Nikos revient pour quelques jours dans son quartier natal d'Exarcheïa, au coeur d'Athènes. Il retrouve le bar de son oncle Christos, et promet d'y donner un coup de main à sa tante fatiguée, qui ne lui avoue pas tout de suite que son mari est hospitalisé. En faisant quelques pas dans le quartier, il retrouve son vieil ami Tzibis qui vent de sauver un junkie d'un tabassage en règle. Sur une place que les habitants ont reconquise en détruisant un parking, ils comptaient faire le ménage pour éviter que l'endroit devienne un lieu qui serve uniquement à boire et se droguer. Mais l'esprit anarchiste du quartier perdure malgré cela, et Tzibis voudrait demander à Nikos d'utiliser ses talents de dessinateur pour recouvrir d'une fresque un mur blanc au milieu de la verdure. Il refuse de se lancer dans ce projet, pensant à son départ prévu vers Paros et sa saison touristique. Mais une nouvelle information va le conduire à passer un peu plus de temps que prévu dans le quartier. L'immeuble que son oncle possède au cœur d'Exarcheïa a été envahi par des squatters, et Nikos va se rendre sur place pour tenter de résoudre le problème. Il va alors se trouver confronté à une situation et des rencontres qui vont bousculer ses certitudes et son idéalisme.
Μια μορφή ηθογραφίας της περιοχής των Εξαρχείων σε κόμικ. Βλέπουμε να καταγράφονται πολλά κοινωνικά φαινόμενα και καταστάσεις που συμβαίνουν καθημερινά στην περιοχή. Ναρκωτικά, πρόσφυγες, διαδηλώσεις, οικονομική εξαθλίωση... Πέρα από αυτό, δυστυχώς, η ιστορία έχει μια πολύ χαλαρή δομή και έναν υποτονικό ρυθμό, χωρίς κάποια κορύφωση - πιο πολύ μοιάζει με μια απλή παρουσίαση/καταγραφή των διαφόρων προβλημάτων μιας λαϊκής περιοχής της σύγχρονης Αθήνας, κάτι που μπορεί να ξενίσει αρκετούς. Επίσης πάρα πολλοί χαρακτήρες κάνουν την εμφάνισή τους στις σελίδες του κόμικ, έστω και για λίγο και αυτό κάνει κάπως δυσνόητη την υπόθεση.
Το σχέδιο έχει μια πολύ ιδιαίτερα ελκυστική μορφή, κάτι ανάμεσα από ασπρόμαυρη υδατογραφία και σκίτσα με μολύβι. Οι εικόνες είναι ιδιαίτερα μουντές, δεδομένης και της θεματολογίας και συγκινούν συχνά. Ιδιαίτερα δραματική είναι η μορφή του σκύλου με τις βοηθητικές ρόδες για τα πίσω πόδια του, ο οποίος καταλαμβάνει μεγάλο κομμάτι της ιστορίας είτε σαν μικρός πρωταγωνιστής είτε σαν συμπληρωματικός χαρακτήρας. Βέβαια πέραν αυτού, του πρωταγωνιστή και δύο-τριών άλλων χαρακτήρων των οποίων η μορφή είναι χαρακτηριστική και ξεχωρίζει, οι υπόλοιποι στερούνται λεπτομέριας στα πρόσωπα και σε συνδυασμό με τον μεγάλο αριθμό τους, πολλές φορές σε μπερδεύει και δεν ξέρεις ποιός είναι ποιός.
Les dessins sont impeccables, mais j'ai pas l'impression d'avoir compris l'histoire dans toute sa profondeur... ou peut-être parce qu'il n'y avait pas...