Diktatörlerin Akşam Yemeği

by Victoria Clark, Melissa Scott, Ethan P. Trout (Translator)

Soykırım dendiğinde akla gelen ilk isim olan Adolf Hitler'in, sözde vejetaryen kimliğine rağmen dil ve karaciğerle doldurulmuş güvercin yavrularını aç bir kurt gibi yediğini biliyor muydunuz? Peki ya İtalyanların Mussolini'sinin tabaklar dolusu çiğ sarımsağı yalayıp yuttuğu için karısı tarafından yatağında yalnız bırakıldığını? "İnsan eti sevmiyorum; bana çok tuzlu geliyor," diyen İdi Amin'in günde kırk portakalı mideye indirdiğinden haberiniz var mıydı? Ya da Küba lideri Fidel Castro'nun, ulusal hayvanat bahçesindeki "Hayvanlara yem vermeyiniz" tabelasının, "Hayvan yemlerini yemeyiniz" ve "Hayvanları yemeyiniz" tabelaları ile değiştirilmek zorunda kalındığı bir dönemde, evine leziz karaborsa yiyeceklerle gelip, etrafındaki insanlara ıstakozu nasıl ızgara yapacaklarına dair nutuk çektiğinden?Bilgilendirici olduğu kadar eğlenceli de olan, tarih, fotoğraf albümü ve yemek kitabı karışımı bu kitapta, 20. yüzyılın en azılı diktatörlerinin sıra dışı hayatlarının yanı sıra, dünyada ilk defa yemek zevkleri de mercek altına alınmıştır. Dünyanın gidişatına yön veren liderlerin sofra sohbetleri ve siyasetlerinin şaşırtıcı iç yüzü, masa düzenlemeleri, bağımlılıkları, sakatlıkları ve tabii ki en sevdikleri yemek tarifleri okurla paylaşılmıştır. Gerçekten de, bir canavar ile insan arasındaki çizgi ne kadar ince olabilir?

Genres: Food, History, Nonfiction, Biography

176 pages, Paperback

First published December 2, 2014

Reviews

[Marián Tabakovič · Rating 4 out of 5]

Kniha s gastrodrbmi o diktátoroch. Mao pil najlepšiu Dračiu studňu, ale smrdel jak tchor. Saddám bol zas veľmi čistotný, Tito mal štýl, Stalin kalil tvrdě do rána :)

[cherubnessli · Rating 3 out of 5]

Kitapta diktatörlerin hayatları ve sevdikleri yemekler ile ilgili kısa bilgiler verilmiş ve her bölümün sonunda da en çok sevdikleri yemeğin tarifi var,güzel bir araştırma kitaplaştırılmış,okuyan da pişman olmaz okumayan da türünden bir kitap

[Pavla Rachelová · Rating 3 out of 5]

Mam rada dobre napisanu a zrucne spracovanu popularizacnu literaturu. Vecere diktatorov nebola zla kniha, ale aj napriek tomu je co vycitat. Za hrubu chybu povazujem, ze si autorky nedali namahu a k fotografiam nedali popis s vrocenim, nehovoriac o zdrojoch odkial fotografie cerpaju. V skutocnosti kniha neodkazuje na ziadne zdroje - ani k fotografiam ani k textu. Do tretice, niektore zjednodusenia by si zasluzili poznamku pod ciarou s obsirnejsim vysvetlenim. Inak fajn koncipovane - v uvode kazdeho diktatora zhrnuli rezim a na dalsej dvojstranke sa venovali stravovacim navykom a s nimi suvisiacimi zalezitostami. Kazdy profil bol doplneny niekolkymi fotografiami diktatora, a nechybal ani recept oblubeneho, prip. narodneho jedla. 

[Paul · Rating 5 out of 5]

A bit of History, a bit of food culture; definitely not your traditional history book, but definitely a most interesting read. I think the stories were well chosen and the mix with food was an refreshing perspective. It's interesting to see how even with the meanest dictators, the food they enjoy are the simple ones. Definitely a good read.

[Lucia Bartkova · Rating 4 out of 5]

Zaujimave, originalne, poucne, osviezujuce so zaujimavou grafikou. Niektore fotky maju slabe rozlisenie. A zasadna vec: absolutne ziaden zdroj literatury, ziadne info, datum a popis pri fotkach.

[Montanus · Rating 3 out of 5]

Bolo by to dobré, keby to nebolo tak odfláknuté. Chýbajú odkazy, použitá literatúra, popisy a dátumy pri fotkách, obrázky sú rozrastrované, v texte sú chyby a miestami žiaľ aj historické nepresnosti (Mussoliniho neobesili, ale najskôr zastrelili a jeho telo až následne zavesili na lampu).

Kniha je rozdelená podľa zemepisných oblastí (Európa, Afrika, Ázia a Amerika) a z nich si vyberá asi najznámejších diktátorov. Ku každému je stručný historický životopis (o ktorého historickej presnosti môžeme polemizovať), zopár fotografií (s výtkami uvedenými vyššie) a potom cca jedna dvojstrana opisujúca stravovanie návyky. Ku každému diktátorovi prislúcha jeden recept na jeho obľúbené, alebo národné jedlo danej krajiny. Niektoré recepty (jedlá) sú vydarené, niektoré zjavne, na prípravu, nereálne a niektoré by ste si aj pripravili, keby bol recept napísaný rozumnejšie.

Charakterizoval by som to ako ľahké a nenáročné čítanie, vďaka knihe môžete ohurovať Váš objekt záujmu pikoškami zo života duševne chorej diktátorskej smotánky, ale to je asi tak všetko.

[Liam Ostermann · Rating 1 out of 5]

This is a pointless book - a collection of banal potted biographies of 'usual suspect' dictators all dead, almost all suitably foriegn so we can laugh at their monstrous deeds without having to worry about their victims because, of course, they aren't white middle class people we would ever be in danger of sitting next to at a dinner party. I can almost hear the shrieks of laughter by horse faced book marketing people while this piece of drivel was being put together.

A lot of the recepies - or should I call them receipts I am pretty sure it's the latter, the sort word middle class horse faced hysterically screaming English publishing marketing people use as a hoot they probably refer to the radio as a wireless - are not even the dictators favourite, it is just a local cuisine. Why anyone would want this book is beyond me. The biographies are barely adequate as Wickipedia entries, the menus utterly uninteresting outside of the 'joke' context of the book. Are people really going to prepare meals and boast of their connection to famous mass murderers?

What is really annoying is that we get menus for people like Idi Amin and Pol Pot but not Tony Blair, G W Bush, Henry Kissinger or Dick Cheyne, etc. If you wonder why those names are put forward then you really need to expand your reading.

[Annabee · Rating 5 out of 5]

MACHTIG INTERESSANT
"Geen gezellig kookboek". Dat klopt, maar dat is ook niet de opzet van 'Dineren met dictators', waarin zijn opgetekend korte levensbeschrijvingen en de lievelingsgerechten van zesentwintig twintigste-eeuwse dictators. Dit is een schoolvoorbeeld van wat ik een eetboek noem, mijn favoriete 'kookboek'type: verhalend, leerzaam en de recepten als leuke, soms vermakelijke of verbijsterende, bijzaak. 'Dineren met dictators' is dan ook geschreven door buitenlandspecialisten, Victoria Clark en Melissa Scott, en niet door culinaire experts.

'Dineren met dictators' is een fantastisch boek, afgezien van de foeilelijke lay-out. Het frist het geheugen op, sommige dictators oefenden tijdens mijn jeugd hun professie nog uit - o.a. Papa Doc (Haïti), Ferdinand Marcos (Filipijnen), Idi Amin (Oeganda) -, al realiseerde ik me dat destijds minder dan nu. Voor jongeren is het geschiedenisles, gaat het hoofdzakelijk over vervlogen tijden. Fidel Castro (Cuba) is in dit boek de enige nog in leven zijnde dictator. Dictators zijn van alle tijden, je zou zonder veel moeite een actuele lijst samen kunnen stellen (met alle risico's van dien ...).

De lay-out van 'Dineren met dictators' is door-en-doorlelijk. Het origineel heb ik alleen op een plaatje gezien, maar straalt aanzienlijk meer klasse uit.
De gekleurde bladzijden bevorderen de leesbaarheid niet, de foto's van veel gerechten zijn onscherp (alsof ze 'uitgerekt' zijn, groter dan het origineel).
Op de cover staat in opvallende letters de tekst "Wat een smakeloos boek!" Waarom??? Het boek is niet smakeloos, de dictators zijn smakeloos. Wat eten betreft zijn ze dat dan weer juist niet, ze weten wat lekker is, maar de bijbehorende rituelen zijn soms bij het walgelijke af. Papa Doc bijvoorbeeld: "Na het eten liep hij graag de trap af naar de kerkers, waar de muren bloedrood waren geschilderd. Daar loerde hij dan door een kijkgat naar zijn vijanden die er gemarteld werden." Anderzijds zijn er ook verhalen waar niets mis mee is. Zo moest Hastings Kamuzu Banda (Malawi) als jongen gaan jagen om ervoor te zorgen dat zijn broers en zussen te eten kregen. "Op een dag stond hij ineens voor een luipaard die een antilope had gedood en half had opgegeten. Banda naderde het dier op handen en knieën, fixeerde het met zijn stalen blik en zag het uiteindelijk verslagen afdruipen. De halve antilope bleef achter en was een welkome bijdrage aan de voeding van het gezin."

'Dineren met dictators' is niet opgezet als een kookboek, maar ingedeeld op regio: Europa, Midden-Oosten, Afrika, Azië, Midden- en Zuid-Amerika. Het bevat ook geen receptenregister, je zult even moeten bladeren als je een van de zesentwintig recepten zoekt. Gerechten als Pilav (Saparmurat Niyazov, Turkmenistan), Hong shao rou (Mao Zedong, China), Casselerrib met kool (Erich Honecker, DDR), Moules marinière (Mobutu Sese Seko, Zaïre) en nog een aantal andere zien er voortreffelijk uit. Mopani-wormen (Banda), Haaienvinnensoep (Kim Jong-il, Noord-Korea) en Schildpadsoep (Castro) zou ik persoonlijk overslaan, maar smaken verschillen.

[Bookforum Magazine]

"It feels a little less like a lighthearted romp through years gone by (all but one of the dictators here are dead) and more like a book that could continue to expand in subsequent editions."

–Melanie Rehak on Dictators' Dinners: A Bad Taste Guide to Entertaining Tyrants in the Feb/Mar 2017 issue of Bookforum

To read the rest of this review, go to Bookforum:
http://bookforum.com/inprint/023_05/1...