คู่กรรม

คู่กรรม

by ทมยันตี

ในราวพุทธศักราช 2508 ทมยันตีมีโอกาสเดินทางไปจังหวัดกาญจนบุรี และเข้าเยือนความวิเวก ณ สุสานนานาชาติที่ทอดร่างของเหล่าทหารสัมพันธมิตร ที่แห่งนั้น…สร้างแรงบันดาลใจจนเป็นต้นกำเนิดของนวนิยายเรื่องเยี่ยม “คู่กรรม” “แสงสว่างแห่งชีวิตอุบัติขึ้น และบัดนี้ แสงสว่างนั้นได้ดับลงแล้ว ฝากรอยจูบและหยดน้ำตา มากับกลีบกุหลาบทุกกลีบ” ถ้อยคำหอมหวานที่อมความเศร้าไว้อย่างลุ่มลึกในความรู้สึกนี้เขียนไว้บนการ์ดใบหนึ่ง ซึ่งผูกติดกับดอกไม้ช่องาม วางบนหลุมฝังศพของบุคคลอันเป็นที่รัก และได้จุดประกายความคิดของทมยันตี ด้วยยอดพิมพ์จำนวนมหาศาล ด้วยเรื่องราวที่คงความประทับใจและครองหัวใจผู้อ่านมาเกือบ 30 ปี คือเครื่องการันตีความยอดนิยมสูงสุดตลอดกาลของนวนิยาย “คู่กรรม” เป็นอย่างดี จึงขอบันทึกข้อมูลในการสร้างเป็นละครโทรทัศน์สามหน เป็นภาพยนตร์สองครั้ง ไว้ให้โดยสังเขป ในช่วงพุทธศักราช 2512 สร้างเป็นละครโทรทัศน์ ละครเรื่องนี้จัดโดยคุณเท่ง สติเฟื่อง ในนามของ คณะศรีไทยการละครและเป็นการแสดงออกอากาศกันสดๆ เนื่องจากสมัยนั้นยังไม่มีการบันทึกเทปโทรทัศน์อย่างเช่นในปัจจุบัน โดยคู่พระคู่นาง มีชัย วีระไวทยะ และบุศรา นฤมิตร รับบท โกโบริ-อังศุมาลิน เป็นคู่แรก คู่กรรม ทางโทรทัศน์ต่อมา ก็คือ นิรุตย์ ศิริจรรยา และศันสนีย์ สมานวรวงศ์ ก่อนจะมาถึงคู่ขวัญที่เกรียวกราวเมื่อคราวล่าสุด พ.ศ.2534 ธงไชย แมคอินไตย์ เป็น โกโบริ และ กมลชนก โกมลฐิติ รับบท อังศุมาลิน ดำเนินการสร้างและกำกับการแสดงโดย ไพรัช สังวริบุตร แห่งดาราวิดีโอ สำหรับภาพยนตร์ เริ่มที่พระเอกนายอำเภอ นาท ภูวนัย และดวงนภา อรรถพรพิศาล รับบท โกโบริ-อังศุมาลิน ทำให้นาท ภูวนัย ซึ่งคนดูหนังรู้จักดีในนามผู้กองไชโย จากภาพยนตร์เรื่อง ชุมแพ มาดังในบท โกโบรินี้อีกบทหนึ่ง และครั้งล่าสุด โกโบริ ก็ส่ง วรุฒ วรธรรม ให้เกิดในโลกภาพยนตร์อย่างเต็มภาคภูมิ โดยมีนางเอกยอดนิยม จินตหรา สุขพัฒน์ เป็น อังศุมาลิน …”ให้นึกถึงภาพผู้ชายคนหนึ่งเดินทางมาไกลแสนไกลไกลมาก…จากเมืองหนาว แต่มาทิ้งร่างไว้ ณ ดินแดงสว่างไสวด้วยแสงอาทิตย์นึกถึงสงคราม นึกถึงคนที่ดีโศกเศร้าเสียใจ พ่อแม่ ลูกเมีย หรือเจ้าของช่อดอกไม้ที่ส่งมาวางบนหลุมฝังศพว่า เขาพวกนั้นจะเกลียดสงครามแค่ไหน สงครามนำความทุกข์ให้กับผู้คนเท่าไหร่…พอเกิดแรงบันดาลใจขึ้นก็เริ่มสมมุติตัวละครจนเป็น “คู่กรรม” ขึ้น” แล้วหนุ่มเข้ม ผิวสะอ้าน แห่งแดนอาทิตย์อุทัย ดินแดนของยอดเขาฟูจิอันเลื่องลือ ก็ย่างเข้ามาในผืนแผ่นดินไทยพร้อมกับกลิ่นไอของสงครามโลกครั้งที่ 2 ในฐานะนายทหารเรือหนุ่ม… “โกโบริ” ทิ้งร่าง ณ ดินแดนสว่างไสวด้วยแสงพระอาทิตย์ทิ้งหัวใจมั่นคง…อนาตะ โออาอิชิ มาสุ…ฉันรักเธอเสมอ ไว้กับอังศุมาลิน ผู้หญิงไทย ซึ่งกว่าจะรู้ว่า หัวใจมีไว้เพื่อใคร ก็ทิฐิจนช่วงเวลาแห่งความสุขนั้น ช่างแสนสั้นเหลือเกิน เรื่องราว โกโบริ-อังศุมาลิน ถ่ายทอดตอนแล้วตอนเล่าในนิตยสาร “ศรีสยาม” ท่ามกลางการติดตามอ่านของผู้อ่านในยุคนั้นอย่างคับคั่ง พุทธศักราช 2512 “คู่กรรม” รวบรวมพิมพ์เป็นเล่มและพิมพ์ถึงสองครั้งในปีเดียว โดยสำนักพิมพ์ศิลปาบรรณาคาร นับเป็นประวัติการณ์ของการพิมพ์รวมเล่มยุคนั้นเลยทีเดียว คู่กรรม พิมพ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเรื่อยมา…บันทึกครั้งสุดท้ายก่อน ณ บ้านวรรณกรรมจะรวบรวมพิมพ์ครั้งที่ผู้อ่านถืออยู่ในมือขณะนี้ ก็คือการพิมพ์ครั้งที่สิบ โดยสำนักพิมพ์บำรุงสาส์น เส้นทางเดินของนวนิยายเรื่องที่ยาวนานเกือบ 30 ปี ได้รับความนิยมและการยอมรับตลอดมาอย่างสม่ำเสมอ ย่อมนับเป็นตำนานที่เชื่อมวัยวันแห่งประวัติศาสตร์เข้ากับสภาพแห่งปัจจุบันได้อย่างดี มุมหนึ่งของ คู่กรรม จึงเป็นนวนิยายรักที่ให้ความรู้สึกสละสลวย มุมหนึ่งของคู่กรรม จึงคือภาพสะท้อนบทบาทอันขมขื่นของสงคราม ขณะที่อีกมุมหนึ่ง คู่กรรม บันทึกวัฒนธรรมไทยไว้ให้ผู้สนใจศึกษาถึงแก่นแท้จนเท่าทุกวันนี้ ณ บ้านวรรณกรรม พิมพ์รวมเล่ม “คู่กรรม” ครั้งที่สิบเอ็ด เดือนเมษายน พุทธศักราช 2536 บันทึกไว้ตรงนี้ว่านวนิยายเรื่องนี้จะตรึงอยู่ในความทรงจำอันแสนดีของผู้อ่านอีก นานนับร้อยๆ ปี “สัญญาของผมเป็นสัญญาเสมอ” ให้ความรู้สึกอบอุ่นเช่นนี้เกิดกับคุณเสมอ

Genres: Romance, Historical, Drama, Novels, Fiction, Romantic

Paperback

First published January 1, 1969

About the author

ทมยันตี เป็นนามปากกาของ คุณหญิงวิมล เจียมเจริญ เกิดที่กรุงเทพมหานคร บิดาเป็นทหารเรือ ส่วนเชื้อสายทางมารดาเคยเป็นชาววัง วิมลศึกษาชั้นประถมปีที่ 1 ถึงมัธยมปีที่ 8 ที่โรงเรียนเขมะสิริอนุสสรณ์ จากนั้นเข้าศึกษาต่อคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ แต่ภายหลังเปลี่ยนมาเรียนคณะพณิชยศาสตร์และการบัญชี จนจบอนุปริญญา วิมลสมรสครั้งแรกกับ นายสมัคร กล่ำเสถียร และได้หย่าขาดจากกัน ต่อมาสมรสกับ ร.ต.ท.ศรีวิทย์ เจียมเจริญ (ยศขณะนั้น) มีบุตรด้วยกัน 3 คน และต่อมาได้เลิกร้างกัน และวิมลได้ฟ้อง พ้นตำรวจเอกศรีวิทย์ เรียกค่าอุปการะเลี้ยงดูบุตรเป็นคดีความยืดเยื้อกันไปถึงสามศาล

ขณะเรียนในชั้นปีที่ 3 มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ไปสมัครเป็นครูสอนวิชาภาษาไทยโรงเรียนเซนต์โยเซฟคอนแวนต์ เมื่อโรงเรียนรับสมัครเข้าเป็นอาจารย์ จึงลาออกจากธรรมศาสตร์ โดยระหว่างสอนหนังสือก็ได้เขียนหนังสือไปพร้อมกันด้วย

หลังจากเป็นแกนนำสำคัญของชมรมแม่บ้านโจมตีขบวนการนักศึกษาในเหตุการณ์ 6 ตุลา พ.ศ. 2519 วิมลได้เป็นสมาชิกสภาปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน และต่อมาในปี พ.ศ. 2520 ได้เป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ, ปี พ.ศ. 2522 เป็นสมาชิกวุฒิสภา, และปี พ.ศ. 2527 ได้เป็นผู้อำนวยการองค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ

นอกจากจะมีความสามารถในการเขียนแล้ว ทมยันตียังเคยมีชื่อเสียงโด่งดังเป็นที่นิยมอย่างสูงในฐานะนักพูด แนวการพูดของทมยันตี คือโน้มนำให้ประชาชนรักชาติ เสียสละเพื่อชาติ และมีความยึดมั่นในชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ ในช่วงเหตุการณ์ 6 ตุลา พ.ศ. 2519 วิมลมีบทบาทเป็นแกนนำสำคัญของชมรมแม่บ้าน ซึ่งเป็นการรวมกลุ่มของภรรยาข้าราชการ ภรรยานายพล และแม่บ้าน มีบทบาทโจมตีขบวนการนักศึกษาว่าเป็นผู้บ่อนทำลายมิตรประเทศ (สหรัฐอเมริกา) [1] ภายหลังเหตุการณ์ดังกล่าว วิมลได้รับแต่งตั้งให้เป็นสมาชิกสภาปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน

งานเขียนครั้งแรก

วิมลเริ่มเขียนเรื่องสั้นเป็นครั้งแรกเมื่ออายุ 14 ปี ขณะเรียนอยู่ชั้นม. 4 ได้ตีพิมพ์ลงในนิตยสาร ศรีสัปดาห์ และได้เขียนเรื่องสั้นต่อเนื่องอยู่ถึง 11 ปี ขณะที่เริ่มเขียนเรื่องยาวเรื่องแรกคือเรื่อง ในฝัน เมื่ออายุ 19 ปี ใช้นามปากกา โรสลาเรน ตีพิมพ์ในนิตยสารศรีสัปดาห์ วิมลเขียนเรื่องสั้นและนวนิยายจนอายุ 70 ปีจึงเลิกเขียน

นามปากกา 5 ชื่อ ได้แก่

1. โรสลาเรน
เป็นนามปากกาแรก เทียบคำในภาษาฝรั่งเศสแปลว่า "กุหลาบราชินี" ใช้เขียนเรื่องรักพาฝันหรือจินตนิยาย

2. ลักษณวดี
ใช้สำหรับเขียนนวนิยายรัก ส่วนใหญ่เป็นเนื้อหาของเหล่าเจ้าหญิงเจ้าชาย

3. กนกเรขา
ใช้สำหรับแต่งเรื่องตลกเบาสมอง แต่ที่สร้างชื่อเสียงให้มากที่สุดคือ

4. ทมยันตี
นามปากกาที่ใช้แต่งเรื่องราวที่สะท้อนชีวิตและสังคม รวมทั้งแต่งเรื่องแนวจิตวิญญาณ

5. มายาวดี
ใช้เขียนเรื่องเกี่ยวกับศาสตร์แห่งเทวะ หรือเรื่องเล่าจากตำนาน

แม้ไม่ปรากฏว่างานเขียนของทมยันตีเคยได้รับรางวัลสำคัญ แต่เป็นที่ยอมรับทั่วไปว่าทมยันตีถือเป็นนักเขียนที่ประสบความสำเร็จ มีผลงานได้รับความนิยมอย่างสูงเป็นจำนวนมาก เหตุผลที่ไม่มีผลงานของทมยันตีได้รับรางวัลทางวรรณกรรมใด ๆ นั้น เป็นเพราะทมยันตีไม่ประสงค์ให้นำผลงานของตนไปส่งประกวด และปฏิเสธการรับรางวัลทั้งปวง ทมยันตีได้เคยให้สัมภาษณ์ไว้ว่า “ฉันเคยได้รับรางวัลจากพระหัตถ์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ฯ มาแล้ว นั่นคือรางวัลสูงสุดในชีวิต จากนั้นไม่เคยอยากได้รางวัลใด ๆ อีกเลย” และในขณะนี้ ทมยันตีได้เริ่มลงมือเขียนเรื่อง 'จอมศาสดา' ซึ่งจะเป็นเรื่องสุดท้ายที่ทมยันตีจะเขียนแล้ว จากนั้นทมยันตีจะหันหน้าเข้าสู่ความสงบใต้ร่มพระศาสนา

เกียรติยศที่ได้รับ

เครื่องราชอิสริยาภรณ์ วิมลได้รับเครื่องราชอิสริยาภาณ์ตริตาภรณ์มงกุฎไทย ตริตาภรณ์ช้างเผือกและ ทุติยาภรณ์มงกุฎไทย ต่อมาได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ จุตถจุลจอมเกล้า เป็น “คุณหญิง” เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2548

ผลงานรวมเล่ม

ในนามปากกา "ทมยันตี"

คู่กรรม, กษัตริยา, เถ้ากุหลาบ, กฤตยา, ใยเสน่หา, แม่ดอกสวะ, เมียน้อย, เวียงกุมกาม, ร่มฉัตร, รอยลิขิต, ยอดอนงค์, รักลวง, รักที่ต้องมนตรา, ราชาวดี, แก้วกัลยาของแผ่นดิน, แก้วกลางดง, มงกุฎหนาม, เจ้าแม่, โซ่สังคม, มณีร้าว, เทพบุตรสุดแสบ, แนวสุดท้าย, ใบไม้ที่ปลิดปลิว, แผลหัวใจ, เพลงชีวิต, วันที่รอคอย, สะพานดาว, สองชีวิต, สายรุ้ง, สำรองรัก, ศิวาลัย, สตรีหมายเลขหนึ่ง, สุริยวรรมัน, สุดหัวใจ, อย่าลืมฉัน, อันธการ, อตีตา, อธิราชา, ล่า, ไวษณวี, คำมั่นสัญญา, คู่กรรมภาคสอง, คุณหญิงนอกทำเนียบ, จิตา, จดหมายถึงลูกผู้ชาย, ชามี, ฌาน, ดาวเรือง, ดาวนภา, ตราบาป, ตะวันลา, ถนนสายหัวใจ, ทิพย์, นายกหญิง, นางเอก, บาป, ประกาศิตเงินตรา, พิเธีย, พี่เลี้ยง, พิษสวาท, ทวิภพ, คลื่นชีวิต, รายากุนิง

ในนามปากกา "โร

Reviews

[ดินสอ สีไม้ · Rating 4 out of 5]

อ่านคู่กรรมมาเป็นรอบที่นับไม่ถ้วน
เสียน้ำตาให้กับความรักของสองคนนี้หนักมาก
แต่มาจนถึงวันนี้ นับว่าเป็นรอบที่เสียน้ำตาน้อยสุด
อายุเยอะแล้ว
ไม่ค่อยอินกับความดราม่าบางประการของอังศุมาลิน
นางเยอะจริงๆ บทจะยึดมั่นถือมั่นก็ดื้อรั้นหัวชนฝาไม่ยอมอะไร
บทจะกลับใจ
นางก็กลับใจทันควันเหมือนนางอิจฉาในอวสานละครไทยโบราณ
แถมระหว่างเรื่องยังนางผีเข้าผีออกโดยตลอด
แต่ก็นะ ถึงอย่างไร คู่กรรมก็ยังคลาสสิคที่สุด
ถึงมีเรื่องราวไม่ค่อยสมเหตุสมผลบางประการ
แต่ผู้เขียนก็ยกเหตุผลในแบบเข้าข้างตัวเอง
มาทำให้นิยายเรื่องนี้สนุกอย่างที่เคยอ่าน
แล้วก็รัก ‘คู่กรรม’ ไม่ได้น้อยลงไปเลย
ช้านโตมากับสิ่งเน้!!

[Mitchy · Rating 1 out of 5]

ตอนนี้เพิ่งอ่านจบไปแค่หนึ่งเล่ม(มีสองเล่มจบ) ให้แค่สองดาวก่อน ยังไม่โดนๆ เดี๋ยวอ่านจบแล้วอาจจะมีการแก้ดาว

-เอาอีกละ โรค...เกลียดนางเอก 55 เคยมีคนบอกว่าเราเกลียดนางเอกมันเกือบทุกเรื่อง! ไม่จริงนะ
แต่เรื่องนี้อ่านแล้วเกิดเกลียดคุณอังศุมาลินขึ้นมาติดหมัด ผู้หญิงไรวะ ทำเป็นเย่อหยิ่งหัวแข็ง เดี๋ยวปั๊ด!สุดท้ายล่ะมาร้องไห้เป็นเผาเต่า
-แล้วก็ โรคประจำตัวอีกล่ะ เป็นพวกชอบพระรองฮ่ะ ช้อบชอบวนัส น่ารัก แต่น่าสงสารไปต่อเมืองนอกโดน มคปด.
-ยังไม่เศร้า ก็มันยังไม่มีอะไรนี่นา
ดูซิว่าอ่านจบแล้วจะร้องไห้เป็นเผาเต่าเหมือนคนอื่นป่าว
-------------------------------------------
อ่านจบแล้ว ลดดาวเหลือหนึ่งดาว เอาไปแค่เนี้ยแหละ! ที่ให้นี่คือให้โกโบรินะ น่าสงสาร

เป็นหนังสือที่เกลียดที่สุดเท่าที่อ่านมา โดยเฉพาะคุณอังศุมาลิน คนอะไร้! ทำไมมันผีเข้าผีออกได้ขนาดนี้ บ้าบอ นี่ถ้าเป็นลูกสาวฉันมันจะต้องโดนเหนี่ยว เดี๋ยวอย่่างนี้เดี๋ยวอย่างนั้น จนคิดว่า..เออ..โกโบริตายไปก็ดีแล้ว ไปรักผู้หญิงคนอื่นเหอะ อย่ามารักแม่นี่เลย
ตอนที่อ่านนี่ขัดใจมาก จนทนไม่ไหว ต้องด่าคุณอังให้แม่ฟัง 55

เป็นหนังสือเล่มแรกที่อยากเอาไปขายร้านมือสอง ไม่เคยมีเล่มไหนที่ได้รับสิทธิ์นี่จากเราเลยนะเนี่ย ขนาด"ฉันกับลาปลาเตโร่" อ่านไม่รู้เรื่องก็ยังแค่วางทิ้งไว้เฉยๆ -_-"

ใครอยากได้ติดต่อมาเลย ยกให้!
ปล. แต่โกโบริเป็นพระเอกที่น่ากรี๊ดดีเหมือนกันนะ หล่อ อบอุ่น รักมั่นคง 55

จะโดนแฟนๆคู่กรรมถล่มมั้ยเนี่ยฉัน

[Awaree Jittsopa · Rating 5 out of 5]

เป็นนิยายรักเรื่องแรกที่อ่าน และทำให้รักการอ่านมาจนถึงทุกวันนี้
ตอนนั้นยังเด็ก(วัยรุ่น) จำได้ว่าสนุกมาก แต่ไม่รู้ว่าถ้าตอนนี้หยิบมาอ่านอีกรอบจะรู้สึกเหมือนเดิมมั๊ย
ยังไงก็ให้ 5 ดาวก่อนนะคะ ยึดความรู้สึกแรกเป็นหลัก

[Belle Weerasintuwut · Rating 5 out of 5]

Add to read

[Yok Yokkie j]

ก้อดีค่ะ สงสารโกโบริสุดหล่อ อยากเกิดเปนแม่อัง
55555 บ้าไปแล้วเรา

[林雅君 · Rating 5 out of 5]

“ลามะลิลา ขึ้นต้นเป็นมะลิซ้อน พอแตกใบอ่อนเป็นมะลิลา รักซ้อนมาแกมกิ่งโศก รักซ้อนมาแกมกิ่งโศก สุดแสนวิโยคเพราะเจ้ากานดา....”

รักของเขาผู้นั้นได้สิ่งใดจากเธอเป็นการตอบแทนบ้าง นอกจากความขมขื่นเฉยเมยตลอดมา

“.....เพราะเจ้ามีคนอยู่หลัง เพราะเจ้ามีคนอยู่หลัง จึงได้ชิงชังในตัวพี่ยา”

จริงๆในเรื่องนี้มีประโยคที่อ่านแล้วชอบเยอะมากกก ให้ยกมาสาธยายคงไม่หมด แต่พาร์ทนี้คือชอบที่สุด เพราะคุณหญิงได้นำเพลงมะลิลา ซึ่งคล้องกับชื่อของพ่อดอกมะลิมาเล่น แล้วเนื้อหามันช่างเข้ากับสถานการณ์ของพ่อเสียเหลือเกิน ยากมากจริงๆที่จะไม่เสียน้ำตาให้ 😭😭😭

ในส่วนของเนื้อเรื่องก็คือไม่มีไรต้องพูดเยอะ เพราะมันคือตำนานไปแล้ว แม้จะไม่ชอบนิสัยของคุณอังศุมาลินมากๆ ขนาดที่บางครั้งอ่านๆอยู่ถึงกับต้องวางหนังสือไปพิมบ่นให้เพื่อนฟัง 55555 แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเนื้อเรื่องมันสนุกอ่านเพลินจริงๆ ทั้งลีลาสำนวนการเขียนต่างๆ อ่านแล้วอินมากประหนึ่งเข้าไปเป็นนางเอกแทน ทั้งเรื่องคือสงสารพ่อดอกมะลิสุดๆ พ่อช่างน่ารัก อบอุ่น อ่อนโยน แถมรักมั่นถวายหัว ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมโกโบริถึงกลายเป็นผู้ชายในฝันของสาวไทย ทุกครั้งที่พ่อตัดพ้อน้อยใจเสียใจ ก็คืออยากจะเข้าไปกอดปลอบพ่อจริงๆ และพาลหมั่นไส้คุณอังไปด้วย 😂ไม่รู้เสียน้ำตาไปเท่าไหร่แต่อ่านจบก็คือตาบวม เรื่องนี้มีวนหลายรอบแน่ๆแต่ขอเวลาทำใจก่อนนะ ฮึกกกก

สงครามอาจทำให้คนบางคนมาพบกัน และสงครามทำให้ตายจากกัน

"สงครามของใครจะดำเนินไปอย่างไรก็ตาม สงครามสำหรับฉันสิ้นสุดลงแล้ว"

[Tony · Rating 5 out of 5]

นิยายที่อ่านตอน 13-15 ปี ด้วยวัยตอนนั้น ทำให้นิยายเรื่องนี้สร้าง Impact ให้กับอารมณ์​ความรู้สึก​ จินตนาการ​ตัวเองได้อย่างมากมาย ทำให้ต่อยอดไปศึกษา​เรื่องอื่นๆ เช่น สงครามโลก​ เสรีไทย อ่านตอนจบยังอินซึมไปหลายวัน ยิ่งมาพีคอีกหนักๆเมื่อมาทำเป็น​หนัง เวอรชั่น วรุฒ จินตหรา ดาราคนโปรด ยิ่งเพ้อไปหนัก (วรุฒ นี่คือโกโบริ กระโดดออกมาจากนิยายเลย)​

จดจำหลายวรรคตอนในนิยายได้ถึงทุกวันนี้ มีไดอารี่เขียนถึงเรื่องนี้โดยเฉพาะ​ หนักแค่ไหนคิดดู​ 555

ในเนื้อหา ลีลา การเขียน งดงามและตรึงใจตามแบบทมยันตี อยู่​แล้ว การเดินเรื่องที่ผสมผสานความอบอุ่น​ อ่อนโยน และบีบหัวใจ ของความรู้สึก ความรัก ศักดิ์​ศรี ทำให้เรื่องนี้จดจารอยู่ในหัวใจ​ใครหลายคนไปนานรวมถึงเรา

สุดท้าย Key message ของเรื่องคือ ทิฐิ อาจนำมาใช้ได้ทุก​เรื่อง​ ยกเว้นความรัก เพราะบางเรื่องผ่านมาแล้วไม่ย้อนคืน...

[May Sarocharm · Rating 4 out of 5]

จำได้ว่าอ่านตอนจบของเรื่องนี้ที่โรงเรียน นั่งร้องไห้จนเพื่อนตกใจ แล้วก็เศร้าไปหลายวันเพราะรู้สึกผูกพันกับโกโบริมากๆ จนเหมือนคนรักตายจากไปจริงๆ

ถึงจะชอบเรื่องโดยรวมแต่ก็เป็นหนังสือที่ไม่หยิบมาอ่านซ้ำ เพราะขัดใจนางเอกบ้าง ไม่อยากเศร้าอีกบ้าง แต่ก็ต้องยอมรับว่าคุณหญิงวิมลถ่ายทอดบรรย��กาศช่วงสงครามโลกได้ดี ทำให้คนรุ่นเราที่เกิดไม่ทันได้รู้สึกตาม ถือเป็นอีกหนึ่งเรื่องราวที่ควรค่าแก่การอ่านสักครั้งในชีวิต

[Bag · Rating 5 out of 5]

สนุกมากครับ

[Lily 百合花 · Rating 3 out of 5]

คู่กรรม / ทมยันตี
7/2547

อังศุมาลิน ชลาสินธุ์ (อัง), ฮิเดโกะ
โกโบริ, พ่อดอกมะลิ

[Tunyatuang · Rating 4 out of 5]

รักโกโบริมากๆ ผู้ชายในฝันค่ะ หัก 1 ดาวเพราะรำคาญความเล่นตัวของอังศุมาลินค่ะ

[Stories and Teller · Rating 4 out of 5]

สุดยอดวรรณกรรมอยู่แล้ว ร้องไห้เป็นลิตรๆ

[Wan_Wong · Rating 5 out of 5]

ชื่นชอบมาก การเขียนและสำนวน สามารถดึงอารมณ์ของผู้อ่านให้ติดตามแทบวางหนังสือไม่ลง💆🏼‍♀️

[Inkkts · Rating 5 out of 5]

น้ำตาซึม

[Clairdenoon · Rating 5 out of 5]

ดีงามเกินบรรยาย....เป็นหนังสือที่คู่ควรแก่การอ่านสุดๆ^0^
อังศุมาลินเป็นต้นแบบของนางเอกแบบที่เราไม่ชอบที่สุดของที่สุดหมั่นไส้ที่สุดของที่สุด.....แต่ในทางกลับกันเธอก็เป็นครู ที่สอนให้รู้ว่าควรจะทำเช่นไรเมื่อมีความรัก เมื่อมีคนที่รักกันอยู่ข้างๆ มีชีวิตอยู่ใกล้ๆ หายใจอยู่ข้างกายควรถนอมเค้าไว้อย่างไร....เพื่อผลสุดท้ายจะได้ไม่มีจุดจบที่แสนเศร้าแบบเธอ ToTฮือออออ
ซีนที่ชอบที่สุด!!!!!คือซีนท้องร่องค่ะ มันเป็นคิสซีนที่กรี๊ดมากกกกกกกกกกกกและกลายเป็นซีนในตำนานเป็นซีนคลาสสิคไปแล้ว
จำไม่ได้ว่าอ่านไปกี่รอบร้องไห้ไปกี่หน.....แต่คิดว่าคอนิยายคงมีเรื่องนี้รีรันในหัวแบบเล่าได้เป็นฉากๆกันเลยแหละ
โกโบริ คะ.... ซูกิดะ!!あなたを愛してます。

[KawaiiSusu · Rating 3 out of 5]

น้ำตาซึมตอนท้าย แต่โดยรวมไม่ค่อยอินเท่าไหร่ อ่านแล้วหมั่นไส้อังศุมาลิน แล้วก็ชอบโกโบริมาก

ส่วนใหญ่ไม่ค่อยนิยมนิยายของคุณหญิงวิมลในนามปากกานี้เท่าไหร่ เพราะท่านเขียนแฝงการเมือง แล้วบางทีก็รู้สึกว่าปรัชญาการเมืองของท่านกับตัวเองไม่ตรงกัน (รู้สึกได้จากคู่กรรม 2) ดังนั้น ขอไปอ่านนามปากกาอื่นดีกว่า จะรู้สึกสบายใจกว่า

[กิมิชาติ · Rating 5 out of 5]

นวนิยายอมตะตลอดกาล โกโบริและอังศุมาลิน

[Natta Vongchainarathorn · Rating 5 out of 5]

Crying so hard every time I read

[นก · Rating 5 out of 5]

ดีมากๆคะ

[Nokie Nokie]

love it

[สุภาวดี ธิติประเสริฐกุล]

I think good novel.

[Methasit Bodyslamcrew]

comment

[นฤมล]

ชอบ

[Babajang Jujang · Rating 3 out of 5]

good

[ยงยุติ คำแสน · Rating 1 out of 5]

ลองดู

[Feiranne Tf'z]

hffgnnkk

[Panwipa · Rating 5 out of 5]

สนุกมาก เป็นหนึ่งในหนังสือโปรด สงสารพระเอก และรำคาญนางเอกเป็นบางที โดยเฉพาะบางครั้งที่อีโก้สูงเกินไป ไม่แคร์ความรู้สึกพระเอก เรื่องนี้สอดแทรกคติไว้เยอะ โดยรวมถือว่าดีมากค่ะ

[Watinee Juthong · Rating 5 out of 5]

ไม่ว่าอ่านกี่ครั้งก็ร้องไห้ทุกครั้ง

[Winney Way]

อ่านทีไร ไม่เคยไม่เกลียดนางเอกสักครั้งเลย

[Nichanan Nampulsooksan · Rating 5 out of 5]

T _ T