17 ώρες

by Πέτρος Μαρτινίδης

Πόσες λέξεις γράφει κανείς σε μία ώρα και για πόσες συνεχόμενες ώρες, ώστε να σώσει μια ζωή; Όχι τη δική του. Κάτι σαν το πρόβλημα της Χαλιμάς. Τι παραμύθια να επινοεί από νύχτα σε νύχτα και για πόσες νύχτες; Αλλά εκείνη είχε να σώσει τη δική της ζωή. Το επίτευγμα της Χαλιμάς είναι γνωστό – χίλιες και μία νύχτες. Το επίτευγμα του ήρωα σε αυτό το θρίλερ ανακοινώνεται επίσης στον τίτλο: 17 ώρες. Το ζήτημα είναι πώς δένουν μεταξύ τους τα «παραμύθια» που σκαρώνει κάθε ώρα και τι γίνεται με τη ζωή που κρίνεται από τις αντοχές και την επινοητικότητά του. Όπως οφείλεται σε κάθε θρίλερ, το τελευταίο παραμύθι, εκείνο που συναιρεί όλα τα προηγούμενα, είναι γεμάτο ανατροπές.

Genres: Fiction

208 pages, Paperback

First published November 1, 2016

Reviews

[Anna Iakovidou · Rating 2 out of 5]

Στην πρώτη μου επαφή με τον Μαρτινίδη δεν έμεινα κ πολύ ικανοποιημένη.

17 ώρες, 17 κεφάλαια, μπορεί κ 17 φορές που διάβασα την ίδια ιστορία στο καθένα από αυτά (υπερβάλλω αλλά η επαναληψιμότητα σε κάποια σημεία ήταν άκρως εκνευριστική). Μία -υπερβολικά ξενική για την ελληνική πραγματικότητα- επίθεση στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, υποτίθεται ότι δημιουργεί ένα μυστήριο γύρω από την εξιχνίαση του εγκλήματος. Όταν όμως ο ίδιος ο πρωταγωνιστής, παρόλο που έχει επιβιώσει από την επίθεση, που έχει δει μπροστά στα μάτια του τα διαμελισμένα θύματα να ξεψυχάνε, νυστάζει (!!!) ε τότε επιτρέψτε μου κ μένα να πάω για ύπνο!

Με λίγα λόγια η ιστορία δεν με έπεισε, ο πρωταγωνιστής αν και είναι δημοσιογράφος δεν μπορεί να εκφραστεί, έχει βρεθεί στο κέντρο της επικαιρότητας, έχει στα χέρια του μια σπαρταριστή ιστορία και κανένας εκδότης, καμία εφημερίδα δεν τον κυνηγάει για να μοιραστεί το βιώμά του, ούτε κ ο ίδιος έχει κ πολύ την όρεξη κ την ενέργεια να ασχοληθεί με την υπόθεση.

Θεωρώ ότι είναι ένα βιβλίο καλό για να περάσει κανείς μια νωχελική καλοκαιρινή μέρα κ τίποτα παραπάνω. Σίγουρα θα δώσω στον Μαρτινίδη ακόμα μία ευκαιρία με κάποιο παλιότερα βιβλίο του.

[Νατάσσα · Rating 3 out of 5]

Το διάβασα περισσότερο ως πολιτικό σχόλιο στο σήμερα παρά ως "αστυνομικό". Και ως τέτοιο μου άρεσε. Βρήκα πολλές σκέψεις μου για τη σημερινή κατάσταση στα λόγια του συγγραφέα.
Ενδιαφέρον, όπως και να 'χει, είτε συμφωνεί κανείς είτε όχι.

[ΠανωςΚ · Rating 1 out of 5]

Παλιότερα, ας πούμε προ οικονομικής κρίσης, ο κος Μαρτινίδης έγραφε συμπαθέστατα, ολίγον τι σαλιάρικα, αστυνομικά μυθιστορήματα στα οποία υπήρχαν και πολιτικές αποχρώσεις. Μετά την οικονομική κρίση, ο κος Μαρτινίδης, εδώ πχ, γράφει την πολιτική του άποψη με απόχρωση αστυνομικού μυθιστορήματος (πάντα το ίδιο σαλιάρης ωστόσο).
Την ισαποστασίτικη προπαγάνδα του, μαζί με τα κουβαδάκια του, σε άλλη αναγνωστική παραλία.

[Maria Altiki · Rating 1 out of 5]

Το βιβλίο αυτό έχει πάρει την ιδέα του θέματος του όπως αναφέρεται και μέσα την ώρα της αφήγησης από το βιβλίο του Thornton Wilder, “Το γεφύρι του Σαν Λούις Ρέι” και ενώ ο συσχετισμός και η ιδέα είναι πανέξυπνη το θέμα για το στήσιμο των χαρακτήρων αποκτά πολιτική χροιά και με χάνει ως αναγνώστη. Να σημειώσω ότι είναι γνωστό ότι το μικρό γεφυράκι που υπάρχει απέναντι από το κτίριο της Φιλοσοφικής του ΑΠΘ δεν αρέσει καθόλου στον κο Μαρτινίδη οπότε ως συγγραφέας αποφασίζει να το ανατινάξει στο βιβλίο του. Κατά τα άλλα νομίζω πως όσον αφορά τα πολιτικά σχόλια κρατά ουδέτερη στάση αλλά δεν παύει να καυτηριάζει όλη την πολιτική ίντριγκα που εκτυλίσσεται στην Θεσσαλονίκη του σήμερα χωρίς να στοχεύει σε υπαρκτά πολιτικά πρόσωπα αλλά κυρίως σε ιδέες. Γενικά βαρέθηκα την όλη αφήγηση που αφορούσε το πανηγύρι εικοτολογίας όπως αναφέρθηκε μεταξύ των πέντε θυμάτων και νομίζω ότι επαναλαμβανόταν κάποια πράγματα συνεχώς. Δυστυχώς δεν μπορώ να πω πως έπιασα τον παλμό του βιβλίου και γενικότερα βασανίστηκα διαβάζοντας το αν και μικρό σε έκταση.

[Elen · Rating 3 out of 5]

Ξεκίνησα το βιβλίο "17 ώρες" μια νύχτα της εποχής του κορωνοϊού λέγοντας στον εαυτό μου "Θα διαβάσω ένα κεφάλαιο να χαλαρώσω και θα πέσω για ύπνο". Κατέληξα να μην μπορώ να το αφήσω από τα χέρια μου, προτού φτάσω στο τέλος, παρά το περασμένο της ώρας. Το διάβασα απνευστί, μέσα σε ένα τρίωρο. Με παρέσυρε η ιστορία, ο αγωνιώδης ρυθμός της. Και με ικανοποίησε το plot twist στο τέλος.

Γιατί μόνο τρία αστέρια τότε; Δεν είναι τόσο το πολύ έντονο πολιτικό στοιχείο - ασχέτως που όταν το ξεκίνησα σκεφτόμουν ότι πρόκειται για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Βρήκα την ιδέα του συγγραφέα εξαιρετική: ένα μυθιστόρημα δημιουργείται μέσα από την ανταλλαγή e-mail ανάμεσα σε έναν δημοσιογράφο και έναν απαγωγέα. Ωστόσο, η πλοκή δεν με έπεισε στα σημεία.

Δεν μπορώ ας πούμε να δεχθώ ότι ένας δημοσιογράφος που έκανε τόση έρευνα για κάθε θύμα της έκρηξης δεν προσπάθησε να βρει την κόρη της γυναίκας που ξεψύχησε στα χέρια του, ενώ εκείνη του είχε ζητήσει να μεταφέρει τα τελευταία της λόγια, επειδή επαναπαύτηκε στη δουλειά της αστυνομίας! Και κυρίως με ξένισε πολύ όλος ο χαρακτήρας της Ελένης, που δεν τον βρήκα καθόλου ρεαλιστικό. Πρακτικά ποια 18χρονη κοπέλα έχει τάμπλετ και όχι smartphone, στέλνει e-mail στην κολλητή της (αντί για άμεσα μηνύματα στο messenger), κοιμάται έτσι άνετα σε ξένα σπίτια (χωρίς να την ψάξει η φίλη της) και κάνει ό,τι της λένε χωρίς δεύτερη σκέψη (ενώ ονειρεύεται να γίνει δημοσιογράφος και συγγραφέας);

[Elisso]

Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, ίσως διαφορετικό, από όσα έχουμε συνηθίσει συνήθως. Ένα μυθιστόρημα που θίγει κοινωνικά και πολιτικά θέματα που ταλανίζουν τη χώρα μας. Η γραφή του Μαρτινίδη καυστική και ωμή σε πολλά σημεία περιγράφει πως τα συμφέροντα κάποιων ανθρώπων κρύβονται πίσω από τις πράξεις τους και που αποσκοπούν. Πόσα σενάρια συνομωσίας μπορεί να σκεφτεί το μυαλό ενός ανθρώπου μέσα σε 17 ώρες; 17 ώρες που πρέπει να κρίνει πως συνδέονται τα 5 θύματα μιας έκρηξης για να μπορέσει να σώσει τη ζωή μιας νέας κοπέλας.

Διαβάστε περισσότερα: Book Tales

[Βασω Γενιτσαριδου · Rating 3 out of 5]

3.5/5


ΤΑ ΣΥΝ
Μία πολύ έξυπνη ιδέα
Ένα τέλος που δεν το περιμενεις

ΤΑ ΠΛΗΝ
Πολύ πολιτική
Πολύ ιστορία για τις πολιτικές ιδεολογιες
Πολλές πληροφορίες μέσα σε λίγες σειρες

ΑΠΟΤΈΛΕΣΜΑ
Είναι ένα πολιτικό μανιφέστο με το περίβλημα του αστυνομικού. Δεν προτιμώ αυτού του στυλ βιβλία και υπό φυσιολογικές συνθήκες θα το άφηνα στην άκρη. Όμως με κράτησε ως το τέλος γιατί ήθελα να δω που θα καταλήξει.

[Maria Karousi · Rating 2 out of 5]

Σαν θέμα και πλοκή θα μπορούσε να είχε κάποιο ενδιαφέρον αν όλο το βιβλίο δεν είχε κυρίως πολιτικό ύφος. Για εμένα που στην αρχή με έπεισε η περίληψη μετά απογοητεύτηκα καθώς δεν υπήρχε ένδειξη του πολιτικού ύφους σε αυτήν. Ίσως αν υπήρχε να είχα καταλάβει τον τόνο του βιβλίου και να μην το αγόραζα εξαρχής.

[Dimitris Patriarcheas · Rating 2 out of 5]

More a political viewpoint on current Greek society, than a crime novel. Interesting idea, but not fulfilling enough to keep your appetite.