ล่องไพร ตอน จามเทวี

ล่องไพร #4

by น้อย อินทนนท์

บทประพันธ์ของครูมาลัย ชูพินิจ แนวป่าดงพงไพร ชุด "ล่องไพร" ในนามปากกา "น้อย อินทนนท์" ที่สำนักพิมพ์ กระท่อม ป.ล. ได้นำมาประเดิมดีพิมพ์เป็นเรื่องแรกของสำนักพิมพ์นี้นั้น ครูมาลัย ชูพินิจ ได้เขียนขึ้นตั้งแต่ปี พ.ศ. ๒๔๙๘ เป็นนวนิยายป่าดงพงไพรชุดแรกของเมืองไทย เป็นความริเริ่มในวรรณกรรมประเภทนี้ โดยที่ครูมาลัยได้อาศัยประสบการณ์ส่วนตัวในการเข้าไปใช้ชีวิตในป่าเขาลำเนาไพรของท่าน ประกอบกับจินตนาการของนักประพันธ์ชั้นครู ท่านจึงได้สร้างสรรค์นวนิยายผจญภัยลี้ลับชุดใหญ่นี้ขึ้นได้อย่างมีคุณค่าเป็นสมบัติทางวรรณกรรมให้แก่เมืองไทยและเป็นต้นแบบฉบับให้แก่นวนิยายป่าดงพงไพรประเภทนี้ในระยะเวลาต่อ ๆ มา....

ข้าพเจ้าเป็นคนหนึ่ง ผู้มีศรัทธาต่อการใช้ชีวิตกลางแจ้ง โดยเหตุที่ว่า มันเป็นการศึกษา และอบรมในคนหนุ่มของเรา รู้จักค่าของชีวิต ที่มั่งคงแข็งแรงทั้งกายและใจ ชีวิตป่า ให้ความสำนึกถึงการเสียสละ ภารดรภาพและความเป็นไท อย่างชีวิตอื่นยากจะให้ได้

Paperback

First published January 1, 1955

About the author

น้อย อินทนนท์ เป็นนามปากกาของ มาลัย ชูพินิจ เป็นบุตรของ นายสอน และนางระเบียบชูพินิจ บิดาและมารดาประกอบอาชีพทางด้านการค้าไม้สักและไม้กระยาเลย เป็นนักเขียนและนักหนังสือพิมพ์คนสำคัญของไทย นิยมเรียกกันทั่วไปว่า ครูมาลัย ใช้นามปากกา "แม่อนงค์" "น้อย อินทนนท์" เป็นต้น

ในวัยเด็ก มาลัย ชูพินิจ เข้ารับการศึกษาชั้นต้นที่จังหวัดกำแพงเพชร จนจบชั้นประโยคประถมศึกษา เมื่ออายุประมาณ 10 ปี จึงเข้าไปศึกษาต่อในกรุงเทพฯ ที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ โรงเรียนบพิตรพิมุข โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ระดับสูงจนจบประโยคมัธยมศึกษา (ม.8) เมื่อ ปี พ.ศ. 2467 และใช้ชีวิตส่วนใหญ่ อยู่ในกรุงเทพฯ

มาลัย ชูพินิจ เริ่มประกอบอาชีพครั้งแรกโดยรับราชการครู ที่โรงเรียนวัดสระเกศ เมื่อ ปี พ.ศ. 2467 สองปีต่อมาก็ลาออกจาก อาชีพครูเนื่องจากพอใจกับงานหนังสือพิมพ์มากกว่า เริ่มต้นด้วยการล่องใต้ไปจังหวัดสงขลาทำหนังสือพิมพ์ไทยใต้ ในตำแหน่งบรรณาธิการช่วงระยะหนึ่งปี แล้วกลับกรุงเทพฯ เข้าทำงานหนังสือพิมพ์รายปักษ์ สุภาพบุรุษ ของกุหลาบ สายประดิษฐ์เป็น เวลา 2 ปี ไปอยู่หนังสือพิมพ์ไทยใหม่ อีก 1 ปี ออกจากไทยใหม่ ได้รวบรวมเพื่อนๆ ออกหนังสือพิมพ์ผู้นำ จนกระทั่งปี พ.ศ. 2475 กุหลาบ สายประดิษฐ์ ออกหนังสือพิมพ์ประชาชาติ และประชาชาติรายสัปดาห์ ตามลำดับก็ได้ร่วมงานด้วยเช่นกัน

ช่วงปี พ.ศ. 2479 มาลัย ชูพินิจ หยุดงานหนังสือพิมพ์ระยะหนึ่ง แล้วหันไปทำสวนมะพร้าวที่ภาคใต้ และไร่ถั่วเหลืองที่อ่าวพนังตัก จังหวัดชุมพร เป็นเวลา 1 ปีก็เลิก เดินทางกลับกรุงเทพฯ รวบรวมเพื่อนฝูงอีกครั้งเพื่อออกประชามิตรรายวัน จน พ.ศ. 2490 ทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาหนังสือพิมพ์พิมพ์ไทยและเขียนหนังสือให้กับสำน

Reviews

[Rajita P. · Rating 3 out of 5]

หญิงงาม มนตรา ความรัก ความแค้น...
5 ดาวสำหรับงานชั้นครู 2 ดาวสำหรับพลอตในตอนนี้ ขออภัยเราหงุดหงิดกับนางเอกและพระเอกของตอนจริง ๆ
ส่วนตาเกิ้นยังคงท๊อปฟอร์มเหมือนเดิม

[orangejasmine · Rating 2 out of 5]

อ่านจบแล้วพบว่า สงสารชาวบ้านชาวเมืองของทั้งสองฝั่ง ทำไมพวกพี่ไม่สู้กันเองจบๆ ไปแต่แรก มาให้เขาฆ่ากันทำไมในเมื่อสุดท้ายจะจบแบบนี้ แล้วอรัญญาณีนี่สรุปตายยังไงนะคะ แบบความผิดคือเท่าที่คนเล่าๆกันตามนั้นเลยเหรอ ลูกสาวดูแค้นมาก แต่บุญคุณความแค้นไม่ชัด้จนเลย คนนั้นเล่านิด คนนี้เล่าหน่อย

อีกกฃุ่มที่สงสารคือลูกหาบอะ ชีวิตเป็นผักปลามาก คนที่บอกจะรับผิดชอบก็คือไม่ได้ทำได้จริง แต่ใช้power dynamic มา manipulate ให้เขาเดินทางไปด้วยทั้งที่เขาไม่อยากแล้ว กลัวแล้ว ถ้าพี่มาดมั่นขนาดนั้นพี่ควงกันไปเลยค่ะ เพราะสุดท้ายคนที่จะโดนอะไรก่อนเพื่อนก็ลูกหาบตลอดเลย ท้อแท้มาก

[Mookkie Tos’ · Rating 4 out of 5]

ล่องไพร เล่ม 4 – จามเทวี

ศักดิ์ สุริยัน, ตาเกิ้น และร้อยเอกเรืองยุทธนา ออกเดินทางเข้าสู่ ดงพญาไฟ ป่าลึกอันน่าพรั่นพรึง ซึ่งชาวบ้านต่างเล่าขานถึง อภินิหารของพระนางจามเทวี ตำนานที่มีทั้งความศักดิ์สิทธิ์และความลี้ลับ ในระหว่างการเดินทาง พวกเขาได้พบกับ หมอเติมพันธ์ โดยบังเอิญ ผู้ที่อ้างว่าเคยพบนางจามเทวี และเคยเดินทางไปยัง “จามนคร” มาแล้ว

คำบอกเล่าของหมอเติมพันธ์สร้างความฉงนและความอยากรู้แก่คณะล่องไพรเป็นอย่างมาก จนศักดิ์และพรรคพวกตัดสินใจมุ่งหน้าเดินทางเพื่อพิสูจน์ความจริง ว่าจริงๆ แล้ว พระนางจามเทวีและนครลี้ลับนั้นมีอยู่จริงหรือเป็นเพียงตำนาน

[Aommie K. · Rating 4 out of 5]

จบห้วนไปนิดแต่ชอบความน่าตื่นตาตื่นใจระหว่างทาง

[Urachat Opaspunt · Rating 5 out of 5]

เป็นตอนที่ตื่นเต้นตามเยอะที่สุด ณ ตอนที่อ่านผ่านไปในปัจจุบันขณะนี้ ตอนจบรวบรัดและหักมุมกว่าที่คาด
ป.ล.ชอบตาเกิ้น