Στο διήγημα, με την περιορισμένη του έκταση, μπορεί να συμπυκνωθεί το νόημα της ζωής. Και τούτο γίνεται ακριβώς με τον Βενέζη, όταν, με την αγάπη του για τον άνθρωπο, καθαρότατη φωνή σε όλες τις σελίδες των Νικημένων, ρίχνει φως σε χώρους αθόρυβα μαγικούς ή ξεπερασμένους. Με λίγα πράγματα οργανώνει ο Βενέζης το μύθο του διηγήματος και την ανάπτυξη του: με λιτότητα συμπυκνωμένη, που μετατρέπεται σε μαγεία από τη γοητεία της γραφής.
Ilias (or Elias) Venezis (Greek: Ηλίας Βενέζης) was a Greek writer.
He was born in 1904 in Ayvalık (Κυδωνίες) in Asia Minor and died in Athens in 1973. He wrote many books throughout his career as an author. His most famous book is Number 31328. Elias Venezis is not his real name, but his pen name. He is categorised among the writers of "the generation of the 30s" (=η γενιά του '30).
During the Asia Minor Catastrophe he was 18 years old and was conscripted to a labour battalion of the Turkish State. In his book The Number 31328 - The Book of Slavery he describes the 14 months of his life that he had spent in a concentration camp, forced to hard labour.
ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ! Ξεχωριστά λατρεμένο το τελευταίο χρονικό του μακρινού κόσμου : «Ο νικημένος με το Κοράκι», η προϊστορία, η ζωή, η ιστορία και η λύτρωση του σπουδαίου δημιουργού Edgar Allan Poe!
Έχοντας διαβάσει τον Ωκεανό πριν από τους Νικημένους, και την Αμερικανική γη λίγες εβδομάδες μετά και βλέποντας την βιβλιογραφία του Βενέζη όπου τα 3 αυτά βιβλία γράφτηκαν το ένα μετά το άλλο καταλαβαίνεις ότι το θέμα θα είναι κοινό, η Αμερική.
Στον Ωκεανό ένα ελληνικό φορτηγό πλοίο ταξιδεύει από το Λιβόρνο στη Βοστώνη και με εξαίρεση κάποια φλάσμπακς και κάποιες στάσεις διαδραματίζεται σε αυτό το πλοίο. Η Αμερικανική Γη είναι ταξιδιωτικό με όλα τα κείμενα να αναφέρονται στις ΗΠΑ από Βοστώνη μέχρι τα σύνορα με το Μεξικό.
Οι Νικημένοι, το πρώτο που εκδόθηκε από τα 3 έχει περισσότερη Ελλάδα. Μοιράζεται σε 2 μέρη όπου το πρώτο έχει διηγήματα που λαμβάνουν χώρα στις ελληνικές θάλασσες, και το 2ο μέρος με διηγήματα και ταξιδιωτικά κείμενα από Ευρώπη και Αμερική. Τελευταίο και εκτενέστερο κείμενο μιλάει για τον Έντγκαρ Άλαν Πόου κάτι που θα ξαναγίνει στην Αμερικανική Γη.
Και στα 3 έργα η Βοστώνη εμφανίζεται σαν τελικός προορισμός, σαν μια άλλη Ιθάκη.
Μπορεί να είναι ελληνολάτρης. Απόλυτα. Φυσιολάτρης. Επίσης. Σε μια γενική πρώτη εντύπωση και αποτύπωση αυτά φαίνεται να εξυμνεί στα γραφτά του. Αλλά η αλήθεια είναι πιο βαθιά. Ή μάλλον πιο απλή. Ο Βενέζης αγαπά τον άνθρωπο. Η έμπνευσή του, η έγνοια του, το μέλημα του, ο λογισμός του, η ανησυχία του και η φροντίδα του είναι ο άνθρωπος. Και πως ο άνθρωπος παλεύει με την ιστορία, με την μοίρα του, με τα γεγονότα, με τον συνάνθρωπό του. Ναι έχει περισσότερο στην έγνοια του τον άνθρωπο της Ελλάδας. Αλλά τον συγκινεί και Φινλανδός στο Αλγέρι, ο Εβραίος και ο Άραβας, ο μετανάστης στην Βιρτζίνια, ο γέροντας του Σηκουάνα, ο φύλακας του Ασκληπιείου, και αυτή στο σπίτι του Έντγκαρ Άλαν Ποε. Και με αυτή την αγάπη που έχει ειδικά σε αυτά τα διηγήματα, ιχνηλατεί τον πόνο των τσακισμένων ανθρώπων. Των νικημένων. Των φαινομενικά νικημένων. Αυτούς που νίκησε ο χρόνος, ο πόνος, ο φθόνος. Και φτιάχνοντας ιστορίες, μικρές ή μεγάλες, αναδεικνύει την αξιοπρέπεια τους. Είναι οι δικοί του ήρωες που τους μιλάει, τους αγκαλιάζει, τους παρηγοράει και τελικά τους αποθεώνει.