Samanyolu

by Kerime Nadir

Büyük aşkların ölmez romanı...
Kerime Nadir, bu eserinde his aleminin en yüksek heyecan ve zevkini sunmaktadır.

Tahsilini yarıda bırakmış olan bir gencin kültürlü bir genç kıza olan derin aşkını ve ızdıraplarını canlandıran nefis bir eser...

Genres: Turkish Literature

Paperback

First published January 1, 2004

Reviews

[trestitia ⵊⵊⵊ deamorski · Rating 5 out of 5]

Fotoğrafla gelen yorum:
Bu mu yoksa Uğultulu Tepeler mi ilk aşk romanım hatırlamıyorum, muhtemel bu, ama Heathcliff kötü hero Nejat iyi herodur; ikisinin de böyle olma sebebi sevdiği kadındır. Baktığınızda ikisi de sığındığı evin güzeller güzeli kızına aşık olmuştur, ikisi de aşkı uğruna ömrünü harap etmiştir, biri intikamla yanıp tutuşmuş ve hiç olmuştur, en azından biri, yani Nejat geç saadetine kavuşmuştur.

“…Allah'a yalvardım: ‘Bana verdiğin belayı al, beni kurtar. Dünyada varlığını öğrettiğin mutluluğu çok görme! Hayatı tattırdıktan ve aşkı tattırdıktan sonra beni inletmek, hüsranla öldürmek senin büyük şanına yaraşmaz!’ dedim.

Ağladım, hıçkırdım: ‘Beni hiçten vücuda getirirken hassas bir kalple süsledikten, fikrimi senin varılmaz büyüklüğünün önüne kadar gitmek istidadında yarattıktan sonra güçsüz ve hakir kıvrandırarak toprağa dönüştürmek rahmetinin sonsuzluğuyla ölçülemez!ʼ dedim.

İnledim: ‘Ben suçsuz ve lekesiz bir çocuk, yirmi yaşında bir gençken, kalbimin saflığı ve vicdanımın aklığıyla sevdikten, severek seni, sana ümit bağlamayı öğrendikten sonra, beni bir kütük gibi duygusuz sayarak baltalayıp yakmak, senin adaletinle uyuşamaz…’ dedim.

Bağırdım: ‘Bir zayıf kalbin azapla mahvolmasını, bir zayıf ciğerin yaralarla çürümesini, bir zayıf ruhun huzuruna mazlum olarak gelmesini senin merhametin kabul etmez!ʼ dedim.

Coştum, isyan ettim: ‘Yaratıldım; emellerime kavuşmadan ölmeyeceğim. Mutluluğu gördüm; ona ermeden mezara girmeyeceğim. Sevdim; kan kusarak sönmeyeceğim. Senin hazinelerinde bir yarayı kapatacak merhem mi yok? Bir hastayı iyileştirecek deva mı yok? Bir azgını uslandıracak kuvvet mi yok? Beni ıslah et!.. Ruhuma şifa ver. Yarama merhem bul!’ dedim.

Tövbe ettim: ‘Ben hiçliğimi idrak ediyorum. Yeryüzüne kendi varlığımla gelmedim… Sürüklediğim şu hayat senin varlığından bir zerre, sonsuzluğundan bir kırıntı, gizli hazinelerinden bir lütuftur. Bana hayatı veren sensin! Yaşayışım senin iradenden ibarettir!’ dedim.

Tekrar hıçkırdım: ‘Fakat şu aciz varlığıma bağışladığın bir nimet, hasta kalbime bahşettiğin bir kuvvet var: beni yarattığın zaman elime bir tek hak vermişsin ki, o da istemektir.
İşte o hakkım, o tek çaremi kullanıyorum… Senden istiyorum, sana yalvarıyorum…’”

–Yezit! diye bağırdı. Niçin Böyle şeyler yazıyorsun? Hepsini parçalayacağım!
–Bu tarz yazılar mutlu insanları sinirlendirir elbet! dedim. Mutlu fanteziler de bizim kalemimizden çıkmaz!

Bu pasaj, Nejat'ın bir dergide yayınlanan, bir hastanın günlük notlarından oluşan -kendi tabiriyle kötümser, Zülal'in tabiriyle asap bozan- nesiri. Her seferinde ürpertir beni, çüngü şüphesiz Nejat'ın Zülal'e duyduğu aşkın, çaresizliğinin, ızdırabının, kırılmışlığının, vazgeçişinin tiradıdır.



Ah kalbim...

[Dana Al-Basha | دانة الباشا]

After watching the TV series translated to Arabic on MBC all I wanted is to read the book. This book has been out of print for ages! The sad thing is, even if I found a copy, I probably won't be able to read it because it's in Turkish and as far as I know, it never was translated.





Don't hide your face
your incompleted sorrow
The clouds and the darkness
Clear away slowly
Walls are built up against your skin again
New hopes are creeping in your heart
A drop of daylight is forbidden for your face
Tears and hopes are traps for you all the time
Your hands are tied, love is forbidden for you
Every morning is a captive of your night
Always away from you
Oh, captive to your sorrow

[Dilek VT · Rating 5 out of 5]

Güzeldir Kerime Nadir'in bütün kitapları ve elbette Sanmanyolu da başı çekenlerdendir...

[Gigi · Rating 3 out of 5]

Okurken kendimi 1970’lerde yaşayan bir ev kadını gibi hissedip 1930’ların İstanbul’una özlem duyarken buldum. Hakikaten şimdi beton yığınlarıyla kaplı tepelerin o yıllarda koca bir orman olan betimlemeleri arka planda çok güzel bir yer tutuyor. 1970’lerde yaşayan bir ev kadını gibi hissetmemin sebebi de Yeşilçam filmi kurgusu ve iç çekerek okunan lirizmi. Sıcaktan hiç bir şeye konsantre olamadığım yaz günlerinde gayet keyifli ve zahmetsiz bir okuma oldu.

[Amene Mohammadi · Rating 2 out of 5]

Kadın yazarlara saygı duymak ve onları yaşatmak amacıyla okunması gereken eserlerden.

[Harun · Rating 4 out of 5]

Sonuyla beni ağlatabilen ender kitaplardan