What do you think?
Rate this book
Δευτέρα
Δύσκολα θα καταλάβαινες αν τον έβλεπες έξω ή στη δουλειά του, ή αν μιλούσες μαζί του για λίγο, ότι ήταν από μικρός εθισμένος στον τζόγο. Αδειάζοντας στα κρυφά πολλές πιστωτικές του πατέρα του και το ταμείο στο μαγαζί του αδερφού του, και έχοντας χάσει μια περιουσία μέχρι τα τριάντα του, μπήκε σε πρόγραμμα απεξάρτησης. Το πρώτο που έμαθε στις ομαδικές συνεδρίες της Δευτέρας ήταν να συστήνεται ως εξαρτημένος τζογαδόρος.
Ύστερα από μια υποτροπή που θα τον γυρίσει πολλά βήματα πίσω, αποφασίζει να δώσει μια τελευταία ευκαιρία στο πρόγραμμα – και στον εαυτό του. Δίπλα του –με αμέτρητα τηλεφωνήματα και ολονύκτιες συζητήσεις– βρίσκονται οι τρεις φίλοι του από την ομάδα και προσπαθούν να του δείξουν ότι υπάρχει ζωή μακριά από τον τζόγο.
Καθώς πληθαίνουν οι μέρες της αποχής του, όμως, η ζωή του γεμίζει με ασυνήθιστα γυναικεία ονόματα, ευκαιριακές σχέσεις και σεξ χωρίς κανένα συναίσθημα. Σύντομα θα πέσει στο κενό της μοναξιάς· και λίγο μετά θα νιώσει όπως οι πρωταγωνιστές των θρίλερ, που κολυμπούν τρομαγμένοι κοιτώντας διαρκώς πίσω τους. Στο τέλος θα κρατήσει την αναπνοή του και θα βυθιστεί.
Θα ξαναβγεί ποτέ στην επιφάνεια;
Με μοντέρνα, γρήγορη και αφοπλιστική γραφή, ο Ηλίας Αναστασιάδης καταθέτει σε πρώτο πρόσωπο μια αληθινή, εθιστική ιστορία μέσα από τις πιο σημαντικές Δευτέρες της ζωής του.
Ύστερα από μια υποτροπή που θα τον γυρίσει πολλά βήματα πίσω, αποφασίζει να δώσει μια τελευταία ευκαιρία στο πρόγραμμα – και στον εαυτό του. Δίπλα του –με αμέτρητα τηλεφωνήματα και ολονύκτιες συζητήσεις– βρίσκονται οι τρεις φίλοι του από την ομάδα και προσπαθούν να του δείξουν ότι υπάρχει ζωή μακριά από τον τζόγο.
Καθώς πληθαίνουν οι μέρες της αποχής του, όμως, η ζωή του γεμίζει με ασυνήθιστα γυναικεία ονόματα, ευκαιριακές σχέσεις και σεξ χωρίς κανένα συναίσθημα. Σύντομα θα πέσει στο κενό της μοναξιάς· και λίγο μετά θα νιώσει όπως οι πρωταγωνιστές των θρίλερ, που κολυμπούν τρομαγμένοι κοιτώντας διαρκώς πίσω τους. Στο τέλος θα κρατήσει την αναπνοή του και θα βυθιστεί.
Θα ξαναβγεί ποτέ στην επιφάνεια;
Με μοντέρνα, γρήγορη και αφοπλιστική γραφή, ο Ηλίας Αναστασιάδης καταθέτει σε πρώτο πρόσωπο μια αληθινή, εθιστική ιστορία μέσα από τις πιο σημαντικές Δευτέρες της ζωής του.
320 pages, Paperback
Published November 1, 2016
1 person is currently reading
75 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 20 of 20 reviews
August 29, 2019
2 η 3 αστεράκια ;
Ας αρχίσουμε από τα αρνητικά : δεν είναι καμιά σπουδαία γραφή, έτσι ; Ο Αναστασιάδης είναι γραφιάς, είναι δημοσιογράφος, αλλά δεν τον κάνει κατ΄ανάγκη καλό στον λόγο. Τουλάχιστον,όχι σε επίπεδο γραφής που να ξεχωρίζει από ένα κείμενο σε portal σε λογοτεχνικό έργο, γιατί ως τέτοιο κρίνεται, εν προκειμένω memoir.
OK, το ξαναείπα : έχω ένα θέμα με τα memoirs : ΟΛΑ κρύβουν μια έπαρση. Εδώ ας πούμε εν μέσω τζόγου ο Αναστασιάδης εξιστορεί πως πηδούσε διαφορετική γυναίκα κάθε βράδυ (λες αυτό να ήταν το αίτιο του τζόγου ; -ps ΚΑΤΟΥΡΑ ΚΑΙ ΛΙΓΟ). Επίσης, αγγίζει επιδερμικά κάποια πράγματα (τα αίτια που τον οδήγησαν στον τζόγο) και τον πραγματικό ελέφαντα στο δωμάτιο : ο πατέρας του ήταν-και είναι-τζογαδόρος. Το παρουσιάζει δυστυχώς ως βόλτα στην εξοχή χωρίς πραγματικές οικονομικές συνέπειες (ενώ όλοι οι άλλοι καταστράφηκαν οικονομικά, αυτός μόνο μια φορά αναγκάστηκε να βάλει χέρι στο ταμείο του αδερφού του ;)
Θετικά : ξεγύμνωμα-αλλά όχι αρκετό. Μπορεί να κρούσει τον κώδωνα σε αρκετούς. Γίνεται αληθινός μόνο όταν πιάνει την οικογένεια του και κάποιους φίλους του μέσα στο πρόγραμμα. Όλο το υπόλοιπο βιβλίο αχρείαστη φλυαρία αν έπιασε το over ή το under σε αγώνες βόλει γυναικών στις Φιλιππίνες.
2 ή 3 αστεράκια ;
Ήδη το βιβλίο πλασάρεται αρκετά, ε, "του συναφιού" είναι, ειδικά αν δουλεύεις και στο ίδιο πόρταλ, του δίνεις 4αστερα και επαίνους (γκουχ,γκουχ). Και ενώ περίμενα κάτι παραπάνω από ένα extended άρθρο σε πόρταλ, και ενώ δεν ενθουσιάστηκα από την γραφή του, και ενώ περίμενα να βάζει λίγο πιο πολύ το νυστέρι μέσα, και ενώ για τόσο μικρό βιβλίο κάπου γινόταν βαρετό (οπότε 2 αστεράκια ;), εν τούτοις όταν στρέφει την κάμερα στην οικογένεια (έστω για λίγο) ή στους φίλους του στο πρόγραμμα, γίνεται αληθινός και ακουμπάει (για λίγο) την συγκίνηση.
Κάπου στα 2,5, να πάει στα κομμάτια, του δίνω τγια.
Ας αρχίσουμε από τα αρνητικά : δεν είναι καμιά σπουδαία γραφή, έτσι ; Ο Αναστασιάδης είναι γραφιάς, είναι δημοσιογράφος, αλλά δεν τον κάνει κατ΄ανάγκη καλό στον λόγο. Τουλάχιστον,όχι σε επίπεδο γραφής που να ξεχωρίζει από ένα κείμενο σε portal σε λογοτεχνικό έργο, γιατί ως τέτοιο κρίνεται, εν προκειμένω memoir.
OK, το ξαναείπα : έχω ένα θέμα με τα memoirs : ΟΛΑ κρύβουν μια έπαρση. Εδώ ας πούμε εν μέσω τζόγου ο Αναστασιάδης εξιστορεί πως πηδούσε διαφορετική γυναίκα κάθε βράδυ (λες αυτό να ήταν το αίτιο του τζόγου ; -ps ΚΑΤΟΥΡΑ ΚΑΙ ΛΙΓΟ). Επίσης, αγγίζει επιδερμικά κάποια πράγματα (τα αίτια που τον οδήγησαν στον τζόγο) και τον πραγματικό ελέφαντα στο δωμάτιο : ο πατέρας του ήταν-και είναι-τζογαδόρος. Το παρουσιάζει δυστυχώς ως βόλτα στην εξοχή χωρίς πραγματικές οικονομικές συνέπειες (ενώ όλοι οι άλλοι καταστράφηκαν οικονομικά, αυτός μόνο μια φορά αναγκάστηκε να βάλει χέρι στο ταμείο του αδερφού του ;)
Θετικά : ξεγύμνωμα-αλλά όχι αρκετό. Μπορεί να κρούσει τον κώδωνα σε αρκετούς. Γίνεται αληθινός μόνο όταν πιάνει την οικογένεια του και κάποιους φίλους του μέσα στο πρόγραμμα. Όλο το υπόλοιπο βιβλίο αχρείαστη φλυαρία αν έπιασε το over ή το under σε αγώνες βόλει γυναικών στις Φιλιππίνες.
2 ή 3 αστεράκια ;
Ήδη το βιβλίο πλασάρεται αρκετά, ε, "του συναφιού" είναι, ειδικά αν δουλεύεις και στο ίδιο πόρταλ, του δίνεις 4αστερα και επαίνους (γκουχ,γκουχ). Και ενώ περίμενα κάτι παραπάνω από ένα extended άρθρο σε πόρταλ, και ενώ δεν ενθουσιάστηκα από την γραφή του, και ενώ περίμενα να βάζει λίγο πιο πολύ το νυστέρι μέσα, και ενώ για τόσο μικρό βιβλίο κάπου γινόταν βαρετό (οπότε 2 αστεράκια ;), εν τούτοις όταν στρέφει την κάμερα στην οικογένεια (έστω για λίγο) ή στους φίλους του στο πρόγραμμα, γίνεται αληθινός και ακουμπάει (για λίγο) την συγκίνηση.
Κάπου στα 2,5, να πάει στα κομμάτια, του δίνω τγια.
March 12, 2017
Η Δευτέρα είναι ένα άβολο βιβλίο, με περισσότερους από έναν τρόπους. Κι αυτό δεν το λέω σαν κακό.
Καταρχάς είναι μια πραγματική ιστορία. Δεν είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα μυθοπλασία, είναι αυτό που λένε memoir. Ο συγγραφέας του γράφει αυτά που έζησε και ζει, για τον εθισμό του στον τζόγο, ένα θέμα που θα πω ψέματα αν πω πως έχω διαβάσει/δει πολλές φορές.
Το βιβλίο είναι άβολο πρώτα γιατί ο Ηλίας Αναστασιάδης εκθέτει τον εαυτό του με τρόπο που, εγώ τουλάχιστον, δεν έχω συνηθίσει. Μπαίνει αρκετά βαθιά, αναλύει σκέψεις και πράξεις του, δε φοβάται να μιλήσει για πρόσωπα της ζωής του με τρόπο ευθύ. Αν ο συγγραφέας είχε γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ αντί να γράψει ένα βιβλίο, η κάμερα του θα έμπαινε μέσα στα μούτρα τα δικά του και των υπολοίπων γύρω του, σχεδόν επιθετικά.
Η Δευτέρα έχει γραφτεί πρώτα και πάνω απ' όλα για τον ίδιο τον συγγραφέα της. Είναι, φαίνεται αυτό στο χαρτί, ένας τρόπος να κάνει ο ίδιος μια σούμα της εμπειρίας του, είναι αυτοθεραπευτική η δράση της συγγραφής της. Εξίσου άβολο λοιπόν, μιας και δεν είσαι σίγουρος εσύ σαν αναγνώστης αν καλά κάνεις που βρίσκεσαι εδώ και τα διαβάζεις όλα αυτά ή αν θα ήταν καλύτερο να αφήσεις τον δημιουργό/πρωταγωνιστή στην ησυχία του.
Ταυτόχρονα βέβαια είναι και μια καταγραφή που έδωσε πολλές πληροφορίες σε μένα για το τι σημαίνει κόλλημα με τον τζόγο. Οι διαδικασίες που περιγράφει, και οι ψυχολογικές που οδηγούν στον εθισμό αλλά και οι πρακτικές που αφορούν την απεξάρτηση, είναι αρκετά σημαντικές από μόνες τους ώστε να κρατήσουν το ενδιαφέρον σε όλη τη διάρκεια του βιβλίου, ανεξάρτητα από την προσωπική πινελιά του συγγραφέα.
Είναι όμως άβολο και για έναν ακόμη λόγο το βιβλίο. Ο συγγραφέας κρύβει λίγη έπαρση στις σελίδες του έργου του. Δεν τη μασκαρεύει, μιλά για εκείνη, ψάχνει την επιβεβαίωση από τους άλλους, δείχνει να περιμένει τα μπράβο των υπολοίπων από το πρόγραμμα που τα πηγαίνει καλά, τα thumbs up για το άρθρο που έγραψε για το θέμα στο Oneman. Κι όσο άβολο κι είναι αυτό, είναι άλλο τόσο σπάνιο. Η οπτική του ανθρώπου Ηλία Αναστασιάδη δεν αλλάζει όταν μετατρέπεται σε συγγραφέας Ηλίας Αναστασιάδης.
Δυνατό ντεμπούτο, άχαστο αν σας αρέσουν οι πραγματικές ιστορίες, ο τζόγος ή θέλετε να μάθετε λίγα περισσότερα πράγματα για τους εθισμούς. Αναρωτιέμαι πως θα είναι ένα απολύτως fictional έργο του συγγραφέα, αλλά κάτι μου λέειπως δε θα αργήσω ιδιαίτερα να μάθω.
Δευτέρα: ★★★½
Καταρχάς είναι μια πραγματική ιστορία. Δεν είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα μυθοπλασία, είναι αυτό που λένε memoir. Ο συγγραφέας του γράφει αυτά που έζησε και ζει, για τον εθισμό του στον τζόγο, ένα θέμα που θα πω ψέματα αν πω πως έχω διαβάσει/δει πολλές φορές.
Το βιβλίο είναι άβολο πρώτα γιατί ο Ηλίας Αναστασιάδης εκθέτει τον εαυτό του με τρόπο που, εγώ τουλάχιστον, δεν έχω συνηθίσει. Μπαίνει αρκετά βαθιά, αναλύει σκέψεις και πράξεις του, δε φοβάται να μιλήσει για πρόσωπα της ζωής του με τρόπο ευθύ. Αν ο συγγραφέας είχε γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ αντί να γράψει ένα βιβλίο, η κάμερα του θα έμπαινε μέσα στα μούτρα τα δικά του και των υπολοίπων γύρω του, σχεδόν επιθετικά.
Η Δευτέρα έχει γραφτεί πρώτα και πάνω απ' όλα για τον ίδιο τον συγγραφέα της. Είναι, φαίνεται αυτό στο χαρτί, ένας τρόπος να κάνει ο ίδιος μια σούμα της εμπειρίας του, είναι αυτοθεραπευτική η δράση της συγγραφής της. Εξίσου άβολο λοιπόν, μιας και δεν είσαι σίγουρος εσύ σαν αναγνώστης αν καλά κάνεις που βρίσκεσαι εδώ και τα διαβάζεις όλα αυτά ή αν θα ήταν καλύτερο να αφήσεις τον δημιουργό/πρωταγωνιστή στην ησυχία του.
Ταυτόχρονα βέβαια είναι και μια καταγραφή που έδωσε πολλές πληροφορίες σε μένα για το τι σημαίνει κόλλημα με τον τζόγο. Οι διαδικασίες που περιγράφει, και οι ψυχολογικές που οδηγούν στον εθισμό αλλά και οι πρακτικές που αφορούν την απεξάρτηση, είναι αρκετά σημαντικές από μόνες τους ώστε να κρατήσουν το ενδιαφέρον σε όλη τη διάρκεια του βιβλίου, ανεξάρτητα από την προσωπική πινελιά του συγγραφέα.
Είναι όμως άβολο και για έναν ακόμη λόγο το βιβλίο. Ο συγγραφέας κρύβει λίγη έπαρση στις σελίδες του έργου του. Δεν τη μασκαρεύει, μιλά για εκείνη, ψάχνει την επιβεβαίωση από τους άλλους, δείχνει να περιμένει τα μπράβο των υπολοίπων από το πρόγραμμα που τα πηγαίνει καλά, τα thumbs up για το άρθρο που έγραψε για το θέμα στο Oneman. Κι όσο άβολο κι είναι αυτό, είναι άλλο τόσο σπάνιο. Η οπτική του ανθρώπου Ηλία Αναστασιάδη δεν αλλάζει όταν μετατρέπεται σε συγγραφέας Ηλίας Αναστασιάδης.
Δυνατό ντεμπούτο, άχαστο αν σας αρέσουν οι πραγματικές ιστορίες, ο τζόγος ή θέλετε να μάθετε λίγα περισσότερα πράγματα για τους εθισμούς. Αναρωτιέμαι πως θα είναι ένα απολύτως fictional έργο του συγγραφέα, αλλά κάτι μου λέειπως δε θα αργήσω ιδιαίτερα να μάθω.
Δευτέρα: ★★★½
February 5, 2017
Ήταν λες και πήγαμε σε ένα μπαρ, κάτσαμε στην μπάρα και μου τα είπε όλα μέσα σε ένα βράδυ. Από τις καλύτερες κουβέντες που έκανα ποτέ με άνθρωπο χωρίς να είναι κουβέντα.
February 19, 2017
Τζόγος, ναρκωτικά, αλκοόλ,φαγητο γυναίκες, αυτοκίνητα,οικογενοιαρχες,ταξιτζιδες , δημοσιογράφοι, γιατροί, δικηγόροι, 20,30,40,70...όλοι ίδιοι με την ίδια αρρώστια ταΐζουν το ίδιο κενό της ελεύθερης/ επιταχυνόμενης πτώσης...το πρώτο βήμα σωτηρίας είναι να καταλάβις ότι τη γαμησες (good time) χωρίς επιστροφή...κ το δεύτερο οτι όσο χάλια κ να σαι υπάρχει φως κάπου μακρυά μακρυά στο τούνελ,απλα : stick to the plan
October 21, 2018
Δύο χρόνια πριν, βλέποντας YouTube, βρήκα ένα βίντεο του Ηλία Αναστασιάδη στο οποίο μιλούσε για το βιβλίο Δευτέρα σε ένα TED Talk. Κατευθείαν το έβαλα στα αγαπημένα, αποθήκευσα τον σελιδοδείκτη της εκδοτικής, και πρότεινα το βίντεο σε γνωστούς. Η αφήγηση του αντικατόπτριζε την κούραση που του προκάλεσαν τα γεγονότα που πέρασε, αλλά και την ανακούφιση που -πέρασαν-.
Το βιβλίο, όμως, λέει μια διαφορετική ιστορία.
Τα θετικά του: η αφήγηση δεν είναι απαίσια. Είναι χιουμοριστικό ανά μέρη. Άλλες φορές (ειδικά αν έχεις ζήσει με άτομα εθισμένα σε Α ή Β) χρειάζεται να αφήσεις για λίγο το βιβλίο λόγω της βαρύτητας όσων διάβασες. Η πλοκή υπάρχει, τα πρόσωπα σου μένουν και είναι δύσκολο να μπερδέψεις το ένα με τ'άλλο.
Τα αρνητικά του: υπερβολικά πολλές πληροφορίες σχετικά με αθλήματα (ιδιαίτερα το ποδόσφαιρο). Ναι, ίσως βρίσκονται εκεί για να "σε μεταφέρουν στην ψυχική κατάσταση του συγγραφέα", παρόλαυτα είναι αχρείαστες. Μιλώντας ως ένα άτομο που δεν ενδιαφέρεται τόσο για τα αθλήματα, βαρέθηκα να διαβάζω για το σκορ της Τάδε με την Τάδε το '96 και το ημίχρονο του ενός και του άλλου. Ήταν turn off.
Αρκετά αστεία ήταν σεξιστικά. Δεν περίμενα κάτι διαφορετικό από Έλληνα συγγραφέα της ηλικίας του Ηλία, αλλά ήλπιζα ότι ο εκδότης θα τα είχε αφαιρέσει.
Δίνω 2 αστέρια διότι α) δεν ανταποκρίθηκε στο περιεχόμενο του βίντεο, β) πραγματικά υπήρχαν ατελείωτες σελίδες άχρηστων πληροφοριών.
Το προτείνω σε κόσμο που θέλει να διαβάσει για την φύση του εθισμού από την ματιά του εθισμένου. Περιγράφει διεκπεραιωτικά την ψυχική και σωματική του κατάσταση. Επιπλέον, μου λύθηκαν απορίες που δημιούργησε το βίντεο.
Πριν το αγοράσετε, προτείνω να το δανειστείτε από κάποιον.
Το βιβλίο, όμως, λέει μια διαφορετική ιστορία.
Τα θετικά του: η αφήγηση δεν είναι απαίσια. Είναι χιουμοριστικό ανά μέρη. Άλλες φορές (ειδικά αν έχεις ζήσει με άτομα εθισμένα σε Α ή Β) χρειάζεται να αφήσεις για λίγο το βιβλίο λόγω της βαρύτητας όσων διάβασες. Η πλοκή υπάρχει, τα πρόσωπα σου μένουν και είναι δύσκολο να μπερδέψεις το ένα με τ'άλλο.
Τα αρνητικά του: υπερβολικά πολλές πληροφορίες σχετικά με αθλήματα (ιδιαίτερα το ποδόσφαιρο). Ναι, ίσως βρίσκονται εκεί για να "σε μεταφέρουν στην ψυχική κατάσταση του συγγραφέα", παρόλαυτα είναι αχρείαστες. Μιλώντας ως ένα άτομο που δεν ενδιαφέρεται τόσο για τα αθλήματα, βαρέθηκα να διαβάζω για το σκορ της Τάδε με την Τάδε το '96 και το ημίχρονο του ενός και του άλλου. Ήταν turn off.
Αρκετά αστεία ήταν σεξιστικά. Δεν περίμενα κάτι διαφορετικό από Έλληνα συγγραφέα της ηλικίας του Ηλία, αλλά ήλπιζα ότι ο εκδότης θα τα είχε αφαιρέσει.
Δίνω 2 αστέρια διότι α) δεν ανταποκρίθηκε στο περιεχόμενο του βίντεο, β) πραγματικά υπήρχαν ατελείωτες σελίδες άχρηστων πληροφοριών.
Το προτείνω σε κόσμο που θέλει να διαβάσει για την φύση του εθισμού από την ματιά του εθισμένου. Περιγράφει διεκπεραιωτικά την ψυχική και σωματική του κατάσταση. Επιπλέον, μου λύθηκαν απορίες που δημιούργησε το βίντεο.
Πριν το αγοράσετε, προτείνω να το δανειστείτε από κάποιον.
February 15, 2017
Με τον Ηλία υπήρξαμε συνάδελφοι στην 24Media (από το καλοκαίρι του 2013 μέχρι τον Μάιο του 2014). Εκείνος έγραφε στο Oneman.gr κι εγώ στο γυναικείο site του ομίλου. Ο Ηλίας έχει τόσο ευφάνταστη πένα που ένα περιστατικό εγκλεισμού σε ασανσέρ -το οποίο οποιοσδήποτε άλλος θα περιέγραφε με μία πρόταση του τύπου "έπεσε το ρεύμα σήμερα στο γραφείο, ήρθε η πυροσβεστική να με βγάλει από το ασανσέρ, άστα"- το μετατρέπει σε αυτοσαρκαστικό χιουμοριστικό άρθρο εκατοντάδων λέξεων (Μόνος στο ασανσέρ. Κλεισμένος. Για ώρα http://www.oneman.gr/keimena/diabasma...) το οποίο μέσα σε λίγα λεπτά συγκεντρώνει δεκάδες σχόλια και γίνεται viral στο Facebook. Τα βιωματικά άρθρα είναι εκείνα εξάλλου που βοήθησαν το Oneman να πετύχει τόσο -και που έχουν οδηγήσει, ωστόσο, κατά καιρούς, σε αναλύσεις ε��ί αναλύσεων ως προς το ποια θα έπρεπε να είναι τα όρια της υπερέκθεσης και της αυτοπροβολής (κάτι που θεωρητικά ένας δημοσιογράφος έχει διδαχθεί να αποφεύγει).
Εν πάση περιπτώσει, όλο το διάστημα συναδελφικής συνύπαρξής μας στο Παγκράτι δεν είχα την παραμικρή ιδέα για το πρόβλημά του Ηλία με το στοίχημα. Μέχρι να ανεβεί στο Oneman το (συγκλονιστικό) άρθρο του για το θέμα ('Ζώντας' εξαρτημένος απ' τον τζόγο http://www.oneman.gr/keimena/diabasma...). Το οποίο αποφάσισε στην πορεία να εξελίξει, όχι σε μυθιστόρημα, αλλά σε μια καταγραφή ολόκληρης της ιστορίας (του), η οποία χάρη στη μαγική πένα, που λέγαμε πριν, κυλά με τέτοιο κινηματογραφικό σασπένς, που δεν μπορείς να αφήσεις το βιβλίο από τα χέρια σου.
Επιστρέφοντας στο θέμα της υπερέκθεσης, όπως το να μιλάς για τα προβλήματά σου λειτουργεί καταπραϋντικά, έτσι και το να γράφεις για αυτά, βάζει τα πράγματα σε τάξη, ανακουφίζει, ψυχοθεραπεύει -και στην προκειμένη (νομίζω) ενημερώνει, έτσι ώστε στην περίπτωση που ο Ηλίας υποτροπιάσει, οι γύρω του θα αναγνωρίσουν τα συμπτώματα και θα τον προστατέψουν.
Στο προσωπικό του Facebook, ο Ηλίας έγραψε τις προάλλες πως ετοιμάζει ήδη το επόμενό του βιβλίο και πως δεν έχει μέσα ούτε μία αναφορά στη λέξη "τζόγος"... Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό, ουσιαστικό και συγκινητικό επίτευγμα της "Δευτέρας".
#readathon17 [2/13] ~ [ένα βιβλίο συγγραφέα κάτω των 35 ετών σήμερα]
--
E.
Εν πάση περιπτώσει, όλο το διάστημα συναδελφικής συνύπαρξής μας στο Παγκράτι δεν είχα την παραμικρή ιδέα για το πρόβλημά του Ηλία με το στοίχημα. Μέχρι να ανεβεί στο Oneman το (συγκλονιστικό) άρθρο του για το θέμα ('Ζώντας' εξαρτημένος απ' τον τζόγο http://www.oneman.gr/keimena/diabasma...). Το οποίο αποφάσισε στην πορεία να εξελίξει, όχι σε μυθιστόρημα, αλλά σε μια καταγραφή ολόκληρης της ιστορίας (του), η οποία χάρη στη μαγική πένα, που λέγαμε πριν, κυλά με τέτοιο κινηματογραφικό σασπένς, που δεν μπορείς να αφήσεις το βιβλίο από τα χέρια σου.
Επιστρέφοντας στο θέμα της υπερέκθεσης, όπως το να μιλάς για τα προβλήματά σου λειτουργεί καταπραϋντικά, έτσι και το να γράφεις για αυτά, βάζει τα πράγματα σε τάξη, ανακουφίζει, ψυχοθεραπεύει -και στην προκειμένη (νομίζω) ενημερώνει, έτσι ώστε στην περίπτωση που ο Ηλίας υποτροπιάσει, οι γύρω του θα αναγνωρίσουν τα συμπτώματα και θα τον προστατέψουν.
Στο προσωπικό του Facebook, ο Ηλίας έγραψε τις προάλλες πως ετοιμάζει ήδη το επόμενό του βιβλίο και πως δεν έχει μέσα ούτε μία αναφορά στη λέξη "τζόγος"... Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό, ουσιαστικό και συγκινητικό επίτευγμα της "Δευτέρας".
#readathon17 [2/13] ~ [ένα βιβλίο συγγραφέα κάτω των 35 ετών σήμερα]
--
E.
January 25, 2026
Ευκολοδιάβαστο βιβλίο που σε κρατάει ως το τέλος. Τη στιγμή που το διάβαζα σκεφτόμουν ότι θα το ξαναδιαβάσω πιο αργά τη δεύτερη φορά. Τελειώνοντας έμεινα με το αίσθημα ότι ο συγγραφέας μας μετέφερε πολύ επιφανειακά τον εθισμό του και οκ, μια φορά ήταν αρκετή. Ίσως να μην τον έχει αγγίξει και πιο βαθιά ακόμα ή ίσως να μην ήθελε να δώσει περισσότερο βάθος.
Δεν αναφέρει τίποτα απολύτως για τον πατέρα του ή τους πραγματικούς λόγους που τον οδήγησαν σε εθισμούς (δεν είμαι ψυχολόγος αλλά η οικονομική κατάρρευση του πατέρα δεν ήταν ο λόγος) κι επίσης δεν εξηγεί καθόλου αυτό το αψυχολόγητο «από τους γονείς μου δε μου έλειψε τίποτα».
Γενναίο αυτό που έκανε ο συγγραφέας, παρόλα αυτά το χιούμορ στο βιβλίο μου φάνηκε μια ωραία άμυνα και σε καμία περίπτωση δεν το θεωρώ ξεγύμνωμα. Εύχομαι να περάσει το μήνυμα που πρέπει να περάσει και ο συγγραφέας να πετύχει το στόχο του.
Δεν αναφέρει τίποτα απολύτως για τον πατέρα του ή τους πραγματικούς λόγους που τον οδήγησαν σε εθισμούς (δεν είμαι ψυχολόγος αλλά η οικονομική κατάρρευση του πατέρα δεν ήταν ο λόγος) κι επίσης δεν εξηγεί καθόλου αυτό το αψυχολόγητο «από τους γονείς μου δε μου έλειψε τίποτα».
Γενναίο αυτό που έκανε ο συγγραφέας, παρόλα αυτά το χιούμορ στο βιβλίο μου φάνηκε μια ωραία άμυνα και σε καμία περίπτωση δεν το θεωρώ ξεγύμνωμα. Εύχομαι να περάσει το μήνυμα που πρέπει να περάσει και ο συγγραφέας να πετύχει το στόχο του.
May 21, 2018
Αν και θα έπρεπε να έχει τρελό ενδιαφέρον, το λες και ψιλοαδιάφορο/επιφανειακό. Δε μου πάει να του βάλω 2 (που θα 'πρεπε αντικειμενικά), είναι η ζωή ενός ανθρώπου γαμώτο. Δεν είναι κι εύκολο το ξεβράκωμα αν δεν έχουν πεθάνει όλοι ξερωγώ.
February 19, 2017
Ένα υπέροχο βιβλίο, καταφέρνει να σε κάνει ένα με την ιστορία ,να τη ζείς μαζί με τον πρωταγωνιστή να βιώνεις όλα τα συναισθήματα που ένιωσε και ο ίδιος σε αυτό τον αγώνα που έκανε.
December 31, 2017
βιωματικό,
ειλικρινές,
βαρετό σε ελάχιστες σελίδες,
εξαιρετικά ενδιαφέρον γενικά για πολλά θέματα εθισμών.
ειλικρινές,
βαρετό σε ελάχιστες σελίδες,
εξαιρετικά ενδιαφέρον γενικά για πολλά θέματα εθισμών.
December 1, 2016
Τον Ηλία τον γνωρίζω, δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός, το ξεκαθαρίζω για μία ακόμη φορά από την αρχή (Θεέ μου, με πόσους συγγραφείς πια συναναστρέφομαι!)
Παρόλα αυτά, η Δευτέρα του είναι ένα τρομερά προσωπικό βιβλίο, μία κατάθεση βιωμάτων που σε κάνουν να κοιτάς γύρω σου και να αναρωτιέσαι πως είναι δυνατόν να βρίσκονται άνθρωποι δίπλα σου που περνάνε τόσο δύσκολα και εσύ δεν έχεις την ωριμότητα να τους διακρίνεις και κατ επέκταση τη δυνατότητα να τους βοηθήσεις.
Άτιμο πράγμα ο τζόγος, διαβάστε το βιβλίο αν έχετε ή είχατε οποιαδήποτε έξη στη ζωή σας στη δική σας τη ζωή ή στη ζωή ενός ανθρώπου που βρίσκεται δίπλα σας, από το φαγητό και τον Θρύλο μέχρι το Αλκοόλ και το Facebook.
Παρόλα αυτά, η Δευτέρα του είναι ένα τρομερά προσωπικό βιβλίο, μία κατάθεση βιωμάτων που σε κάνουν να κοιτάς γύρω σου και να αναρωτιέσαι πως είναι δυνατόν να βρίσκονται άνθρωποι δίπλα σου που περνάνε τόσο δύσκολα και εσύ δεν έχεις την ωριμότητα να τους διακρίνεις και κατ επέκταση τη δυνατότητα να τους βοηθήσεις.
Άτιμο πράγμα ο τζόγος, διαβάστε το βιβλίο αν έχετε ή είχατε οποιαδήποτε έξη στη ζωή σας στη δική σας τη ζωή ή στη ζωή ενός ανθρώπου που βρίσκεται δίπλα σας, από το φαγητό και τον Θρύλο μέχρι το Αλκοόλ και το Facebook.
February 5, 2026
Νιωθω αβολα με το να αξιολογησω και να σχολιάσω την αληθινη ιστορια και καταθεση ψυχής ενος ανθρωπου αλλα θα το κανω γιατι μου έβγαλε συναισθηματα.
Δεν μπορω ουτε καν να καταλαβω τι ενιωθε, τι ζούσε, τι περνουσε ο συγγραφεας, και γενικα ενα ατομο εθισμενο σε οτιδηποτε. Αλλα ενιωσα γι' αυτον μια απογοητευση και αντιπάθεια. Ηλπιζα οτι θα ηταν ενα βιβλίο ενθαρρυντικο για καποιον που παλευει να βγει απο παρομοια κατάσταση αλλα αν τελει είναι το αντιθετο. Κριμα γιατι κι ο ιδιος το ιδιο ηθελε οπως ειπε στην αποφοιτηση του, να βοηθησει αλλους. Αλλα ειναι ξεκαθαρο οτι δεν μπορει να βοηθησει καν τον εαυτο του σε κανενα επιπεδο.
Επισης ο τροπος που μιλουσε για τις γυναικες...Δεν με πειραξε το ποσο ευκολα τις εκμεταλλευοταν για να νιωσει καλα, αλλο θεμα αυτο. Αλλα πως για καθεμια ειχε να σχολιασει την εμφανιση της. Η μια πολυ ψηλη, η αλλη χοντρη, η αλλη ξινη "αλλα ειδα οτι είναι εγκυος οποτε ενταξει"...
Θελει πολυ θαρρος να μοιραστεις την κατρακυλα σου και ελπιζω πλεον να εχει βρει και το θαρρος να βγει απο ολο αυτο οριστικα!
Δεν μπορω ουτε καν να καταλαβω τι ενιωθε, τι ζούσε, τι περνουσε ο συγγραφεας, και γενικα ενα ατομο εθισμενο σε οτιδηποτε. Αλλα ενιωσα γι' αυτον μια απογοητευση και αντιπάθεια. Ηλπιζα οτι θα ηταν ενα βιβλίο ενθαρρυντικο για καποιον που παλευει να βγει απο παρομοια κατάσταση αλλα αν τελει είναι το αντιθετο. Κριμα γιατι κι ο ιδιος το ιδιο ηθελε οπως ειπε στην αποφοιτηση του, να βοηθησει αλλους. Αλλα ειναι ξεκαθαρο οτι δεν μπορει να βοηθησει καν τον εαυτο του σε κανενα επιπεδο.
Επισης ο τροπος που μιλουσε για τις γυναικες...Δεν με πειραξε το ποσο ευκολα τις εκμεταλλευοταν για να νιωσει καλα, αλλο θεμα αυτο. Αλλα πως για καθεμια ειχε να σχολιασει την εμφανιση της. Η μια πολυ ψηλη, η αλλη χοντρη, η αλλη ξινη "αλλα ειδα οτι είναι εγκυος οποτε ενταξει"...
Θελει πολυ θαρρος να μοιραστεις την κατρακυλα σου και ελπιζω πλεον να εχει βρει και το θαρρος να βγει απο ολο αυτο οριστικα!
April 28, 2020
Η αληθινή ιστορία του συγγραφέα και ο αγώνας του έτσι ώστε να ξεφύγει από τον τζογο... Ο Ηλίας Αναστασιάδης μοιράζεται μαζί μας το ημερολόγιό του.. Ο εθισμένος Ηλίας κάνει τζόιν σε ένα γκρουπάκι για εξαρτημένους -και καλά κάνει αν ρωτάτε την γνώμη μου- και μας δείχνει τις σκέψεις του...
Στα υπέρ:
Εύκολο στο διάβασμα, δεν σε κουράζει.
Είναι τέλειο που είναι πραγματική ιστορία.
Στα κατά:
Δεν προτιμώ τα βιβλία που έχουν την δομή του ημερολογίου, οπότε για μένα αυτό ήταν αρνητικό.
Δεν διηγείται την ιστορία με χρονολογική σειρά -θα σε πεταξει απο το 2004 στο 2012 και μετα παλι πισω στο 2006 κ.ο.κ- και αυτό εμένα προσωπικά με κουράζει.
Στα υπέρ:
Εύκολο στο διάβασμα, δεν σε κουράζει.
Είναι τέλειο που είναι πραγματική ιστορία.
Στα κατά:
Δεν προτιμώ τα βιβλία που έχουν την δομή του ημερολογίου, οπότε για μένα αυτό ήταν αρνητικό.
Δεν διηγείται την ιστορία με χρονολογική σειρά -θα σε πεταξει απο το 2004 στο 2012 και μετα παλι πισω στο 2006 κ.ο.κ- και αυτό εμένα προσωπικά με κουράζει.
May 23, 2017
Συγκλονιστική εξομολόγηση ενός ωραίου τύπου.Must read για όλους τους τύπους που τα αθλητικά ειναι μεγάλο μέρος της ζωής τους.
March 3, 2024
Απίθανο!
January 6, 2019
Ξεκίνησα να το διαβάζω γιατί ήθελα να μάθω, για προσωπικούς μου λόγους, τι νιώθει και τι σκέφτεται ένας τζογαδόρος. Παρότι δεν είναι γραμμένο μελό, έκλαψα σε πολλά σημεία και στο τέλος με άφησε με μια μαυρίλα. Το διάβασα σε ένα απόγευμα, ήταν φοβερά ευκολοδιάβαστο αλλά και άβολο ταυτόχρονα, κάπως σαν να κάθεσαι να πιεις ένα ποτό με έναν άγνωστο που σου λέει ιστορίες από τη ζωή του και παρότι είναι τρομερά ενδιαφέρων, δεν είσαι σίγουρος ότι θα ήθελες να τον ξανασυναντήσεις.
December 29, 2016
Μια πικρή ιστορία ζωής γραμμένη με αμεσότητα και ειλικρίνεια, χιούμορ και σαρκασμό.
Είναι όντως καλός γραφιάς και θα ήθελα να ξαναδιαβάσω κάτι δικό του στο μέλλον
Είναι όντως καλός γραφιάς και θα ήθελα να ξαναδιαβάσω κάτι δικό του στο μέλλον
January 12, 2017
Ωραίο γράψιμο και προσέγγιση για ένα θέμα "δύσκολο". Σε κάνει να θέλεις να το διαβάσεις γρήγορα να δεις τι γίνεται στο τέλος ...
February 2, 2017
Ο Ηλίας γράφει πολύ όμορφα...
March 28, 2017
Η γραφή του Ηλία ήταν γρήγορη, σε πρώτο πρόσωπο, ήταν σαν να τον άκουγα να μιλάει. Κρατούσε το ενδιαφέρον ζωντανό,αν και πολλές στιγμές ένιωσα ότι αναλώθηκε πολύ στα αποτελέσματα των παιχνιδιών που στοιχημάτιζε ή τα κορίτσια με τα οποία κοιμόταν.
Μου άρεσε η μετακίνηση στον χρόνο, τις μέρες που ηταν στην απεξάρτηση και καθαρός και τις μέρες που ο εθισμός του στον τζόγο ήταν εκεί.
Μου δημιουργησε σκέψεις σχετικά με κάθε είδους "Αρρωστια" και εθισμό και αν ήταν αυτός ο στόχος νομίζω τον πέτυχε.Φαντάζομαι κάποιος άνθρωπος μέσα στον τζόγο θα ταυτιστεί και θα εκτιμήσει την ιστορία ακόμη περισσότερο.
Οι εικόνες από τα Εξάρχεια , το Decadance και το λόφο του Στρέφη με σύγκινησαν , όπως και οι αναφορές στους φίλους και την οικογένειά του. Πολύ συγκινητική ακόμη, η περιγραφή της αποφοίτησης από την ομάδα των εξαρτημένων.Εύκολα δημιούργησα εικόνες, αλλά νομίζω πως το βιβλιο το διάβασα γρήγορα γιατί ήθελα να τελειώνω.
Μου άρεσε η μετακίνηση στον χρόνο, τις μέρες που ηταν στην απεξάρτηση και καθαρός και τις μέρες που ο εθισμός του στον τζόγο ήταν εκεί.
Μου δημιουργησε σκέψεις σχετικά με κάθε είδους "Αρρωστια" και εθισμό και αν ήταν αυτός ο στόχος νομίζω τον πέτυχε.Φαντάζομαι κάποιος άνθρωπος μέσα στον τζόγο θα ταυτιστεί και θα εκτιμήσει την ιστορία ακόμη περισσότερο.
Οι εικόνες από τα Εξάρχεια , το Decadance και το λόφο του Στρέφη με σύγκινησαν , όπως και οι αναφορές στους φίλους και την οικογένειά του. Πολύ συγκινητική ακόμη, η περιγραφή της αποφοίτησης από την ομάδα των εξαρτημένων.Εύκολα δημιούργησα εικόνες, αλλά νομίζω πως το βιβλιο το διάβασα γρήγορα γιατί ήθελα να τελειώνω.
Displaying 1 - 20 of 20 reviews