Ημίφως

by Evridiki Amanatidou, Ευρυδίκη Αμανατίδου

Ένα απομονωμένο ψαροχώρι. Ένας ερημίτης με σημαδεμένο πρόσωπο. Ένας πύργος και η τυφλή του πυργοδέσποινα. Κι έτσι στήνεται το σκηνικό όπου κινούνται η αντρική και η γυναικεία φιγούρα προσπαθώντας να παραμερίσουν το ημίφως που τυλίγεται γύρω τους.

Το μυαλό του ανθρώπου πλάθει τα δικά του όνειρα. Κάποια γίνονται αληθινά. Κάποια πάλι όχι, γιατί απλά δεν υπήρξαν ποτέ όνειρα.

62 pages, ebook

Published November 1, 2016

About the author

Η Ευρυδίκη Αμανατίδου ζει στην Αθήνα, ακόμη κι όταν βρίσκεται στον κόσμο της μαζί με τον άλλο της εαυτό, την Ερίλια. Παρά το ότι σπούδασε νομικά, της αρέσει να παίζει με τις λέξεις, τα χαρτιά και τα μολύβια.
Έργα της που έχουν εκδοθεί: «ένα καπέλο για τον καθηγητή», Δελφίνι 1993 «στη Μεσόγειο κολυμπούν παράξενοι θεοί», Βασιλείου 2006 «Σιωπηλή πέτρα», Μίνωας 2007 «Η ακριβή ανάσα του νερού», Μίνωας 2009 «Ο φύλακας στο φάρο», Μίνωας 2011 «Η Πολιτεία που δεν είχε Χριστούγεννα», Σαΐτα 2012, "Ο ήλιος που έχασε το δρόμο του", Σαΐτα 2012, "Το αεράκι και η καμινάδα", Σαΐτα 2012, "Το συναχωμένο ηφαίστειο", Σαΐτα 2013, "Μαζί", (συλλογή διηγημάτων μαζί με τον Γιάννη Λαμπράκη), Σαΐτα 2013, "Όσα ποτέ δεν είπαμε" (μυθιστόρημα με τους Δημήτρη Νίκου, Τάσο Αγγελίδη-Γκέντζο, Χρύσα Λουλοπούλου και το ψευδώνυμο Νία Μαγγέλου, Ωκεανός 2013, "Έρωτας στον καθρέφτη", Μίνωας 2014, "Ένα καπέλο για τον καθηγητή", Σαΐτα 2014, "Ο Δράκος και οι Σκορδοφάγοι Ιππότες", Σαΐτα 2015, "Ημίφως", Σαΐτα 2016, "Αραμπέλα, τα όρια της πίστης", Σαΐτα 2016, "Οι νότες που ξέφευγαν", Σαΐτα 2018

Reviews

[Maria · Rating 5 out of 5]

Τι υπέροχο λογοτεχνικό διαμάντι! Όμορφη, ενδιαφέρουσα ιστορία, εξαιρετικά ψυχογραφήματα και ήρωες που σε κερδίζουν και τους λατρεύεις. Όμως η πένα, αυτή η πένα! Αριστουργηματική μέσα στον λυρισμό και τη βαθιά εσωτερικότητα της. Ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί όσο λίγα!

[Kostas Bal · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετικό! Αν και δεν είναι του γούστου μου τέτοιου είδους μυθιστορήματα το τέλος του με άφησε με ένα ωραίο αίσθημα.

[Emily · Rating 1 out of 5]

Κατάλαβα τι με περιμένει από την πρώτη σελίδα ....

- Ερχόταν καταιγίδα, η εξιλέωση της φύσης και των ψυχών ...
- Τα δάκρυα του ουρανού δεν στάθηκαν ικανά να αποφορτίσουν τη λύσσα που ροκάνιζε το είναι του αργά και μεθοδικά. Δεν άκουγε πια την αδιέξοδη κραυγή της φύσης, άκουγε μόνο τους μανιασμένους χτύπους της καρδιάς του και την πάλη που έκανε το αίμα του για να παραμερίσει το πέπλο του μίσους που είχε κατακαθίσει στο διάβα του ...
- Το σώμα του έβγαζε ρίζες που σέρνονταν σαν μισοζαλισμένα φίδια πάνω στη γη ...
- Η καρδιά του δεν χτυπούσε καθόλου. Κι όμως ήταν ζωντανός ...
- Οι ήχοι γινόντουσαν αποκρουστικοί, το σώμα του κλυδωνιζόταν καθώς οι ρίζες τον διεκδικούσαν η καθεμιά σαν τρόπαιο της ...
- Οι ρίζες αποκόπηκαν από το σώμα του και χάθηκαν σφυρίζοντας ύπουλα μέσα στα δέντρα, πήραν μαζί τους τον πόνο και τους βάρβαρους ήχους κι άφησαν δώρο στους ώμους του ένα ζευγάρι φτερά για να πετάξει κοντά της.