What do you think?
Rate this book
月迷疏桐 #1
เร้นใจใต้เงาจันทร์ เล่ม 1
ชาติก่อนเขาหลงปฏิพัทธ์ ยอมมอบกายใจให้ราชันจิ้งจอกเจ้าเล่ห์แสนกล สุดท้ายถูกหยามเกียรติจนร่างต้องสลาย บัดนี้เขาเป็นเพียงศิษย์ชั้นต่ำในห้องปรุงยา ไร้ซึ่งความหล่อเหลางามสง่าดังเก่าก่อน ทว่า เมื่อได้พานพบกันอีกครั้ง เขาผู้นั้นยังคงไม่รามือ ‘จี้ถง’รู้สึกเพียงหากสัมผัส ‘ไป๋จวินเซี่ยน’ อีกครั้ง ไม่ว่าเรื่องใดล้วนโศกศัลย์ทบทวี แต่จิ้งจอกที่ต้องผจญเคราะห์กรรมกลับเอาแต่ใจ เจาะจงให้เขาเป็นผู้ร่วมผจญเคราะห์เสน่หา ตกอยู่ในเงื้อมมือคนผู้นี้เพียงครั้งยังเอ่ยได้ว่าไร้เดียงสา หากมีครั้งที่สองถือว่าช่างโง่เขลา ชาตินี้จี้ถงขออยู่ให้ห่างจากจิ้งจอกตัวนี้!
- GenresYaoi
184 pages, Paperback
First published May 6, 2015
1 person is currently reading
39 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
December 17, 2016
ป๋านจวินเซี่ยนนี่รักอาเจินตอนที่สายไปแล้ว
แต่ก็เข้าใจนะว่าอารมณ์ไม่แน่ใจว่าจี้ถงทำไมเหมือนอาเจินมากขนาดนั้น แต่กลัวว่าจะลืมอาเจินไปหากรู้สึกว่าเริ่มรู้สึกดีกับจี้ถง ก็เลยเหมือนทั้งรุกทังถอยห่าง
ในมุมมองของนักอ่านก็จะหมั่นไส้ และสงสารเสวียนเจิน แต่ต้องรู้ว่าในมุมมองของป๋ายไม่รู้ว่าจี้ถงคือเสวียนเจินนะ
ถือว่าสนุกดี สำนวนแปลมีติดขัดเล็กๆบ้าง เหมือนอ่านประโยคบางประโยคแล้วงงๆ ต้องกลับไปอ่านใหม่บ้าง หลังๆก็ปล่อยเลยไม่อ่านซ้ำแล้ว ในเรื่องเทพก็จะรู้บ้างงงบ้าง ชื่อของเซียนหรือจิ้งจอกบางชื่อที่เกี่ยวข้องกันดันคล้ายกันมากด้วย อ่านแล้วมึน ใครพี่ใครน้อง ใครชุดขาวใครชุดดำนะ
แต่ก็เข้าใจนะว่าอารมณ์ไม่แน่ใจว่าจี้ถงทำไมเหมือนอาเจินมากขนาดนั้น แต่กลัวว่าจะลืมอาเจินไปหากรู้สึกว่าเริ่มรู้สึกดีกับจี้ถง ก็เลยเหมือนทั้งรุกทังถอยห่าง
ในมุมมองของนักอ่านก็จะหมั่นไส้ และสงสารเสวียนเจิน แต่ต้องรู้ว่าในมุมมองของป๋ายไม่รู้ว่าจี้ถงคือเสวียนเจินนะ
ถือว่าสนุกดี สำนวนแปลมีติดขัดเล็กๆบ้าง เหมือนอ่านประโยคบางประโยคแล้วงงๆ ต้องกลับไปอ่านใหม่บ้าง หลังๆก็ปล่อยเลยไม่อ่านซ้ำแล้ว ในเรื่องเทพก็จะรู้บ้างงงบ้าง ชื่อของเซียนหรือจิ้งจอกบางชื่อที่เกี่ยวข้องกันดันคล้ายกันมากด้วย อ่านแล้วมึน ใครพี่ใครน้อง ใครชุดขาวใครชุดดำนะ
This entire review has been hidden because of spoilers.
December 6, 2018
เปิดหน้าแรกก็หนักหน่วงเลย
จี้ถง ในชาติก่อนนั้นเป็นถึงเจ้าสำนักชิงซิวอู๋ซิน บำเพ็ญตบะถึงขั้นสูงแล้ว แต่กลับถูกราชันจิ้งจอกหลอกให้หลงรักแล้วสูบตบะพลังหยางบริสุทธิ์ของเขาไป สุดท้ายต้องละทิ้งร่างเดิม ยอมสลายร่าง แล้วมาเกิดใหม่เป็นจี้ถง แม้หน้าตาเปลี่ยนไป ร่างกายอ่อนด้อย ความสามารถก็ไม่เหมาะสมกับการฝึกบำเพ็ญตบะ แต่จี้ถงกลับมีความทรงจำของชาติก่อนอยู่ครบ และกลายมาเป็นศิษย์ขั้นเลวในสำนักชิงซิวอู๋ซินที่เดิมตนเป็นใหญ่
ยังเจ็บปวด เข็ดหลาบ ตามมาเป็นความฝันหลอกหลอน จี้ถงไม่ต้องการข้องแวะกับจิ้งจอกใด ๆ อีก แต่สุดท้ายก็ยังวนเวียนมาเจอ ราชันจิ้งจอกเจ้าเล่ห์คนนั้น
+++
พล็อตดราม่า เรื่องหนักหน่วง แต่อ่านจริง ๆ ก็ยังไม่ได้รู้สึกหนักหนาอะไรขนาดนั้น
ถ้าเปรียบพล็อต ข้อมูลตั้งต้น เป็นวัตถุดิบ นี่วัตถุดิบสำหรับอาหารชั้นดี แต่พอปรุงรสไม่ถึงขั้น ก็ออกมาไม่อร่อย
ทิศทางในเรื่องสามารถเลือกทำให้สนุกได้หลายทิศทางมาก ๆ แต่ผู้เขียนก็ไม่เลือก ผลก็ออกมาครึ่ง ๆ กลาง ๆ ดราม่าก็ไม่สุด จะเอ้อระเหยลอยเล่นลมก็ไม่ใช่
เรื่องอ่านยาก ผู้เขียนให้น้ำหนักกับการลงรายละเอียดข้อมูลบำเพ็ญตบะ วิธีฝึกตนต่าง ๆ มา แต่เป็นข้อมูลที่ไม่จำเป็น เอามาประยุกต์ให้เขากับเนื้อเรื่องได้ไม่ดีนัก ผลก็คือ อ่านไม่เข้าใจ บอกทำไม เกี่ยวกับเนื้อเรื่องตรงไหน จะเรียบเรียงข้อมูลในหัวอย่างไร พวกนี้คือคำถามที่เกิดขึ้นตามมา
อาจจะด้วยลักษณะเนื้อเรื่อง ผู้แปลเลยเรื่องระดับคำที่สูงกว่าระดับปรกติ ผลก็คือ เนื้อเรื่องอ่านยาก บวก ภาษาอ่านเข้าใจยาก เลยกลายเป็น ยิ่งอ่านยาก
แต่ไม่ต้องตกใจว่า ต้องถึงขนาดตีลังกาอ่านไหม บอกเลยไม่ต้องค่ะ อ่านไม่เข้าใจเราก็ไม่ต้องสนใจได้ เพราะนั่นเป็นแค่รายละเอียดปลีกย่อย เป็นส่วนประกอบเล็ก ๆ ในเนื้อเรื่อง ตัวเนื้อเรื่องหลักอ่านเข้าใจไม่ยาก หรือถ้าจะให้อธิบายอีกนิด เนื้อเรื่องเป็นแค่ความผิดพลาดและหลงผิดของจิ้งจอก และการความทุกข์ในอดีตชาติของจี้ถง
พูดถึงตัวละครหน่อย
จี้ถง นายเอก ไม่ต้องคาดหวังให้เขามาล้างแค้น เพราะเขาเป็นตัวละครประเภทปลงชีวิต ไม่ถือโทษโกรธเคืองใคร (แค่ยังไม่ปล่อยวาง และยังทำใจไม่ได้)
ถ้าเลือกตัวละครลักษณะนี้มา ก็คือปิดประตูรสชาติแห่งการล้างแค้น แต่ก็ยังสามารถทำให้เรื่องสนุกได้อยู่นะกับลักษณะตัวละครประเภทนี้ ตัวละครแนวปลงชีวิตก็ยังสามารถมองเรื่องธรรมดาให้เป็นเรื่องตลกมีสีสันได้ ถ้าทำเป็น
ไป๋จวินเซี่ยน ราชาจิ้งจอก ผู้งงกับชีวิตไม่แพ้ใคร ด้วยดั้งเดิมเป็นจิ้งจอก ความเป็นมนุษย์จึงยังไม่มากพอที่จะรักใครได้ แต่มีความเจ้าเล่ห์ตามเผ่าพันธุ์เดิมของตน และถือเผ่าพันธุ์เป็นเรื่องสำคัญที่สุด
หมอนี่เป็นทางเลือกประหลาดอีกทางของผู้เขียน จะเขียนให้ร้ายเขาก็ไม่ร้าย คือร้ายแบบงง ๆ จะเขียนให้ดี เขาก็ไม่ดี อ่านไปไม่รู้สึกด้วยซ้ำว่าหมอนี่รู้สึกผิดอะไร อาจเป็นตัวละครแบบสัตว์หน้าขนแท้ ๆ ไม่มีความรู้สึกผิดโดยสันดาน แต่รู้จักการประจบ หลอกให้ทำตามความต้องการตน
เรื่องความสัมพันธ์พระนายในเรื่อง โอมองไม่เห็นถึงการพัฒนาของตัวละครเท่าไรนัก เห็นแต่การวิ่งวนเป็นวงกลมของตัวละครสองตัว เหตุผลที่ให้มาของตัวละครก็ฟังไม่ค่อยขึ้น หรือไม่ ก็ไม่สามารถทำให้โอรู้สึกเชื่อได้มากพอ
ตัวละครประกอบนี่เข้าขั้นแย่เลย แต่ละตัวโผล่มาแบบงง ๆ และจากไปแบบงง ๆ แทนที่จะเสริมรสชาติ กลับดับรสดีไป
สรุปเลย ดราม่าไม่มากอย่างที่คิดหรอก โอว่าในชาติปัจจุบันติดจะค่อนข้างหวานด้วย เสียดายวัตถุดิบตั้งต้น คือมันน่าจะสนุกได้มากกว่านี้มาก ๆ เลยละ ถ้าเปลี่ยนทิศทางการดำเนินเรื่อง เปลี่ยนวิธีเล่าเรื่อง
ชอบเล่มแรกมากกว่าเล่มสอง อย่างน้อยเล่มแรกก็ยังมองเห็นการพยายามปูพื้นตัวละคร แต่เล่มสองนี่เข้าขั้นไม่เดินหน้าพัฒนา มีความไม่ลงตัวหลายอย่าง ทั้งจังหวะ ทิศทาง และส่วนประกอบ
2.5 ดาว
จี้ถง ในชาติก่อนนั้นเป็นถึงเจ้าสำนักชิงซิวอู๋ซิน บำเพ็ญตบะถึงขั้นสูงแล้ว แต่กลับถูกราชันจิ้งจอกหลอกให้หลงรักแล้วสูบตบะพลังหยางบริสุทธิ์ของเขาไป สุดท้ายต้องละทิ้งร่างเดิม ยอมสลายร่าง แล้วมาเกิดใหม่เป็นจี้ถง แม้หน้าตาเปลี่ยนไป ร่างกายอ่อนด้อย ความสามารถก็ไม่เหมาะสมกับการฝึกบำเพ็ญตบะ แต่จี้ถงกลับมีความทรงจำของชาติก่อนอยู่ครบ และกลายมาเป็นศิษย์ขั้นเลวในสำนักชิงซิวอู๋ซินที่เดิมตนเป็นใหญ่
ยังเจ็บปวด เข็ดหลาบ ตามมาเป็นความฝันหลอกหลอน จี้ถงไม่ต้องการข้องแวะกับจิ้งจอกใด ๆ อีก แต่สุดท้ายก็ยังวนเวียนมาเจอ ราชันจิ้งจอกเจ้าเล่ห์คนนั้น
+++
พล็อตดราม่า เรื่องหนักหน่วง แต่อ่านจริง ๆ ก็ยังไม่ได้รู้สึกหนักหนาอะไรขนาดนั้น
ถ้าเปรียบพล็อต ข้อมูลตั้งต้น เป็นวัตถุดิบ นี่วัตถุดิบสำหรับอาหารชั้นดี แต่พอปรุงรสไม่ถึงขั้น ก็ออกมาไม่อร่อย
ทิศทางในเรื่องสามารถเลือกทำให้สนุกได้หลายทิศทางมาก ๆ แต่ผู้เขียนก็ไม่เลือก ผลก็ออกมาครึ่ง ๆ กลาง ๆ ดราม่าก็ไม่สุด จะเอ้อระเหยลอยเล่นลมก็ไม่ใช่
เรื่องอ่านยาก ผู้เขียนให้น้ำหนักกับการลงรายละเอียดข้อมูลบำเพ็ญตบะ วิธีฝึกตนต่าง ๆ มา แต่เป็นข้อมูลที่ไม่จำเป็น เอามาประยุกต์ให้เขากับเนื้อเรื่องได้ไม่ดีนัก ผลก็คือ อ่านไม่เข้าใจ บอกทำไม เกี่ยวกับเนื้อเรื่องตรงไหน จะเรียบเรียงข้อมูลในหัวอย่างไร พวกนี้คือคำถามที่เกิดขึ้นตามมา
อาจจะด้วยลักษณะเนื้อเรื่อง ผู้แปลเลยเรื่องระดับคำที่สูงกว่าระดับปรกติ ผลก็คือ เนื้อเรื่องอ่านยาก บวก ภาษาอ่านเข้าใจยาก เลยกลายเป็น ยิ่งอ่านยาก
แต่ไม่ต้องตกใจว่า ต้องถึงขนาดตีลังกาอ่านไหม บอกเลยไม่ต้องค่ะ อ่านไม่เข้าใจเราก็ไม่ต้องสนใจได้ เพราะนั่นเป็นแค่รายละเอียดปลีกย่อย เป็นส่วนประกอบเล็ก ๆ ในเนื้อเรื่อง ตัวเนื้อเรื่องหลักอ่านเข้าใจไม่ยาก หรือถ้าจะให้อธิบายอีกนิด เนื้อเรื่องเป็นแค่ความผิดพลาดและหลงผิดของจิ้งจอก และการความทุกข์ในอดีตชาติของจี้ถง
พูดถึงตัวละครหน่อย
จี้ถง นายเอก ไม่ต้องคาดหวังให้เขามาล้างแค้น เพราะเขาเป็นตัวละครประเภทปลงชีวิต ไม่ถือโทษโกรธเคืองใคร (แค่ยังไม่ปล่อยวาง และยังทำใจไม่ได้)
ถ้าเลือกตัวละครลักษณะนี้มา ก็คือปิดประตูรสชาติแห่งการล้างแค้น แต่ก็ยังสามารถทำให้เรื่องสนุกได้อยู่นะกับลักษณะตัวละครประเภทนี้ ตัวละครแนวปลงชีวิตก็ยังสามารถมองเรื่องธรรมดาให้เป็นเรื่องตลกมีสีสันได้ ถ้าทำเป็น
ไป๋จวินเซี่ยน ราชาจิ้งจอก ผู้งงกับชีวิตไม่แพ้ใคร ด้วยดั้งเดิมเป็นจิ้งจอก ความเป็นมนุษย์จึงยังไม่มากพอที่จะรักใครได้ แต่มีความเจ้าเล่ห์ตามเผ่าพันธุ์เดิมของตน และถือเผ่าพันธุ์เป็นเรื่องสำคัญที่สุด
หมอนี่เป็นทางเลือกประหลาดอีกทางของผู้เขียน จะเขียนให้ร้ายเขาก็ไม่ร้าย คือร้ายแบบงง ๆ จะเขียนให้ดี เขาก็ไม่ดี อ่านไปไม่รู้สึกด้วยซ้ำว่าหมอนี่รู้สึกผิดอะไร อาจเป็นตัวละครแบบสัตว์หน้าขนแท้ ๆ ไม่มีความรู้สึกผิดโดยสันดาน แต่รู้จักการประจบ หลอกให้ทำตามความต้องการตน
เรื่องความสัมพันธ์พระนายในเรื่อง โอมองไม่เห็นถึงการพัฒนาของตัวละครเท่าไรนัก เห็นแต่การวิ่งวนเป็นวงกลมของตัวละครสองตัว เหตุผลที่ให้มาของตัวละครก็ฟังไม่ค่อยขึ้น หรือไม่ ก็ไม่สามารถทำให้โอรู้สึกเชื่อได้มากพอ
ตัวละครประกอบนี่เข้าขั้นแย่เลย แต่ละตัวโผล่มาแบบงง ๆ และจากไปแบบงง ๆ แทนที่จะเสริมรสชาติ กลับดับรสดีไป
สรุปเลย ดราม่าไม่มากอย่างที่คิดหรอก โอว่าในชาติปัจจุบันติดจะค่อนข้างหวานด้วย เสียดายวัตถุดิบตั้งต้น คือมันน่าจะสนุกได้มากกว่านี้มาก ๆ เลยละ ถ้าเปลี่ยนทิศทางการดำเนินเรื่อง เปลี่ยนวิธีเล่าเรื่อง
ชอบเล่มแรกมากกว่าเล่มสอง อย่างน้อยเล่มแรกก็ยังมองเห็นการพยายามปูพื้นตัวละคร แต่เล่มสองนี่เข้าขั้นไม่เดินหน้าพัฒนา มีความไม่ลงตัวหลายอย่าง ทั้งจังหวะ ทิศทาง และส่วนประกอบ
2.5 ดาว
August 18, 2018
สงสารนายเอกที่โดนพระเอกไม่เยียวแยเหลียวแลในตอนแรก
สุดท้ายเกิดใหม่มาก็ต้องเจอพระเอกอีก
แต่คราวนี้พระเอกมาตื้อมาง้อมาแบบเต็มประดา
ถึงจะค่อนข้างสะเทือนใจที่นายเอกโดนกระทำ แต่ส่วนตัวนายเอกยังรักพระเอก
และพระเอกก็รักนายเอกมาก จนแบบเหมือนจะลืมเรื่องในตอนนั้นไปเลย
ตอนแง่งองนกันก็น่ารักดีอยู่
แต่ตงิดๆใจตรงที่นายเอกไม่ค่อยแค้นอะไรในชาติอดีตเท่าไหร่
ซึ่งมันน่าสลดใจมากแต่โดยรวมก็น่ารักดี
ภาษาอ่านยากไปหน่อย แปลแบบแปลกๆ ต้องพลิกไปมาดูหลายครั้งเพื่อให้เข้าใจ
มีการสอดแรกธรรมมะที่เราไม่เข้าใจมาเยอะมากๆ จนอาจจะเสียอรรถรสไปบ้าง
แต่ความหวานของหนึ่งนักพรตหนึ่งจิ้งจอกก็ยังมีตลอดๆค่ะ
สุดท้ายเกิดใหม่มาก็ต้องเจอพระเอกอีก
แต่คราวนี้พระเอกมาตื้อมาง้อมาแบบเต็มประดา
ถึงจะค่อนข้างสะเทือนใจที่นายเอกโดนกระทำ แต่ส่วนตัวนายเอกยังรักพระเอก
และพระเอกก็รักนายเอกมาก จนแบบเหมือนจะลืมเรื่องในตอนนั้นไปเลย
ตอนแง่งองนกันก็น่ารักดีอยู่
แต่ตงิดๆใจตรงที่นายเอกไม่ค่อยแค้นอะไรในชาติอดีตเท่าไหร่
ซึ่งมันน่าสลดใจมากแต่โดยรวมก็น่ารักดี
ภาษาอ่านยากไปหน่อย แปลแบบแปลกๆ ต้องพลิกไปมาดูหลายครั้งเพื่อให้เข้าใจ
มีการสอดแรกธรรมมะที่เราไม่เข้าใจมาเยอะมากๆ จนอาจจะเสียอรรถรสไปบ้าง
แต่ความหวานของหนึ่งนักพรตหนึ่งจิ้งจอกก็ยังมีตลอดๆค่ะ
October 31, 2020
อ่านไปงงไปหลายบทอยู่ค่ะ แต่ก็พยายามอ่านจนจบ เล่ม 2 ดีขึ้นหน่อย
Displaying 1 - 4 of 4 reviews