Antenas

by Adam Zagajewski, Xavier Farré Vidal (Translator)

La calle de los Carmelitas, un tranvía azul, sol, septiembre, primer día después de las vacaciones, algunos volvieron de largas travesías, divisiones acorazadas entran en Polonia, los niños van a la escuela con ropa bonita, blanca y azul marino como las velas y el mar, como la memoria y la inspiración y las vides. Los árboles se enderezan con respeto ante el poder de la mente joven, que aún no ha conocido el fuego ni el sueño, pero si se lo propone no va a tener dificultades (sin contar las fronteras invisible).

Genres: Poetry, Poland, Polish Literature

152 pages, Paperback

First published January 1, 2005

About the author

Adam Zagajewski was a Polish poet, novelist, translator and essayist. He was awarded the 2004 Neustadt International Prize for Literature.

The Zagajeski family was expelled from Lwów by the Ukrainians to central Poland in 1945.
In 1982 he emigrated to Paris, but in 2002 he returned to Poland, and now resides in Kraków.
His poem "Try To Praise The Mutilated World", printed in The New Yorker, became famous after the 9/11 attacks.

He is considered a leading poet of the Generation of '68, or Polish New Wave (Polish: Nowa fala), and one of Poland's most prominent contemporary poets.

Source: wikipedia.com

Reviews

[Miloš Dimitrijević]

"Dovoljno je - ili samo tako mislimo
- da neko drugi umesto nas veruje".

Znao sam da će ovo biti ljubav na prvi pogled.

[Uroš Đurković]

Treba imati antene za poeziju, posebnu vrstu osetljivosti koja premošćuje tekst sa nama i nas sa svetom. Antene su i naši receptori za kosmičko i unutarsvetsko – lov utisaka koji se kristališu.
A poeziju već dugo doživljavam kao čestice – aerosoli – koje se ponekad udome u pesnikovom biću i iskristališu se. Ta slika mi je često povezana sa titranjem – npr. poljem pšenice na vetru.
Znam, neko može prigovoriti da je u pitanju neki anahron, romantičarski prebojen pogled, ali, jednostavno, radi se o ličnom doživljaju.

Mislim da je na sličnoj razmišljajnoj liniji i Zagajevski, klasik i još jedan autor u nizu poljskih pesničkih divova. Njegove „Antene” pokazale su da se i danas piše velika poezija – ona koja nije samonikla, ali ni neosetljiva na svakodnevicu. Fina mera odlikuje ovu poeziju – bilo da u pesmi posvećenoj Zebaldu piše o sudbinama nađenim u antikvarijatu, o mačkama kao kineskim filozofima ili o sprezi umora, tišine, pevanja, Zagajevski obogaćuje, tiho a ushitljivo nadražujući naše poetske antene. Njegova je „cisterna noći”, snežna pustinja „koja puca od prekomerne sreće” i profesorka dikcije koja odlazi u penziju, i život koji je snažniji od ništavila. Da, ima ovde i neke dostojanstvene radosti, ne volim književnost koja beži od nje.

„Poezija je radost ispod koje se krije očajanje, a ispod očajanja je opet radost.” (82)

[Dubravka]

Divan, divan Zagajewski! Izdanje je Arhipelaga iz Beograda, prijevod Biserke Rajčić. Najljepša, u vrlo jakoj konkurenciji, Rani sati ❤️

Sve je nepomično, mirno, puno, kao
da je reč o poklonu od muze sporosti

[Krishna Avendaño]

Una poesía transparente que, despreciando las pretensiones, construye un lenguaje de enorme belleza. Zagajewski es, a mi entender, uno de los mayores y más relevantes poetas de la actualidad.

[Diego Gonzalez]

Poemas sobre la pérdida, sobre escritores que fueron sus amigos, sobre las calles que no volvió a ver hasta poemas sobre el viejo Marx. Muy recomendado.

[JUANAN]

"Pero me sigue guiando / una estrella la claridad / y sólo la claridad me puede / destruir o salvar." (Estrella)

"Leo poemas, escucho el enorme murmullo / de la noche y de la sangre." (Mariposas)

"Tu memoria trabaja en este piso callado: trabajas, / metódico, en silencio, para resucitar por un instante / el doloroso siglo veinte." (En un piso pequeño)

"Enamorado de la tierra, se dirige eternamente a la orilla / enviando una ola tras otra / y todas mueren / de agotamiento como el mensajero griego."

[Rómulo]

Poesía prudente, equilibrada. Detrás de cada verso hay conciencia: del ser y su historia, de la historia y su ser.
En Zagajewski cada poema tiene su peso, y su levedad.

[Tarredion]

Den säger mig inte mycket. Men jag älskar omslaget, och sådana beskrivningar som i Ovädret:

”Väldiga moln, våningshöga slagskepp,
hade omringat oss, och blixtarnas knallröda trådar
rörde sig snabbt och nervöst.

Autostradan hade förvandlats till röda havet.
Vi for fram i åskvädret som i en stupande dal.
Du körde; jag såg på dig med kärlek.”

[Jan Waliński]

Parę bardzo ładnych wierszy tu znalazłem.

[Adrian Fulneczek]

pierwszy Zagajewski, trochę nie mój rodzaj poezji, ale coś w tych dłuższych wersach jest tylko pewnie trzeba ich przeczytać więcej

[Victoria Martín del Campo]

Had never read a poet so aware of the contrasting experience between the mundane and the sacred.

[Erik Wallmark]

Otroligt vemodigt och fint. Dåtiden i dialog med nuet och framtiden. Livet i dialog med döden.

Underbart förord av Marie Lundquist.