What do you think?
Rate this book
Cesurlara Davet
“Bilip tanıdığım tek yer burası. Artık tamamen terk edilmişlere ait, terk edilmiş bir arazi. Biz de bu enlemlerde doğmuş ve tüm iyi ruhlar tarafından terk edilmiştik…”
Geçmişini bilmeyen kişi gelecekten ümitli olabilir mi? Meçhul bir arazide, meçhul bir zamanda, sadece kendilerinden haberdar iki kız kardeş: Margarete ve Fritzi. Ve bu meçhul arazinin altında yıllardır için için yanan dev bir kömür madeni; geçmişi, geleceği, her türlü verimliliği ve ümidi yakıp yok ediyor. Günden güne yok olan bu şehrin genç neslinin son temsilcilerinden Margarete ve Fritzi’nin tutundukları tek dal, varlığı tartışmalı eski bir nehir. Nehri bulunca, sanki her şey çözülecek. Oysa bilmedikleri ne çok sır, öğrenemedikleri ne çok bilgi var yıllar öncesine dair…
Köklerinin izini sürmek üzere yola çıkan iki kardeş geçmişin karanlık dehlizlerinde korkunç gerçeklerle yüzleşiyor. Sahte bir güven duygusuyla uyuşturulmaya çalışılan bedenlerini ve zihinlerini ayık tutmaya çabalayan Margarete ve Fritzi'yi ait olmadıkları arazilerin müttefiki kılan tek şeyse yabancılıkları oluyor.
Edebiyat çevrelerinde adından övgüyle bahsedilen İsviçreli genç yazar Dorothee Elmiger’in ezber bozan bir distopik evrende geçen ilk romanı Cesurlara Davet, okurlara karanlık ama umut dolu, deneysel ama tanıdık, karmaşık ama dengeli bir öykü vadediyor.
Geçmişini bilmeyen kişi gelecekten ümitli olabilir mi? Meçhul bir arazide, meçhul bir zamanda, sadece kendilerinden haberdar iki kız kardeş: Margarete ve Fritzi. Ve bu meçhul arazinin altında yıllardır için için yanan dev bir kömür madeni; geçmişi, geleceği, her türlü verimliliği ve ümidi yakıp yok ediyor. Günden güne yok olan bu şehrin genç neslinin son temsilcilerinden Margarete ve Fritzi’nin tutundukları tek dal, varlığı tartışmalı eski bir nehir. Nehri bulunca, sanki her şey çözülecek. Oysa bilmedikleri ne çok sır, öğrenemedikleri ne çok bilgi var yıllar öncesine dair…
Köklerinin izini sürmek üzere yola çıkan iki kardeş geçmişin karanlık dehlizlerinde korkunç gerçeklerle yüzleşiyor. Sahte bir güven duygusuyla uyuşturulmaya çalışılan bedenlerini ve zihinlerini ayık tutmaya çabalayan Margarete ve Fritzi'yi ait olmadıkları arazilerin müttefiki kılan tek şeyse yabancılıkları oluyor.
Edebiyat çevrelerinde adından övgüyle bahsedilen İsviçreli genç yazar Dorothee Elmiger’in ezber bozan bir distopik evrende geçen ilk romanı Cesurlara Davet, okurlara karanlık ama umut dolu, deneysel ama tanıdık, karmaşık ama dengeli bir öykü vadediyor.
136 pages, Paperback
First published January 1, 2010
3 people are currently reading
139 people want to read
About the author
Dorothee Elmiger
13 books52 followersDorothee Elmiger is a Swiss writer. She presently lives in Switzerland. Elmiger is considered one of the most promising young Swiss writers, especially after winning the second Ingeborg Bachmann Prize, the Kelag Prize, in 2010.
After finishing school her primary schooling, Dorothee Elmiger went to New Hampshire before beginning her studies of philosophy and political sciences at the University of Zurich. She received her professional training at the Swiss Institute for Literature in Biel/Bienne and at the German Institute for Literature in Leipzig, where she spent an exchange semester.
In 2008, she competed in Prosanova, a festival for new literature in Hildesheim. In 2009, she was a stipendiary at the literature course in Klagenfurt.
After finishing school her primary schooling, Dorothee Elmiger went to New Hampshire before beginning her studies of philosophy and political sciences at the University of Zurich. She received her professional training at the Swiss Institute for Literature in Biel/Bienne and at the German Institute for Literature in Leipzig, where she spent an exchange semester.
In 2008, she competed in Prosanova, a festival for new literature in Hildesheim. In 2009, she was a stipendiary at the literature course in Klagenfurt.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 22 of 22 reviews
May 20, 2019
I had no idea what was going on here most of the time. Invitation to the Bold of Heart looks at first glance like a post-apocalyptic novel, in which the narrator and her sister are roaming the wasteland hunting for a river that used to run through the area. Then you think, hang on, this isn't set in a dystopian future – it's something to do with a coal-mining town? One that's been deserted after a fire devastated the mines under the region? Nothing is actually explained so it's hard to tell. Or care.
The writing is incredibly irritating, deliberately opaque and broken up into fractured paragraphs that do not even attempt to tell any kind of story. It seems to be set in Switzerland, though since Switzerland never really had any major coal-mining it's hard to be sure (the placenames in the book sound Swiss, but are apparently fictional).
It also includes a great number of unmarked quotes from – according to the Acknowledgements – ‘Thomas Hart Benton, John Bidwell, Ferdinand Bruckner, Buddha, Joseph Conrad, David DeKok, W. H. Emory, Friedrich Engels, John Charles Frémont, Erich Fromm, Godspeed You! Black Emperor, Johann Wolfgang von Goethe, Hanns Günther, George Jackson, Deryl B. Johnson, Joseph Nicolas Nicollet, Robert Walser, Peter Wassermann, Johann David Wyss, Émile Zola and from articles in the Brockhaus ABC der Naturwissenschaft und Technik’, an irritatingly try-hard list that leads you to suspect that the book is not so much a novel as (in the words of one reviewer here) an easter-egg hunt for literary scholars.
I thought it was bad. The kind of bad that puts you off fiction altogether (I've consequently pushed all the novels off my TBR pile for now).
The writing is incredibly irritating, deliberately opaque and broken up into fractured paragraphs that do not even attempt to tell any kind of story. It seems to be set in Switzerland, though since Switzerland never really had any major coal-mining it's hard to be sure (the placenames in the book sound Swiss, but are apparently fictional).
It also includes a great number of unmarked quotes from – according to the Acknowledgements – ‘Thomas Hart Benton, John Bidwell, Ferdinand Bruckner, Buddha, Joseph Conrad, David DeKok, W. H. Emory, Friedrich Engels, John Charles Frémont, Erich Fromm, Godspeed You! Black Emperor, Johann Wolfgang von Goethe, Hanns Günther, George Jackson, Deryl B. Johnson, Joseph Nicolas Nicollet, Robert Walser, Peter Wassermann, Johann David Wyss, Émile Zola and from articles in the Brockhaus ABC der Naturwissenschaft und Technik’, an irritatingly try-hard list that leads you to suspect that the book is not so much a novel as (in the words of one reviewer here) an easter-egg hunt for literary scholars.
I thought it was bad. The kind of bad that puts you off fiction altogether (I've consequently pushed all the novels off my TBR pile for now).
Read
January 29, 2017Cesurlara Davet, edebiyatı güçlü bir kitap. Özellikle 45. sayfadan sonra fark ettim ki, konunun dışında okura altı çizilesi cümleler bırakan bir yapısı var. Ne ilginçtir ki kitap, distopyaların o bilindik karanlık, insanın içini basan havasını doğrudan taşımıyor. Bunu bize görsel anlamda güçlü bir çoraklık hissiyle yaşatıyor.
Kitabın geçtiği zamana ve yere dair elimizde hiçbir bilgi olmamakla birlikte, bu bilinmezlik esere distopik bir özellik olarak eklenmiş durumda. Çünkü kendinizi boşlukta hissediyorsunuz. Bu da bir güvensizlik yaratıyor.
Sonrasında, mekan betimlemeleriyle birlikte sinematik bir his de veriyor. Açıkçası bu kısacık romanı bitirdiğimde bunu bir film olarak gözümde gayet rahatlıkla calandırabiliyordum. Bir sanat filmi şeklinde. Dilerim bir gün uyarlama olarak da görürüz kendisini.
Paragraflara sıkıştırılmış tespitleriyle düzene avaz avaz değil, sakin, ağırdan alan bir isyanı var. Ama tüm o cümleleri bir araya getirdiğinizde size birkaç sayfalık dolu dolu bir isyan portresi çiziyor. Yani okurunun dikkatini de kendi üzerinde istiyor.
Peki ne anlatıyor bu kitap?
Sembolik bir distopya olan Cesurlara Davet, ne gariptir ki tam olarak aynı gün doğmamış ikiz kız kardeşler Margarete ve Frizti’nin hikâyesi. Anlatıcımız %99 oranında Margarete. O, annesinden kalan kitaplarla dünyayı öğrenen genç bir kadın. Frizti ise Margarete’ın dünyaya açılan kapısı. Çünkü Frizti, araba tepesinde, her akşam eve dönmek kaydıyla bu madenlerle çürütülmüş toprağı fiziken keşfeden kişi.
Burada, bu adı sanı bilinmeyen topraklarda, annelerin hepsi kayıp. Frizti ve Margarete’ın da anneleri yıllar önce, hatıralarında bile olmayacak kadar zaman önce çekip gitmiş (mi?). Ama sadece onlarınkiler değil, çünkü sonradan tanıştığımız kimi karakterlerin de annelerinin bir gün çekip gittiğini öğreniyoruz. Babalarsa konu hakkında pek konuşmayıp, konuşacaksa birkaç suçlamayla “geçiştirir” cümleler kurma taraftarı.
Margarete ve Frizti’nin zamanı ve adı bilinmeyen memleketi, madenler tarafından tüketilmiş, çiğnenmiş ve tükürülmüş. Bir zamanlar nasıldı kim bilir, ama şu anda ne işleyen bir maden var ne de madenciler. Sadece toprağın altında gürül gürül yanan kömürler var. Madenlerin işlek olduğu zamanlardan kalma, toprağın kalbini tekrar tekrar delen tüm o makineler sessiz bir uykuda. Ama yine de oradalar. Sessiz ama inatçı birer tanıklar.
İşin garibi, tüm bu sessizliği gözetlemesi için polisler var burada. Margarete ve Frizti ise bu polislerin en tepesindeki amirin kızları. Onlar, sistemin yegâne koruyucusunun sorgulayan çocukları. Ama yukarıdaki alıntıda da dedikleri gibi “eğik başlarla” direnen ve sorgulayan çocuklar.
Çorak topraklarda durmadan devriye gezen ve tamamı erkeklerden oluşan polisler kimi kimden koruyor? Aslında korudukları kimse yok. Onlar sadece toprağı korumak ve gözetmek için burada.
Margarete ile Frizti ise sorguluyor. Margarete, işi annesinden kalan bir sevgi ya da nefret beslemediği, sanki bir nesne adıymış gibi sarfettiği “anne” kelimesiyle kitapları okuyarak üstleniyor. Bize de kitabın okuru olarak eserlerden pek çok alıntı çıkıyor. Bir de dipnotlar tabii. Çevirmenimiz onları es geçmemiş.
Frizti ise Margarete okurken asla evde değil. Frizti sanki Margarete’ın dışarıdaki yüzü. Sanki bu ikiz kardeşler aslında tek bir kişi. Bir insanı bütün yapan iki parça gibiler. Kitap sembolik demiştim, değil mi?
Buenaventura adındaki, varlığı tarih için bile şaibeli olan bir nehir ile başlıyor her şey. Bu kurak toprağa, anlaşmalarla, madenlerle çürütülmüş, toz içinde bırakılmış toprağa bir nehir derman olabilir mi? Daha da önemlisi, ikizlerin yaşadığı yerde ilk kez keşfedildiği iddia edilen bu varlığı şüpheli nehir, bir şeylerin cevabı olabilir mi?
İkiz kız kardeşlerin merakı ve bireysel bir çabalarıyla başlıyor kitap. Varlığı hiçbir şekilde kanıtlanmayan bu nehrinin peşinde giderlerkense biz hem onların hem de kendi hayatımıza dair pek çok şey öğreniyoruz.
Farklı şeyler okumak isteyenler, edebi lezzet arayanlar, meydan okumalı kitapları sevenler ve elbette distopyacılar: Bu davet hepinize. Ben her ne kadar kitapla ilgili birkaç şeyin altını çizmiş olsam da denemeden bilemezsiniz. Bir maniniz yoksa ve yeniliklerden korkmuyorsanız, Cesurlara Davet’in bu davetini boş geçmeyin. Benden söylemesi.
- Hazal ÇAMUR
İncelemenin tamamı için: http://kayiprihtim.com/inceleme/cesur...
Kitabın geçtiği zamana ve yere dair elimizde hiçbir bilgi olmamakla birlikte, bu bilinmezlik esere distopik bir özellik olarak eklenmiş durumda. Çünkü kendinizi boşlukta hissediyorsunuz. Bu da bir güvensizlik yaratıyor.
Sonrasında, mekan betimlemeleriyle birlikte sinematik bir his de veriyor. Açıkçası bu kısacık romanı bitirdiğimde bunu bir film olarak gözümde gayet rahatlıkla calandırabiliyordum. Bir sanat filmi şeklinde. Dilerim bir gün uyarlama olarak da görürüz kendisini.
Paragraflara sıkıştırılmış tespitleriyle düzene avaz avaz değil, sakin, ağırdan alan bir isyanı var. Ama tüm o cümleleri bir araya getirdiğinizde size birkaç sayfalık dolu dolu bir isyan portresi çiziyor. Yani okurunun dikkatini de kendi üzerinde istiyor.
Peki ne anlatıyor bu kitap?
Sembolik bir distopya olan Cesurlara Davet, ne gariptir ki tam olarak aynı gün doğmamış ikiz kız kardeşler Margarete ve Frizti’nin hikâyesi. Anlatıcımız %99 oranında Margarete. O, annesinden kalan kitaplarla dünyayı öğrenen genç bir kadın. Frizti ise Margarete’ın dünyaya açılan kapısı. Çünkü Frizti, araba tepesinde, her akşam eve dönmek kaydıyla bu madenlerle çürütülmüş toprağı fiziken keşfeden kişi.
Burada, bu adı sanı bilinmeyen topraklarda, annelerin hepsi kayıp. Frizti ve Margarete’ın da anneleri yıllar önce, hatıralarında bile olmayacak kadar zaman önce çekip gitmiş (mi?). Ama sadece onlarınkiler değil, çünkü sonradan tanıştığımız kimi karakterlerin de annelerinin bir gün çekip gittiğini öğreniyoruz. Babalarsa konu hakkında pek konuşmayıp, konuşacaksa birkaç suçlamayla “geçiştirir” cümleler kurma taraftarı.
Margarete ve Frizti’nin zamanı ve adı bilinmeyen memleketi, madenler tarafından tüketilmiş, çiğnenmiş ve tükürülmüş. Bir zamanlar nasıldı kim bilir, ama şu anda ne işleyen bir maden var ne de madenciler. Sadece toprağın altında gürül gürül yanan kömürler var. Madenlerin işlek olduğu zamanlardan kalma, toprağın kalbini tekrar tekrar delen tüm o makineler sessiz bir uykuda. Ama yine de oradalar. Sessiz ama inatçı birer tanıklar.
İşin garibi, tüm bu sessizliği gözetlemesi için polisler var burada. Margarete ve Frizti ise bu polislerin en tepesindeki amirin kızları. Onlar, sistemin yegâne koruyucusunun sorgulayan çocukları. Ama yukarıdaki alıntıda da dedikleri gibi “eğik başlarla” direnen ve sorgulayan çocuklar.
Çorak topraklarda durmadan devriye gezen ve tamamı erkeklerden oluşan polisler kimi kimden koruyor? Aslında korudukları kimse yok. Onlar sadece toprağı korumak ve gözetmek için burada.
Margarete ile Frizti ise sorguluyor. Margarete, işi annesinden kalan bir sevgi ya da nefret beslemediği, sanki bir nesne adıymış gibi sarfettiği “anne” kelimesiyle kitapları okuyarak üstleniyor. Bize de kitabın okuru olarak eserlerden pek çok alıntı çıkıyor. Bir de dipnotlar tabii. Çevirmenimiz onları es geçmemiş.
Frizti ise Margarete okurken asla evde değil. Frizti sanki Margarete’ın dışarıdaki yüzü. Sanki bu ikiz kardeşler aslında tek bir kişi. Bir insanı bütün yapan iki parça gibiler. Kitap sembolik demiştim, değil mi?
Buenaventura adındaki, varlığı tarih için bile şaibeli olan bir nehir ile başlıyor her şey. Bu kurak toprağa, anlaşmalarla, madenlerle çürütülmüş, toz içinde bırakılmış toprağa bir nehir derman olabilir mi? Daha da önemlisi, ikizlerin yaşadığı yerde ilk kez keşfedildiği iddia edilen bu varlığı şüpheli nehir, bir şeylerin cevabı olabilir mi?
İkiz kız kardeşlerin merakı ve bireysel bir çabalarıyla başlıyor kitap. Varlığı hiçbir şekilde kanıtlanmayan bu nehrinin peşinde giderlerkense biz hem onların hem de kendi hayatımıza dair pek çok şey öğreniyoruz.
Farklı şeyler okumak isteyenler, edebi lezzet arayanlar, meydan okumalı kitapları sevenler ve elbette distopyacılar: Bu davet hepinize. Ben her ne kadar kitapla ilgili birkaç şeyin altını çizmiş olsam da denemeden bilemezsiniz. Bir maniniz yoksa ve yeniliklerden korkmuyorsanız, Cesurlara Davet’in bu davetini boş geçmeyin. Benden söylemesi.
- Hazal ÇAMUR
İncelemenin tamamı için: http://kayiprihtim.com/inceleme/cesur...
January 29, 2017
Deneysel olduğu kadar sembolik de bir distopya. Doğrusal olmayan, kısacık bir roman. Zaten diyorum ya, sembolik yanı da işin içine eklenince ben daha ne isteyeyim? Bulmaca çözer gibi sembollerinin arasına daldım.
Severek, etkisinde kalarak okudum. Edebiyatından özellikle keyif aldığımı söylemem gerek. Bana sunduğu altı çizilesi cümleler ve zaman ile mekanın belirsizliğinin yarattığı hisler gayet hoştu.
Çeviri ve editörlük de tam kararında olunca daha ne isteyeyim? Delidolu Kitap ailesi bu gibi sıra dışı kitapları bulup çıkartmakta ve çevirmekte ustalar. Beklentim fazlasıyla karşılandı.
Severek, etkisinde kalarak okudum. Edebiyatından özellikle keyif aldığımı söylemem gerek. Bana sunduğu altı çizilesi cümleler ve zaman ile mekanın belirsizliğinin yarattığı hisler gayet hoştu.
Çeviri ve editörlük de tam kararında olunca daha ne isteyeyim? Delidolu Kitap ailesi bu gibi sıra dışı kitapları bulup çıkartmakta ve çevirmekte ustalar. Beklentim fazlasıyla karşılandı.
January 6, 2026
Ich habe Dorothee Elmiger mit dem Deutschen Buchpreis entdeckt, und war jetzt sehr motiviert, auch ihr Debut zu lesen. Und während ich am Anfang wirklich wenig Ahnung hatte, was eigentlich in diesem Roman los ist, war ich nicht enttäuscht!
Die versatzstückhafte Erzähltechnik ist schon bei der Einladung an die Waghalsigen sichtbar, ebenso die zahllosen intertextuellen Bezüge und Sprachspielereien. Ich fand es deutlich unzugänglicher als die Holländerinnen, war aber fasziniert davon, wie deutlich Elmigers Stil schon hier angelegt ist.
Ich hab noch einige ihrer Bücher auf der Leseliste, muss das jetzt aber erst sacken lassen, bevor ich bereit für neue Eindrücke bin. Auf jeden Fall eine unheimlich spannende Autorin mit einem Gespür für schöne Sprache.
Die versatzstückhafte Erzähltechnik ist schon bei der Einladung an die Waghalsigen sichtbar, ebenso die zahllosen intertextuellen Bezüge und Sprachspielereien. Ich fand es deutlich unzugänglicher als die Holländerinnen, war aber fasziniert davon, wie deutlich Elmigers Stil schon hier angelegt ist.
Ich hab noch einige ihrer Bücher auf der Leseliste, muss das jetzt aber erst sacken lassen, bevor ich bereit für neue Eindrücke bin. Auf jeden Fall eine unheimlich spannende Autorin mit einem Gespür für schöne Sprache.
January 30, 2021
"There is nothing mysterious about the entire story, although it may cause confusion in places, unsettling those with weak nerves as life often does. Unfortunately, this cannot be prevented."
As baffling as it is beautiful, this is a novel that doesn't fit comfortably into the usual pigeon-holing. It is equally difficult to review. Is it a work of poetry? A post-apocalyptic pseudo-Bildungsroman? A journal of environmental collapse?
Part of the reason why I personally find this so remarkable is that it is at once all those things and somehow none of them! I leave it to the reader to give it a chance, though, for it is a rare and daring thing.
For surfacists: two sisters wander the devastation of their former mining community after an accident caused the entire earth beneath their feet to be consumed in fire. The sisters search for a mythical river that one of them discovered during her readings, in the hopes that it will douse the hell below.
As baffling as it is beautiful, this is a novel that doesn't fit comfortably into the usual pigeon-holing. It is equally difficult to review. Is it a work of poetry? A post-apocalyptic pseudo-Bildungsroman? A journal of environmental collapse?
Part of the reason why I personally find this so remarkable is that it is at once all those things and somehow none of them! I leave it to the reader to give it a chance, though, for it is a rare and daring thing.
For surfacists: two sisters wander the devastation of their former mining community after an accident caused the entire earth beneath their feet to be consumed in fire. The sisters search for a mythical river that one of them discovered during her readings, in the hopes that it will douse the hell below.
April 9, 2018
ilginç bir metindi, okuduğuma pişman olmadım ama amaçsız geldi bana,
bir yerden başlamadığı gibi bir yere de varmadı, minik anlatılar, ara ara güzel parçalar o kadar...
bir yerden başlamadığı gibi bir yere de varmadı, minik anlatılar, ara ara güzel parçalar o kadar...
March 26, 2018
Beğenmedim. Ben çok dağınık konuşan bir insanımdır, inanın bana göre bile fazla dağınıktı; okurken kaygı atakları geçirdim. Deneysel olduğu ve yazarın hevesini kırmamak için üç veriyorum.
Şimdi gidip su içeceğim, kitaptaki kuraklık beni kuruttu.
Şimdi gidip su içeceğim, kitaptaki kuraklık beni kuruttu.
August 11, 2018
Sembolik ve deneysel bir distopya imiş kitap.
Güzel alıntılar, altı çizilesi birkaç yer haricinde başı sonu benim için bir yere varmayan karışık bir kitaptı. Yazarın tarzını ve anlatımını çok beğenmedim.
Güzel alıntılar, altı çizilesi birkaç yer haricinde başı sonu benim için bir yere varmayan karışık bir kitaptı. Yazarın tarzını ve anlatımını çok beğenmedim.
February 18, 2017
Dorothee Elmiger, İsviçreli genç bir kadın yazar. Siyaset bilimi okumuş, yazarlık dersleri almış ve oturup yazmış. Siyasi eğitimi, yayımlanan iki romanından ilki olan bu kitaba da bir hayli yansımış. Zira nerede, ne zaman ve nasıl olduğunu tam olarak bilemediğimiz bir mecranın içinde bile, siyasetin insan iletişiminin odağında olduğunu vurgulamayı başarmış. Daha ilk sayfadan itibaren.
“Bazı şeyler bize söylenmedi! Yapayalnız beklemeye bırakıldık. Olaylar bizden gizlendi. Tüm çabalarla dalga geçildi. Annelerimizin ne iş yaptığından bahsedilmedi. Kendi kendimize yetinmemiz emredildi. Sahte bir güven duygusuyla uyuşturulduk. Sonra da onun kaybolması korkusuyla tehdit edildik. Özgürlükle gözümüz boyandı. Kimse bize kıtlığı anlatmadı. Geçen yüzyılların karanlığıyla baş başa bırakıldık. Sakinleşelim diye kulağımıza çalınan tek tük hadiseyle avutulduk. Şiddeti azaltmanın yolları üzerimizde denendi. Üstümüzden polis atlarıyla geçip gidildi.”
Çünkü geçmişi yok etmek, buna yarar. Bugün bile sistematik bir biçimde yürütülen tarih yokedimi, her şeyin havada kalmasını sağlayıp karmaşaya yol açar. İnsanların altından tarihi çekip almak, tarih atlası olmadan tarih öğrenmeye benzer. Tıpkı Bin Dokuz Yüz Seksen Dört romanındaki, eski gazete haberlerini bile durmaksızın değiştiren bakanlık gibi; her şeyi sürekli karıştırırsanız, her şey eşit seviyeye gelir ve anlamını yitirir.
Cesurlara Davet, edebiyatta yeniliğe ve deneyselliğe açık okurlar için biçilmiş bir kaftan gibi. Üstlerine otursun diye, her türlü dikiş tekniği denenmiş. İlmek ilmek örülürken de, samimiyetinden hiçbir şey kaybetmemiş. Okunmak için can atan bir kitap.
Daha kapsamlı hali burada:
https://dandikadam.wordpress.com/2017...
“Bazı şeyler bize söylenmedi! Yapayalnız beklemeye bırakıldık. Olaylar bizden gizlendi. Tüm çabalarla dalga geçildi. Annelerimizin ne iş yaptığından bahsedilmedi. Kendi kendimize yetinmemiz emredildi. Sahte bir güven duygusuyla uyuşturulduk. Sonra da onun kaybolması korkusuyla tehdit edildik. Özgürlükle gözümüz boyandı. Kimse bize kıtlığı anlatmadı. Geçen yüzyılların karanlığıyla baş başa bırakıldık. Sakinleşelim diye kulağımıza çalınan tek tük hadiseyle avutulduk. Şiddeti azaltmanın yolları üzerimizde denendi. Üstümüzden polis atlarıyla geçip gidildi.”
Çünkü geçmişi yok etmek, buna yarar. Bugün bile sistematik bir biçimde yürütülen tarih yokedimi, her şeyin havada kalmasını sağlayıp karmaşaya yol açar. İnsanların altından tarihi çekip almak, tarih atlası olmadan tarih öğrenmeye benzer. Tıpkı Bin Dokuz Yüz Seksen Dört romanındaki, eski gazete haberlerini bile durmaksızın değiştiren bakanlık gibi; her şeyi sürekli karıştırırsanız, her şey eşit seviyeye gelir ve anlamını yitirir.
Cesurlara Davet, edebiyatta yeniliğe ve deneyselliğe açık okurlar için biçilmiş bir kaftan gibi. Üstlerine otursun diye, her türlü dikiş tekniği denenmiş. İlmek ilmek örülürken de, samimiyetinden hiçbir şey kaybetmemiş. Okunmak için can atan bir kitap.
Daha kapsamlı hali burada:
https://dandikadam.wordpress.com/2017...
December 1, 2025
Having read (and loved) Elmiger's award winning novel "Die Holländerinnen", I felt motivated to pick up her debut. I could now proceed by describing the story of two women in a post-apocalyptic future looking for a lost river to put out some fires in some ancient coal deposits underground, but that would miss the point of the novel. For most of the time, you have no idea what's going on - only towards the end, you start to get a grasp of the plot (sort of). But that doesn't matter because you get blown away by Elmiger's writing. It is prose, but parts of it feel more like a work of poetry. It is a unique style and creates a highly specific atmosphere that is very captivating. It feels like your in a totally different world that still feels oddly familiar. Even if the plot is unclear, you want to know what happens next and I found myself flying through the text. It is fascinating to see the writer Elmiger has been right from the start. It is experimental in the best way possible. I recommend it to anyone interested in unusual storytelling.
September 20, 2022
Ich suche nach einer weiblichen Schelmen Autorin. ist sie's ?
Kann es nicht beantworten nach dieser Lektüre.
Würd aber schon sagen eher ja
Kann es nicht beantworten nach dieser Lektüre.
Würd aber schon sagen eher ja
January 31, 2022
I was listening to a long conversation with the great crime novelist David Peace on YouTube yesterday. Toward the end of the talk, responding to a question about the moral/social role of the writer, and the crime novelist in particular, Peace offers a stark clarity not often offered by contemporary writers of any genre. Paraphrasing French crime novelist Jean-Patrick Manchette, who the author is quick to characterize as a writer on the Left (a designation he'd quickly apply to himself as well), Peace places his trade at the heart of an optimistic project for the betterment of humanity. He acknowledges how grandiose it all seems, and importantly it's not his work alone. Nor is it work that should cast the author as the bringer of light (Peace prefers to present, unflinchingly, the dark). But it is the role of the social artist, which is to say the artist (not the capitalist tinkerer), no matter the genre. Crime is to his mind the perfect readymade for revealing the grave contradictions of living at any particular historical moment and the distilled explosions of violence to which they might lead—have already led—in the future. I think that if you zoom out enough every novel doing the real work of the novel is a crime novel.
Invitation to the Bold of Heart, the Swiss-German writer Dorothee Elmiger’s debut (tr. by Katy Derbyshire), shares Peace’s hard-won optimism toward the political project of writing, I think. A kind of (further) deconstructed Harrow, Elmiger’s scene is an emaciated any-town where a pair of sisters are attempting to discover a lost river that hasn’t appeared in the town since (at least) the start of the coal mine fire that’s been burning up the earth below the few remaining residents (mostly cops and the random ex-miner), seemingly for decades. Life before the fire here has been wiped out. All mention of the quenching river, which, should it reemerge, could theoretically restore the community to its former glory, has been scrubbed of the public record. Elmiger regularly returns to the image of physical presence of the mines. They are hard to fathom, especially years on, and might be totally removed from collective memory (just as the river was) if it weren't for their lingering physical presence (visible punctures in the earth, anointed Good by a corporation name and some scaffolding) and the public record, which continues to provide identity and direction to the few who remain: restating the past as if it’s a permanent holy fixture.
The bulk of the short novel describes strange, short journeys around the territory. One sister, our narrator, does the research. Reads every book she can set her hands on. The other ventures out, bending the ears of locals, keeping her ear to the ground for signs of water. I don’t think it always works. There are sections where one is lost in the poise of Elmiger’s project. It remains riveting throughout however, partly because it is imperfect and also because it is unflinching in its rendering of our hollowed out (literally) world.
Invitation to the Bold of Heart is about possibility. It is the searching novel. The roving novel. The renewing form. It renews against hardened forms that pretend to solve problems. Elimger’s politics are understood and like Peace’s engineered toward the possibility of a more livable future by revealing the everyday terror of the present. They serve as the foundation I find most writers lack. The criminal may not be present here; there is no entity present to blame. (Except for the uniformly doofus cops that litter the territory. They patrol the past just as steadfastly as they patrol the present.) And the past is complicated. But that doesn't mean we don't know which way the wind blows. If I were to happen upon a dry lakebed and discovered this novel there, it would probably change my life.
“Give me some of that good stuff, that human spirit. Cut it with 100% endurance.”
Invitation to the Bold of Heart, the Swiss-German writer Dorothee Elmiger’s debut (tr. by Katy Derbyshire), shares Peace’s hard-won optimism toward the political project of writing, I think. A kind of (further) deconstructed Harrow, Elmiger’s scene is an emaciated any-town where a pair of sisters are attempting to discover a lost river that hasn’t appeared in the town since (at least) the start of the coal mine fire that’s been burning up the earth below the few remaining residents (mostly cops and the random ex-miner), seemingly for decades. Life before the fire here has been wiped out. All mention of the quenching river, which, should it reemerge, could theoretically restore the community to its former glory, has been scrubbed of the public record. Elmiger regularly returns to the image of physical presence of the mines. They are hard to fathom, especially years on, and might be totally removed from collective memory (just as the river was) if it weren't for their lingering physical presence (visible punctures in the earth, anointed Good by a corporation name and some scaffolding) and the public record, which continues to provide identity and direction to the few who remain: restating the past as if it’s a permanent holy fixture.
The bulk of the short novel describes strange, short journeys around the territory. One sister, our narrator, does the research. Reads every book she can set her hands on. The other ventures out, bending the ears of locals, keeping her ear to the ground for signs of water. I don’t think it always works. There are sections where one is lost in the poise of Elmiger’s project. It remains riveting throughout however, partly because it is imperfect and also because it is unflinching in its rendering of our hollowed out (literally) world.
Invitation to the Bold of Heart is about possibility. It is the searching novel. The roving novel. The renewing form. It renews against hardened forms that pretend to solve problems. Elimger’s politics are understood and like Peace’s engineered toward the possibility of a more livable future by revealing the everyday terror of the present. They serve as the foundation I find most writers lack. The criminal may not be present here; there is no entity present to blame. (Except for the uniformly doofus cops that litter the territory. They patrol the past just as steadfastly as they patrol the present.) And the past is complicated. But that doesn't mean we don't know which way the wind blows. If I were to happen upon a dry lakebed and discovered this novel there, it would probably change my life.
“Give me some of that good stuff, that human spirit. Cut it with 100% endurance.”
December 8, 2019
Ambitious and original first novel. Will write more soon.
A longer review can be found here:
https://roughghosts.com/2019/12/08/se...
A longer review can be found here:
https://roughghosts.com/2019/12/08/se...
Read
January 16, 2021Marjinal bir kitap. Sanatı ayakta tutan, lazım olan yenilikçi bakış açısı var. Sürekli aynı tarz okumaktan bıkanlar için on numara. Yazarın kalemi hoşuma gitti; estetik ve şiirsel. Parçalı bir yapı var kitapta ama okuması zor değil; yazar hikayeyi derli toplu aktarmış. Sayfa sayısı kararında. Distopya olduğu söyleniyor ama bende distopya hissiyatı uyandırmadı; en fazla son dönemde Hayvan Çiftliği'nin bilim kurguluğunun tartışıldığı kadar distopyadır diyebiliyorum. :D (Her başkaldırı, polis vs. içeren kitaba distopya demek yeni moda zaten.) Genel distopya fikrinizle okumamanızı öneririm.
Yazarın Uykuyayatanlar'ı da elimdeydi bir süredir, onu da yakın zamanda okumayı düşünüyorum. Kısacası genele hitap etmiyor, yeniliklere açık okurlar bir bakabilir. Baskısında vesaire pek bir sorun (bir iki dizgi sorunu hariç) görmedim ben, o yönden de gönül rahatlığıyla tavsiye edebilirim.
Not: Kitap ciltli, paperback diye yanlış eklenmiş buraya heralde.
Yazarın Uykuyayatanlar'ı da elimdeydi bir süredir, onu da yakın zamanda okumayı düşünüyorum. Kısacası genele hitap etmiyor, yeniliklere açık okurlar bir bakabilir. Baskısında vesaire pek bir sorun (bir iki dizgi sorunu hariç) görmedim ben, o yönden de gönül rahatlığıyla tavsiye edebilirim.
Not: Kitap ciltli, paperback diye yanlış eklenmiş buraya heralde.
October 7, 2025
In einem Kohleabbaugebiet ist vor Jahren ein unterirdisches Feuer ausgebrochen – und lodert noch immer. Die Stadt darüber ist im Verschwinden begriffen. Die Schwestern Margarete und Fritzi wollen diesen Zustand nicht hinnehmen und machen sich auf die Suche nach der Geschichte des Orts. Konkret suchen sie nach einem grossen Fluss, den es hier einst gegeben haben soll …
«Einladung an die Waghalsigen» erzählt diese Geschichte nicht linear, sondern besteht aus vielen kleinen, einigermassen chronologischen Vignetten, die sich zu einem Ganzen zusammenfügen lassen. Dies gelingt hier noch nicht ganz so einnehmend wie in Elmigers zehn Jahre später erschienenen Roman «Aus der Zuckerfabrik». Die eigentliche Handlung ist knapp, leider auch die Hintergründe des Ortes oder der Figuren. Vielmehr nimmt man aus dem Buch ein allgemeines Gefühl von Perspektivlosigkeit und trotzenden Optimismus’ mit – was auch seinen Reiz hat.
Augenpulver #26: Bücher im August
«Einladung an die Waghalsigen» erzählt diese Geschichte nicht linear, sondern besteht aus vielen kleinen, einigermassen chronologischen Vignetten, die sich zu einem Ganzen zusammenfügen lassen. Dies gelingt hier noch nicht ganz so einnehmend wie in Elmigers zehn Jahre später erschienenen Roman «Aus der Zuckerfabrik». Die eigentliche Handlung ist knapp, leider auch die Hintergründe des Ortes oder der Figuren. Vielmehr nimmt man aus dem Buch ein allgemeines Gefühl von Perspektivlosigkeit und trotzenden Optimismus’ mit – was auch seinen Reiz hat.
Augenpulver #26: Bücher im August
October 4, 2017
Den her virker som noget af det vigtigste jeg har læst i år. To søskende leder efter en flod, eller måske nærmere deres mor, i et landskab udpint af kulminer. En forladt by ovenpå konstant brændende kulminer, hvor jorden truer med at falde sammen under dem.
"Og da husene begyndte at styrte sammen, da husene brændte og også de gamle træer foran husene, dem, som havde stået der i århundreder, og bildækkene langsomt smeltede ned i tjæren, og dele af landskabet sank, områder styrtede i afgrunden, da røg og damp så i ugevis dækkede for udsynet -"
Det handler om at opbygge sig selv og sin omverden i ødelagte omgivelser. Det handler om hvordan man tager de første skridt til noget nyt i en verden hvor alt er opgivet, at være født på den anden siden af apokalypsen. Den er så utrolig relevant og den er så utrolig velskrevet!
"Og da husene begyndte at styrte sammen, da husene brændte og også de gamle træer foran husene, dem, som havde stået der i århundreder, og bildækkene langsomt smeltede ned i tjæren, og dele af landskabet sank, områder styrtede i afgrunden, da røg og damp så i ugevis dækkede for udsynet -"
Det handler om at opbygge sig selv og sin omverden i ødelagte omgivelser. Det handler om hvordan man tager de første skridt til noget nyt i en verden hvor alt er opgivet, at være født på den anden siden af apokalypsen. Den er så utrolig relevant og den er så utrolig velskrevet!
January 22, 2023
En un paisaje que ostenta fatalidad, dos hermanas, ese par de voces que conducen la novela, intentarán dar con el río Buenaventura, aquel que parece el único salvador de una tierra arrasada por el fuego que, consecuencia de un desastre minero, ardió y continúa ardiendo bajo los cimientos carcomidos por el tiempo. Para esto, las hermanas Stein recopilarán datos de libros pertenecientes a otra época, entrevistarán habitantes del poblado, viajarán por los páramos desolados y, en mitad de sus elucubraciones, buscarán comprender la reticencia de su padre y la desaparición de su madre. Un libro que juega con la crónica y hace uso de una prosa poética, y que sitúa a sus personajes en un ambiente casi postapocalíptico digno de La Carretera de Cormac McCarthy. Una historia para releer. Y un rescate al español, hecho por la editorial Serapis, que se celebra.
August 18, 2025
Ich habe dieses Buch abgebrochen. Es wirkt als wäre man in die Welt der Autorin eingedrungen, sie möchte einem die Story nicht erzählen, die Charaktere nicht vorstellen, die Zusammenhänge nicht erklären.
Wirr und eigentlich auch langweilig.
Aber vielleicht habe ich es auch einfach nicht verstanden.
Wirr und eigentlich auch langweilig.
Aber vielleicht habe ich es auch einfach nicht verstanden.
December 21, 2022
2.75
mhm
mhm
February 19, 2017
Deneysel, bir o kadar da kafa karıştırıcı bir distopya Cesurlara Davet.
Okuduğum en farklı distopya öyküsü olduğunu kabul ediyorum, ama en sıkıcı olanı da buydu. Öykünün ıssızlığı bir süre sonra bana can sıkıntısı olarak dönüş yaptı.
Farklı bir deneyim yaşamak için okunabilir. Maalesef beklenti karşılayacak güçte bir kitap değil.
Okuduğum en farklı distopya öyküsü olduğunu kabul ediyorum, ama en sıkıcı olanı da buydu. Öykünün ıssızlığı bir süre sonra bana can sıkıntısı olarak dönüş yaptı.
Farklı bir deneyim yaşamak için okunabilir. Maalesef beklenti karşılayacak güçte bir kitap değil.
December 22, 2024
(read for class) eins meiner liebsten Bücher von 2023. Hab es zum zweiten Mal gelesen und genauso geliebt wie beim ersten Mal. So poetisch. Würde es jedem empfehlen.
Displaying 1 - 22 of 22 reviews