จอมนางจารชนหน่วย 11 ภาคปลาย เล่ม 4

จอมนางจารชน หน่วย 11 #8

by Xiao Xiang Dong Er, 潇湘冬儿, เซียวเซียงตงเอ๋อร์

ในโลกของฉู่เฉียว มีพระอาทิตย์ที่ไม่มีวันดับสลายชั่วนิรันดร์ดวงหนึ่ง แม้ชั้นเมฆจะหนาทึบปานใด ก็ไม่อาจบดบังแสงอันจรัสจ้านั้นได้ หลายปีต่อมา นางบอกว่าพระอาทิตย์ดวงนั้น ก็คือความศรัทธาของนาง ในที่สุด เยียนสวินและฉู่เฉียวก็ได้หวนคืนสู่ดินแดนเยียนเป่ย ทว่าจอมอหังการแห่งแผ่นดินใหญ่ซีเหมิง...ต้าเซี่ย หรือจะยอมละเว้นพวกเขาทั้งสอง! นี่คือก้าวแรกของการขึ้นสู่ตำแหน่ง “เทพีแห่งสงคราม” ของจารชนสาวผู้ทะลุมิติฉู่เฉียว!สงครามที่ดุเดือดเลือดพล่านกำลังจะเริ่มต้นแล้ว ยังมีวามรักอันซับซ้อนที่พัวพันฉู่เฉียวมาหลายปี เยียนสวิน? จูเก่อเยว่? หลี่เช่อ? หรือ.... บุรุษผู้ใดจะได้หัวใจของจารชนสาวจากโลกปัจจุบันไปครอง?

Genres: China

312 pages, Paperback

Published January 23, 2017

About the author

Associated Names:
* Xiao Xiang Dong Er
* 潇湘冬儿
* เซียวเซียงตงเอ๋อร์ (Thai)

Reviews

[Lily 百合花 · Rating 3 out of 5]

ชื่อเรื่อง – จอมนางจารชนหน่วย 11 ภาคปลาย เล่ม 4 (11 处特工皇妃 Part 2 Volume 04)
ผู้แต่ง – เซียวเซียงตงเอ๋อร์ (潇湘冬儿 Xiao Xiang Dong Er) เขียน ลี หลินลี่ แปล


ตัวละคร
ฉู่เฉียว, จิงเยว่เอ๋อร์, ซิงเอ๋อร์ (ชื่อที่นายน้อยสี่ตั้งให้) อายุ 21 ปี
จูเก่อเยว่ อายุ 26 ปี
เยียนสวิน
หลี่เช่อ


รีวิวหลังอ่าน

เล่มนี้สปีดการอ่านเกือบตกจ้าาา เหมือนคนเขียนตกม้าตายในเล่มจบ เง่อออ คือเล่ม 2-3 ของภาคปลายเนี่ย เราอ่านแบบหยุดไม่ได้จริงๆ นะ ส่วนเล่มนี้คือการพยายามเข็นให้จบก่อนที่จะเผลอปล่อยมือจนอาจจะดองอีกนานได้

ความรู้สึกอย่างกับว่าเหมือนฉันโดนคนเขียนทำร้าย ไม่ใช่ว่าจบไม่สวย จบสวยจ้า จบแบบว่าเหมือนวิ่งเล่นอยู่กลางทุ่งลาเวนเดอร์เลย (ตามที่พี่ปุ๊กเขียนรีวิวไว้ในเล่มจบ ฮ่าๆ) เรารู้สึกแบบนั้นจริงๆ นะ มันไม่ใช่อ่ะ ฮ่าๆ อ่านแล้วแบบว่าเฮ้ยยยย ช่วยเอาอารมณ์ความสนุกของเรื่องแบบเล่ม 2-3 ที่เราอ่านแล้วหยุดไม่ได้กลับมาได้ไหมคะ จนบางจังหวะของการอ่านถึงขั้นนึกว่า เฮ้ยยย ใครมาเปลี่ยนคนเขียนฟระ ทำไมเป็นแบบนี้ได้ ขนาดตอนพิเศษของเรื่องที่ใส่มาเป็นร้อยหน้าเนี่ย มันไม่สนุกอ่ะ ฮ่าๆๆ

ความรู้สึกรวมทั้ง 8 เล่ม สองภาคเป็นดังนี้ ภาคต้นทั้งสี่เล่ม สนุกมาก เลือดสาดสุดๆ ลุ้นโคตรๆ แม้จะงงๆ บ้างนิดหน่อยแต่เราปล่อยผ่าน เพราะอ่านแล้วชอบจริงๆ ยิ่งตอนนั้นดูซีรี่ส์ไปด้วยยิ่งสนุกสุดๆ แต่แล้วเราก็ไม่ได้อ่านภาคปลายต่อในทันที เพราะเราเฟลกับตอนจบซีรี่ส์ที่จบค้างไว้แบบนั้น เหมือนเราโดนเท ฮ่าๆๆ ถึงจะมีข่าวว่ามีภาคต่อ เราก็ยังไม่ปักใจเชื่อ ทำไมแกไม่ทำให้จบในภาคเดียวฟระ จะแยกทำไมโดยไม่บอกไรงี้

ส่วนภาคปลายนี้ เล่มแรกเริ่มมาด้วยความงงค่ะ อ่านไปก็งงว่าใครรบกับใครฟระ เมืองเยอะแยะไปหมด นี่อ่านจนจบเรื่อง ยังแยกเมืองไม่ออกเลยว่าเมืองนี้เป็นของฝ่ายไหน ชื่อตัวละครบางตัวที่โผล่มาก็ยังจำไม่ได้ว่าเป็นใคร ฮ่าๆ พอเริ่มเล่มแรกมายังอ่านไม่ติดจ้าาา อ่านไปมึนไปเอื่อยๆ ไป มาสนุกเอาท้ายเล่มแรก จากนั้นเล่ม 2-3 คือโคตรพีค สนุกมาก ครบรสมาก และฟินหนักมาก แล้วเหมือนมาตกม้าตายที่เล่ม 4 จู่ๆ ความสนุกก็หายไป และความโลกสวยก็มาแบบที่มันมากเกินไป จนไม่อินไม่ฟินไม่อะไรเลย ได้แต่อ่านให้จบไป

โดยรวมก็คือชอบเล่ม 2-3 ของภาคปลายที่สุด ยิ่งกว่าชอบ ชอบแบบว่าเฮ้ยยยยย มันสนุกจริงๆ นะ แบบบอกอะไรไม่ถูก นอกจากบอกว่าสนุกโฮกกกกกกกก

สังเกตได้ว่าพอเราอ่านจบแต่ละเล่ม เราจะเขียนรีวิวครั้งหนึ่ง เมื่อย้อนกลับไปอ่านรีวิวตัวเอง จะพบว่าแต่ละเล่มนั้นมีความชอบที่แตกต่างกันจริงๆ ฮ่าๆๆ นี่ก็คือสิ่งที่เห็นได้ชัดว่าเขียนรีวิวเป็นเล่มๆ ไป ความรู้สึกชอบไม่ชอบโคตรแตกต่าง ฮ่าๆๆๆ

ต่อจากนี้อาจจะเผลอสปอยล์บ้าง แม้ปกติเราจะเขียนหลุดออกมาในส่วนของการสปอยล์ก็ตาม เพราะมีความรู้สึกร่วมของเรา เลยอยากบ่นยาวๆ ฮ่าๆๆๆๆ

นอกจากการที่จบเรื่องแบบโลกสวยสุดๆ แล้ว การเล่าเรื่องในเล่มนี้ชวนสับสนชวนงงสุดๆ เหมือนเล่าไปถึงเหตุการณ์อีกหลายร้อยปีข้างหน้าที่ทุกคนตายหมดแล้ว คือทุกอย่างเป็นประวัติศาสตร์แล้ว จู่ๆ ก็วกกลับมาตอนที่ฉู่กับชายสี่มีลูกคนที่สาม คือไรแว๊ ข้าปรับอารมณ์ไม่ทันนะ แถมไม่ได้เล่าแบบคั่นตอนด้วยนะ คือมันต่อกันมาเลยจ้าาา

เรื่องการลำดับเรื่องที่ชวนงงแล้ว ฉากต่างๆ ก็เหมือนไปไม่สุด ในตอนที่สู้รบกันอยู่ อยู่ๆ ก็จบลงไปแบบนั้น อ้าวววว อะไรฟระ ฉันนี่แทบจะหัวทิ่มกลางสนามรบ ฮ่าๆ แล้วก็ตัดไปแบบนั้น กลายเป็นการเล่าโดยสรุปเหตุการณ์ทั้งหมด เพื่อเหลือพื้นที่ให้กับตอนพิเศษที่จะมีทำไมหว่า เหอๆๆ

ตอนอ่านนึกหน้าฉู่เฉียวเป็นหน้าจ้าวลี่อิ่งตลอดเวลาเลยจ้าาา รู้สึกว่าบทนี้เหมาะกับจ้าวลี่อิ่งจริงๆ แหละ ยิ่งอ่านก็มีหน้าเธอลอยมาตลอดเวลา

เอาเป็นว่าถ้าถามว่าชอบเรื่องนี้ไหม ก็ชอบนะ แต่ก็ไม่สุดแหละ ตอนนี้อยากจะวนกลับไปอ่านเล่ม 2-3 ของภาคปลายอีกรอบจังเลย เป็นเล่มที่สนุกและชอบมากจริงๆ นะ

[สปอยล์]

ฉู่ออกรบโดยที่ชายสี่ห้ามไม่ได้ ฉู่จะไปช่วยเปี้ยนถังไง ก็เกือบจะปะทะกับเยียนสวินมั้งนะถ้าจำไม่ผิด แล้วฉู่ก็รู้ซึ้งว่าเยียนสวินคงไม่ไว้ชีวิตเธอแล้วล่ะไรงี้ ฉู่ไม่สบาย หมอตรวจแล้วพบว่าตั้งท้อง ขำตอนหมอแสดงความยินดีกับเฮ่อเซียว จนฮีต้องบอกว่าข้าไม่ใช่พ่อของเด็ก ฮ่าๆ ฉู่บอกว่าต้องสู้เพื่อจักรพรรดิลูกของหลี่เช่อ เพราะฉะนั้นเธอต้องยอมสละความสุขส่วนตัวก่อน

ตอนที่ฉู่พร้อมจะตายกลางสนามรบ แล้วได้แต่บอกรักชายสี่ในใจ พร้อมกับลูกน้อยในท้องเธอ ตอนนั้นเองชายสี่ก็โผล่มาช่วยทัน แล้วก็พาฉู่กลับ เอ่อออออออ สงครามจบแค่ตรงนี้จริงๆ เหรอ เรานี่งงเลย ฮ่าๆๆ

ฉู่ก็คลอดลูกให้กับชายสี่ โดนลูกชายแย่งตัวไปประจำ จนชายสี่ต้องขอสลับทุกห้าวันเพื่ออยู่กับฉู่ ชายสี่รู้สึกเหมือนโดนทอดทิ้ง ลูกเมียไม่สนใจไรงี้ ฮ่าๆๆ แม้กระทั่งคนรอบตัวก็เอาใจฉู่กันหมด หรงเอ๋อร์ลูกชายอีกคนของหลี่เช่อที่ฉู่เลี้ยงไว้ ขอจองตัวลูกสาวของฉู่ที่ชื่อเจินจู ฮ่าๆ ตอนท้ายเล่มเลยมีตอนพิเศษของหรอเอ๋อร์ตามดูแลเจินจูที่แอบหนีออกจากบ้านไปท่องยุทธภพ โดยไม่ให้นางรู้ตัวเลย

ต่อมามีชนเผ่าหนึ่งมารุกราน สรุปว่าตัวตั้งตัวตีคือจั้นหลินหวางเฟย (ชื่อนี้ป่ะ) ตัวร้ายประจำเปี้ยนถัง ซึ่งจริงๆ คือจ้าวฉุนเอ๋อร์ นางรวมตัวกับเผ่านั้น คราวนี้เยียนสวินกับจูเก่อเยว่เลยได้จับมือกันปะทะกับฝ่ายตรงข้ามจนเกือบจะแพ้ แต่ก็ไม่แพ้นะ เพราะสู้แทบไม่ไหวแล้ว แล้วจู่ๆ ฉู่ก็โผล่มากำจัดจนราบคาบ แต่จ้าวฉุนเอ๋อร์ยังไม่ตายนะ เหมือนจะหนีรอดไปได้

ชายสี่ปล่อยให้ฉู่อยู่กับเยียนสวินเพื่อคุยกัน ฉู่เรียกเยียนสวิน แต่ฮีไม่ตอบอะไรเลย ฮีสะเทือนใจว่าไม่มีใครเรียกชื่อฮีนานแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองก็กลายเป็นคนแปลกหน้ากันไปแล้ว พอเยียนสวินเดินจากไป ฉู่ร้องไห้จนชายสี่โผล่มาก็จะตามไปเอาเรื่องเยียนสวิน ฉู่ได้แต่ห้ามไว้

แล้วในเล่มก็เล่าเรื่องราวเป็นประวัติศาสตร์ ประมาณว่าเยียนสวิน ฉู่ จูเก่อเยว่ จ้าวเช่อ จ้าวหยาง จับมือกันสร้างสนธิสัญญาเชื่อมไมตรีกัน จะไม่มีศึกกันสามสิบปี จ้าวเช่อกับจ้าวหยางมีบทสนทนาที่ชวนน่ารักๆ อยู่ด้วย ประมาณว่าพี่น้องกันจะไม่ทำร้ายกัน แต่ก็มีพูดกัดๆ กันไรงี้ ฮ่าๆ

พอจบประวัติศาสตร์ ก็วกกลับมาว่าฉู่คลอดลูกคนที่สามเสร็จแล้ว มีอะไรกัน แล้วก็จบเรื่องจ้า แต่เหมือนในตอนพิเศษจะมีเอ่ยถึงว่าฉู่กับลูกคนที่สามอาการแย่ จนจูเก่อเยว่ต้องตามล่าเอาหมอที่รักษาได้มารักษาจนหาย

ตอนพิเศษแรกคือตอนพิเศษเยียน-หง หลังจากน่าหลันหงเยี่ยตอบตกลงแต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรีกับเยียนเป่ย ก็ได้เป็นหวงโฮ่วของเยียนเป่ย โดยที่เยียนสวินไม่เคยรู้ว่าเธอคือเสวียนโม่ที่คุยกับเขา เยียนสวินเย็นชากับเธอ จะมาค้างกับเธอในวันที่คำนวณไว้แล้วว่าจะมีลูกด้วยกันไม่ได้ และหลังจากนั้นสองปีก็ไม่เคยร่วมหลับนอนกับเธออีกเลย

เสวียนโม่หลั���จากถูกส่งไปที่อื่น เพราะน่าหลันหงเยี่ยต้องการปกป้องเขาให้ไกลจากเรื่องของไหวซ่ง แต่เคราะห์ร้ายมีข้าศึกบุกมาโจมตี เขาออกสู้รบจนตายจากไป ภรรยาของเขาชื่ออวี้ซู่มีลูกชาย เยียนสวินให้ความรักความเอ็นดูลูกชายเสวียนโม่แบบสุดๆ จนอวี้ซู่ได้แต่สงสัย แต่สุดท้ายก็คงจะรู้ว่าสามีตัวเองแอบรักน่าหลันหงเยี่ยแหละนะ ก็มีเล่าว่าก่อนเสวียนโม่ตาย เพิ่งจะกอดภรรยาตัวเองด้วยความรักและขอโทษที่มีให้เป็นครั้งแรก ในตอนที่อวี้ซู่บอกว่าพร้อมจะหย่า แต่ท่านอย่าได้ตายจากข้าไปนะไรงี้

น่าหลันหงเยี่ยรู้ดีว่าเยียนสวินเกลียดเธอ เพราะเข้าใจว่าเธอเผาจดหมายก่อนตายของเสวียนโม่ไป คนสนิทของน่าหลันหงเยี่ยรู้เรื่องดี พยายามพูดให้เธอบอก แต่สุดท้ายเธอก็ไม่ได้บอกออกไป ร่างกายเธออ่อนแอ เจ็บป่วยและอยู่ที่นี่ได้แค่ 5 ปีเอง ก่อนตายเธอได้เผาจดหมายระหว่างกันทั้งหมด ดีว่าก่อนจะจากไปนั้น เยียนสวินได้ร่วมกินข้าว ให้ความใส่ใจมากกว่าเดิม อย่างน้อยก็ทำให้เธอรู้สึกดี

เธอคิดว่าที่เธอไม่บอก เพราะไม่อยากเห็นว่าหากเขารู้ว่าเธอเป็นเสวียนโม่ที่เขาคุยด้วย เขาจะแสดงท่าทียังไง และเขาจะรู้สึกผิดขนาดไหน เขาอาจจะไม่มีความรักให้เธอเลย เพราะเขารักฉู่ เขาผูกพันกับเสวียนโม่ที่ไม่เคยเห็นหน้า (ตัวจริง) เขาไม่เคยรู้ว่าเสวียนโม่ที่คุยด้วยคือเธอคนนี้ที่เป็นหวงโฮ่วของเขา และเธอเองก็พร้อมจะปิดมันไปพร้อมกับความตายของเธอ ตอนหลังมีบอกว่าพอเยียนสวินตายอีก 23 ปีให้หลัง ศพได้ฝังอยู่ตรงข้ามกับน่าหลันหงเยี่ยนั่นเอง

เราก็งงๆ นะว่าไม่บอกแล้วจะมีตอนพิเศษทำไม 555+ แล้วตอนพิเศษอีกตอนเป็นเรื่องราวของหลี่เช่อ เราก็คิดว่าจะเป็นหลี่เช่อเล่า ที่ไหนได้เป็นมุมมองของฮวาเหลียน เล่าไปถึงตอนก่อนฝูเอ๋อร์ฆ่าตัวตาย ว่าประมาณว่าฝูเอ๋อร์คงจะรักลั่วหวังข้างเดียว และตอนที่ประกาศงานแต่งของฝูเอ๋อร์กับหลี่เช่อ นางเลยไม่ต่อต้าน เพราะจะดูท่าทีของลั่วหวัง แต่ลั่วหวังก็ไม่ได้ทำอะไร ทำให้นางฆ่าตัวตายในวันแต่งนั่นเอง

ตอนพิเศษปิดท้ายเป็นเรื่องของหรงเอ๋อร์กับเจินจู เจินจูหนีออกจากบ้าน เขาก็ตามดูแลแบบห่างๆ จูเก่อเยว่กับฉู่ก็รู้ จูเก่อเยว่ก็ได้แต่ปล่อยให้หรงเอ๋อร์ดูแลนางไป

Start 7.59 น. Mon 6 Nov 2017
End 8.37 น. Tue 7 Nov 2017
Review Date 10.02 น. Tue 7 Nov 2017

[Hammu · Rating 4 out of 5]

รู้สึกภาคปลายพีคไม่เท่าภาคแรก เนื้อเรื่องบางช่วงดูสับสนๆ บอกไม่ถูก แต่อ่านจนจบแล้วรู้สึกว่า ตอนจบไม่ค่อยสุดเท่าไหร่ มีความรู้สึกว่ามันสามารถไปสุด ไปไกลได้มากกว่านี้ การลำดับเนื้อหา เรียบเรียงเนื้อเรื่อง ยังเป็นสเต็ปเดิมเหมือนภาคต้นคือ กระโดดไปมา ทำให้ตอนอ่านต้องใช้เวลา และสติในการย่อยข้อมูลเหล่านี้พอสมควร เพราะอ่านๆไปแล้วบางทีก็งงว่า ตกลงพูดถึงตอนปัจจุบันนี้ หรือพูดถึงอดีต หรืออนาคต


-ถ้าตอนจบคือ รบกันจนเยียนสวินพ่าย หรือตายไป อาจจะรู้สึกว่ามันสุดทางกว่านี้ มีความรู้สึกว่าทางฝั่งต้าเซี่ยยอมแพ้ง่ายเกินไป แต่คิดในอีกแง่ ถ้าเยียนสวินตายไป ฉู่เฉียวคงเศร้าและรู้สึกผิดมากๆแน่
-จ้าวเชอ กับจ้าวหยาง เป็นคู่ที่แม้ภายนอกดูเป็นอริกัน แต่ภายในกลับน่ารัก น่าเอ็นดูมาก แข็งนอกอ่อนในแท้ๆ
-แอบโกรธที่คนเขียนแต่งให้หลี่เช่อตาย ทั้งๆที่เป็นตัวละครที่ไม่อยากให้ตายแท้ๆ แต่ยังดีที่ฉู่เฉียวได้ลูกคนสุดท้ายของหลี่เช่อมาดูแล ซึ่งนิสัยถอดออกมาจากพ่อแบบสำเนาถูกต้องมากๆ
-ตอนพิเศษว่าด้วยเรื่องของเสวียนโม่ เหมือนจะเศร้า เหมือนจะดราม่า แต่ก็ไม่ มันยังไม่สุดทำให้ไม่รู้สึกอิน หรือคล้อยตามมากเท่าที่ควร


โดยรวมแล้ว ถ้ามีแค่เนื้อหาหลักก็คงให้ที่ 3.5 ไม่ถึง 4ดาว แต่พอได้อ่าน ตอนพิเศษของลูกหลี่เช่อกับลูกฉู่เฉียวแล้วดูน่ารักน่าเอ็นดูมาก เลยให้ 4ดาวไป

[J.Nida · Rating 3 out of 5]

ในที่สุดก็อ่านจบแล้ว! ดีใจ ยาวที่สุดเท่าที่เคยอ่านนิยายจีนมาเลยทั้งเนี่ย

จริงๆ เราคิดว่าจะได้เสียน้ำตาในเล่มนี้เสียอีก นึกว่าเยียนสวินจะตายกลางสนามรบอะไรแบบนี้ แต่ที่ไหนได้ จบง้ายง่ายจนงงเลยว่าที่พวกท่านทั้งหลายสู้กันมาเป็นสิบปีเพื่อจะสงบศึกกันอย่างง่ายดายแบบนี้เองหรือ?

แต่ก็นะ ถือว่าเป็นทางออกที่พอกล้ำกลืน

เล่มนี้ก็ไม่มีอะไรมาก บอกเล่าถึงชีวิตของฉู่และเยว่ในชิงไห่ และไม่นานก็เกิดเผ่านึงที่ป่าเถื่อนบุกเข้าโจมตีต้าเยียน ทุกคนเลยต้องไปช่วยกันขับพวกนั้นออกไป

ทุกคนโหวตให้ฉู่เฉียวเป็นจอมทัพ แล้วก็ฆ่าพวกเผ่าป่าเถื่อนที่มีองค์หญิงฉุนเอ๋อร์มีส่วนจนไม่เหลือ

หลังจากผ่านไปสิบปี ฉู่เฉียวและเยียนสวินก็เจอกันอีกครั้งในศึกรวมใจครั้งนี้แหละ แล้วก็จบกันตรงนั้นโดยที่เยียนสวินไม่พูดอะไรเลย เขาสะกดจิตตัวเองว่าคุ้มแล้วกับสิ่งที่เลือกและก้าวเดินในทางที่ตัวเองเลือก

ฉู่เฉียวมีลูกกับเยว่ทั้งหมด 3 คน แฮปปี้ จบแล้ว

อ้อ แต่ละประเทศสัญญา 30 ปีไม่รบรากันด้วย จริงๆ มีตอนพิเศษด้วยเป็นของน่าหลังหงเยี่ยแต่เราไม่อ่านเพราะไม่ชอบนาง

[Monaliz Juang · Rating 5 out of 5]

สุดท้ายแล้วแย่งชิงฆ่าฟันกันไปเพื่ออะไร เสียเลือดเนื้อไปมากมาย สุดท้ายก็ต้องกลับมาร่วมมือร่วมใจกันอยู่ดี
ก็จบแบบแฮปปี้ทุกฝ่ายค่ะ คนที่สูญเสียก็สูญเสียไปเรียกกลับคืนมาไม่ได้

[Boong · Rating 4 out of 5]

รบเลือดสาด ผลาญละครไปเป็นร้อย ฆ่าหลี่เช่อเพื่อกรุยทางให้เดินเรื่องได้ สุดท้าย ก็จบง่ายๆแบบนั้นเอง?

ทำไมอ่านๆแล้วเหมือนโดนตัดจบ

รู้สึกมาตั้งแต่อ่านภาคปลายแล้วว่า เนื้อเรื่องค่อนข้างเยิ่นเย้อ
จริงๆไม่น่าจะยืดมาถึง 8 เล่มได้
ทนรำคาญหลายศึกที่ดูไม่ค่อยจำเป็น เพื่อลากมาจบแบบนี้
ไม่ถึงกับผิดหวัง แต่รู้สึกน่าเสียดายมากกว่า

เยียนสวินพอถูกปลดจากว่าที่พระเอก บทก็ดรอปไปเลย โธ่ว พ่อคุณ

ออกจะเสียดายความน่าสนใจในภาคต้น ที่ต้องมาจบภาคปลายแบบนี้

ให้ 4 ดาว เพราะลูกหลี่เช่อ

[Nattapan · Rating 3 out of 5]

Even with happy endings, overall, this story is very sorrowful and depressing.

[M · Rating 5 out of 5]

เป็นการอ่านที่ทรหดมาก อ่านยาวๆ จนจบชุด
สนุกมากเลย ถึงจะเป็นเรื่องสงคราม เคลื่อนทัพมาตลอดแปดเล่ม แต่ไม่น่าเบื่อเลย อยากอ่าน อยากรู้
แล้วก็ยังชั้นเชิงในการรบของแต่ละค�� ความเข้มข้น เท่ห์ของนางเอก และยังเล่นกับอารมณ์ของคนอ่านได้หลากหลาย
มีทั้งฟินกับนายน้อย เศร้ากับการสูญเสียของทหาร รวมทั้งตัวละครบางตัว รันทดและส่ายหัวให้กับการตัดสินใจของเยียนสวิน ครบรสดีจริงๆ
เรื่องนี้ทำให้นึกถึง เทียบท้าปฐพี นิดๆ ตรงการตัดสินใจของแต่ละคน บางคนเลือกอำนาจ บางคนเลือกความรัก
ในขณะที่เยียนสวินเลือกการแก้แค้นและอำนาจเป็นหลัก จูเก่อเยว่กลับสละสิ่งเหล่านั้นเพื่ออาฉู่
เยียนสวินเลือกที่จะเก็บอาฉู่ไว้ให้ห่างจากการทหารเพื่อนางจะไม่ต้องเห็นอีกด้านที่โหดร้ายของเขา
จูเก่อเยว่กลับรู้ดีว่าอาฉู่หากไม่ได้ออกรบเมื่อมีสงคราม ก็ไม่ใช่อาฉู่แล้ว
เยียนสวินที่พูดคำสัญญามากมาย แต่สุดท้ายเลือกตัวเอง
จูเก่อเยว่ไม่เคยสัญญาอะไรเลย แต่คอยดูแลและติดตามช่วยเหลือนางเอกทุกอย่างโดยไม่ได้บอกให้นางเอกรู้ด้วยซ้ำ

มันเฉือนกันเห็นๆ แล้วเฟร้ย
ไม่เสียใจที่เชียร์นายน้อยสี่
แต่...หลีเช่อที่รัก... ฮืออออออ
จริงๆ คนๆ นี้ก็ดีเช่นกัน รักนางเอก แต่ไม่เคยบอกเพราะรู้ว่าแพ้นายน้อย และยอมรับความพ่ายแพ้ รวมทั้งเตือนสตินางเอก สนับสนุนนางเอกให้มีความสุข ไม่ทำให้นางเอกต้องทุกข์ใจเลย จริงๆ ชอบหลี่เซ่อมากนะ ก็ยังดีที่ยังมีตัวแสบน้อยคอยป่วนไว้
ที่น่าสงสารอีกคนคือน่าหลันฯ น่าสงสาร น่ารันทด

สิ่งที่คาใจในเล่มมีไหม ยังมีนะ แต่ไม่รู้สึกขัดใจ เพราะเป็นสิ่ง minor พอสมควร ไม่ได้คิดอะไรมาก แต่ก็อยากรู้ เช่น
เยียนสวินรู้ไหมเรื่องน่าหลันฯ คือน้องชายที่คอยช่วยเหลือ
องค์หญิงฉุนเอ๋อร์สรุปเป็นยังไง?
กองทัพใต้การดูแลของนางเอกสรุปก็ยังอยู่ที่เป่ยถังใช่ป่ะ?
ประมาณนี้ที่หายไป ที่อยากรู้

แต่ไม่ซีเรียส ที่อยากอ่านต่อคือเรื่องของเจินจูกับหลี่ชิงหรงมากกว่า หรงเอ๋อร์นี่อย่างกะมีวิญญาณพ่อเข้าสิงเลยนะ แสบแต่เด็ก
แต่จะว่าไปลูกจูเก่อเยว่ก็แสบพอกัน อะไรคือการโยนหมอนพ่อออกมาจากห้องแม่ 55555
อ้อ เล่มนี้เพิ่งจะเก็ต และรู้สึกลึกซึ้งเรื่องชื่อ ซิงเอ๋อร์ ที่จูเก่อเยว่ตั้งให้นางเอกตอนเล่มหนึ่ง
ซิงแปลว่าดาว
เยว่ของจูเก่อเยว่ คือเดือน....
นายน้อยสี่ชอบอาฉู่ตั้งแต่ตอนแรกพบแล้วเหรอ? น่ารักจุง

[Noo · Rating 5 out of 5]

จบแล้ว...

เล่นนี้ไม่หนักหน่วงนะ มีศึกสุดท้ายร่วมแรงร่วมใจเป็นศึกปิดฉาก คิดว่าจบได้สวยที่สุดแล้วล่ะ อย่าดราม่าไปอีกเลย please

สัจธรรมไง แผ่นดินหนึ่ง ยุคนึงก็แตกแยก ยุคนึงก็รวมกัน แล้วก็แตกแยกอีก

กลิ่นอายรักสามสี่ห้าเส้านี่ค่อนข้างคล้าย จอมนางคู่บัลลังก์ 1 ความทรหดทนถึกที่นางเอกต้องประสบก็คล้ายๆ ลำนำราตรี เล่ม 1 แต่คิดว่าหนูฉู่เหนื่อยกว่าแน่นอน บทบู้เลือดสาด เลือดเนื้อเลอะเลือนก็คิดถึง ยุทธการล่าบัลลังก์ เล่ม 1 ของ Jiu Tu เลยทีเดียว

ชอบที่ฉู่เฉียวสุดท้ายแล้วก็สามารถเข้าใจเยียนสวินได้ในตอนที่เจอกันหลังจบศึกใหญ่ เพราะตัวเองไม่ใช่เขา ไม่เข้าใจเขาจริงๆ ไม่เคยสูญเสียแบบเขา แล้วก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้พยายามอย่างที่สุด ที่จะปรับใจเข้าหากัน เยียนสวินเลยได้จบแบบหล่อๆ ไป

บนโลกนี้ สิ่งที่ท่านกระทำไม่แน่ว่าจะถูกต้องทั้งหมด แต่ขณะนั้นท่านกลับไม่มีทางเลือกอื่น-ฉู่เฉียว Page 91

ไม่เคยเห็นผู้เป็นที่รักตายไปต่อหน้าต่อตา ดังนั้นนางไม่มีวันเข้าใจว่านั่นคือความเจ็บแค้นแทบคลั่งชนิดไหน หากตอนนี้มีคนทำร้าย...เกรงว่าการชำระแค้นของนางคงไม่น้อยหน้าเยี่ยนสวนสักเทาไร่-ฉู่เฉียว Page 187

เล่มนี้ค่อยๆ อ่าน มีการ update progress ตลอดเวลา เหมือนอาลัยอาวรณ์ ตอนที่หนักหน่วงก็รู้สึกว่าอยากให้มันจบสักที เหนื่อยไปกับตัวละคร แต่พอใกล้จะจบก็รู้สึกผูกพันไม่อยากให้จบเลย ซะงั้น

จุดที่ชอบ เรื่องนี้ครบรสจริงๆ เน้นโหดเหี้ยม ดันจบแฮปปี้ได้อีกนะ ความรักก็ดี ความสัมพันธ์ตัวละครก็ดี การสร้างปมแล้วก็เฉลยทุกปม ตัวละครบางตัวเหมือนจะไม่สำคัญแต่ผู้เขียนก็ใส่ใจเอามาใส่ให้จนจบ การเมืองการปกครอง กลยุทธ์ก็ใส่มาด้วย เว่อร์วังไปบ้าง ซูไปบ้าง ขัดใจบ้าง แต่ก็ยังไม่ออกทะเลเกินไป หลายๆ ครั้งความรู้สึกนึกคิดของตัวละครทำให้เราอินไปด้วยได้ อารมณ์และการกระทำของตัวละครจะมีเหตุผลมารองรับเสมอ นับถือคนเขียนเลยอ่ะสร้างคาแรคเตอร์ขึ้นมาแบบมีชีวิตมีตัวตนจริงๆ แล้วตัวละครไม่น้อยด้วย เรื่องนี้ทั้งตัวเอก ตัวร้าย ตัวประกอบ ตัวโกง คือทุกคนเป็นได้หมด แล้วแต่มุมมอง เป็นสีเทาๆ กันหมด แต่ก็จะมีเหตุผลรองรับการกระทำของตัวเองทั้งถูกและผิดเสมอ

จุดที่ไม่ชอบคือการกระโดดข้ามไปข้ามมาของฉาก แบบอยู่ๆ ก็เกิดเหตุการนี้ขึ้นมา อันนี้งงจริง แล้วเรื่องนี้จะใช้ timeline แบบบรรยายว่าปีที่ เจ็ดร้อยเจ็ดสิบ เดือนสี่ วันที่ห้า อะไรแบบนี้ คือเวลาเราอ่านไปยาวๆ เราจำไม่ได้แล้วว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นมาแล้วกี่วันกี่เดือน คือถ้าจะเข้าถึงจริงๆ ต้องโน๊ตไว้ว่าใน timeline เกิดอะไรขึ้นบ้างในเวลาไหน ถ้าไม่จดอันนี้งง และลืม ก็ต้องข้ามๆ ไปเหมือนกันเพราะว่าเหตุการณ์เยอะ ตัวละครเยอะ เปลี่ยนชื่ออีก และมีความโดดบ่อย

อีกจุดที่ไม่ชอบคือมักบรรยายว่านางเอกผอมบาง และผอมลงเรื่อยๆ อย่างไม่หยุดยั้ง นี่คนหรือผ้าอนามัยรุ่นใหม่ จะบางเฉียบไปไหน ถ้ามีต่ออีกสองเล่ม หนู่ฉู่กลายเป็นกระดาษแน่นอน แล้วนางก็ป่วยบ่อย คือถ้าไม่ออกไปสับคนข้างนอกนางจะป่วยไร้เรี่ยวแรง อ้อนแอ้นไร้กระดูกทันที แต่พอนางลงสนามปุ๊ปนี่อึดถึกและบึกบึนทันทีเช่นกัน เป็นความย้อนแย้งชวนหงุดหงิดเบาๆ ในเรื่องนี้

ตอนพิเศษของน่าหลันหงเยี่ยมีความลำไย คือผู้เขียนเหมือนจะชอบนางมากหรือเปล่า เพราะตอนพิเศษของนางยาวมาก กับความรักสามสี่ห้าเส้า เราสามสี่ห้าคนเนี่ย

เริ่มตั้งแต่ของอวี้ซู่ ภรรยาเสวียนโม่ แต่เราประทับใจนางนะ สงสารด้วย

"หวังเย เหล่าหวังเย (ท่านหวังคนเก่า) ไม่อยู่แล้ว ท่านหย่าร้างกับข้าเถอะ ข้าตระหนักดีว่าท่านไม่ชอบข้า ในใจท่านมีคนอื่น ตอนนี้ข้าไม่ต้องการอะไรทั้งสิ้น ขอแค่ให้ท่านมีชีวิตอยู่ ท่านหย่าขาดจากข้าก็ไม่เป็นไร"- อวี้ซู่ Page 240

น่าหลันหงเยี่ยเป็นบุคลิกของคนแบบที่เราไม่ชอบเลย ทำตัวเป็นคนดีเป็นผู้เสียสละตลอดเวลา ทั้งๆ ที่แผนอภิเษกเข้าวังต้าเยียนนี่ก็ความคิดเธอป่ะ ตัวเองก็ไม่ได้โง่ ไม่ซื่อ และควรร้าย แต่ดูแล้วเหมือนยอมเกิน นางเอกเกิน อยากได้แต่ไม่ไฝว้ ขัดใจ! ซึ่งผู้เขียนก็พยายามให้เหตุผลในสิ่งที่นางคิด พยายามจะเข้าใจนะ แต่ก็ยังคงไม่ชอบ และน่าเบื่ออยู่ดี ทำให้รู้สึกว่าเล่มนี้คะแนนรีวิวน้อยลงคงเพราะว่าความลำไยของนางนี่แหละ แถมตายแล้วไปหลอนนางเองทำไม งง! ไม่เฉลยด้วยนะ

ส่วนตอนพิเศษตอนอื่นๆ โดยเฉพาะฮวาเหยียนโคตรชอบอ่ะ นางน่ารักมาก สมกับเป็นนางกำนัลของหลี่เช่อ มาแบบเฉยๆ มาเอาบันเทิง ในเรื่องหลักคือไม่มีนาง

ข้าขอสาบานว่าจะไม่เป็นคนใจแคบแบบนี้เด็ดขาด
แต่ข้าลืมไป ข้าสาบานไว้หลายอย่างเหลือเกิน เช่นข้าจะไม่กินเนื้อ ข้าจะลดความอ้วน เช่นข้าจะนอนเร็วตื่นเช้า เลี่ยงไม่ให้วันรุ่งขึ้นมีวงดำๆ รอบตา แต่ไม่มีสักอย่างที่ข้าทำได้ และสำหรับเรื่องนี้ก็คงทำไม่ได้เหมือนเดิม-ฮวาเหยียน Page 294 ....อ่านถึงตรงนี้ เจ็บเหมือนถูกลากไปตบกลางสี่แยก นี่ใครเก็บไดอารี่ดิฉันไป 5555

ส่วนตอนของอวิ้นเซิงก็น่ารักมากเช่นกัน สรุปพ่อไม่สมหวัง แต่ลูกคงสมหวังแน่นอนสินะ รักความสปอล์ยน้องของหลี่ซู่หรงจริงๆ แถมฮีจองไว้ก่อนตั้งแต่ยังไม่ท้องเลยด้วยซ้ำ เฉียบ! //me ขอภาคต่อ

สุดท้ายแล้วเรื่องนี้เป็นนิยายอีกเรื่องหนึ่งที่รู้สึกว่าประทับใจมากๆ ดีกว่านิยายรักจีนโบราณทั่วๆไปแน่นอน มันมีความรู้สึกหลายๆ อย่าง ละเอียดอ่อน เข้มแข็ง ดีงาม ชั่วช้า โหดร้าย ทุกสิ่งทุกอย่างรวมกันอยู่ตรงนี้

แอบเสียใจที่หยิบมาอ่านช้าไปหน่อย ทั้งๆ ที่มีอยู่ตั้งนานแล้ว แต่ท้อเพราะว่า 8 เล่มจบ แต่ก็ไม่ถือว่ายาวมากนะ เล่มละประมาณ 300 หน้า บางวันอ่านได้ 2 เล่มเลย สนุกมากจริงๆ อยากอ่านซ้ำอีกรอบ เพราะตัวละคร และเหตุการณ์ยิบย่อยเยอะมาก อ่านจบในหัวยังดังวิ้งๆ อยู่เลย แต่ขอพักก่อนเหนื่อยกับหนูฉู่มาหลายวันแล้ว

[Mink · Rating 3 out of 5]

ชอบภาคแรกมากกว่า เนื้อหาดูเข้มข้น ปมแน่น พออ่านภาคปลายจบ โดยเฉพาะเล่ม 3-4 เนื้อเรื่องเริ่มสับสน อ่านยาก ตัวละครอะไรก้ไม่รุ้โผล่มาเต็มเลย รุ้สึกว่าหลังๆตัวละครมันเยอะไป อ่านแล้วงง บางพล็อตที่วางเป็นปมไว้ อยู่ๆก็หายไปซะงั้น

จบไม่สุดจริงๆ ช่วงท้ายๆน่าจะเขียนได้สนุกกว่านี้

[vivi · Rating 5 out of 5]

จบได้ดี จบได้ดี
ช่วงภาคปลาย ตั้งแต่เล่ม 1 ไปเล่ม 2 รู้สึกหน่วงนิดๆ กับความรักของฉู่เฉียวกับเยียนสวิน พอมาเล่ม 3 เล่ม 4 บทบาทจูเก่อเยว่ค่อยเยอะขึ้น แล้วก็เห็นความชัดเจนของตัวละครเลยว่าใครเป็นพระเอก

ช่วงทำศึกสงคราม บรรยายได้ดีค่ะ มีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว ถึงจะรู้สึกตะหงิดๆ อยู่บ้าง แต่ก็ทำได้ดีมากๆ
เรื่องนี้ให้แง่คิดได้มากมายเลย อย่างเรื่องความรักชาติบ้านเมือง ความสามัคคีในหมู่พี่น้อง ความเสียสละ การปล่อยวาง รวมถึงความไม่แน่นอนของโชคชะตา

ตัวละครหลายตัวกระชากอารมณ์มากๆ
โดยเฉพาะความสับสน ขัดแย้งกับตัวเองของเยียนสวิน เรารู้สึกว่า ตัวละครตัวนี้ คือจุดเด่นที่คนเขียนตีแตกในแง่ของความรัก โลภ โกรธ หลงของมนุษย์เราเลยค่ะ ตัวละครมีพัฒนาการ ในขณะเดียวกันก็ยังมีความคงเส้นคงวาบางอย่างของเยียนสวิน เอออแฮะ

ฉู่เฉียว ก็เป็นอีกหนึ่งตัวละครที่เราได้เห็นว่านางมีการเรียนรู้ และเติบโตขึ้นเรื่อยๆ บทบาทนางทำให้นึกถึงความเป็น feminism ที่คนเขียนทำได้อย่างหลักแหลม แยบยล เราไม่ได้รักตัวละครนี้มากที่สุด เพราะลุ้นกับนางเหลือเกินนน รักใครหนอๆ รักใครรรร 5555 แต่ฉู่เฉียว คือตัวละครที่สะท้อนความเป็นมนุษย์เราได้ดีมากๆตัวหนึ่งเลยค่ะ

จูเก่อเยว่นี่ เรารักเค้าตั้งแต่แรก ก็เชียร์มาตั้งแต่แรกๆ แต่ช่วงภาคต้น บทนางไม่ค่อยเยอะ จะออกมาแบบบังเอิญๆ แต่ก็ทำให้เราได้ปลื้มปริ่ม อมยิ้ม และลุ้นไปตลอดว่าจะได้สร้างความทรงจำดีๆร่วมกับนางเอกยังไงบ้าง เพราะอ่านไปก็รู้อยู่แล้วล่ะว่าเยว่ของเรานี่รักชอบนางเอก ลุ้นแต่นางเอกจะรู้สึกเหมือนกันบ้างหรือเปล่านี่แหละ แต่ว่าฉากตอนโดนจมลงใต้ธารน้ำแข็งนี่ เราร้องไห้สุดๆ คนอะไรจะรักผู้หญิงคนหนึ่งได้ปานนั้นหนอ

ชอบที่จูเก่อเยว่วิจารณ์พ่อตัวเอง ที่พ่อบอกให้จูเก่อเยว่ตั้งตัวเองเป็นกษัตริย์ แต่จูเก่อเยว่กลับมองอีกแบบ แล้วเอ่ยว่า “ฝ่ามือมนุษย์เพียงกว้างเท่านี้ ไม่อาจกุมทุกสิ่งทุกอย่างได้หมด” เห้ย ทำไมจูเก่อเยว่มีความคิดลึกซึ้งถึงขนาดนี้ ทำไมเป็นโคตรคนได้ขนาดนี้ อำนาจกำลังจะมาเกยอยู่ตรงหน้า แต่นางกลับยืนกรานแล้วเลือกที่จะไม่ก้าวไปเอามันมา และแม้ว่าพระเอกจะมองว่าพ่อกับตระกูลไม่ดีต่อพระเอก แต่นางก็ยังบอกว่า ไม่อาจทอดทิ้ง ไม่อาจเกลียดชังตระกูลได้ “… ต่อให้ขุ่นข้องและชิงชังปานใด พวกเขาก็หนีไม่พ้นวงศ์ตระกูล ตั้งแต่เล็กได้เสพสุขจากความรุ่งเรืองของวงศ์ตระกูล ขณะเดียวกันพวกเขาก็มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบความเป็นไปของวงศ์ตระกูล”

แล้วสุดท้ายจูเก่อเยว่ก็หันหลังให้กับวงศ์ตระกูล หันหลังให้กับอำนาจที่เย้ายวน “…วงศ์ตระกูลแตกฉานซ่านเซ็น กิจการยิ่งใหญ่พังพินาศ แต่เขายังคงเดินหน้าต่อไปอย่างไม่ลังเล เขาจะใช้โลหิตแดงสดทั้งหมดในโลกหล้ามาบอกนางว่า” เราชอบคำพูดต่อจากนี้ ที่จูเก่อเยว่พูดกับตัวเองว่า “…สิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตเขา ที่แท้คืออะไร มิใช่กิจการยิ่งใหญ่ มิใช่ทิ้งชื่อในตำนาน มิใช่ขึ้นสู่จุดสูงสุดที่ผู้คนสยบแทบเท้า สิ่งที่เขาต้องการ…แค่นางยังมีชีวิต อยู่ในที่ซึ่งเขาสามารถมองเห็น มีวันเวลาที่สุขสงบ เพราะมีสิ่งที่อยากปกป้องดูแล ดังนั้นบอกตัวเองว่าต้องแข็งแกร่งยิ่งขึ้น แต่หากสิ่งที่อยากปกป้องดูแลไม่อยู่แล้ว เช่นนั้นสิ่งที่เขาทำไปทั้งหมด ยังมีความหมายอันใด…” แล้วเราก็ประทับใจคำพูดของจ้าวเช่อที่กล่าวกับจูเก่อเยว่ว่า “…แผ่นดินสามารถโยนทิ้งแล้วแย่งมาใหม่ กองทัพสามารถแยกย้ายแล้วรวมพลขึ้นใหม่ แต่คนตายแล้ว กลับไม่อาจฟื้นคืน… จงกระจ่างในสิ่งที่ตัวเองต้องการอย่างแท้จริง แล้วมีชีวิตเพื่อตัวเองสักครั้ง” แล้วสุดท้ายจูเก่อเยว่ก็ตัดสินใจได้ “ผืนแผ่นดินหมื่นหลี่ อำนาจกษัตริย์อันเกรียงไกร ทุกอย่างล้วนวางอยู่เบื้องหน้า เขามิใช่ไม่กล้า หากทว่าไม่ยินดี”

ส่วนหลี่เช่อ ไม่กล่าวถึงคงไม่ได้ พี่แกมาทีไร ได้ขำกระจายตลอด คนอะไรจะน่ารักขนาดนี้ รักนางเอกลึกซึ้งขนาดนี้ แต่ถึงจะรักนางเอกขนาดไหน ก็มีสิ่งติดพันที่ไม่อาจทิ้งได้คือราชบังลังก์ อย่างไรก็ตาม ตัวละครหลี่เช่อให้แง่คิดในหลายๆเรื่องเลย เราเห็นชัดเจนอย่างหนึ่งคือ การรักใครสักคน ไม่จำเป็นจะต้องได้ครอบครอง นางรักนางเอกมาก แต่เมื่อรู้ว่านางเอกรักจูเก่อเยว่ นางก็ไม่ได้เหนี่ยวรั้งให้นางเอกต้องมาอยู่กับตัวเอง แถมยังชี้ทางสว่างให้นางเอกได้เข้าใจหัวใจตัวเอง ให้นางเอกได้รู้จักอยู่เพื่อตัวเองซะบ้าง นี่ก็ดีไปอีกกกกก

มีหลายตัวละครเลยที่น่าสงสาร อยากให้เค้าสมหวังสักหน่อยอย่าง น่าหลันหงเยี่ย แต่ก็นั่นแหละ ตัวละครที่สร้างความรู้สึกหน่วงๆแบบนี้แหละ ครบรสนักแล ในความหดหู่ที่คนเขียนถ่ายทอดมาถึงคนอ่านอย่างเรา ก็ยังมองเห็นความเข้มแข็งที่��ัวละครสะท้อนมา นางเป็นคนที่มีความเด็ดเดี่ยวแท้จริง หลงรักเยียนสวิน แต่ก็ใจเด็ดไม่บอกกล่าวออกไป ยังคงเป็นน้องชายของพี่เยียนสวิน เหมือนกับผู้ชายในร่างหญิง มีความคิดเฉียบคม เข้มแข็ง ดันทุรัง ในขณะเดียวกัน ก็โดดเดี่ยว อ้างว้าง ขมขื่นกับความรักที่ไม่สมหวัง อย่างไรก็ตาม นางก็ไม่ปล่อยให้ตัวเองจมปลักกับความทุกข์เหล่านั้น นางต่อสู้ในวิถีของนางเอง เราจะเห็���ว่านางมีความซื่อสัตย์ต่อตระกูล ต่อแผ่นดินเต็มเปี่ยม การต้องใช้เล่ห์เหลี่ยม ทำศึก ร่วมมือเยียนสวิน เหตุผลของนางคือแผ่นดินไหวซ่ง ประชาชนไหวซ่ง และถ้าจะต้องสิ้นแผ่นดิน ก็ต้องสิ้นภายใต้ตระกูลน่าหลันที่บรรพบุรุษของนางบุกเบิกมา ไม่ใช่ภายใต้ขุนนางที่คอยกัดกินผลประโยชน์จากประเทศ

ขอบคุณผู้แต่งที่สร้างสรรค์ผลงานคุณภาพดีมาให้นักอ่านได้เสพนะคะ : )
อ่านหนังสือจบแล้ว ก็คงได้เวลากลับไปต่อซีรีส์ที่ค้างไว้ ตอนนี้หลงรัก Lin Gengxin แทบอยากจะถวายตัวให้นายน้อยสี่อยู่แล้ว 55555

[Sorasafe · Rating 4 out of 5]

ภาคปลายเปิดเรื่องมาเล่มแรกนี่แบบ สนุกมาก ไม่เสียทีที่รอ ดราม่าแหลก ทำไมเป็นแบบนี้ สงสารอาฉู่มาก กาลเวลาเปลี่ยน ทุกอย่างบังคับให้เราต้องโตขึ้นเข้าใจอะไรมากขึ้น หมดน้ำตาไปเป็นลิตร ฆ่าตัวละครแบบผักปลามากค่ะ ถือว่าเปิดภาคปลายมาสนุก เปิดมาได้สวยน่าติดตามต่อ ไปๆมาๆก็เริ่มมีความไม่สมเหตุสมผลของเนื้อเรื่องหลายอย่างเข้ามา(อย่างเช่นพระเอกมันรอดได้ไงวะโดนไปขนาดนั้น ลูกน้องพระเอกอีกล่ะ และอีกมากมาย) แต่ก็ยังอ่านมาได้จนจบไม่ถึงกับตัดใจเลิกอ่านอะไร แต่ตอนจบคิดว่ามันควรจะจบได้สวยกว่านี้อ่ะ เล่มสี่แบบ เอ๊ะ จบสงครามที่ยืดเยื้อกันมาหลายปีได้ง่ายขนาดนี้เลยเรอะ ขัดใจ ที่ขัดใจที่สุดคือหลีเช่อ! คนดีของบ่าววว น่าสงสารที่สุดในเรื่องแล้วมั้งเนี่ย ฮื่อออ

[4e3a · Rating 4 out of 5]

รีวิวเล่ม 4 ภาคปลาย

จบดี จบสวยงามกว่าที่คิดไว้เยอะเลย แต่ว่าขอตัด1ดาว เพราะว่าอยู่ๆก็ตัดเปลี่ยนเส้นทางเรื่องได้งงงวยมากๆๆๆๆ รบๆกันอยู่เอ๊าตัดมาที่นอ.มีลูกแล้วกำลังนอนป่วยอยู่ แล้วหลังจากนี้คือ เนื้อเรื่องตัดไปตัดมา ไทม์ไลน์ตอนอธิบายเกี่ยวกับชิงไห่ก็มั่วๆ เสียดายมากที่คนเขียนเหมือนเครื่องรวนที่เล่มสุดท้าย
ชอบหลี่ชิงหรงอ่ะ เลือดพ่อมันแรงจริงๆ 5555 สายเปย์เหมือนพ่อ(หลี่เช่อ)เลย น่ารัก

สรุปทั้งเรื่องให้ 4.5ดาว ถ้าเล่มสุดท้ายไม่ตกม้าตายเรื่องตัดสลับเนื้อเรื่องไปมาคงไม่หัก 0.5ดาว ชอบความรักของนายน้อยสี่อ่ะ คือ รักแบบไม่บังคับ รักแบบที่เค้าเป็น พร้อมซัพพอร์ตทุกสิ่งทุกอย่างแม้ขัดใจฮี แล้วคือยอมสละได้ทุกสิ่งเพื่อนอ.

[Kaeka Peyanon · Rating 5 out of 5]

เป็นเรื่องที่แต่งเรื่องราวได้สนุกน่าติดตามมาก แต่บางครั้งบทบรรยายมากไปหน่อยสำหรับเรา เยียนสวินเป็นคนที่เผด็จการมากๆ ไม่ยอมให้ใครมามีอำนาจได้เลย ตอนจบต้องขอบคุณคนแต่งที่จบแบบนี้ เพราะ ตลอดทั้งเรื่องนี่บีบหัวใจมาตลอดเลย ถ้าจบอีกแบบมีหวังจิตตก

[คุณแม่ พลัง · Rating 5 out of 5]

อ่านยังไวคะ

[Pinksara Cheykrin · Rating 5 out of 5]

อยากอ่านต้องทำไงค่ะ

[Jesica · Rating 4 out of 5]

CLASIFICATION: 4.5 ESTRELLAS

TENGO SENTIMIENTOS ENCONTRADOS, POR UN LADO ME ALEGRA QUE DESPUES DE TODA LA GUERRA LLEGARON TODOS A UNA TREGUA Y AUNQUE LOS PROTAGONISTAS PUDIERON SER FELICES, NO TODOS LOS PERSONAJES CORRIERON CON LA MISMA SUERTE. SIN EMBARGO PARA ALGUNOS EL CASTIGO FUE PEOR QUE LA MUERTE...

Y POR EL OTRO LADO ESTOY UN POCO TRISTE PORQUE TERMINE LA HISTORIA Y NO SE QUE MAS LEER.... ESPERO ENCONTRAR LECTURAS IGUAL DE BUENAS QUE ESTA.

[Chompoo Choti · Rating 5 out of 5]

อ่านจบแล้วด้วยความรู้สึกอิ่มเอมค่ะสำหรับเรื่องนี้ ต้องบอกเลยว่าภาคต้นเล่นทำเอาเราไม่ได้คาดหวังอะไรกับใครนักเพราะเรื่องราวมันคาดเดาไม่ได้จริงๆ เพราะมันเริ่มต้นที่นางเอกของเราหลุดเข้ามายังอดีตอันไกลโพ้นแถมยังเข้าร่างเด็กน้อย ภาคต้นเราก็ว่าเจอกับชายหนุ่มหลากหลายแล้วและดันไม่รู้ด้วยว่าใครเป็นยังไงเพราะเหมือนที่บอกว่าคาดเดาไม่ได้ พอมาเจอภาคปลายแล้วยิ่งไปกันใหญ่
.
.
เริ่มภาคปลายด้วยเล่มแรก คือ อย่างตื่นเต้นค่ะ ภาคนี้เล่ม 1-2 นี้นั้นแน่นอนว่าเน้นเลยกับการรบพุ่งมาก เพราะว่าเน้นหนักในการแก้แค้นของเยี่ยนสวินและนางเอกแน่นอนว่าก็ต้องพ่วงมาด้วยเพราะว่าต่างก็เข้าใจกันและกัน ส่วนนี้จะว่าไปแล้วเราชอบกว่าที่คาดคิดทั้งๆ ที่ตอนแรกคิดว่าการต่อสู้วางแผนมันจะทำให้เราเบื่อแล้วคิดอะไรไม่ออกแต่เปล่าเลยค่ะเพราะว่ามันละเอียดจนเราคิดว่าอ่านแล้วแปลกใจว่าภาพมันออกมาเหมือนเรานั่งดูซีรีย์ดูหนังกันเลยทีเดียว สนุกต้องยอมรับเลยแล้วมันทำให้เรารู้สึกไปด้วยล่ะค่ะว่าบ้านเมืองที่มันต้องเจอกับการรบราฆ่าฟันแบบนี้ประชากรตาดำๆ เดือดร้อนกันแน่ๆ เรียกว่าไม่ว่าจะฝั่งไหนได้เปรียบเสียเปรียบมันก็ล้วนแต่ได้รับความสูญเสียด้วยกันไปหมด ส่วนนี้แหละที่ทำให้เราอ่านไปแล้วขมับดังตุ่บๆ กันเลยล่ะค่ะเพราะมันตื่นเต้นดี
.
.
ภาคปลายนี้ยังคงบอกเลยค่ะว่าการดำเนินเรื่องแม้ว่าจะเน้นไปเรื่องของการรบแต่มันก็ไม่ได้น่าเบื่อเพราะเรื่องกลับดำเนินไปอยางเร็วและพลิกแพลงตลอดเวลา สิ่งหนึ่งที่เราชอบคือการดำเนินเรื่องที่เราชอบแต่กลับไม่ชอบและไม่โดนในส่วนที่หัวสมองน้อยๆ ของเราต้องมางงกับเรื่องของตัวละครที่มันล้นออกมาเยอะจริงๆ ความจำชื่อเรื่องตัวละครยิ่งปลาทองมาเจอชุดนี้อีกก็ยิ่งไปกันใหญ่อ่านไปก็จะจำได้แต่ที่โผลบ่อยๆ แต่ว่าที่โผล่มาวับแวบแล้วหายไปแล้วโผล่มาอีกทีก็จะมีบ่นว่า อะไรว้า ใครว้า มาเรื่อยๆแถมหลังๆ จะมางงกับสถานที่อีกทั้งๆ ที่แผนที่เค้าก็มีประกอบแต่ด้วยตัวเองความจำย่ำแย่ค่ะเลยเลือนง่ายลืมง่ายแท้
.

แม้ว่าภาคปลายจะมีเรื่องของการเน้นในสนามรบแต่เรื่องของความรักมันมีแน่นอนค่ะ และอยากบอกว่าทุกอย่างอย่าไปคาดหวัง ทุกอย่างอย่าไปอะไรกับเรื่องของใครคู่กัน เพราะยังไงก็อ่านไปเรื่อยๆ ค่ะรับรองว่าสนุก และถือว่าการดำเนินเรื่องไปเร็วไม่น่าเบื่อ บอกได้ว่าบางทีไม่อยากให้จบเสียด้วยซ้ำนะคะ

จอมนางจารชน หน่วย 11 ถือเป็นอีก 1 เรื่องที่แบบว่ายกนิ้วให้เลยว่าเป็นเรื่องของความสนุกอีกเรื่องของปีที่เราเริ่มต้นด้วยการอ่าน ถือว่าถูกใจ โดนใจ ใช้ได้แล้วเป็นแฟนฉู่เฉียวตัวจริงเลยค่ะ

[Saki Rook a Bead · Rating 3 out of 5]

ตะลุยอ่านจากที่ค้างเล่มสาม ภาคแรกมาเป็นเดือน

เล่มนี้เหมือนเปลี่ยนสไตน์เล่าเรื่องจากทุกเล่ม เราจะอ่านในมุมมองนางเอกเป็นส่งนใหญ่ แต่เล่มนี้ ไม่ค่อยเน้น เน้นแค่ว่าฝ่ายไหนรบกับฝ่ายไหน และบางทีเราก็งง ๆ ว่ามันชนะกันยังไง555

จบแบบเนือยๆ ชอบตรงที่นางเอกสามารถเข้าใจเยียนสวินได้ในที่สุด และเยียนสวินต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวแม้ได้ใต้หล้ามาครอบครอง แต่นอกจากนั้น มันเนือย ๆ

หวังว่าถ้าซีรีย์มีภาคสองจะทำได้ดีกว่านี้

[Wanyiwa · Rating 4 out of 5]

รีวิวแบบรวมทุกเล่มทั้งภาคต้นและภาคปลายนะคะ

นิยายบู๊แอ๊คชั่นที่เดินเรื่องโดยจารชนสาวนามฉู่เฉียว ที่ถูกระเบิดเสียชีวิตในฐานะทหารมืออาชีพเพื่อปกป้องประเทศ แต่ไปเกิดใหม่ในยุคโบราณ ในร่างของทาสสาวอายุเพียง 7 ปีที่ต้องกระเสือกกระสนเอาชีวิตให้รอดจากเงื้อมมือของเหล่าเจ้านายและผู้ที่แข็งแรงกว่า

ถามว่าเนื้อเรื่องออกแนวโอเว่อร์เกินจริงไปมั้ย เราว่าใช่ เด็กสาวอายุ 7 ขวบที่ถูกจับเป็นทาส ต่อให้เธอจะได้สติปัญญาของฉู่เฉียวไป แต่ในทางร่างกายแล้ว ยังไงก็ต้องอาศัยเวลาในการฝึกปรือ แต่เรื่องนี้ นางเอกจะค่อนข้างเก่งแบบรวบรัดตัดตอนนิดนึง ประหนึ่งร่างกายอันปราดเปรียวและคล่องแคล่วเป็นของแถมติดมาพร้อมวิญญาณที่มาเข้าร่าง (ฮา...) แต่ถามว่าอ่านสนุกมั้ย เราก็ว่าสนุก คือการต่อสู้ขับเคี่ยวและวางแผนนั้น ทำได้ถึงใจไม่น้อย แม้ทุกเหตุการณ์ที่เกี่ยวเนื่องต่อจากนั้น จะต้องมีนางเอกเป็นศูนย์กลางของทุกสิ่ง แต่นางก็ทำให้เนื้อเรื่องเข้มข้นและสนุกมาก โดยเฉพาะอุดมการณ์ที่ยึดมั่นแบบค่อนข้างชัดเจนของนาง

มีบางความรู้สึกที่อ่านแล้วทำให้เรานึกถึง "จอมนางคู่บัลลังก์" ขึ้นมาเหมือนกัน ตัวละครหลักมีความคล้ายกันอยู่มากทีเดียว แต่ส่วนตัวแล้วเรื่องนี้อาจจะกลมกล่อมได้ไม่เท่าเรื่องนั้น แต่โดยรวมก็ถือว่าเป็นเรื่องที่อ่านได้สนุก ผูกเรื่องได้ดี ตัวละครมีเสน่ห์ทุกตัว แต่แน่นอนว่าพระเอกคือดีงามที่สุด (ฮา...) ที่นี่ไม่มีสปอยล์ ดังนั้น จงไปลุ้นพระเอกกันเอาเองในเรื่องนะคะ

เสียดายที่ตัวละครหลักอีกตัวหนึ่ง โดนกลืนหายไปกับเนื้อเรื่องและไม่มีการพูดถึงอีกในตอนท้าย จริงๆเราก็แอบอยากรู้ว่าตัวละครตัวนี้มีชีวิตยังไงต่อนะ

[รำพึง ลำพัง · Rating 1 out of 5]

ไม่เชิงว่าจบ
ข้ามเรื่องของ เยียน-หง
หลี่เช่อไม่ใช่ตลคที่เราชอบจริงๆ
ภาคแรกมันมีอะไรๆ แต่ภาคปลายมันลอยๆ
ยิ่งความรักพระนางก็ด้วย
แต่ก็หวานดี

คู่พระนางไม่สมหวังที่เหลือล้วน SE หมด
ที่น่าสมเพชคือเยียนสวิน ผชคนนี้มีดีอะไรให้มีคนชอบถึงสาม
น่าหลันหงเยีย เฮ่อ ก็น่าสงสารนะ (มั้ง)
ตกลงเยียนสวินไม่รู้เรื่องจดหมายตลอดชีวิต ? ส่วนบันทึกทางปวศ ?

แล้วก็ถ้าจำไม่ผิดภาคแรกบอกว่านางกำนัลที่อยู่ในเหตุการณ์ฝูเอ๋อผูกคอตายโดนเก็บหมด แต่ฮวาเหลียนรอด ?

คุณชายสี่นั้นเป็นผู้ตระหนี่ แต่รักเมีย โอ๋เมียมาก
เขาก็รักกันดี ก็ดีแล้ว แต่รู้สึกเหมือน เฮ้อ
ช่วงรบๆ อ่านข้ามๆ แล้วมีช่วงหนึ่งที่รู้สึกไม่ปะติปะต่อ แต่ช่างมันก็ได้


ความพยายามในการถ่ายทอดอารมณ์ที่ทำให้เศร้า ไม่ได้ผล
อารมณ์ว่า อืม ตายแล้วหรอ อืมม... ไม่สมหวังหรอ ก็น่าสงสารอยู่หรอก

ยังไงซะความรักกับครอบครัวก็เป็นเรื่องโศกนาฏกรรมอยู่แล้ว

สามคำหลังอ่านจบ 'ปัญ-ญา-อ่อน-'
ทั้งๆ ที่ภาคต้นชอบมาแท้ๆ ภาคปลายทำทุกอย่างพังพินาศ




playlist

[Uminaka16 · Rating 4 out of 5]

จบแบบเหนือความคาดหมาย ได้ยินมาว่าจบดี แต่ไม่นึกว่าจะจบแบบนี้ รู้สึกมันทุ่งลาเวนเดอร์ไปไหม?

ภาพรวม 4 เล่มคือเน้นสงครามที่อลวนวุ่นวาย ตัวละครเยอะ บวกกับการตัดตอนที่เลือกกระโดดมาเล่าเรื่องข้างหลังก่อนแล้วค่อยย้อนมาเล่าเหตุการณ์ก่อนนั้นทำให้เปิดบทมาทีก็งงทีว่าอะไรยังไง รู้สึกฉากสงครามกระโดดไปมามาก เดี๋ยวรบเดี๋ยวไม่รบ ย้ายฝักฝ่ายกันมั่วไปหมด

ส่วนความรักพระนางใช้ได้เลย สวีทหวานซะ นายน้อยกลายเป็นคนน่ารักแบบนี้ไปได้ยังไง ชอบที่พออยู่กับจูเก่อเยว่แล้วฉู่เฉียวสามารถเป็นตัวเองได้เต็มที่ ชอบตอนสองคนเถียงกัน น่ารักมาก

ชอบตอนแถมของลูกชายหลี่เช่อกับลูกสาวฉู่เฉียว น่ารักมาก

[Mam · Rating 3 out of 5]

Mix feelings re the end. Happy ending but it is not satisfactory at all.

[Noémie Mukda]

I love chucheaw