บัลลังก์พฤกษา

by ศตรัศมิ์

“ถ้าคุณรู้ความลับผม คุณอาจเกลียดผมไปเลยก็ได้”

ภัตตาคารหรูกลายมาเป็นฉากในคดีฆาตกรรมหมู่ เมื่อผู้ทรงอิทธิพลสามคนเสียชีวิตกะทันหันจากการได้รับพิษ อังกาบ นักพิษวิทยาสาวจากสถาบันนิติเวชศาสตร์ จึงต้องเข้ามาตรวจสอบต้นตอของพิษเพื่อช่วยตำรวจสืบหาตัวฆาตกร

ภูภักดิ์ เป็นนักจิตวิทยาที่เคยบำบัดจิตใจอันย่ำแย่ของอังกาบจนหายดี ปัจจุบันเขาเป็นคนรักของหล่อน แต่แล้วต้นรักที่หยั่งรากลึกในหัวใจสองดวงก็มีอันต้องสั่นคลอน เมื่อพฤกษ์ ชายหนุ่มปริศนาก้าวเข้ามาเป็นส่วนเกินโดยไม่มีใครเชื้อเชิญ

คดีฆาตกรรมนำพาหนุ่มสาวทั้งสามหวนคืนสู่ปมขัดแย้งในอดีตและความลับที่รอการเปิดเผย นับวันชีวิตของพวกเขายิ่งเกี่ยวพันแน่นหนาขึ้น ความรักกับความจริงกลายเป็นสิ่งที่ไม่อาจไปด้วยกันได้ สุดท้ายแล้วอังกาบจะทำเช่นไร เมื่อพบว่าชายหนุ่มที่หล่อนไว้ใจ แท้จริงคือคนแปลกหน้าที่หล่อนไม่เคยรู้จักตัวตน

Genres: Mystery

488 pages, Paperback

Published November 1, 2016

About the author

Associated Names:
* ศตรัศมิ์
* เจนศิลป์
* อภิชยา
* Aphich (อภิช)

Reviews

[Lily 百合花 · Rating 4 out of 5]

ชื่อเรื่อง – บัลลังก์พฤกษา
ผู้แต่ง – ศตรัศมิ์


ตัวละคร
ดอกเตอร์อังกาบ (อัง) อายุ 31 ปี
ภูภักดิ์ ธีระธรรม (ภู)
พฤกษ์ ธีระธรรม


รีวิวหลังอ่าน

เรื่องนี้เป็นนิยายแนวสืบสวนค่ะ โดยเริ่มเรื่องว่ามีคดีฆาตกรรมสามผู้มีอำนาจโดยโดนพิษที่ทำจากพืช คดีดูมีเงื่อนงำมากมาย ชวนให้ลุ้นและตื่นเต้นมากมาย และรายละเอียดเกี่ยวข้อมูลก็มีให้อ่านแล้วคล้อยตามเป็นอย่างดีค่ะ

เราว่าเปิดเรื่องมาได้น่าติดตาม และทำให้สงสัยว่าเพราะเหตุใดชายทั้งสามถึงได้ถูกฆาตกรรม แต่พอมาช่วงกลางเรื่อง เราว่าเรื่องราวกลับค่อยๆ เป็นไป มีการเล่าย้อนระหว่างอดีตกับปัจจุบัน จนเราก็จะงงๆ ว่าเอ๊ะ ตอนนี้ฉันอ่านช่วงเวลาไหนของตัวละครกันแน่

และความสัมพันธ์ของตัวละครก็อีรุงตุงนังดี (จุดนี้ชอบความอีรุงตุงนัง 555+) แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรที่ทำให้เราไม่ค่อยอินกับตัวละครใดๆ เลย แล้วแอบรู้สึกอึดอัดแทนภูภักดิ์ ที่เก็บความลับอะไรไว้มากมาย รู้แต่ไม่สามารถเอ่ยปากบอกออกไปได้

เอาจริงๆ จะลุ้นมากกว่านี้ หากไม่ได้มีการบอกให้คนอ่านอย่างเรารู้ว่าแท้จริงนางเอกเป็นลูกใคร และเล่าเรื่องในอดีตตอนจะเฉลยเรื่องไรงี้ แต่ก็คิดว่าที่เล่าช่วงกลางเรื่อง เพื่อให้คนอ่านคล้อยตามแหละมั้งว่าคนนี้แหละทำ ซึ่งมันก็ทำให้เนือยๆ ไปแหละค่ะ ความลุ้นและจุดพีคของเรื่อง ก็เลยไม่ค่อยมากเท่าที่ควร ทั้งๆ ที่เราชอบอ่านแนวสืบสวนนะคะ

กลับมาสนุกอีกครั้ง เมื่อถึง 50 หน้าสุดท้ายของเล่ม คือทุกอย่างมาเฉลยช่วงท้ายๆ หมดเลย หลังจากปล่อยให้อึมครึมกันมาตั้งนาน แล้วพอจะจบก็จบลงอย่างรวดเร็ว และดูช่างง่ายดายเหลือเกิน เหมือนเวลา 9 ปีที่ผ่านมาในเรื่อง แค่กะพริบตาก็หายไป

ส่วนในเรื่องความรักนั้น อาจจะมีให้เห็นน้อยนิด เพราะส่วนใหญ่ก็เน้นไปกับเรื่องราวของคดีที่เกิดขึ้น ใครที่นิยมสุขนิยม ก็อาจจะไม่ใช่แนวของคุณ

รวมๆ แล้วเราชอบตอนต้นเรื่องกับช่วงเกือบจบของเรื่องค่ะ ส่วนกลางเรื่องเนือยไปหน่อย และตอนจบของเรื่อง ก็แอบรู้สึกว่ารวบรัดไปหน่อย ทั้งๆ ที่เกือบตลอดเรื่องมาเล่าอย่างละเอียดมากมาย แต่ถึงยังไงเมื่อได้อ่านแล้ว ก็รู้สึกว่าผู้เขียนทำการบ้านมาดีมากๆ และเราก็หวังว่าคนเขียนจะมีนิยายแนวสืบสวนแบบนี้ให้ได้อ่านกันอีกนะคะ ชอบมากพอควรเลยค่ะ ^^


[สปอยล์]

เกิดคดีฆาตกรรมสามผู้มีอำนาจทางการเมือง โดยโดนยาพิษจากพืช คนที่ตรวจพิษคือดอกเตอร์อังกาบ สังกัดสถาบันนิติเวชวิทยา แล้วพบว่าน่าจะมาจากว่านบัลลังก์พฤกษา ตำรวจที่ตามสืบคดีนี้อย่างจริงจังคือสารวัตรรณกร

อังกาบป่วยทางจิตจนต้องหาจิตแพทย์ เพราะแม่เธอป่วยทางจิตหนักมาก เนื่องจากพ่อแม่แยกกันอยู่ แล้วแม่เธออยู่กับพ่อ ส่วนพี่ชายของแม่ก็คือลุงโกศลอยู่กับแม่ พ่อของแม่เธอก็คือตาของอังกาบนั้น มีภรรยาใหม่ และแม่เธอโดนทำร้ายบ่อยๆ แต่ไม่มีใครเชื่อ กว่าตาจะรู้ตัว ก็ทำให้แม่ป่วยแล้ว ตาเธอนั้นเคยให้ทุนการศึกษาทักษา พ่อของเธอไว้ และแม่เธอก็รักพ่อเธอมาก แต่พอแต่งงานกันก็คิดว่าทักษาต้องการแค่ตอบแทนบุญคุณตา ก็เลยเกลียดแล้วก็หย่ากันไป แม่ไม่พอใจที่ลูกสาวเรียนวิทยาศาสตร์เหมือนพ่อ เลยเอากรรไกรแทงหลัง ตอนเด็กก็เคยเอาหัวจับกดน้ำลงไป ทำให้อังกาบฝันร้ายทุกคืน

จิตแพทย์ที่อังกาบได้เจอคือภูภักดิ์ รักษากันไปมา ภูภักดิ์รู้ว่าตกหลุมรักเธอแล้ว เลยขอไม่เป็นเจ้าของไข้ ให้แพทย์คนอื่นดูแลแทนจนเธอหาย แล้วก็คบกับเธอ ก่อนที่จะย้ายมาเช่าบ้านของลุงเธออยู่ข้างบ้านกันไป โดยเธอเองอาศัยอยู่กับลุง ที่รู้สึกผิดว่าถ้าตอนนั้นแยกคอยสังเกตแม่เธอดีๆ แม่เธอก็คงจะไม่กลายเป็นแบบนี้

พิพัฒน์กับทักษาเป็นเพื่อนรักกัน ทักษาเป็นคนจนมาก่อน ทั้งคู่เชี่ยวชาญด้านพืชและวิทยาศาสตร์ เป็นคู่หูวิจัยงานต่างๆ ต่อมาสามผู้มีอำนาจทางการเมืองที่โดนฆ่าตายนี่แหละ ก็จ้างให้ทำโครงการลับ เพาะว่านบัลลังก์พฤกษาเพื่อเอาไปทำประโยชน์ส่วนตัว คนที่จะทำเพื่อชาติจริงๆ ก็มีแค่พิพัฒน์ ส่วนทักษาเหมือนจะเข้ากับฝ่ายสามคนนั้น ทักษารักกับกีรติ แต่พ่อแม่กีรติไม่เห็นชอบด้วย ต่อมาได้ทุนไปเรียนต่อ ก็เลยเลิกกับกีรติไป กีรติท้องพฤกษ์เลยแต่งงานกับพิพัฒน์ แล้วพอมีพฤกษ์แล้ว ไม่นานก็มีภูภักดิ์

ทักษากลับมาเจอกับพิพัฒน์อีกครั้งในที่ทำงาน เลยกลายเป็นคู่หูทำงานกันไป รวมถึงโครงการทดลองลับนี้ด้วย แต่กีรติไม่อยากจะเจอทักษาแล้ว ส่วนภูภักดิ์ได้ยินแม่กับลุงคุยกัน เลยรู้ว่าพฤกษ์คือลูกของทักษา และเป็นพี่ชายของอังกาบนั่นเอง ภูภักดิ์รู้เรื่องที่เกี่ยวกับอังกาบหลังจากที่คบกันแล้ว แต่พอรู้ก็บอกอะไรไม่ได้ เพราะฝ่ายหนึ่งก็ครอบครัว อีกฝ่ายก็คนรัก ซึ่งกลายเป็นลูกของคนที่พิพัฒน์กับพฤกษ์คิดว่าเป็นศัตรู

พิพัฒน์โดนไฟคอกตอนช่วงปีใหม่ไปพร้อมกับห้องทดลอง โดนตู้ล้มทับ และมั่นใจว่าทักษาเป็นคนทำ เลยกลายเป็นคนโมโหร้าย และทำให้ครอบครัวอยู่กันคนละทิศคนละทาง กีรติย้ายไปอยู่อยุธยา ส่วนพฤกษ์อยู่กับภูภักดิ์ ก่อนที่ภูภักดิ์จะย้ายไปอยู่ข้างบ้านของอังกาบ ภูภักดิ์พยายามห้ามพฤกษ์กับพ่อ ไม่ให้ล้างแค้น แต่ก็ไม่มีใครฟังเขาเลย

นที ลูกน้องของรณกร ตามฆ่าคนสนิทของคนที่ถูกฆ่าตาย แล้วก็จะตามฆ่าสีน้ำ เพราะสีน้ำสีน้ำที่เคยเป็นนักศึกษาฝึกงานสถาบันที่มีโครงการลับนั่นแหละ แล้วก็เจอรายละเอียดโครงการที่ลิ้นชักของทักษา (ตอนหลังเฉลยว่าทักษาจงใจใส่ให้เห็น จะได้มีการเปิดเผยความจริงสักที) เลยส่งมอบให้รณกร สีน้ำกับรณกรโดนตามทำร้าย สีน้ำย้ายไปอยู่บ้านปู่ที่อยุธยา และสนิทกับน้าข้างบ้าน ที่แท้จริงคือกีรติ (เราเดาได้ 55+) ส่วนรณกรโดนนทีขับรถชนแต่ไม่ถึงตาย เพราะนทีก็รู้สึกผิดเหมือนกัน

รณกรรู้ว่านทีทำเรื่องทั้งหมด เพราะมีการติดต่อคุยกับนงนุช น้องสาวของนทีที่ป่วยเป็นมะเร็งด้วย แล้วก็จ้างนักสืบอีก แต่ก็ทำเป็นเฉยไว้ก่อน ทุกเรื่องที่นทีทำนั้น พฤกษ์เข้าใจว่าพิพัฒน์ทำ แต่แท้จริงแล้วพิพัฒน์ไม่รู้เรื่องเลย

พฤกษ์เข้ามาทำงานที่เดียวกับอังกาบ อังกาบเจอทีไรก็จะรู้สึกกลัว ต่อมาพฤกษ์เล่าเรื่องตัวเอง (จริงๆ คือแอบเอาบันทึกคนไข้จากภูภักดิ์ของอังกาบมาอ่าน) แล้วอังกาบเห็นใจ เลยทำให้ยอมคุยด้วยมากขึ้น ไหนจะไปชมวิวสวยๆ ด้วยกันตอนไปสวนผึ้ง แล้วก็เจอพฤกษ์แกล้งให้เดินไปตรงสะพานไม้ที่พัง จนอังกาบตกน้ำไป อังกาบกลัวมาก และตอนหลังที่พิพัฒน์ออกมาแถลงข่าว โดยบอกว่าทักษาเป็นคนทำเรื่องทั้งหมด แล้วอังกาบคือลูกของทักษา อังกาบก็คุยกับพฤกษ์ว่าถ้ามายุ่งกับฉันอีก จะเอาคืนแน่ แล้วก็โกรธที่ภูภักดิ์ไม่เคยบอกว่าเขาเป็นใคร เลยเลิกกันไป

จริงๆ แล้วลุงยามที่สนิทกับอังกาบ คือคนที่อยู่กับทักษามาตลอด 9 ปี ทักษาใช้ชีวิตแบบยากลำบาก เพราะต้องคอยหลบ���่อน รวมถึงเป็นมะเร็งหลอดลมด้วย ลุงยามที่ชื่อวัยบอกว่าจริงๆ แล้วทักษาช่วยพิพัฒน์ไว้ และคนที่เผาห้องทดลองจริงๆ คือกีรติ ภูภักดิ์รู้เรื่องที่พี่ชายตัวเองเป็นลูกของลุงทักษา และรู้ว่าลุงทักษาเป็นแพะของแม่มาตลอด ก็ได้แต่ให้ความช่วยเหลือ แต่ไม่เคยได้บอกใครออกไป

กีรติให้นทีจับตัวทักษาไว้ หลังจากตามรอยจนเจอ แต่ไม่ให้ทำอะไรร้ายแรง เพราะเธอรักเขานั่นเอง กีรติจับสีน้ำมัดไว้ แล้วพอได้เจอกัน ทักษาก็พยายามขอให้กีรติยอมรับความจริงสักที ความจริงที่ทักษากลายเป็นแพะให้กับเธอมาตลอด 9 ปี และเหตุผลที่กีรติเผาห้องนั้นคือ ไม่อยากให้ทักษากับพิพัฒน์ตัวติดกัน วันที่ไปเผาก็ไม่รู้ว่าพิพัฒน์โดนคนที่ขนของจากห้องทดลองไป (น่าจะเป็นคนของสามผู้มีอำนาจนั่น) ทำร้ายและทำให้ตู้ล้มทับ พอกีรติเผาโดยรีบหนีออกมา แล้วเจอกับทักษาอีก ทำเอาลืมแจ้งรถดับเพลิง ส่วนทักษาพยายามช่วยเพื่อนไว้ แต่ก็ถูกมองว่าเป็นคนทำไปซะงั้น

สุดท้ายกีรติก็ยอมรับผิด พิพัฒน์รู้ความจริงจากภูภักดิ์ ก็ได้แต่ตกใจ ส่วนพฤกษ์มัวแต่ทำงาน มารู้ในวันถัดไปจากข่าว (ทำไมทีงี้ จบไวจัง) พฤกษ์สารภาพผิดกับรณกร และยินดีรับโทษ หมดอนาคตกันไป ทั้งๆ ที่พิพัฒน์พยายามปกป้องแล้ว กีรติโดนข้อหาจ้างวานฆ่าคนและวางเพลิง ทักษาโดนข้อหาขายโครงการลับ แต่เพราะป่วยใกล้เสียชีวิต เลยได้แต่รักษาตัว แล้วใช้เวลาช่วงสุดท้ายในชีวิตกับอังกาบ พิพัฒน์ยอมรับผิดทุกอย่าง ได้รับการประกันตัว แล้วก็รักษาตัวต่อไป พฤกษ์ก็ต้องติดคุกทั้งๆ ที่ไม่รู้ว่าทักษาคือพ่อแท้ๆ แต่ก่อนจะเข้าคุก ก็ได้ไปขอโทษทักษาแล้ว อังกาบรู้แหละว่าพฤกษ์เป็นพี่ชาย แต่ก็ไม่มีใครบอกอะไรออกไป

ผ่านไป 1 ปี ทักษาเสียชีวิตจากมะเร็งหลอดลม ที่เป็นเพราะช่วยพิพัฒน์ไว้จากกองไฟนี่แหละ อังกาบพยายามตามง้อภูภักดิ์ แต่เขาก็หายหน้าไป แต่แล้วก็โผล่มาที่บ้านเธอ แล้วก็กลับมาคืนดีกัน ที่เขาหายไปนาน เพราะกลัวจะโดนไล่ออกจากชีวิตอีกครั้งนั่นเอง ก็จบแบบรวดเร็ว ภูภักดิ์มักจะไปเยี่ยมพ่อแม่และพฤกษ์เสมอด้วย

Start 17.44 น. Sun 18 Feb 2018
End 15.33 น. Fri 23 Feb 2018
Review Date 16.40 น. Fri 23 Feb 2018

[Polyj · Rating 5 out of 5]

ชอบมาก ดีมากกกกก เอาไปร้อยดาวเลยค่ะ

[Patrawan Dear]

บัลลังก์พฤกษา/ศตรัศมิ์

เรื่องนี้สนุกสมคำร่ำลือค่ะ แค่เปิดเรื่องก็แทบวางไม่ลง ด้วยปมฆาตกรรมหมู่ 3 ศพ ที่นางเอกในฐานะนักพิษวิทยาต้องเข้ามาร่วมไขคดี และในขณะเดียวกันนักเขียนก็เดินเรื่องเกี่ยวกับปมในใจของนางเอกควบคู่ไปด้วย ซ้ำยังแถมปมความลับของพระเอกเข้ามาอีก ทำให้เรื่องน่าติดตามแบบสนุกคูณสามกันเลยทีเดียว

ในเรื่องนี้ นักเขียนใช้วิธีเล่าเรื่องแบบตัดสลับระหว่างอดีตกับปัจจุบัน ค่อยๆเผยเรื่องราวให้คนอ่านรู้ และเชื่อมโยงเหตุการณ์ต่างๆเข้าด้วยกัน ซึ่งทั้งหมดก็มาต่อกันกลายเป็นภาพใหญ่ของเรื่องพอดี เเนบเนียบพอสมควร ชอบมากเลยจริงๆ

ตัวละครต่างๆมีบทบาทในระดับที่พอเหมาะ มีที่มาที่ไปของการกระทำให้เห็นอยู่ ในระหว่างที่ความลับของคดีกำลังจะคลี่คลาย ความรักของพระนางก็กลับเห็นแววว่าจะต้องหลุดลอยไป เราอยากให้มีฉากหวานๆหรือฉากแสดงความผูกพันของพระนางเพิ่มขึ้นอีกสักนิด เน้นเรื่องรักขึ้นอีกสักหน่อย เราจึงลุ้นความรักมากกว่าความลับเสียอีกค่ะ เนื่องจากเดาตัวคนร้ายเอาไว้ตั้งแต่แรกแล้ว พอเฉลยเลยไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่ เพียงแต่คิดว่าแรงจูงใจไม่น่าจะมากพอ แต่ก็ยอมรับว่าเราเอามาตรฐานของตัวเราไปตัดสินคนอื่นไม่ได้

เรื่องนี้สนุกมากจริงๆนะคะ ใครที่ชอบแนวสืบสวน ไม่เน้นรักหวานๆ ขออนุญาตแนะนำเลยค่ะ :)

[Or_O · Rating 4 out of 5]

ป็นแนวสืบสวนค่ะ เกี่ยวกับปมการหักหลังในอดีตซึ่งก่อให้เกิดหนี้แค้นตามมา

ผู้เขียนใส่จุดพลิกเล็กๆ เข้ามาตลอดทั้งเรื่องทำให้เดาทางได้ยาก

เด่นเรื่องพล็อต ส่วนความรักนี่ไม่เน้น

บทจะเฉลี่ยไปในแต่ละตัวละคร ทำให้เห็นมุมมองหลากหลาย ข้อเสียคือเราจะรู้สึกผูกพันกับตัวละครน้อย

ด้วยพล็อตที่ดีอยู่แล้ว โอคิดว่าถ้าเสริมเรื่องแง่มุมความรักความผูกพัน หรือฉากอารมณ์เด่นๆ จะสามารถดึงความรู้สึกร่วมของผู้อ่านออกมา ทำให้เรื่องเข้าไปตรึงอยู่ในใจได้แน่นแฟ้นขึ้น

อันนี้โอคิดเองว่าอาจจะมาจากการที่ผู้เขียนไม่ถนัดเขียนบทรัก หรือฉากที่แสดงความรักด้วย เดาจากบทสุดท้ายที่ดูฝืนๆ ไปหน่อย

โดยรวมเรื่องดี มีจุดล่อจุดลวงหลอกทำให้เรื่องไม่เดาง่ายเกินไป สำนวนภาษาดี กระชับ มีประโยคเด็ดประโยคชวนเก็บพอสมควร


เรื่องดีนะ แต่เป็นลักษณะอ่านจบแล้วจบกัน โอว่ามันยังขาดอะไรไปอยู่ โอขอเรียกว่าสิ่งตกค้างละกัน อย่างบางเรื่อง พระเอกนิสัยน่ารักมาก จนเราไม่สนอะไรอื่นเลย บางเรื่องดราม่าโหดมาก จนเราแช่งชักว่าจะไม่หยิบมาอ่านซ้ำ บางเรื่องก็เป็นความบ้อบอ ที่ขอหยิบมาอ่านทุกครั้งเวลาทุกข์ใจ และบางครั้งปริศนาที่ไม่มีคำตอบแน่ชัด ก็ทำให้เกิดข้อวิเคราะห์ถกเถียงตามมา ประมาณนี้

4 ดาว

ระบายบันทึก

***เปิดเผยเนื้อหาสำคัญ***

.
.
.
.

โอชอบบทที่นายสำราญตาย อ่านแล้วแบบ เฮ้ย ชอบ ชอบ ชอบ (นี่จดมาว่าชอบเลยเอามาเขียน ไม่งั้นลืมแล้ว ความจำโอสั้นมาก)

นายสำราญมองแม่หมาจรที่กำลังขโมยอาหารให้ลูก นายสำราญหยิบหินเขวี้ยงใส่หมา นายสำราญข้ามถนน รถชนนายสำราญ หมาจรมองกลับมาที่นายสำราญ

มันไม่ใช่แค่บทนายสำราญโดนรถชนตายแล้วจบ แต่การตายของนายสำราญมีเรื่องราวอยู่ในนั้น

บทลักษณะนี้โอว่าดึงอารมณ์ได้ดีเลย อย่างอารมณ์ที่โอรู้สึกจะเป็น โหด สะใจ เศร้าใจ สะท้อนใจ


.
.
.

สิ่งที่เป็นภัยต่อความมั่นคงของชีวิตมากที่สุดก็คือความคิดของตัวเราเอง ความคิดแง่บวกเหมือนฟองสบู่ที่แตกง่าย ส่วนความคิดแง่ร้ายเหมือนเชื้อโรคที่อยู่ในแผล ลุกลามไว ยากต่อการยับยั้ง...ยิ่งบังคับตัวเองให้หยุดคิด ยิ่งติดกับดักแห่งความทุกข์

หน้า 203 บทที่ 19

.
.
.

เขาไม่เคยเชื่อมาก่อนว่า ความคิดเห็นของคนที่ไม่เคยรู้จักกันจะส่งอิทธิพลต่ออีกฝ่ายได้ แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่ามันเกิดขึ้นได้ ยิ่งสังคมออนไลน์แข็งแกร่งและกินพื้นที่ในชีวิตมนุษย์มากขึ้นเท่าไร จิตใจของผู้คนก็ยิ่งอ่อนไหวไปกับมันมากขึ้นเท่านั้น

พิพัฒน์รู้สึกดียามได้เห็นใครสักคนแสดงความเห็นตรงใจเขา ขณะเดียวกันเขาก็หัวเสียอย่างที่สุดเมื่อได้อ่านความคิดเห็น��ี่ต่างไปคนละขั้ว ไม่น่าเชื่อว่าในยามจิตใจอ่อนแอ ความคิดเห็นของคนแปลกหน้าที่ไม่เคยได้ยินแม้แต่เสียงจะมีอิทธิพลต่อเขามากขนาดนี้

หลายครั้งพิพัฒน์ตระหนักว่าสื่อเหล่านี้ไม่ใช่เครื่องมือของมนุษย์ ตรงกันข้าม...มนุษย์ต่างหากที่ตกเป็นเครื่องมือของสื่อ ถึงกระนั้นเขาก็ยังยินดีถูกใช้ ยินยอมเป็นทาส ขอเพียงได้รู้ว่าคนอื่นคิดเห็นต่อเรื่องนี้เช่นไร แค่มีสักคนที่คิดเหมือนกันก็ทำให้หัวใจพองฟู แม้ว่าใครคนนั้นจะเป็นคนแปลกหน้าและอยู่ในโลกเสมือนก็ตาม

หน้า 373-374 บทที่ 34

.
.
.

[Ning · Rating 4 out of 5]

เปิดเรื่อง ดำเนินเรื่องน่าติดตามมาก
น่าค้นหา สร้างความอยากรู้ได้ดี

แต่หักเรื่องความสัมพันธ์ของตัวละคร
เรื่องทั้งหมดเกิดจากความรัก รักมากผิดหวังมาก
รักมากถึงปกป้อง รักมากถึงปกปิด

แต่อ่านแล้วไม่เห็นถึงความรักระหว่างกันและกัน
เห็นแต่ความรักตัวเอง แต่ถ้ารักตัวเอง เรื่องไม่น่าดำเนินมาทางนี้

แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอ่านได้สนุกอยู่ แต่น่าจะหวาน + เน้น พระนางมากกว่านี้ คู่รอง ก็น่าจะเยอะกว่านี้
แต่ในส่วนคดี คือดี แม้ตอนเฉลยไม่รู้สึกปังเท่าไหร่
แต่ดีอ่ะ..

[Anya · Rating 4 out of 5]

อังกาบ ดร.ด้านพิษวิทยาจากสถาบันนิติเวชศาสตร์ เธอเคยเข้ารับการบำบัดจิตใจเพราะถูกแม่ที่มีอาการป่วยทางจิตทำร้าย โดยมีภูภักดิ์ เป็นคุณหมอเจ้าของไข้และช่วยบำบัดจิตใจของเธอจนมีอาการดีขึ้น และกลายมาเป็นคนรักที่คอยอยู่ดูแลข้างๆเธออยู่ตลอด ไม่มีใครรู้ความลับว่าอังกาบเคยป่วยจนต้องรักษาทางด้านจิตใจ ภูภักดิ๋เป็นคนเดียวที่รู้ความลับทุกอย่างของเธอ ต่างจากเธอเองที่ไม่เคยรู้ตัวตนที่แท้จริงของเขาเลย ด้วยเหตุผลที่ว่า "ถ้าคุณรู้ความลับผม คุณอาจเกลียดผมไปเลยก็ได้"

เกิดเหตุคดีฆาตกรรมอดีตผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการการแพทย์เสียชีวิตกะทันหันจากการได้รับพิษอย่างรุนแรง อังกาบเข้ามามีส่วนร่วมตรวจสอบเพื่อสืบหาตัวคนร้าย ยิ่งสืบสาวราวเรื่องทำให้อังกาบได้ค้นพบความจริงหลายๆอย่าง รวมทั้งความจริงที่เธอไม่เคยรู้จักภูภักดิ์ตัวจริงเลย ความเคลือบแคลงสงสัยทำให้เกิดปัญหาในความสัมพันธ์ เพราะเขาคือคนที่กุมความลับของทุกคนไว้ทั้งหมด

เรื่องนี้มีตัวละครหลายตัวมาก ทำให้งงเหมือนกันเวลาอ่าน และมีการตัดฉากสลับกันไปมาระหว่างอดีตกับปัจจุบัน ต้องตั้งสติอ่านนิดนึง เผลอเป็นงง ทุกคนมีเหตุผลในการกระทำทั้งดีและเลว โดยอ้างว่ามีความรักเป็นตัวผลักดัน แต่บางครั้งอ่านๆไปก็ดูรักตัวเอง ห่วงตัวเอง มีบางคนที่ต้องตกเป็นเหยื่อของความลับจากชีวิตต้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง สำหรับคนร้ายตัวจริง อันนี้ก็เดาลำบากเหมือนกัน แต่ไม่คิดว่าเพราะเหตุแห่งความกลัวเล็กๆ จะนำมาสู่ผลลัพธ์ที่ทำลายชีวิตคนอื่นได้มากมาย