Ég hafði gaman af þessari bók. Þetta eru fáar sögur og stuttar, það er misjafn taktur í þeim en þær stíga allar létt af síðunni. Umfjöllunarefnin eru ekki endilega léttvæg, þarna skrifar Andri um heiðarvegi, yfirvofandi kjarnorkuárásir, sjálfsmorð, misþyrmingu á dýrum og það sem er í geldri kurteisi kallað "óbeislaður kapítalismi". Önnur síðasta sagan stingur dálítið í stúf, þar sem hún reynir að segja sögu um miðaldra hamingju og heilbrigt hjónaband. En hún er að forminu til brandari, og getur eiginlega ekki annað, vegna þess að þessi umfjöllunarefni eru ekki góður sögumatur.
Síðasta saga bókarinnar er mun betri túlkun á hamingjunni, eða minningum og reynslu sem skapa hamingju, en hún fjallar líka um dauðann. Engin ást án missis og svo framvegis. En þá er spurning hvernig maður rammar það inn, og Andri Snær gerir það einstaklega vel -- að mínu mati.
Venjulega myndi ég segja að það væri óþarfi í svona umfjöllun að taka það fram, að eitthvað sé svona og svona 'að mínu mati'. Þetta er allt að mínu mati. En nú velti ég því fyrir mér hvort undirstöður þessa mats hafi breyst eitthvað uppá síðkastið, eða hvort ég sé samur og veröldin breytt. Um leið og ég fíla þessa bók svona sérstaklega vel ligg ég á maganum, spólandi í fyrstu sögum Allt fer, eftir Steinar Braga. Heilt yfir hef ég fílað allt það sem ég hef lesið eftir Steinar Braga hingaðtil, og Allt fer sýnist mér ekki vera neinskonar frávik á hans ferli. En það má vera að sú sýn sem hann bregður upp af veröld og fólki sýni mér ekkert lengur. Ég bíð bara eftir að komast út. Er ég búinn að Steinar Braga yfir mig? Eða hvað liggur undir þegar veröldin er þegar glötuð? Enginn missir án ástar og svo framvegis.
Ég ætlaði samt ekki að egna þessum tveimur bókum saman. Það var bara uppljómandi fyrir mig að sjá þær svona hlið við hlið.
Ekki síst vegna þess að, alveg einsog ég hef verið svav fyrir Steinari Braga, þá hef ég ákveðna fordóma fyrir Andra Snæ. Það er að segja, þrátt fyrir að hann hafi skrifað Draumalandið og Söguna af bláa hnettinum og LoveStar þá hefði ég ekki búist við jafn stuðandi mynd af fyrirhruns-fjármálageðveikinni frá honum og kemur fram í þremur uppistöðusögum þessarar bókar. More fool me. Sú þriðja í röðinni, sem segir frá einu kvöldi í lífi eiginkonu fjármálajöfurs á fertugsaldri, minnti mig meira en lítið á The Wolf of Wall Street. En henni tekst að sneiða hjá gildrunni sem Scorcese lenti í, sem er að gera dýrið brjóstumkennanlegt. Engin saga án missis og enginn missir án ástar, en ég þarf ekki að vita hvernig úlfinum líður til að skilja þá sem hann bítur.
Sögurnar eru áhrifaríkar einmitt ekki síst vegna þess að þær eru stuttar og kunna að sleppa takinu. Andri hefur sagt, að mig minnir, að sumar sagnanna hafi verið með honum lengi. Það hefur amk. ekki orðið til þess að hlaða utaná þær. Það er sprettur í þessu safni, það er létt og skarpt og titrar á dimmri tíðni, en heimurinn er ekki þegar glataður, hann liggur ennþá undir.