανότα κάποιου στρατιώτη ή απλού πολίτη,
του οποίου η πόλη ερημώθηκε,
μετά από κάποια καταστροφή ή πόλεμο,
και που φαντασιώνεται έναν απλό ρόλο για να επιτελέσει,
σαν μέθοδο για να μην αντιμετωπίσει το παρών του..
Η θεώρηση αυτή υποστηρίζεται από το τελευταίο κομμάτι:
"Προχώρησε σκυφτός στην υγρή άσφαλτο,
που ήταν σημαδεμένη από τις ερπύστριες των τανκς.
Ήταν ξυπόλυτος. Ένιωθε τις σκληρές ουλές στα γυμνά του πέλματα.
Συλλογιόταν τη φυσιοθεραπεύτρια
με τις φακίδες και το πλούσιο στήθος.
Θα τον αναγνώριζε άραγε ύστερα από τόσα χρόνια;
Δεν είχε κάνει πέντε βήματα,
όταν τον συνάντησαν οι προβολείς του τζιπ
που ξεπρόβαλλε αναπάντεχα από τη στροφή του δρόμου
και χίμηξε πάνω του μουγκρίζοντας.
...
«Επιτέλους» πρόλαβε να σκεφτεί ο Αργύρης,
προτού χάσει τις αισθήσεις του
στην άσφαλτο της νυχτωμένης πολιτείας."
8. Ο ΤΟΙΧΟΚΟΛΛΗΤΗΣ (8/10)
"Είχε δουλέψει στην ψαραγορά ένα φεγγάρι,
αλλά τον έδιωξαν μια μέρα χωρίς λόγο.
Το δίχως άλλο, οι επιστάτες σκόρπαγαν φήμες
για τη συλλογή του από χρησιμοποιημένα προφυλακτικά.
Για να τους αποφύγει, περνούσε τις μέρες ολομόναχος ...
... ούτε άλλωστε του έδινε κανείς σημασία,
εκτός από τις πολύχρωμες εικόνες στις αφίσες."
Ο πρωταγωνιστής τα'χει τελείως χαμένα..
Συζητά με εικόνες ατόμων σε αφίσες,
ενώ ακούει τον ανακριτή να του μιλά με προτάσεις δίχως νόημα..
"οι στιβαροί επιστάτες με τις λευκές φόρμες και τα λατιχένια ποδήματα"
και "ο ξερακιανός ανακριτής με το στηθοσκόπιο" και η "αδελφή",
δεν είναι δημιουργήματα της φαντασίας, αλλά υπάλληλοι ψυχιατρίου..
εξού το ξύρισμα του κεφαλιού, η ένεση και
η συσκευή στο τρόλει με τα γκρίζα καλώδια.. προφανώς για ηλεκτροσόκ...
Στο δωμάτιο του ψυχιατρείου αντικρύζει την αφίσα μιας γυναίκας,
που του είχε τραβήξει την προσοχή προηγουμένως,
κι ενθουσιασμένος πηδά απ' το παράθυρο,
για να περάσει μες τον κόσμο της αφίσας...
Πιθανότατα όμως απλώς μεταφορικά..
"Ας συνέχιζε τη διάγνωση του ο ανακριτής,
ας εξακοκολουθούσαν να βασανίζουν το ομοίωμα του οι επιστάτες.
Εκείνος δεν θα ξανάβγαινε ποτέ από την αφίσα..."
9. ΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ ΑΛΕΞΙΠΤΩΤΟ (7/10)
"Ένας μπαλονάς, με ίχνη στα χέρια από δεσμά,
ασημογκρίζα μαλλιά, είχε έρθει στο κέντρο εκείνο το βράδυ.
Κρατούσε μια βέργα με μπαλόνια κίτρινα, ρόδινα και θαλασσιά.
Στάθηκε πάλι στο παρτέρι, έκοψε ένα γεράνι, το κοιτούσε ώρα πολλή,
ώσπου έπεσε απ'το πρόσωπο του η μάσκα ραγισμένη."
Σε έναν ατέρμονο χορό υπό το ρυθμό ορχήστρας,
και την εποπτεία κρυμμένων οπλοφόρων φυλάκων,
ένας πιλότος προσγειώνεται ανάμεσα στους χορευτές.
Αγκαλιάζει το κορίτσι που τον κάλεσε, μ'ένα περιστέρι από παγάκι,
και μ'ένα θαλασσί μπαλόνι, δραπετεύουν στους ουρανούς..
Ο μπαλονάς, παράταιρος στον ξέφρενο χορό,
και πιθανώς αποστάτης συνειδήσεως, δεν προλαβαίνει να φύγει...
"- Τι έκανα ρώτησε; Τι έκανα πάλι;
Δεν αποκρίθηκαν. τα πρόσωπα τους μάσκες από μπρούτζο,
άστραφταν στο φεγγάρι. Έφεραν το δάχτυλο στην σκανδάλη.
Ο μπαλονάς κοιτούσε απορημένος.
Η σφαίρα τον βρήκε καταμεσής στο μέτωπο
και ζωγράφισε εκεί ένα πορφυρό γεράνι.
- Για ένα μπαλόνι... μουρμούρισε προτού σωριαστεί στο γρασίδι,
πλάι στους παλιούς του φίλους."
Υποθέτω πως η ιστορία αφορά την ιαπωνική φράση
"Το καρφί που προεξέχει χτυπιέται"..
καθώς όλοι πρέπει έχουν το ρόλο τους στο σύστημα,
και όσοι αντιστέκονται, εκτελούνται χωρίς δίκη.
10. ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΤΥΦΛΟΜΥΓΑΣ (9/10)
"Ξαναμμένοι, λαχανιασμένοι, αλαλιασμένοι από συγκίνηση,
έτρεχαν έτρεχαν όλοι από χίλιες μεριές,
σκοντάφτοντας κάθε τόσο σε ματωμένα κράνη
και διαμελισμένα πτώματα ποιητών."
[ο Δημόσιος Ταξιθέτης, που αναφέρεται στην ιστορία,
φαίνεται να προέρχεται από το έργο "Το Μυθιστόρημα των Τεσσάρων"
ως ειρωνικός τίτλος ενός "καθοδηγητή της κοινωνίας".]
Ο Δημόσιος Ταξιθέτης επιβάλλει ένα παιχνίδι τυφλόμυγας,
κατά το οποίο οι πολίτες φορούν μαντήλια,
των οποίων η αφαίρεση έπειτα τους απαγορεύεται...
Ο Ταξιθέτης και οι μπράβοι του επιτηρούν τους πολίτες,
οι οποίοι καταντούν αξιοθέατο για τους τουρίστες,
για την απόλυτη υποταγή τους στο τυρρανικό σύστημα.
Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις
(και χώρες) είναι (πιθανότατα) συμπτωματική.
"Μερικοί μάλιστα είχαν την ευκαιρία να δουν και
τα έρποντα τέρατα που κυκλοφορούσαν στους δρόμους
και επόπτευαν τους μαντιλοφόρους."
11. ΟΙ ΚΕΡΑΣΙΕΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ (6/10)
"- Ψάχνετε μήπως για τον θησαυρό΄
- Των ασημένιων μενταγιόν τον θησαυρό!
Άδικα ψάχνετε, τον έχουν πάρει.
Τρεις κουρσάροι μ' ένα καράβι χωρίς πανιά.
μεθούν μ' ένα βαρέλι ρούμι, έχουν μαύρους γλάρους συντροφιά."
Αυτή είναι η μόνη ιστορία της ανθολογίας,
για την οποία δεν έχω ιδέα ούτε καν τι ακριβώς γίνεται...
Νομίζω πως ένα ζευγάρι ερωτευμένων χωρίζεται,
όταν ένας πλούσιος γοητεύει την κοπέλα,
κι ο αρλεκίνος ποντάρει απελπισμένος στο 11 τους..
"- Γιατί δεν ακούω τη φωνή σου;
- Ο άνεμος φταίει. Είμαι δική του τώρα..."
12. ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΑ (7/10)
"Όπου να'ναι, κάποιος περαστικός θα τηλεφωνούσε
στην Άμεσο Δράση και εκείνοι με τη σειρά τους
θα τον ειδοποιούσαν για την επικείμενη αυτοκτονία."
Το καθεστώς χρειάζεται να δημιουργήσει εγκληματικά σενάρια,
με κυριολεκτικές ανθρωποθυσίες για την τέρψη του κοινού,
ώστε να μην επαναστατήσουν εναντίον του από βαρεμάρα...
Επιλέγουν μια (πιθανώς) έγκυο ετοιμοθάνατη, για αυτόχειρα,
η οποία διστάζει να πηδήξει από το παράθυρο,
όταν ένα κόκκινο μπαλόνι απελευθερωμένο απ'τα χέρια
ενός (στερεοτυπικά ομοφυλόφιλου) Αί Βασίλη, πάνω στην έξαψη του.
Ο επιτηρητής αξιωματικός της, την εκτελεί σπρώχνοντας την,
και το απαθές πλήθος παθιάζεται με την ανθρωποθυσία..
Αν η ιστορία είχε γραφτεί σήμερα, θα τη θεωρούσα
ξεκάθαρη αναφορά στο αυξημένο ενδιαφέρον του κοινού
για τη διάπραξη εγκλημάτων και της ψυχολογίας των δραστών..
Υποθέτω βέβαια πως αυτό δεν είναι σημερινή εξέλιξη,
και μάλλον υπήρχε ήδη από την εποχή της τηλεόρασης..
και λογικά απ' όταν πρωτοδημιουργήθηκαν κοινότητες...
Η ανάγκη των ατόμων για επιβεβαίωση της επιβίωσης τους,
μέσω της απεβίωσης των άλλων, φαίνεται να έιναι διαχρονική...
"Σαν ώριμο φρούτο, σαν μαριονέτα έπεσε
στις γιορτινές ανταύγιες, στους απόηχους, στο πλήθος,
που στόμα αδήφαγο σχημάτισε έναν κύκλο στην άσφαλτο,
τη δέχτηκε με κομμένη ανάσα από την έξαψη,
έκλεισε πάλι γύρω της..."
13. ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ (6/10)
"Επισκέφθηκα τον αναισθησιολόγο μου,
γιατί άρχισα να αισθάνομαι μια νοσηρή προτίμηση
για την αποκλειστικη συντροφιά του Αρθούρου.
....
Μου εξομολογήθηκε ότι από τότε που τον αποφεύγω
δεν του κάνει κέφι να παίζει τυφλόμυγα με άλλες εθελόντριες και
μου έδειξε τα παγάκια με το του στον ψυκτικό θάλαμο
του τροφοδότη. Χαμογελώντας με σημασία,
του ζήτησα να μου ετοιμάσει ένα αναψυκτικό
και του έδωσα τη διεύθυνση του αναισθησιολόγου μου."
[η υπερβολική χυδαιότητα και ασυναισθησία της ιστορίας
μάλλον προέρχεται από το "Θαυμαστός Νέος Κόσμος"]
[Ο όρος "Προγραμματιστής του Σύμπαντος" αναφέρεται στο Θεό
και προέρχεται από το "Αυτόχειρ" του Μ. Καραγάτση
και το σαπφική συνουσία από το "Η Μεγάλη Χίμαιρα", του ίδιου,
αναφέρεται σε ερωτικές σχέσεις μεταξύ γυναικών (απ'την Σαπφώ)]
Τα μέλη της κοινότητας επιδίδονται διαρκώς σε σεξουαλικές πράξεις
για να κατευνάσουν τις συναισθηματικές ορμές τους,
τις οποίες καταπιέζουν περεταίρω με ναρκωτικές ουσίες.
Οι απειλές ενός προφήτη για τιμωρητικό κατακλυσμό αγνοούνται,
και παρόλο που φαίνεται σταδιακά να πραγματοποιούνται,
αξιοποιούνται για οργάνωση θαλάσσιων σπορτ...
Η ιστορία φαίνεται να υποδεικνύει την ανουσιότητα και την μονοτονία
μιας κοινωνίας που στερείται συναισθήματος, και αντλεί ικανοποίηση
μονάχα από σεξουαλική εκτόνωση (και παρεμφερή βίτσια)...
"Ο κατακλυσμός απέτυχε...
Βαριέμαι..."
θα βαθμολογήσω και θα σχολιάσω την καθεμιά ξεχωριστά.
(Οι αναλύσεις πιθανώς θα έχουν σπόιλερς,
και αφορούν απλώς τις εντυπώσεις μου από το κείμενο,
δεν αποτελούν κάποια κριτική εκ μέρους μου,
προς οποιοδήποτε άτομο ή σύστημα)
1. Η ΑΛΛΗ ΒΑΒΕΛ (9/10)
"Δεν είχαν ανάγκη να μιλούν για να συννενοούνται:
τα μάτια καθρέφτιζαν τη σκέψη τους
τα δάκρυα την απογοήτευση,
οι ρυτίδες την κούραση,
τα χαμόγελα την ικανοποίηση τους.
Δούλευαν σιωπηλά, αρμονικά.
Και ο πύργος υψωνόνταν.
Και ο Προγραμματιστής τους έκανε να μιλούν όλη την ίδια γλώσσα...
...
Χωρίστηκαν σε ομάδες εχθρικές ...."
Στην.. πρωτότυπη Βαβέλ οι άνθρωποι χωρίστηκαν
λόγω της διαφοροποίησης της κοινής γλώσσας τους.
Εδώ ο συγγραφέας μου φαίνεται να ισχυρίζεται πως
ο πραγματικός λόγος της διάσπασης του συλλογικού πνεύματος,
είναι η υποτιθέμενη ανωτερότητα που προσφέρει η επίκτητη γνώση.
Όταν ο κάθε άνθωπος είναι διαφορετικός, είναι όλοι ίσοι,
και συνεπώς μπορούν να συνεργαστούν ισότιμα.
Με το που εισαχθεί μια παράμετρος, που τους διαφοροποιεί σε ομάδες
(γλώσσα, ομάδα ποδοσφαίρου, πολιτικό κόμμα, κτλ.),
δημιουργούνται ομάδες, αναπτύσσεται ανταγωνισμός μεταξύ τους,
και προφανώς περιορίζεται η ολική συνεργασία.
Όσο υψώνονται τείχη, δεν υπάρχει περιθώριο να χτιστούν γέφυρες..
"Δε χτίστηκε, δεν θα χτιστεί ποτέ ο πύργος."
2. ΤΟ ΑΣΘΕΝΟΦΟΡΟ (8/10)
"...κάθισε στο πιάνο, μέτρησε τα πλήκτρα.Έλειπαν δύο.
Μαζί με τα τέσσερα που είχαν κάνει φτερά, έξι συνολικά!
Αναστέναξε."
Δεν έχω ιδέα τι εκφράζει αυτό το παραλήρρημα..
Υποθέτω πως ο πρωταγωνιστής έχει υποστεί κάποιο νευρικό κλονισμό..
Ή έχει κάνει κάποια χρήση ναρκωτικών ουσιών..
Το σίγουρο είναι πως (νομίζει πως) έχει κάποια αρρώστια,
και παραλληρεί την ύπαρξη ενός ασθενοφόρου,
καθώς και την "απιστία" μιας κοπέλας...
όπως και διαλόγους και καταστάσεις...
Πιο πιθανή εκδοχή μου φαίνεται ένας έντονος πυρετός,
να τον πανικόβαλλε, και γι αυτό να φαντάζεται ασθενοφόρα,
και το στρες να του προκαλεί παράλογες φοβίες...
(και να φέρνει στην επιφάνεια την έλξη στη μαθήτρια του)
Η αντίληψη του της πραγματικότητας φαίνεται
πως αντανακλούσε τις καταπιεσμένες σκέψεις του.
"Το ασθενοφόρο είχε φύγει.
Στην καμπή του δρόμου φάνηκε η Πανδώρα. ...
3. ΤΟ ΜΗΧΑΝΗΜΑ (10/10)
"«Δεν φαντάζομαι να μου κάνει και μεγάλη ζημιά το μηχάνημα»
...
«Γιατί να σηκώνεται ο κόσμος από τα γραφεία
και να τρέχει να το προσκυνά;
Άλλωστε, δεν ξέρει να χαμογελά,
ούτε να πετά καμιά καλή κουβέντα.»"
Η ιστορία, πολύ στοχευμένα, αναδυκνύει τις ανησυχίες
για την αντικατάσταση του ανθρώπινου δυναμικού,
από μηχανήματα, στους χώρους εργασίας.
Ο καφετζής που εξασφαλίζει τα προς το ζην με τη δουλειά του,
(και κρίνοντας απ'την προχωρημένη ηλικία του,
έχει περάσει την περισσότερη ζωή του σ' αυτό το πόστο)
αντικαθίσταται σταδιακά από το άψυχο "μασίνι".
Οι διαμαρτυρίες του αγνοούνται, όπως κι ο ίδιος άλλωστε,
καθώς η σημαντικότητα του στο τμήμα είναι πια αμελητέα..
Και όπως γίνεται συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις,
ο άνθρωπος χωρίς ισχύ και χρησιμότητα στο σύστημα,
εγκαταλλείπεται, ώσπου να αντικατασταθεί πλήρως...
"Κανείς μας δεν πήγε στην κηδεία.
Στη θέση του έφεραν ένα μηχάνημα ακόμα"
4. Ο ΚΗΠΟΥΡΟΣ (9/10)
"Κατάλαβε. Το ραβδί τούτο το αλλόκοτο γεννούσε μουσική,
όνειρα καλούσε το ραβδί. Σε κάθε τίναγμα ή ανασήκωμα ανεπαίσθητο
σκόρπαγε γύρω του τη μελωδία..."
...
Χιλιάδες χέρια χύθηκαν πίσω του. ...
...
Χιλιάδες φωνές αντιλάλησαν στους θόλους.
Ένα πολύβουο πλήθος στο κατόπι του να τρέχει.
Ένας κηπουρός κλέβει την μπαγκέτα ενός μαέστρου,
και την θάβει στο χώμα για να φυτρώσει σε μουσικό δέντρο.
Υποθέτω πως μέσα από την ονειρική γραφή,
ο συγγραφέας θέλει ν' απεικονίσει τον θαυμασμό
ενός απλού ανθρώπου για την τέχνη της μουσικής,
και την αδυναμία του να έχει πρόσβαση σε αυτήν.
Στη φαντασία του η μουσική ζωντανεύει,
στις θαυμαστές εικόνες που 'χε αντικρύσει,
μα στην πραγματικότητα, οι γνώσεις και τα μέσα
που κατέχει, δεν επαρκούν για να την αναδημιουργήσει.
Πιθανώς λοιπόν η ιστορία ν' αποτελεί κριτική,
στον χώρο των κριτικών της τέχνης,
που προσπαθούν να δώσουν φασματική αξία σε έργα,
δίχως να μπορούν να αντιληφθούν την ουσία της.
Εκεί που ο κηπουρός αντίκρυζε ένα μεγαλειώδες τοπίο,
οι άλλοι βλέπουν ένα απλό εργαλείο μουσικού...
"Ο σοφός δείχνει το φεγγάρι κι ο χαζός κοιτάει το δάχτυλο."
"Εκεί τον πήρε ο ύπνος. Απαλός σαν μελωδία,
τον πήρε στα λιβάδια με τις παπαρούνες, τις ξωθιές,
πέρα από τις χρυσαφένιες θημωνιές, από το ηλιοβασίλεμα πιο πέρα.
κι ήταν ένα χαμόγελο στο πρόσωπο του,
ήταν ο ύπνος του τόσο γλυκός...
Τον βρήκαν νεκρό τ' άλλο πρωί,
ξεπαγιασμένον, και πλάι του μαι μπαγκέτα μαέστρου
μπηγμένη στο νωπό άγονο χώμα..."
5. Ο ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗΣ (7/10)
"Από τότε κάθε πρωί την κρυφοκοιτούσε
να ξεκινά για το παρθεναγωγείο,
την ονειρευόταν τα βράδια λυγερή σε παλάτια σιωπηλά,
ονειρευόταν ότι την κρατάει αγκαλιά,
χωρίς την μπλε ποδιά.
Η Αγάπη ωστόσο δεν αγαπούσε τους πυροσβέστες
με μουστάκια ούτε τα λατινικά.
Σχεδόν τίποτα δεν αγαπούσε,
εκτός απ'τα βερίκοκα τα ζουμερά και
την Ουγγαρέζα κούκλα κάπου κάπου."
Ο πυροσβέστης μάλλον εμμονή έπαθε, παρά ερωτεύτηκε..
Πορωμένος με την ανήλικη μαθήτρια Αγάπη,
(πάει σε παρθεναγωγείο, δηλαδή σχολείο)
κι επιζητώντας τον θαυμασμό της,
εκφράζει τον "έρωτα" του,
βάζοντας φωτιά στην πολυκατοικία της...
Αντί να σώσει αυτήν, μες το ντουμάνι
αρπάζει την καμαριέρα της, που' ναι ερωτευμένη μαζί του,
και καίγονται πανευτυχείς στο φλογισμένο πάθος τους..
κι έπειτα στο κτίριο που τους καταπλακώνει...
Η νεαρά καταφέρνει να δραπετεύσει,
φαινομενικά τουλάχιστον ανέγγιχτη από την τραγωδία,
και προσκολλημένη στα ονειρικά της ρομάντζα..
Το μήνυμα της ιστορίας φαίνεται να έιναι πως
ο κάθε χαρακτήρας ποθεί κάποιον άλλο
αποκλειστικά για εμφανισιακούς λόγους,
δίχως να έχουν πρόθεση να γνωρίσουν
τις προσωπικές τους σκέψεις κι αξίες...
Το φαίνεσθαι υπερισχύει του είναι...
"Πήρε ένα βερίκοκο. Της φάνηκε η γεύση του στυφή.
Κράτησε το κουκούτσι στην παλάμη,
το κοίταξε στοχαστικά ώρα πολλή..."
6. ΤΑ ΞΥΠΝΗΤΗΡΙΑ (10/10)
"όλα τα πράγματα που κάνουν τικ τακ είναι επικίνδυνα,
ύποπτα αντικείμενα: βόμβες καρδίες ή ξυπνητήρια."
Το στρατιωτικό καθεστώς αφαιρεί από τους πολίτες
οτιδήποτε εκφράζει συναισθηματισμό και ιδιαιτερότητα..
Δεν τα κατάσχει βεβαίως.. απλώς τ' αχρηστεύει..
Επιτρέπει να διατηρήσουν το κουφάρι των αναμνήσεων...
Νομοταγείς πολίτες μαζοποιούνται υπό τον φόβο ποινών,
ενώ η ατομικότητα τους διαστρεβλώνεται...
Το ξυπνητήρι, το τυρρανικό εργαλείο αφύπνισης,
καταλήγει ύστατο σύμβολο της ατομικής επιλογής,
της αντίστασης στην "φίμωση" της ανθρωπιάς...
"μέσα στα μαύρα τα μεσάνυχτα, ένα ξυπνητήρι έσκιζε
τη σιωπή με το θρηνητικό επίμονο κουδούνισμα του.
Χτυπούσε ξέφρενα, οδυνηρά κι απελπισμένα,
σαν ύστατο σήμα κινδύνου χτυπούσε,
ξυπνούσε τους πολίτες.
Οι περιπολίες προσπάθησαν να το εντοπίσουν..."
7. ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΤΡΟΧΟΝΟΜΟΥ (9/10)
"«Όταν σταματάει η κυκλοφορία.» διάβασε «η καρδιά νεκρώνεται.
Τεχνητή αναπνοή αντενδεικνύεται όταν ο αντίπαλος είναι φιμωμένος.
Μια λανθασμένη κίνηση μπορεί να καταλήξει σε ακάθεκτη ακινησία.
Αυτό αποτελεί υπερησιακό αδίκημα, που τιμωρείται
με αντίστροφη μέτρηση και αναστολή προαγωγής.
Ο εγκέφαλος παύει να λειτουργεί. Το καθήκον όμως υπερέχει.
Ο θάνατος είναι ανώδυνος. Το καθήκον ακαριαίο.»"
Νομίζω πως η εξιστόρηση είναι στη φαντασία του αφηγητή...
Σύμφωνα με τα λόγια του, ο δρόμος συνήθως σφύζει από κίνηση,
μα τώρα περνάν μοναχά 3 περαστικοί, που τον αγνοούν
(ο οδοκαθαριστής μπαίνει σ'εναν υπόνομο...)
Οι έντονες κι επαναλαμβανόμενες αναφορές στο θάνατο και
στο καθήκον, καθώς και η νοσταλγία της καθημερινότητας,
ενώ εμφανώς τίποτα γύρω του δεν ανταποκρίνεται σ' αυτήν,
φαίνεται να δημιουργούν το προφίλ κάποιου,
του οποίου το περιβάλλον αλλοιώθηκε απότομα.
Πιθανότα κάποιου στρατιώτη ή απλού πολίτη,
του οποίου η πόλη ερημώθηκε,
μετά από κάποια καταστροφή ή πόλεμο,
και που φαντασιώνεται έναν απλό ρόλο για να επιτελέσει,
σαν μέθοδο για να μην αντιμετωπίσει το παρών του..
Η θεώρηση αυτή υποστηρίζεται από το τελευταίο κομμάτι:
"Προχώρησε σκυφτός στην υγρή άσφαλτο,
που ήταν σημαδεμένη από τις ερπύστριες των τανκς.
Ήταν ξυπόλυτος. Ένιωθε τις σκληρές ουλές στα γυμνά του πέλματα.
Συλλογιόταν τη φυσιοθεραπεύτρια
με τις φακίδες και το πλούσιο στήθος.
Θα τον αναγνώριζε άραγε ύστερα από τόσα χρόνια;
Δεν είχε κάνει πέντε βήματα,
όταν τον συνάντησαν οι προβολείς του τζιπ
που ξεπρόβαλλε αναπάντεχα από τη στροφή του δρόμου
και χίμηξε πάνω του μουγκρίζοντας.
...
«Επιτέλους» πρόλαβε να σκεφτεί ο Αργύρης,
προτού χάσει τις αισθήσεις του
στην άσφαλτο της νυχτωμένης πολιτείας."
8. Ο ΤΟΙΧΟΚΟΛΛΗΤΗΣ (8/10)
"Είχε δουλέψει στην ψαραγορά ένα φεγγάρι,
αλλά τον έδιωξαν μια μέρα χωρίς λόγο.
Το δίχως άλλο, οι επιστάτες σκόρπαγαν φήμες
για τη συλλογή του από χρησιμοποιημένα προφυλακτικά.
Για να τους αποφύγει, περνούσε τις μέρες ολομόναχος ...
... ούτε άλλωστε του έδινε κανείς σημασία,
εκτός από τις πολύχρωμες εικόνες στις αφίσες."
Ο πρωταγωνιστής τα'χει τελείως χαμένα..
Συζητά με εικόνες ατόμων σε αφίσες,
ενώ ακούει τον ανακριτή να του μιλά με προτάσεις δίχως νόημα..
"οι στιβαροί επιστάτες με τις λευκές φόρμες και τα λατιχένια ποδήματα"
και "ο ξερακιανός ανακριτής με το στηθοσκόπιο" και η "αδελφή",
δεν είναι δημιουργήματα της φαντασίας, αλλά υπάλληλοι ψυχιατρίου..
εξού το ξύρισμα του κεφαλιού, η ένεση και
η συσκευή στο τρόλει με τα γκρίζα καλώδια.. προφανώς για ηλεκτροσόκ...
Στο δωμάτιο του ψυχιατρείου αντικρύζει την αφίσα μιας γυναίκας,
που του είχε τραβήξει την προσοχή προηγουμένως,
κι ενθουσιασμένος πηδά απ' το παράθυρο,
για να περάσει μες τον κόσμο της αφίσας...
Πιθανότατα όμως απλώς μεταφορικά..
"Ας συνέχιζε τη διάγνωση του ο ανακριτής,
ας εξακοκολουθούσαν να βασανίζουν το ομοίωμα του οι επιστάτες.
Εκείνος δεν θα ξανάβγαινε ποτέ από την αφίσα..."
9. ΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ ΑΛΕΞΙΠΤΩΤΟ (7/10)
"Ένας μπαλονάς, με ίχνη στα χέρια από δεσμά,
ασημογκρίζα μαλλιά, είχε έρθει στο κέντρο εκείνο το βράδυ.
Κρατούσε μια βέργα με μπαλόνια κίτρινα, ρόδινα και θαλασσιά.
Στάθηκε πάλι στο παρτέρι, έκοψε ένα γεράνι, το κοιτούσε ώρα πολλή,
ώσπου έπεσε απ'το πρόσωπο του η μάσκα ραγισμένη."
Σε έναν ατέρμονο χορό υπό το ρυθμό ορχήστρας,
και την εποπτεία κρυμμένων οπλοφόρων φυλάκων,
ένας πιλότος προσγειώνεται ανάμεσα στους χορευτές.
Αγκαλιάζει το κορίτσι που τον κάλεσε, μ'ένα περιστέρι από παγάκι,
και μ'ένα θαλασσί μπαλόνι, δραπετεύουν στους ουρανούς..
Ο μπαλονάς, παράταιρος στον ξέφρενο χορό,
και πιθανώς αποστάτης συνειδήσεως, δεν προλαβαίνει να φύγει...
"- Τι έκανα ρώτησε; Τι έκανα πάλι;
Δεν αποκρίθηκαν. τα πρόσωπα τους μάσκες από μπρούτζο,
άστραφταν στο φεγγάρι. Έφεραν το δάχτυλο στην σκανδάλη.
Ο μπαλονάς κοιτούσε απορημένος.
Η σφαίρα τον βρήκε καταμεσής στο μέτωπο
και ζωγράφισε εκεί ένα πορφυρό γεράνι.
- Για ένα μπαλόνι... μουρμούρισε προτού σωριαστεί στο γρασίδι,
πλάι στους παλιούς του φίλους."
Υποθέτω πως η ιστορία αφορά την ιαπωνική φράση
"Το καρφί που προεξέχει χτυπιέται"..
καθώς όλοι πρέπει έχουν το ρόλο τους στο σύστημα,
και όσοι αντιστέκονται, εκτελούνται χωρίς δίκη.
10. ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΤΥΦΛΟΜΥΓΑΣ (9/10)
"Ξαναμμένοι, λαχανιασμένοι, αλαλιασμένοι από συγκίνηση,
έτρεχαν έτρεχαν όλοι από χίλιες μεριές,
σκοντάφτοντας κάθε τόσο σε ματωμένα κράνη
και διαμελισμένα πτώματα ποιητών."
[ο Δημόσιος Ταξιθέτης, που αναφέρεται στην ιστορία,
φαίνεται να προέρχεται από το έργο "Το Μυθιστόρημα των Τεσσάρων"
ως ειρωνικός τίτλος ενός "καθοδηγητή της κοινωνίας".]
Ο Δημόσιος Ταξιθέτης επιβάλλει ένα παιχνίδι τυφλόμυγας,
κατά το οποίο οι πολίτες φορούν μαντήλια,
των οποίων η αφαίρεση έπειτα τους απαγορεύεται...
Ο Ταξιθέτης και οι μπράβοι του επιτηρούν τους πολίτες,
οι οποίοι καταντούν αξιοθέατο για τους τουρίστες,
για την απόλυτη υποταγή τους στο τυρρανικό σύστημα.
Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις
(και χώρες) είναι (πιθανότατα) συμπτωματική.
"Μερικοί μάλιστα είχαν την ευκαιρία να δουν και
τα έρποντα τέρατα που κυκλοφορούσαν στους δρόμους
και επόπτευαν τους μαντιλοφόρους."
11. ΟΙ ΚΕΡΑΣΙΕΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ (6/10)
"- Ψάχνετε μήπως για τον θησαυρό΄
- Των ασημένιων μενταγιόν τον θησαυρό!
Άδικα ψάχνετε, τον έχουν πάρει.
Τρεις κουρσάροι μ' ένα καράβι χωρίς πανιά.
μεθούν μ' ένα βαρέλι ρούμι, έχουν μαύρους γλάρους συντροφιά."
Αυτή είναι η μόνη ιστορία της ανθολογίας,
για την οποία δεν έχω ιδέα ούτε καν τι ακριβώς γίνεται...
Νομίζω πως ένα ζευγάρι ερωτευμένων χωρίζεται,
όταν ένας πλούσιος γοητεύει την κοπέλα,
κι ο αρλεκίνος ποντάρει απελπισμένος στο 11 τους..
"- Γιατί δεν ακούω τη φωνή σου;
- Ο άνεμος φταίει. Είμαι δική του τώρα..."
12. ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΑ (7/10)
"Όπου να'ναι, κάποιος περαστικός θα τηλεφωνούσε
στην Άμεσο Δράση και εκείνοι με τη σειρά τους
θα τον ειδοποιούσαν για την επικείμενη αυτοκτονία."
Το καθεστώς χρειάζεται να δημιουργήσει εγκληματικά σενάρια,
με κυριολεκτικές ανθρωποθυσίες για την τέρψη του κοινού,
ώστε να μην επαναστατήσουν εναντίον του από βαρεμάρα...
Επιλέγουν μια (πιθανώς) έγκυο ετοιμοθάνατη, για αυτόχειρα,
η οποία διστάζει να πηδήξει από το παράθυρο,
όταν ένα κόκκινο μπαλόνι απελευθερωμένο απ'τα χέρια
ενός (στερεοτυπικά ομοφυλόφιλου) Αί Βασίλη, πάνω στην έξαψη του.
Ο επιτηρητής αξιωματικός της, την εκτελεί σπρώχνοντας την,
και το απαθές πλήθος παθιάζεται με την ανθρωποθυσία..
Αν η ιστορία είχε γραφτεί σήμερα, θα τη θεωρούσα
ξεκάθαρη αναφορά στο αυξημένο ενδιαφέρον του κοινού
για τη διάπραξη εγκλημάτων και της ψυχολογίας των δραστών..
Υποθέτω βέβαια πως αυτό δεν είναι σημερινή εξέλιξη,
και μάλλον υπήρχε ήδη από την εποχή της τηλεόρασης..
και λογικά απ' όταν πρωτοδημιουργήθηκαν κοινότητες...
Η ανάγκη των ατόμων για επιβεβαίωση της επιβίωσης τους,
μέσω της απεβίωσης των άλλων, φαίνεται να έιναι διαχρονική...
"Σαν ώριμο φρούτο, σαν μαριονέτα έπεσε
στις γιορτινές ανταύγιες, στους απόηχους, στο πλήθος,
που στόμα αδήφαγο σχημάτισε έναν κύκλο στην άσφαλτο,
τη δέχτηκε με κομμένη ανάσα από την έξαψη,
έκλεισε πάλι γύρω της..."
13. ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ (6/10)
"Επισκέφθηκα τον αναισθησιολόγο μου,
γιατί άρχισα να αισθάνομαι μια νοσηρή προτίμηση
για την αποκλειστικη συντροφιά του Αρθούρου.
....
Μου εξομολογήθηκε ότι από τότε που τον αποφεύγω
δεν του κάνει κέφι να παίζει τυφλόμυγα με άλλες εθελόντριες και
μου έδειξε τα παγάκια με το του στον ψυκτικό θάλαμο
του τροφοδότη. Χαμογελώντας με σημασία,
του ζήτησα να μου ετοιμάσει ένα αναψυκτικό
και του έδωσα τη διεύθυνση του αναισθησιολόγου μου."
[η υπερβολική χυδαιότητα και ασυναισθησία της ιστορίας
μάλλον προέρχεται από το "Θαυμαστός Νέος Κόσμος"]
[Ο όρος "Προγραμματιστής του Σύμπαντος" αναφέρεται στο Θεό
και προέρχεται από το "Αυτόχειρ" του Μ. Καραγάτση
και το σαπφική συνουσία από το "Η Μεγάλη Χίμαιρα", του ίδιου,
αναφέρεται σε ερωτικές σχέσεις μεταξύ γυναικών (απ'την Σαπφώ)]
Τα μέλη της κοινότητας επιδίδονται διαρκώς σε σεξουαλικές πράξεις
για να κατευνάσουν τις συναισθηματικές ορμές τους,
τις οποίες καταπιέζουν περεταίρω με ναρκωτικές ουσίες.
Οι απειλές ενός προφήτη για τιμωρητικό κατακλυσμό αγνοούνται,
και παρόλο που φαίνεται σταδιακά να πραγματοποιούνται,
αξιοποιούνται για οργάνωση θαλάσσιων σπορτ...
Η ιστορία φαίνεται να υποδεικνύει την ανουσιότητα και την μονοτονία
μιας κοινωνίας που στερείται συναισθήματος, και αντλεί ικανοποίηση
μονάχα από σεξουαλική εκτόνωση (και παρεμφερή βίτσια)...
"Ο κατακλυσμός απέτυχε...
Βαριέμαι..."
September 27, 2021
Έχω μεγαλώσει διαβάζοντας βιβλία του κου Τριβιζά και μπορώ να πω χωρίς υπερβολή ότι έχω λατρέψει όλα τα παιδικά βιβλία του ένα προς ένα. Οπότε ήταν φυσικό όταν έπεσα πάνω σε ένα βιβλίο του για ενηλίκους να το αγοράσω χωρίς δεύτερη σκέψη.
Ήταν πολύ ενδιαφέρον να διαβάζω κάποια διηγήματά του που απευθύνονται σε ενηλίκους και να ανακαλύπτω έναν τελείως διαφορετικό τρόπο γραφής από πλευράς του. Οι ιστορίες είναι γραμμένες με λυρικό τρόπο, είναι δραματικές και στην πλειοψηφία τους βαθιά απαισιόδοξες . Παρά τον διαφορετικό τρόπο γραφής η ζωηρή φαντασία του κου Τριβιζά είναι εμφανής σε όλες τις ιστορίες, που μιλούν για άλλους κόσμους, σε κάποιες περιπτώσεις επηρεασμένους από βιβλία επιστημονικής φαντασίας (τύπου 1984, Θαυμαστός καινούριος κόσμος) και σε κάποιες άλλες τελείως δικής του επινόησης.
Βρήκα εντυπωσιακό το γεγονός ότι το ίδιο άτομο που μπορεί να παράγει τόσο σκοτεινές ιστορίες είναι ικανό να δημιουργεί τους χαρούμενους πολύχρωμους κόσμους των παιδικών του ιστοριών! Σε κάθε περίπτωση, θεωρώ πως δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο κος Τριβιζάς έγινε διάσημος μέσω των παιδικών βιβλίων του. Εάν θέλετε να διαβάσετε ένα βιβλίο του κου Τριβιζά θα πρότεινα το Η τελευταία μαύρη γάτα, που κατά τη γνώμη μου είναι το μεγαλύτερο αριστούργημά του (ιδίως όταν πρόκειται για ενήλικους αναγνώστες).
Ήταν πολύ ενδιαφέρον να διαβάζω κάποια διηγήματά του που απευθύνονται σε ενηλίκους και να ανακαλύπτω έναν τελείως διαφορετικό τρόπο γραφής από πλευράς του. Οι ιστορίες είναι γραμμένες με λυρικό τρόπο, είναι δραματικές και στην πλειοψηφία τους βαθιά απαισιόδοξες . Παρά τον διαφορετικό τρόπο γραφής η ζωηρή φαντασία του κου Τριβιζά είναι εμφανής σε όλες τις ιστορίες, που μιλούν για άλλους κόσμους, σε κάποιες περιπτώσεις επηρεασμένους από βιβλία επιστημονικής φαντασίας (τύπου 1984, Θαυμαστός καινούριος κόσμος) και σε κάποιες άλλες τελείως δικής του επινόησης.
Βρήκα εντυπωσιακό το γεγονός ότι το ίδιο άτομο που μπορεί να παράγει τόσο σκοτεινές ιστορίες είναι ικανό να δημιουργεί τους χαρούμενους πολύχρωμους κόσμους των παιδικών του ιστοριών! Σε κάθε περίπτωση, θεωρώ πως δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο κος Τριβιζάς έγινε διάσημος μέσω των παιδικών βιβλίων του. Εάν θέλετε να διαβάσετε ένα βιβλίο του κου Τριβιζά θα πρότεινα το Η τελευταία μαύρη γάτα, που κατά τη γνώμη μου είναι το μεγαλύτερο αριστούργημά του (ιδίως όταν πρόκειται για ενήλικους αναγνώστες).
December 17, 2023
Δε μου άρεσε πολύ το συγκεκριμένο του βιβλίο εκτός από τις 2 πρώτες ιστορίες. Ίσως έγινε κουραστικό για εμενα. Οι λογοτεχνικές του ικανότητες και το πνεύμα του είναι εξαιρετικά και αξιοζήλευτα. Δυστυχώς όμως δε το συνιστώ.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews