What do you think?
Rate this book
เดินไปให้สุดฝัน
รวบรวมเรื่องราวประสบการณ์การเดินทางในโลกศิลปะและความคิดสร้างสรรค์ของผู้เขียน
ในโลกนักเขียน ประสบการณ์การทำงาน 20-30 ปีไม่นับว่ามาก แต่ก็ไม่ถือว่าน้อย มันยาวพอที่จะเปลี่ยนแปลงหลายสิ่งในชีวิต และเพียงพอที่เราจะหวนกลับไปมองสิ่งที่ เคยกระทำและอาจได้ข้อสรุปบางอย่าง
การเขียนหนังสือเป็นการเดินทางชั่วชีวิต เป็นกระบวนการที่เริ่มจากการอ่าน การสังเกต การศึกษา การใช้ชีวิต เปรียบเหมือนการหว่านเมล็ดลงดิน รอมันแตกราก ผลิใบแรก แตกกิ่งก้านใบ และผลิดอกออกผล
เดินไปให้สุดฝัน เล่มนี้เป็นบันทึกประสบการณ์การเดินทางในโลกศิลปะและความคิดสร้างสรรค์ของ วินทร์ เลียววาริณ เป็นการเล่าชีวิตที่ผูกพันกับศิลปะ ตั้งแต่สมัยที่ยังเป็นนักเรียนต่างจังหวัดที่รักการวาดรูป ไปจนถึงการใช้ชีวิตในต่างแดน ประสบการณ์การเป็นนักเขียนนิยายภาพเล่มละบาท สถาปนิก นักออกแบบ คนโฆษณา และนักเขียน ด้วยโทนเรื่องสบายๆ
แม้ต้องการเพียงเล่าประสบการณ์การทำงานพาณิชยศิลป์ด้านต่างๆ แต่ก็เลี่ยงไม่พ้นที่ก้าวเข้ามาใน 'พื้นที่ส่วนตัว' ของผู้เขียนบ้าง และแม้มิใช่งานลักษณะอัตชีวประวัติ เดินไปให้สุดฝัน ก็อาจถือได้ว่าเป็นหนังสือเล่มแรก (และอาจเป็นเล่มเดียว) ที่ช่วยร่นระยะห่างระหว่างคนเขียนกับคนอ่านบ้าง
เป็นหนังสือที่น่าจะเป็นประโยชน์กับคนทำงานศิลปะที่ต้องรักษาสมดุลระหว่างโลกอุดมคติกับโลกพาณิชย์ ไปจนถึงคนที่คิดก้าวเข้ามาในวงการพาณิชยศิลป์
ในโลกนักเขียน ประสบการณ์การทำงาน 20-30 ปีไม่นับว่ามาก แต่ก็ไม่ถือว่าน้อย มันยาวพอที่จะเปลี่ยนแปลงหลายสิ่งในชีวิต และเพียงพอที่เราจะหวนกลับไปมองสิ่งที่ เคยกระทำและอาจได้ข้อสรุปบางอย่าง
การเขียนหนังสือเป็นการเดินทางชั่วชีวิต เป็นกระบวนการที่เริ่มจากการอ่าน การสังเกต การศึกษา การใช้ชีวิต เปรียบเหมือนการหว่านเมล็ดลงดิน รอมันแตกราก ผลิใบแรก แตกกิ่งก้านใบ และผลิดอกออกผล
เดินไปให้สุดฝัน เล่มนี้เป็นบันทึกประสบการณ์การเดินทางในโลกศิลปะและความคิดสร้างสรรค์ของ วินทร์ เลียววาริณ เป็นการเล่าชีวิตที่ผูกพันกับศิลปะ ตั้งแต่สมัยที่ยังเป็นนักเรียนต่างจังหวัดที่รักการวาดรูป ไปจนถึงการใช้ชีวิตในต่างแดน ประสบการณ์การเป็นนักเขียนนิยายภาพเล่มละบาท สถาปนิก นักออกแบบ คนโฆษณา และนักเขียน ด้วยโทนเรื่องสบายๆ
แม้ต้องการเพียงเล่าประสบการณ์การทำงานพาณิชยศิลป์ด้านต่างๆ แต่ก็เลี่ยงไม่พ้นที่ก้าวเข้ามาใน 'พื้นที่ส่วนตัว' ของผู้เขียนบ้าง และแม้มิใช่งานลักษณะอัตชีวประวัติ เดินไปให้สุดฝัน ก็อาจถือได้ว่าเป็นหนังสือเล่มแรก (และอาจเป็นเล่มเดียว) ที่ช่วยร่นระยะห่างระหว่างคนเขียนกับคนอ่านบ้าง
เป็นหนังสือที่น่าจะเป็นประโยชน์กับคนทำงานศิลปะที่ต้องรักษาสมดุลระหว่างโลกอุดมคติกับโลกพาณิชย์ ไปจนถึงคนที่คิดก้าวเข้ามาในวงการพาณิชยศิลป์
Paperback
First published January 1, 2008
28 people want to read
About the author
วินทร์ เลียววาริณ
111 books259 followersวินทร์ เลียววาริณ เกิดปี พ.ศ. 2499 ที่อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา เดิมชื่อ สมวินทร์ เลี้ยววาริณ ต่อมาเปลี่ยนชื่อตัวเป็น วินทร์ เป็นนักเขียนที่ได้รับ รางวัลซีไรต์ ถึง 2 ครั้ง คือ เมื่อปี พ.ศ. 2540 (ประชาธิปไตยบนเส้นขนาน) และเมื่อปี พ.ศ. 2542 (สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคน) โดยก่อนหน้าที่จะมาเป็นนักเขียน เขาทำงานด้านออกแบบมาก่อน คือเป็นสถาปนิก นักตกแต่งภายใน นักออกแบบกราฟิก และนักโฆษณา
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
August 5, 2019
หนังสือเติมไฟที่อ่านแล้วได้สาระ
ไม่เชื่อลองอ่านคำพวกนี้ดูสิ
ศิลปิน ทำงานอย่างที่ตนเองเชื่อ
ตีปเป็นไม่ตีปตัน
เด๋วนี้เราย่นระยะการติดต่อ จากเป็นเดือนเป็นปี จากปีจนเหลือเพียง ชม. และเป็นนาที แต่คนเราก้ยังเหงา . . . บางทีอาจจะเหงากว่าเดิมด้วยซ้ำ
บางทีความฝันก็เป็นเช่นความรักมันมีวันจืดจาง
ทว่าเมื่อฝันหนึ่งจางก้หาฝันใหม่โดยไม่หยุดนิ่ง
มันเป็นเรื่องสั้นที่เหมือนกระดาษชำระ มีไว้เช็ดคราบความคิดออกจากหัว
คนเรามีเวลาเหลืออีกมากสำหรับงานที่ตัวเราอยากทำขึ้นอยู่กับว่าอยากทำมันมากแค่ไหน
อย่ากลัวที่จะฉีกขนบ แต่อย่างฉีกขนบเพียงเพราะอยากฉีกขนบ
เพราะใบหน้าไม้ว่าจะสวยงามเพียงใดก้ไม่อาจทำหน้าที่แทน หัวใจได้
คิมิ วะ ฟุเนะ เปรียบผู้นำดังเรือ บรืวารดังน้ำ น้ำสามารถทำให้เรือลอยได้ และก็สามารถทำให้จมได้เช่นกัน
เพราะไม่มีช่วงใดในชีวิตทีาจะเสียไปโดยเปล่าประโยชน์ หากรู้จักมอง เรียนรู้และเข้าใจ
ในวงการสร้างสรรค์ผลงานที่ดี มีค่ามากกว่าใบปริญญาและตัวเลข GPA บนใบเกรดฟลายเท่า
ใช้การเขียนแบบ.เล่าเรื่องให้คิดเองก่อนจะสรุปให้ฟังในบทสุดท้ายของเรื่อง ใช้คำว่าเดินไปให้สุดฝันที่เป็นชื่อเรื่องเปนคำจบ
ไม่เชื่อลองอ่านคำพวกนี้ดูสิ
ศิลปิน ทำงานอย่างที่ตนเองเชื่อ
ตีปเป็นไม่ตีปตัน
เด๋วนี้เราย่นระยะการติดต่อ จากเป็นเดือนเป็นปี จากปีจนเหลือเพียง ชม. และเป็นนาที แต่คนเราก้ยังเหงา . . . บางทีอาจจะเหงากว่าเดิมด้วยซ้ำ
บางทีความฝันก็เป็นเช่นความรักมันมีวันจืดจาง
ทว่าเมื่อฝันหนึ่งจางก้หาฝันใหม่โดยไม่หยุดนิ่ง
มันเป็นเรื่องสั้นที่เหมือนกระดาษชำระ มีไว้เช็ดคราบความคิดออกจากหัว
คนเรามีเวลาเหลืออีกมากสำหรับงานที่ตัวเราอยากทำขึ้นอยู่กับว่าอยากทำมันมากแค่ไหน
อย่ากลัวที่จะฉีกขนบ แต่อย่างฉีกขนบเพียงเพราะอยากฉีกขนบ
เพราะใบหน้าไม้ว่าจะสวยงามเพียงใดก้ไม่อาจทำหน้าที่แทน หัวใจได้
คิมิ วะ ฟุเนะ เปรียบผู้นำดังเรือ บรืวารดังน้ำ น้ำสามารถทำให้เรือลอยได้ และก็สามารถทำให้จมได้เช่นกัน
เพราะไม่มีช่วงใดในชีวิตทีาจะเสียไปโดยเปล่าประโยชน์ หากรู้จักมอง เรียนรู้และเข้าใจ
ในวงการสร้างสรรค์ผลงานที่ดี มีค่ามากกว่าใบปริญญาและตัวเลข GPA บนใบเกรดฟลายเท่า
ใช้การเขียนแบบ.เล่าเรื่องให้คิดเองก่อนจะสรุปให้ฟังในบทสุดท้ายของเรื่อง ใช้คำว่าเดินไปให้สุดฝันที่เป็นชื่อเรื่องเปนคำจบ
Displaying 1 of 1 review