Η Δανάη προοριζόταν για θυσία. Μες τη βλακεία της όλης κατάστασης όμως, καταφέρνει να χαλάσει την βραδιά επιτραπέζιων των θεών. Μπλέξιμο, χαμός και τι θα προκύψει; Η νύχτα θα δείξει.
Fanzine που πρωτοκυκλοφόρησε στο Comicdom του 2016.
Η Δανάη, μία νεαρή πολεμίστρια αφήνεται σα θυσία στους θεούς και διακτινίζεται στη διάστασή τους. Είναι ένα χαβαλεδιάρικο κόμικ με πολλές φορές που ο τέταρτος τοίχος κονιορτοποιείται από το nerd humor και το χαβαλέ, υπάρχουν και στιγμές όμως (πχ το τέλος) που θα χώραγαν άνετα σε μία πιο "σοβαρή" ιστορία.
Όμως είναι ένα κόμικ εξαιρετικά σχεδιασμένο, με ενδιαφέρουσα αισθητική και στυλιζαρισμένο καρτουνιστικό σχέδιο, πολύ καλή σκηνοθεσία και εξαιρετικά πετυχημένο κείμενο.
Το συνολικό αποτέλεσμα με εντυπωσίασε σε όλα τα επίπεδα (το ένα αστέρι το χάνει επειδή είμαι γνωστός δυσκοίλιος και δε γουστάρω χαβαλέ) και αναμφίβολα θα διαβάσω και άλλες δουλειές της δημιουργού.
Το δεύτερο comic της Σιαδώρας. Το είχα διαβάσει way back when και το ξαναδιάβασα τώρα. Η ομορφιά και επινοητικότητα στο σχέδιο ήδη διαφαίνονταν εδώ, καθώς και η αγάπη για τη μυθολογία και τα RPG.
Η ιστορία είναι βασικά ένα metagaming meta-narrative, που αν είχε γίνει με περισσότερη υπομονή και στόχευση θα μπορούσε να ήταν αριστούργημα.
Ως έχει, η πλοκή είναι ατάκτως εριμμένη, σαν στιγμιότυπα και bloopers από session όπου οι παίκτες έχουν βγει εκτός ελέγχου και ο DM είναι μεθυσμένος. Ίσως αυτός να ήταν ο σκοπός, αλλά θα ήθελα να δω αυτή την ιστορία με αυτό που φαντάζομαι (η πιο σωστά, εικάζω) ως "πραγματική" μορφή της.
Πολύ αναβαθμισμένη η πένα της Σιαδώρας σε σχέση με το 4.5 εποχές, τόσο σε σκηνοθεσία όσο και σχέδιο/χρώματα. Απλά, όπως και το μεταγενέστερο Πυρ Νυξ, πάσχει από το μέγεθος. Οι 20 σελίδες πνίγουν μια ιστορία που θα έδενε και θα έδειχνε πολύ καλύτερα απλωμένη αν είχε +15-20 σελίδες ακόμα. Αφού οι φρέσκες ιδέες υπάρχουν, ευκαιρία να τις ευχαριστηθούμε και μεις οι αναγνώστες όπως τους αξίζει.