"Με τη σφεντόνα διαίσθηση ρίχνουμε θάνατο στη σωτηρία μας εκ των ενδεχομένων. Το κρίμα το σηκώνει ατάραχη η πείρα. Τα περασμένα ψιχαλίζουν μέσα μας τη μοχθηρία του φευγαλέου.
Καταιγίδα τώρα πέφτει πάνω μας το απραγματοποίητο. Λουζόμαστε με μελαγχολία καθώς ξυπνάμε στην ανελέητη κάψα της ανάγκης."
Αρκετά καλή συλλογή με τη Δημουλά να χρησιμοποιεί ομοιοκαταληξία σε ποίημά της, πράγμα εντελώς ασυνήθιστο για εκείνη. Φανερό πρωτόλειο (μάλλον σχεδόν πρωτόλειο) αλλά με ωραία γραφή.
Αγόρασα κι εγώ εφημερίδα· γιατί, καλά καλά δεν ξέρω. Μα όλοι το ίδιο να κάνουν είδα και σήμερα θέλω να μη διαφέρω.
(απόσπασμα εκ του ποιήματος Περιπλάνησις)
Όμορφη γραφή, μελαγχολική κι ευαίσθητη. Εντούτοις εκπλήσσει η χρήση της πλεκτής ομοιοκαταληξίας, κυρίως όταν συγκρίνεται η συγκεκριμένη ποιητική συλλογή με μεταγενέστερες της Δημουλά.