Degam

by Charu Nivedita

இன்றைய சினிமா, சிறார்களின் விடியோ விளையாட்டுகள், பத்திரிகைகள், செய்தித்தாள்கள், அன்றாட வாழ்க்கை என்று எதை எடுத்துக் கொண்டாலும் வன்முறைதான் அதன் அடியோட்டமாக இருக்கிறது. மொழி, நாகரிகம், பண்பாடு, கலாசாரம் என்று எத்தனையோ விழுமியங்களைக் கொண்டுள்ள மனித சமூகம் ஏன் வன்முறையைக் கொண்டாடுகிறது? ஒரு மனிதன் இன்னொரு மனிதனை வதைப்பதில் ஏன் இன்பம் காண்கிறான்? இதில் செயல்படும் அதிகாரம் எவ்வாறு உருவாகிறது? அந்த அதிகாரத்தின் அரசியல் என்ன? இது போன்ற பலவிதமான கேள்விகளை எழுப்பக் கூடியது தேகம்.***மனித வதை ஏன் நடக்கிறது என்பதை உளவியல்ரீதியாகப் புரிந்து கொள்ள முயற்சிப்பதே என் நோக்கம். 1947-இல் இந்தியாவிலிருந்து பாகிஸ்தானுக்கும் பாகிஸ்தானிலிருந்து இந்தியாவுக்கும் வந்

Genres: Novels

202 pages, Kindle Edition

First published October 1, 2010

About the author

Charu Nivedita is a postmodern, transgressive Tamil writer, based in Chennai, India. His novel Zero Degree was longlisted for the 2013 edition of the Jan Michalski Prize for Literature. Zero Degree was inducted into the prestigious '50 Writers, 50 Books - The Best of Indian Fiction', published by HarperCollins. Vahni Capildeo places Charu Nivedita on par with Vladimir Nabokov, James Joyce and Jean Genet, in her article in the Caribbean Review of Books. He was selected as one among 'Top Ten Indians of the Decade 2001 - 2010' by The Economic Times. He is inspired by Marquis de Sade and Andal. His columns appear in magazines such as Art Review Asia, The Asian Age and Deccan Chronicle.

Reviews

[Ganesamoorthy K · Rating 4 out of 5]

சாருவை வாசிபத்தர்க்கு ஒரு தனி மனம் வேண்டும்! காதல், காமம், வன்மம் எல்லாமே வழிந்து ஓடும்! ' தேகம் ' கூட அப்படி ஒரு புத்தகம். தர்மா வாயிலாக வதைகள், வதை கான காரணம், பெண்கள் மேல் நடத்தப்படும் வன்முறை. இலகிய மனம் இருந்தால் வாசிக்க முடியாது.. தர்மாவுக்கு ஆன காதல் கடிதங்கள் நான் மிகவும் ரசித்த பக்கங்கள். எங்கும் எளிய உணர்வு ஒரு ஆதுரம். இப் புத்தகம் கொண்டாட்டம் அல்ல ஒரு கசப்பு வாழ்வின் பிரதி பிம்பம்! சாரு வை நீ வெறுப்பாய் இல்லை நேசிப்பாய், இடையினம் என்ற ஒன்று இருக்கவே இருக்காது!! அவரின் வண்ணம் என்றும் குருதி படிந்த ஒன்று!

[Sivasankaran · Rating 4 out of 5]

தேகம்
சாரு நிவேதிதா
எழுத்து பிரசுரம்

முன்பு பல முறை,
சாலை ஓரங்கிடக்கும் மலம் மேல்
அலைந்து கிடக்கும் ஈக்கள்,
ஒட்டப்பட்ட இலைகள்,பூக்கள் கூட
கண்ணுக்கு அழகாய் தென்படுவது,
அறுவறுப்போ என நினைத்ததுண்டு.
ஆனாலும், அதுகூட ஒரு வித அழகை
அசுத்தத்தின் பிடியில் சுமக்கிறது!!.

இதற்கு முன்பு சாருவின் கட்டுரைகளையே படித்திருக்கிறேன். இந்த நாவல் எனக்கு புதுவித அனுபவமும், சிந்தனையும் ஊட்டி சென்றது.

நாவலில் வரும் வரிகள்;
‘ ஒருவன் செத்துவிடாமல் சித்தரவதை செய்ய வேண்டும்; வதையின் முடிவில் அவனுடைய ஞாபகம் என்ற பெட்டியை அவன் நிரந்தரமாகத் தொலைத்திருக்க வேண்டும். அந்த மனிதன் தன் அடையாளத்தை இழந்து வெறும் ஜடமாகி இருக்க வேண்டும். அது உன்னால் சாத்தியமானால் இந்த நாவலை ஒரு வாரத்தில் உன்னால் எழுத முடியும். ’
இதுவே கதையின் கரு மற்றும் கதையின் ஓட்டத்தை கொண்டு செல்லும் பெரும் கருவி; இது மட்டுமில்லாமல்
கதையில் ஆங்காங்கே மலமும், வதையும், காமமும் என கடிதங்கள், கவிதைகள், தத்துவங்கள் என நிரம்பி வழிந்து மனதுக்குள் பதிகிறது.

பலர் சொல்ல கேட்டிருக்கிறேன், இவர் நாவலை வாசிக்க முடியவில்லை; ஏன் இப்படி எழுதுகிறார்
என்ற வினாவை முன்னிறுத்தி ஒதுக்கி விடுவார்கள்.
எழுத்துக்களை வரையறைக்குள் அடக்க நினைப்பவர்களாகவே அவர்கள் இருப்பார்கள் என நினைக்கிறேன். மனிதனின் அகம் சார்ந்த சிக்கல்களுக்கு விடுதலை என்பது அவ்வப்போது தேவைப்படுகிறது. சிலருக்கு இசை, திரைப்படம் என தேர்வு செய்து தப்பித்து விடுகிறார்கள். நான் சொல்கிறேன், அத்துமீறிக்கொண்டே இருக்கும் இவரின் இந்த கதாபாத்திரங்கள் நம்முள் இருக்கும் பழி, காமம் போன்ற உணர்ச்சிகளை கேள்விக்கு உட்படுத்தலாம். இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், மனிதர்கள் வக்கிர எண்ணம் நிரம்பியவர்கள் தானே. இதனை, இந்த சிறு நாவலின் மூலம் நாம் மனதில் இருக்கும் வக்கிர எண்ணங்களை சோதனை செய்து பார்க்க முடிகிறது.

இன்னும் சில வரிகள் புத்தகத்திலிருந்து:
' சவக்கிடங்கை பார்த்திருக்கிறாயா தர்மா அந்த சவக்கிடங்குக் காப்பாளர்கள் அங்கே வரும் உடல்களை விறகுக் கட்டைகளைப்போல் எடுத்துத் தூக்கி எறிவார்கள் அதிலேயே புழங்கிப் புழங்கி அப்படியே மரத்துவிடும் அதேபோல் நீயும் புத்தகங்களுடனேயே பழகிப் பழகி ஒருமாதிரி மரத்துப்போய் விட்டாய் என்று நினைக்கிறேன். '

கண்டிப்பாக வாசித்து வதைபட வேண்டும்;
ரசனை உருவாக !!

#சிவசங்கரன்

[Karthick · Rating 3 out of 5]

I am giving 3.5 stars.
Charu Nivedita famous for his transgressive fiction writing.

This novel is not for everyone.. the choice is yours!.
This novel deals with torture, sex, butthole, lesbian, catamite, oral sex, love, lust, masturbation, shit, threesome, poetry and more.

சாரு நிவேதிதா ஒரு வித்தியாசமான எழுத்தாளர்.
இந்நூலில் வன்முறை, சித்ரவதை, காமம், வலி, என்று ஒன்றை விடாமல் பட்டென்று அப்படியே ஒளிவு மறைவில்லாமல் எழுதக்கூடியவர்.

லோக்கல் பாஷையில் சொல்லவேண்டுமென்றால் கொம்மா கோத்தா னு எழுதிருக்காரு. சுயமைதுனம், புட்டம், கஞ்சி, யோனி, பீ, கோட்டை, ஓத்தல், கேட்டமைட், ஓரல் செக்ஸ், லெஸ்பியன்னு என்ன இந்த மனுஷன் கலீஜா எழுதிருக்காருனு ஒரு சகிக்க முடியாத உணர்வு வந்துச்சு. பின் ஒரு குறிப்பில், தனிமை , இருண்மை, போரின் அழிவுகள்,சினை அனுபவங்கள், காதல், காமம், எத்தைனைய விஷயங்கள் வந்திருக்கும் பொது மேல்சொன்ன விஷயங்களை பற்றி சிறுகதை எழுதினால் என்ன என்று ஒரு போடு போட்டிருக்கிறார்.

[Archanah Mariyadhas · Rating 1 out of 5]

சமுகத்தில் உள்ள கேவலமான விடயங்களின் குப்பைதொட்டி..யாரும் படிக்கவேண்டாம்(தேவை இல்லாத தேகம்)

[Sriram Mangaleswaran · Rating 3 out of 5]

Charu's mindset while writing this book seems deliberately abstract or chaotic, perhaps aiming to provoke thought or challenge norms, but it feels more like incoherent rambling. After reading, my own mindset is one of frustration and confusion, as it’s hard to determine if this is a book or simply meaningless scribbles. The first 50 pages were a headache, and the rest was monotonous—a perplexing piece of confusion, not a meaningful work.

[Ram · Rating 4 out of 5]

சாரு நிவேதிதாவின் "தேகம்" மனித உடல், வன்முறை, பாலியல், அதிகாரம், மற்றும் சமூக ஒடுக்குமுறை ஆகியவற்றை மிகவும் கடுமையான மற்றும் நேர்மையான கோணத்தில் வெளிப்படுத்துகிறது. வெறும் அதிர்ச்சி நாவல் அல்ல இது, மாறாக மனித வன்முறையின் ஆழமான உளவியல் மற்றும் அரசியல் வேர்களை ஆராயும் ஒரு தீவிரமான தத்துவார்த்த முயற்சி.

ஆசிரியரின் சொந்த வார்த்தைகளில், மனித வதை ஏன் நடக்கிறது என்பதை உளவியல் ரீதியாகப் புரிந்துகொள்வதே இந்த நாவலின் நோக்கம். இன்றைய சமூகத்தில் சினிமா, சிறார்களின் வீடியோ விளையாட்டுகள், பத்திரிகைகள், செய்தித்தாள்கள், அன்றாட வாழ்க்கை என எதை எடுத்துக் கொண்டாலும் வன்முறைதான் அதன் அடியோட்டமாக இருக்கிறது. மொழி, நாகரிகம், பண்பாடு, கலாசாரம் என எத்தனையோ விழுமியங்களைக் கொண்டுள்ள மனித சமூகம் ஏன் வன்முறையைக் கொண்டாடுகிறது என்ற மிக அடிப்படையான கேள்வியை இந்த நாவல் எழுப்புகிறது. ஒரு மனிதன் இன்னொரு மனிதனை வதைப்பதில் ஏன் இன்பம் காண்கிறான், இதில் செயல்படும் அதிகாரம் எவ்வாறு உருவாகிறது, அந்த அதிகாரத்தின் அரசியல் என்ன என்பதை ஆராய்வதே ஆசிரியரின் முக்கிய குறிக்கோள்.

ஆசிரியர் 1947 இந்திய பார்ட்டிஷன் காலத்தில் இந்தியாவிலிருந்து பாகிஸ்தானுக்கும் பாகிஸ்தானிலிருந்து இந்தியாவுக்கும் வந்த ரயில்களில் இருந்த ஆயிரமாயிரம் பிரேதங்கள் எந்த அடிப்படையில் கொல்லப்பட்டவை என்று கேட்கிறார். ஒரு தேசத்திலிருந்த அத்தனை பேரும், அவர்களில் கலைஞர்களும் கவிஞர்களும் புத்திஜீவிகளும் தத்துவவாதிகளும் அடக்கம், முன்னின்று 90 லட்சம் யூதர்களைக் கொன்று குவித்தார்களே, அந்த இன அழித்தொழிப்பின் ஆதாரமாக இருந்தது எது என்ற பெரிய வரலாற்று கேள்விகளை இந்த நாவல் தனிமனித கதையின் மூலம் ஆராய முயல்கிறது.

நாவலின் மைய கதாபாத்திரமான தர்மா, வறுமை, வன்முறை, மற்றும் சமூக அடித்தட்டு வ���ழ்க்கை அனுபவங்களின் மூலம் உருவான ஒரு மனநிலையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். அவன் சிறுவயதில் வறுமை, பிச்சை எடுக்கும் வாழ்க்கை, விலங்குகளின் கொடுமையான கொலை போன்றவற்றை பார்த்து வளர்ந்தவன் என்பதால், உடல் என்பது ஒரு உயிர் அல்ல, ஒரு பொருள் என்ற மனப்போக்கு உருவாகிறது. இது சமூகத்தில் வறுமை மற்றும் அடக்குமுறை மனிதர்களின் உணர்ச்சிகளை எவ்வாறு மங்கச் செய்கிறது என்பதற்கான ஒரு சமூக உளவியல் விளக்கமாக அமைகிறது. தர்மா என்ற கதாபாத்திரம் வெறும் ஒரு தனிநபர் அல்ல, மாறாக வன்முறை உருவாகும் சமூக-உளவியல் செயல்முறையின் ஒரு கேஸ் ஸ்டடி. வறுமை, புறக்கணிப்பு, குழந்தைப் பருவ அதிர்ச்சி, விலங்குகளின் கொலையைப் பார்த்தல், உடலை ஒரு பொருளாக பார்க்கும் பழக்கம் இவை எல்லாம் எப்படி ஒரு மனிதனை வன்முறையாளனாக உருவாக்குகின்றன என்பதை விளக்கும் ஒரு சமூக அறிவியல் ஆய்வாக இது செயல்படுகிறது.

இந்த நாவலின் மிக முக்கியமான சமூக விமர்சனம் உடல் மற்றும் அதிகாரம் பற்றியது. உடல் என்பது இயல்பாக ஒரு மனிதனின் அடையாளமாக இருந்தாலும், இங்கு அது அதிகாரம் செலுத்தும் கருவியாகவும், வன்முறையின் இலக்காகவும், பாலியல் ஆசையின் பொருளாகவும் காட்டப்படுகிறது. குறிப்பாக சித்திரவதை, காதல், பாலியல் உறவு, மனநிலை சிதைவு ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணைந்து வருகின்றன. மனித உடலை ஒரு சோதனை பொருளாக மாற்றும் சமூக அமைப்பின் கொடுமை வெளிப்படுகிறது. உடல் என்பது அதிகாரம் செலுத்தப்படும் முதன்மையான இடம். காவல்துறை, அரசு அமைப்புகள், சமூக கட்டுப்பாடுகள் எல்லாம் மனித உடலை ஒரு வலி அனுபவிக்கும் கருவியாக, கட்டுப்படுத்தும் இடமாக, வன்முறை செலுத்தும் தளமாக எவ்வாறு பயன்படுத்துகின்றன என்பது அம்பலமாகிறது. இது மிஷேல் ஃபூக்கோவின் உடல்-அதிகாரம் தொடர்பை தமிழ் சூழலில் வெளிப்படுத்தும் முயற்சியாக பார்க்கலாம்.

இந்த நாவல் சமூகத்தின் அடித்தட்டு வாழ்க்கையை மிகவும் நேர்மையாகவும் மழுப்பல் இல்லாமலும் சித்தரிக்கிறது. வறுமை என்பது வெறும் பொருளாதார பற்றாக்குறை மட்டுமல்ல, அது மனித உணர்வுகளையே மரத்துப் போகச் செய்யும் ஒரு நிலை என்பதை வலிமையாக வெளிப்படுத்துகிறது. சிறுவயதில் பிச்சை எடுத்தல், விலங்குகளின் கொலைகளைப் பார்த்தல், வன்முறையை இயல்பு என ஏற்றுக்கொள்ளுதல் போன்றவை எப்படி ஒரு மனிதனை உணர்ச்சி வற்றவனாக மாற்றுகிறது என்பது ஆழமாக ஆராயப்படுகிறது. பாலியல், உடல், வலி பற்றிய பேச்சுக்களை தமிழ் சமூகத்தில் திறந்த வெளியில் கொண்டு வந்ததும் குறிப்பிடத்தக்கது. இவை வசதியான பேச்சுக்கள் அல்ல, ஆனால் அவசியமான உரையாடல்கள். மனோநோய், மனநல சிதைவு, அதிர்ச்சிகரமான குழந்தைப் பருவம் இவற்றின் நீண்டகால விளைவுகளை மிகவும் யதார்த்தமாக காட்டுகிறது. வறுமை, வன்முறை, புறக்கணிப்பு இவை ஒரு குழந்தையின் மனதை எப்படி நிரந்தரமாக பாதிக்கின்றன என்பதற்கான ஒரு உளவியல் ஆய்வாக இது செயல்படுகிறது. பார்ட்டிஷன் படுகொலைகள் மற்றும் ஹோலோகாஸ்ட் போன்ற வரலாற்று நிகழ்வுகளை தனிமனித கதையுடன் இணைக்கும் ஆசிரியரின் முயற்சி மிகவும் முக்கியமானது. இந்த வரலாற்று நிகழ்வுகளில் கலைஞர்கள், கவிஞர்கள், புத்திஜீவிகள், தத்துவவாதிகள் எல்லாரும் கொலைகளில் பங்கேற்றனர் என்பது மனித இயல்பின் மிக இருண்ட உண்மை. நாகரிகம், மொழி, பண்பாடு, கலாசாரம் என எத்தனை விழுமியங்கள் இருந்தாலும், மனிதன் வன்முறையை இயல்பாக்கிக்கொள்ளும் திறன் கொண்டவன் என்பதை வரலாறு காட்டுகிறது. இந்த பெரிய வரலாற்று உண்மையை ஒரு தனிமனித கதையின் மூலம் ஆராயும் முயற்சி அறிவுசார் ரீதியாக மிகவும் பாராட்டத்தக்கது. இது ஹன்னா அரென்ட்டின் தீமையின் சாதாரணத்தன்மை என்ற கருத்தாக்கத்துடன் ஒத்துப்போகிறது. சாதாரண மனிதர்கள் எப்படி அசாதாரண வன்முறைகளைச் செய்ய முடிகிறது என்பதற்கான விளக்கம் இதில் உள்ளது. அதிகாரம் எவ்வாறு உருவாகிறது, அதன் அரசியல் என்ன என்ற முக்கியமான கேள்விகளை இந்த நாவல் எழுப்புகிறது. அரசு, காவல்துறை, சமூக நிறுவனங்கள் எல்லாம் உடலை கட்டுப்படுத்துவதன் மூலம் தங்கள் அதிகாரத்தை நிலைநிறுத்துகின்றன என்ற கருத்து வெளிப்படுகிறது. இன்றைய ஊடகங்கள், சினிமா, வீடியோ கேம்ஸ் எல்லாம் வன்முறையை எவ்வாறு பொழுதுபோக்காக காட்டுகின்றன, அதை இயல்பாக்குகின்றன என்பதை இந்த நாவல் பிரதிபலிக்கிறது. வன்முறையின் இயல்பாக்கத்தை வெளிப்படுத்த, நாவல் வன்முறையை கடுமையாக சித்தரிக்கிறது. தர்மாவின் கதாபாத்திரம் மாற்றத்தைக் காட்டவில்லை என்பது குறையல்ல, மாறாக யதார்த்தம். அதிர்ச்சிகரமான குழந்தைப் பருவம், வறுமை, சமூக புறக்கணிப்பு இவை ஒரு மனிதனை நிரந்தரமாக பாதிக்கும், அவனுக்கு எளிதாக மாற்றம் சாத்தியமில்லை என்பது உளவியல் ரீதியான உண்மை.

மனித உடலைப் பற்றியும், அதன் மீதான வன்முறையைப் பற்றியும் தமிழில் இதற்கு முன் யாரும் இவ்வளவு விரிவாகவும், தத்துவார்த்தமாகவும் பேசியதில்லை. வன்முறையை வெறும் ரத்தக் களரியாக மட்டும் காட்டாமல், அதன் பின்னுள்ள ஆன்மீக மற்றும் உளவியல் தேடல்களைத் தொட்டிருப்பது நாவலின் பலம்.

நாவலில் வன்முறை மற்றும் பாலியல் காட்சிகள் மிக விரிவாகவும் கிராஃபிக்காகவும் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன. வன்முறையின் இயல்பாக்கத்தை காட்ட வேண்டும் என்ற ஆசிரியரின் நோக்கம் புரிந்தாலும், சில இடங்களில் இது வாசகர்களுக்கு மிகவும் தாங்க முடியாததாக இருக்கலாம். வன்முறையை விளக்குவதற்கும் அதை மீண்டும் காட்சிப்படுத்துவதற்கும் இடையே உள்ள மெல்லிய கோடு சில இடங்களில் தெளிவற்றுப் போகிறது. பெண் கதாபாத்திரங்கள் பெரும்பாலும் பாதிக்கப்பட்டவர்களாகவோ அல்லது பாலியல் பொருள்களாகவோ மட்டுமே சித்தரிக்கப்படுகின்றனர. அவர்களின் சுதந்திர சிந்தனை, அதிகாரம், தனித்தன்மை, செயல்பாட்டுத்திறன் இவை குறைவாகவே வெளிப்படுகின்றன. இது பெண்ணியம் என்ற கோணத்தில் ஒரு பின்னடைவு. பெண்களை வெறும் வன்முறையின் இலக்குகளாக காட்டுவது அவர்களின் மானுடத்தை குறைத்து மதிப்பிடுவதாக அமையலாம். வன்முறையின் உளவியலை ஆராயும்போது, பெண்களும் வன்முறையாளர்களாக இருக்க முடியும் என்ற பரிமாணம் குறைவாகவே உள்ளது. வர்க்கம் மற்றும் சாதி என்ற பரிமாணங்கள் நாவலில் இருந்தாலும், இவை போதுமான அளவு ஆழமாக ஆராயப்படவில்லை. வறுமை மட்டுமல்ல, சாதி ஒடுக்குமுறையும் வன்முறையை உருவாக்கும் முக்கிய காரணி என்பது இந்திய மற்றும் தமிழ் சூழலில் மிக முக்கியமானது. தர்மாவின் சாதி அடையாளம், அதனால் அவன் எதிர்கொள்ளும் ஒடுக்குமுறைகள், சாதி மற்றும் வன்முறையின் தொடர்பு இவை மேலும் விரிவாக ஆராயப்பட்டிருக்கலாம். நாவல் பிரச்சனைகளை வெளிப்படுத்துகிறது, ஆனால் தீர்வுகளை முன்வைக்கவில்லை. வன்முறை ஏன் நிகழ்கிறது என்பதை புரிந்துகொள்வது முக்கியம், ஆனால் அதை எப்படி தடுக்கலாம் என்பதும் சமமாக முக்கியம். குறைந்தபட்சம் எதிர்ப்பின் சாத்தியக்கூறுகளையாவது சுட்டிக்காட்டியிருக்கலாம். ஆண் எழுத்தாளர் வன்முறையை, குறிப்பாக பாலியல் வன்முறையை இவ்வளவு விரிவாக எழுதும்போது, அது சுய-விமர்சனமாக செயல்படுகிறதா அல்லது வன்முறையை மீண்டும் காட்சிப்படுத்தும் ஒரு செயலாக மாறுகிறதா என்ற கேள்வி எழுகிறது. ஆணாதிக்க வன்முறையை ஒரு ஆண் எழுத்தாளர் விமர்சிக்கும்போது, அவர் தன்னையும் அந்த அமைப்பின் ஒரு பகுதியாக பார்க்கிறாரா என்ற சுய-பிரதிபலிப்பு நாவலில் போதுமானதாக இல்லை.

நாவலின் மொழி மற்றும் சித்திரிப்பின் கடுமையான, சில சமயங்க���ில் அதிகப்படியான வெளிப்பாடு, வன்முறை மற்றும் பாலியல் வர்ணனைகள் சில இடங்களில் இலக்கிய தேவையை தாண்டி செய்யப்பட்டது போல் தோன்றுகிறது. மனித உடலை இழிவுபடுத்தும் விதமான மொழிபயன்பாடு சில வாசகர்களுக்கு ஏற்றுக்கொள்ள முடியாததாக இருக்கும். இது கலைக்காக கலை என்ற கோணத்தில் நியாயப்படுத்தப்படலாம், ஆனால் சமூக பொறுப்பு என்ற நிலையில் கேள்விக்குரியது. மேலும், சில காட்சிகள் தேவையற்று நீண்டு சோர்வடையச் செய்கின்றன.

இந்த நாவல் தமிழ் சமூகத்தில் பாலியல், உடல், வலி பற்றிய பேச்சுக்களை திறந்த வெளியில் கொண்டு வந்ததும், மிகப்பெரிய வரலாற்று கேள்விகளை ஒரு தனிமனித கதையின் மூலம் இணைக்கும் திறன், பார்ட்டிஷன் படுகொலைகள், ஹோலோகாஸ்ட், மற்றும் இன்றைய அன்றாட வன்முறை போன்ற பெரிய வரலாற்று மற்றும் சமகால கேள்விகளை ஒரு சிறிய தனிமனித கதையின் மூலம் இணைப்பது ஒரு அரிய இலக்கிய சாதனை. மனித வன்முறையின் உளவியலை மேலோட்டமாக அல்லாமல், மிகவும் ஆழமாக ஆராய முயலும் முயற்சியும் குறிப்பிடத்தக்கது. சித்திரவதை செய்யும் ஒருவன் எப்படி மிகச்சிறந்த கவிதைகளை எழுத முடிகிறது என்ற முரண் ஒரு பெரிய ஆச்சர்யம். வதைக்கும் தேகத்திற்கும், தியானிக்கும் மனதிற்கும் இடையிலான தொடர்பு வாசகனைத் திகைக்க வைக்கிறது.

தேகம் என்பது எளிதாக வாசிக்கக்கூடிய, எளிதாக ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய நாவல் அல்ல. இது வாசகர்களை அசௌகரியமாக்குகிறது, கேள்விகளை எழுப்புகிறது, அதிர்ச்சியடைய வைக்கிறது. ஆனால் அதே நேரத்தில், சமூகத்தின் மறைக்கப்பட்ட உண்மைகளை வெளிச்சம் போட்டு காட்டும் ஒரு தைரியமான முயற்சியாகவும் இருக்கிறது. இது வசதியான பதில்களைக் கொடுக்காத, வாசகர்களை அசௌகரியப்படுத்தும், ஆனால் மிக முக்கியமான கேள்விகளை எழுப்பும் ஒரு படைப்பு. இதன் இலக்கிய மதிப்பு விவாதத்திற்குரியது, ஆனால் இதன் சமூக தாக்கம் மற்றும் அறிவுசார் முக்கியத்துவம் மறுக்க முடியாதது. வாசகர்கள் இதை ஒரு திறந்த மனதுடனும், விமர்சன சிந்தனையுடனும், உளவியல் மற்றும் சமூகவியல் கோணங்களிலிருந்தும் அணுக வேண்டிய ஒரு சிக்கலான படைப்பு இது.

இது தமிழ் இலக்கியத்தில் மிக முக்கியமான, சமூக அறிவியல் ரீதியாக மதிப்புமிக்க, விவாதத்தை தூண்டும் ஒரு படைப்பு. குறைகள் இருந்தாலும், இது எழுப்பும் கேள்விகளின் முக்கியத்துவமும், அதன் தைரியமான அணுகுமுறையும், வன்முறையின் வேர்களை ஆராயும் ஆழமும் இதை ஒரு குறிப்பிடத்தக்க படைப்பாக்குகிறது. உடலை வெறும் சதையாகப் பார்க்காமல், அது முக்தி அடைவதற்கான ஒரு கருவி என்ற உபநிடதக் கருத்துகளுடன் நவீன வன்முறையை இணைத்துப் பேசியிருப்பது ஒரு தனித்துவமான முயற்சி. இது ஒரு ஆழமான சமூக விமர்சனம் மற்றும் சிந்தனை தூண்டும் படைப்பு. ஆனால் அதன் கடுமையான மற்றும் அதிர்ச்சிகரமான காட்சிகள் காரணமாக எல்லா வாசகர்களுக்கும் ஏற்றதாக இருக்காது. இது ஒரு முக்கியமான, ஆனால் மனதளவில் சவாலான நாவல்.

[Muthu · Rating 4 out of 5]

வதையின் சுகம்

[Oli Murugavel · Rating 3 out of 5]

இது போன்ற நாவல்களை புரிந்துகொள்வதற்கு, செரிப்பதற்கு எனக்கு இன்னும் இலக்கிய வாசிப்பு பழக்கம் அதிகம் வேண்டும் என நினைக்கிறேன். என்றாவது ஒரு நாள் மீண்டும் படித்தால் இன்னும் சிலவற்றை புரிந்துகொள்ளலாமோ என்னவோ. கண்டிப்பாக மீண்டும் படிக்க வேண்டும். இது தவறு, இது அசிங்கம் என்று எதையும் சொல்லிவிட முடியாது. மனிதன் அனைத்தினாலும் ஆக்கப்பட்டவன். என்னைப்போல் புதிதாக படிக்கும் பழக்கத்தை துவங்குபவர்களுக்கு இது ஒரு பெரும் புதிரான, கடினமான பயணமாக இருக்கலாம். இப்படியும் எழுதலாமா என்ற ஒரு விடுதலை உணர்வும், எதையும் எழுத அஞ்சத்தேவையில்லை என்ற தன் நம்பிக்கையும் தானே உண்டாவதை தடுக்கமுடியவில்லை. சில பக்கங்களை புரிந்துகொள்ள மீண்டும் மீண்டும் படிக்க நேரிடுகிறது. ஒரு சிறந்த அனுபவம் என்றே சொல்வேன்.

[B.V.NARAYANAN · Rating 4 out of 5]

This was the first novel by Charu that I read. I'm no fan of Marquis de Sade, but what I despised at times in the novel at some point became a page-turner, this led to introspection on hidden parts of myself that we are possibly not conscious of. This can be classified under post-modernism, and Charu skillfully makes the reader one of the participants and there are some sweet poems as well. The novel also challenges the stereotype relationships and stereotype characters portrayed in Tamil romantic novels. There is some non-linearity but not to the extent of Charu's Zero Degree.

[Tharsi Karan · Rating 5 out of 5]

இந்த வகை நாவல் வாசிப்பது முதல் தரம் எப்பிடி இருக்கு எண்டு சொல்ல தெரியவில்லை இது இப்பிடி தான் இருக்கும் போல என்று எண்ண மட்டுமே முடிகிறது ஒரே மூச்சில் வாசிக்கிற அளவுக்கு சுவாரஸ்யமா இருந்துச்சு. ஒரே ஆங்கிலம் , புரியாத வார்ததைகளில் சில கவிதைகள் ஒரு கட்டத்தில் அதுகளை வாசிக்காமலே கடந்து விட்டேன்.

[Arut Prakash · Rating 1 out of 5]

இது தேவை இல்லாத ஒரு நாவல்

[Marudhamuthu · Rating 4 out of 5]

உடல் அரசியலை இந்த அளவு கூறிய ஒரு புத்தகம் இனி வருமா என்பது சந்தேகமே. சாருவால் மட்டுமே இது சாத்தியம்

[Anbu · Rating 3 out of 5]

It is definitely for matured readers. Certain details about the tortures are too intense that if you are not mature enough, you will regret that you have read this book.

As part of the writing, the postmodernism way, the book is gripping you throughout the novel. The way it is written is good.