Eyja muss Schluss machen mit dem Chaos in ihrem Leben. Das denken vor allem ihre Großmutter, ihre Mutter und deren beste Freundin Runa. Deshalb verbringt sie den Sommer mit Runa im idyllischen Schweden. Dort soll sie zu sich selbst finden und Zeit zum Schreiben haben, denn Eyja hat einen Traum: Sie möchte Schriftstellerin werden, wie ihr berühmter Großvater. Doch ganz so friedlich verläuft der Sommer nicht. Das war eigentlich auch nicht wirklich zu erwarten, schließlich mischt sich nicht nur die energische Runa ständig in ihr Leben ein, auch Eyjas eigensinnige Mutter und ihre dominante Großmutter haben immer ein Wörtchen mitzureden. Nicht zu vergessen, die Stimmen ihrer Urahninnen, die ihr noch aus dem Jenseits gute Ratschläge erteilen … Audur Jonsdottir ist in ihrem neuen Roman das vielschichtige Porträt einer Frau gelungen, der es gelingt, zwischen den so starken wie unterschiedlichen Frauen ihrer Familie einen eigenen Platz zu finden.
Auður Jónsdóttir was born on March 30, 1973. She is a writer and freelance journalist and has published articles, essays and interviews in various journals and newspapers.
Her first published work of fiction is the short story "Gifting" (Marriage), published in the literary magazine Andblær in 1997. Other short stories have appeared in magazines and collections since then. Auður's first novel, Stjórnlaus lukka (Uncontrollable Luck, 1998), was nominated for the Icelandic Literary Prize in the same year. Since then, she has published other novels as well as books for children and teenagers, among them a book about her grandfather, Halldór Laxness. Her novel Fólkið í kjallaranum (The People in the Basement), received the Icelandic Literature Prize in 2004 and the novel, Tryggðarpantur (Deposit), was nominated to the same award in 2006. Auður's latest novel is Vetrarsól (Winter-Sun) from 2008. She is now working on a play, as she was chosen Reykjavík City Theatre's Playwrite-in-Residence for 2009.
Ég hef í mörg ár ætlað að lesa eitthvað eftir Auði en alltaf hengslast á því. Er afskaplega glöð að ég dreif loksins í því. Það er ótrúlega gott að lesa eftir hana. Manneskjulegur texti sem reynir á bæði vitsmunalega og andlega. Bókin hélt mér ekki fanginni en ég hlakkaði til að halda áfram eftir að taka mér smá pásur á milli. Persónulýsingar með því besta sem ég hef lesið.
Skemmtileg persónusköpun. Stórskemmtilegir karakterar. Það skín í gegn að bókin er eftir höfundinn sjálfan að einhverju leyti. Finnst leiðinlegt að eintakið sem ég tók á bókasafninu er farið að láta á sjá. Síðurnar orðnar brúnar og bókin kom út 2013. Er ekki bagalegt hvernig dagarnir líða og menn og bækur með.
Frábær bók, átti einhvern vegin ekki von á því þannig að hún kom verulega á óvart. Miklu meira bókmenntaverk en ég hélt, það að hún byggir á sjálfsævisögu höfundar truflar mann ekkert.
Dnf This book has several ingredients that are appealing to me: Icelandic culture, exploring mother/daughter relationship, being a writer. And yet, this is a dnf not even halfway through. I really don't like the writing style. It feels overwritten (was using five synonyms to avoid repeating the word 'dog' in the span of 10 lines really necessary?), although it may be due to an awkward translation. I completely lost track of the timeline (going back and forth between the past and present). Mostly, I found the story boring. And there are too many other books to read, so many I'm quite excited for. Maybe I'll try this book again much later in my life.
Un peu déçue de l'histoire et de la trame. On a clairement du mal à entrer dans l'histoire, les allers-retours dans le passé et le présent n'aident pas et la traduction est, je pense, un peu maladroite.
Frábær bók. Skemmtilegar lýsingar á aðstæðum og persónum og mér leið eins og áhorfanda frekar en lesanda, svo vel lifði ég mig inn í frásögn Auðar. Mæli með 😉
Roman foutraque et débordant qui, passé un départ laborieux, vous transporte dans les multiples vies et époques d'une écrivaine islandaise. Accrochez vous, ça vaut le coup !
Ég byrjaði að lesa þessa bók vegna þess að hún var ein af febrúarbókum leshringsins á Spyr.is. Þar voru eftirfarandi spurningar lagðar fyrir lesendur bókarinnar af Silju Aðalsteinsdóttur ritstjóra hjá Forlaginu:
1. Ósjálfrátt er greinilega byggð á lífi höfundarins, Auðar Jónsdóttur, og hún þykir ganga býsna nærri sínu fólki. Finnst þér hún of grimm við sína nánustu?
2. Hvernig myndir þú lýsa stíl og frásagnarhætti sögunnar? Er hann ,,venjulegur” að þínu mati?
3. Gætir þú hugsað þér að verða vinkona Eyju eftir lestur bókarinnar?
Auður hefur viðurkennt að bókin byggir að vissu leyti á ævi hennar sjálfrar og eftir að hafa lesið bókina verð ég að taka undir það að Auður talar opinskátt og óvægið um sína nánustu. Málið með ævisögur er að þær eru lesnar af forvitnum til að hnýsast um hagi viðkomandi. Þessi er hins vegar með skáldaleyfi svo að ekki er hægt að fullyrða hvar skáldaleyfið byrjar og hvar það endar. Óvægnar lýsingar Auðar um sína nánustu fannst mér þó öllu frekar vera hreinskilni alkans sem þarf að fara í gegnum líf sitt, taka á sig ábyrgð fyrir syndum sínum en sömuleiðis afneita þeim sem aðrir hafa lagt á herðar viðkomandi. Þú getur ekki staðið beinn nema þú losir þig við byrðar annara af herðum þínum. Það er ljóst að ég get aldrei orðið "vinkona" Eyju en undir lokin er sú Eyja sem birtist okkur mun dýpri, skilningsríkari og gjafmildari persóna en sú sem lesandinn kynnist við upphaf bókarinnar. Heilsteyptari en um leið nógu meðvituð um að gefa ekki um of af sér. Auður fékk Fjöruverðlaunin og í umsögninni þar var hún lofuð fyrir lýsingu sína á þroskasögu rithöfundar. Það má vera en mér fannst það ávallt vera aukaatriði. Í mínum augum fannst mér Auður vera að skrifa sig frá syndum fortíðarinnar.
Bókin kom út árið 2012 og er skáldsöguleg ævisaga höfundar og fjölskyldu hennar. Eins og Auði einni er lagið ægir þarna saman eftirminnilegum sögupersónum og lygilegum aðstæðum þar sem tíminn gengur fram og aftur og maður veit stundum ekkert hvar maður er staddur. Sumir kaflarnir geta staðið sjálfstætt sem smásögur og það eru alltaf mikið í gangi. Auður segir voða skemmtilega frá og frásögnin verður oft mjög lifandi og skemmtileg en ég á soldið bágt með svona kaos. Þetta er 3ja bókin sem ég les eftir hana, búin með Fólkið í kjallaranum og Vetrarsól og uppbyggingin er alltaf svipuð og brjálað að gera. Ég get alveg mælt með Ósjálfrátt fyrir þá sem eiga auðvelt með að lesa bækur með svona uppbyggingu en ég held að þetta verði mín síðasta bók eftir Auði í bili amk.
This book felt like moving in with a famous artist working on a masterpiece. I stare at her paintings and when they start to make sense, she points at what I imagine was a chair and says: This here is of course the door. Every now and then her artistic behaviour gets so hard to understand that I start thinking of moving out. Straight away she says something about the weight of emptiness or the emergency response to it and I just Wow! I could say it is a slow book, that adds one stroke at a time while you get the whole picture in every painting in the exibition called My life. I usually get impatient with such books and cherry pick through dialogues. This I couldn't do. Dialogues were not marked as such. They just happen in the text body. No dashes. One has to keep the focus.
Skondin og sorgleg fjölskyldusaga sem flestir geta fundið eitthvað að fjölskyldunni sinni í. Kaflinn um fyrsta kvennfrídag nóbelsskáldsins verður lengi í minnum hafður. Ætli ég muni ekki helst muna þessa bók fyrir það hversu mikið var drukkið í henni og ennþá meira reykt.
Annars hefði síðasti 1/4 hluti sögunar mátt vera betur unninn. Afhverju að fjalla allt í einu um hina ömmunna án þess að gera því í raun almennileg skil. Það er líkt og höfundurin hafi ekki vilja skilja föðurfjölskyldunni útundan en hafi haft takmarkað áhuga eða tíma til að skrifa um hana.
Þessi bók er með allra bestu bókum eftir íslenskan höfund sem ég hef lesið. Textinn er þannig að maður smjattar á honum, les setninguna aftur og aftur, bara til að finna góða bragðið. Auður tekur hér á fjölskyldumeinum sem má finna í margri fjölskyldunni, áfengissýki og systur hennar, meðvirkninni. Þetta gerir hún á auðmjúkan, varfærin en umfram allt með kómískum hætti. Þessa bók á ég eftir að lesa aftur og eflaust aftur.
Sagan er skemmtileg og persónurnar bæði áhugaverðar sem sannfærandi. Það tók mig talsverðan tíma að venjast því hvernig sögþráðurinn flakkaði fram og til baka í tíma. Það vandist þó upp úr miðri bók og ég gat klárað bókina án varanlegrar brenglunar á tímaskyninu.
Mjög fín bók og skemmtileg. Fólkið er trúverðugt og gaman að reyna að geta í eyðurnar hvað sé satt og hvað er skáldskapur. Auður hefur verið að eflast sem rithöfundur með hverri bók og ég verð að segja að með þessari bók skaut hún sér í það sæti að verða minn uppáhalds íslenski höfundur.
Auður segir frá uppvaxtarárum sínum í fyrra lífi, ef svo má að orði komast, á hreinskilinn og opinskánn hátt. Ég tengdi sérstaklega við flæðið í textanum og hvernig hún lýsir því hvernig hún fann sína eigin rödd sem rithöfundur.
Saga Eyju og formæðra hennar gegnum 20 öldina. Uppfull af: elsku og breyskju, gálgahúmor og þunglyndi, gleði og sorgum svona eins og lífið leggur sig. Nær alltaf að vera skemmtileg og sönn.