این مجموعه شامل داستانهای عالی، پرمغز و اصیل این مرز و بوم است که از گنجینهی سرشار ادب فارسی بهره گرفته شده تا به نوعی راهگشای استفاده بهینه از این زبان و ادب ارزشمند باشد.
از مجموعه همون «تا نصفه خوندم و فهمیدم اونقدر بیخوده که امکان نداره هرگز بهش برگردم»ها. طرف موفق شده در اواخر دهه چهل داستانهایی بنویسه که جمالزاده سال ۱۳۰۰ بهترشون رو مینوشته. نوبره والا. :)) یادداشت مقدمهای اولش رو هم جمالزاده براش نوشته بود تازه. حتی خودشون هم متوجه شده بودن فضا هنوز همون فضای حکایتی غیرمدرن کارهای جمالزاده ست. وقتی به این فکر میکنی که بهرام صادقی همین موقعها و حتی قبلتر داشته داستانهاش رو مینوشته و اونوقت اینها اینطور، به حالشون میخوای گریه کنی حقیقتا. حقاً که محتوای برازندهی نشریهی یغما و ادبیاتیهای ازدنیادور دستندرکار و مخاطبش.
فکر می کنم کمتر کسی باشه که داستان "خسرو" از عبدالحسین وجدانی رو از کتاب ادبیات فارسی دوم دبیرستانش به خاطر نیاره. این کتاب مجموعه ای از 12 داستان کوتاه هستش که طی سال های دهه 40 شمسی در مجله یغما به چاپ رسیده. یکی از نقاط قوت کتاب نثر روان و جذابش هست که به تعبیر استاد جمالزاده "تمام و کمال ایرانی" ست و عاری از هر گونه "فرنگی مآبی". به نحوی که تمام داستان ها با امثال و ابیات شاعران مختلف به زیبایی تمام آراسته شده. اونجور که از شیوه روایت داستان ها بر میاد همه حوادث طی یک بستر زمانی حقیقی رخ دادن و بعدها توسط نگارنده با ته مایه ای از طنز تلخ و شیرینیش در نشریه یغما و بعدها توسط انتشارات امیرکبیر چاپ شدن. تقریبا تمام داستان هاش رو دوست داشتم و مظلومیت دخترهایی رو که با جبر و صرفا به خاطر فقر خانواده و اعتیاد ناچار به ازدواج با مردانی پا به سن گذاشته بودند حس کردم. داستان های "فائزه خانم" و "بی بی بنفشه" باعث شد که بابا همه مردیم بگریم و داستان "ماه بانو" هم یه عشق پاک رو بهم نشون داد.
Stories of this short story collection originally were published during 1960’s in Yaghma magazine by Abdul-Hussein Vojdani. Book contains 12 short stories on the basis of writers’ life in first person point of view which seems more believable for readers. As Mohammad Ali Jamalzadeh assert Vojdani by employing Persian anecdotes, proverbs, and some selected poems from grand masters of Persian literature nicely depict Persian life style. This collection republished by Amir Kabir publishing house after 45 years in 2014.
اگر داستان خسرو" کتاب درسی را یادتان باشد؛- همان خسرویی که نماند از معاصی منکری که نکرد و مسکری که نخورد-؛ این نویسنده را می شناسید. من به هوای دوبارهخوانی آن داستان و تجربه دوباره آن کلمات شیرین، دنبال نویسنده گشتم و مجموعه عمو غلام را پیدا کردم. مجموعه ای سرشار از داستان هایی در همان سبک خسروی نازنین. داستان ها پُرند از مطایبه و قول و غزل، خواندنشان با نثر مفخم آن دوره لذت بخش است. داستان ها معمولا نتیجه گیری اخلاقی روشنی در پایان دارند (حتی شاید کمی به حکایت پهلو میزنند) اما تجربه خواندن آنهمه مصرع های لطیف به فراخور حال در لابه لای داستان، تجربه دلنشینی است.
نثر محمدعلی جمالزاده رو خوندین؟ یه مقدار سرسنگین و خلاصهش کنین، میشه نثر عبدالحسین وجدانی! نثری شیرین و کمنظیر که سرشار از ضربالمثلها و حکایتها و شعرهای فارسیه و میتونه مطالعهی لذتبخشی رو برای خواننده رقم بزنه؛ برای من که اینطور بود.
کتاب، مجموعهی دوازده داستان کوتاهه که چندتاییش به نظر میرسه بیشتر خاطره باشه تا داستانِ کوتاه. معروفترینشون «خسرو» هست که با کمی تلخیص و تصرف در کتاب ادبیات فارسی دوم دبیرستان خوندیم. برای من واقعاً کتابِ دوستداشتنیای بود.
كتابي مشمول برداستان كوتاه هايي كه همگي با نثري شيوا نگاشته شده اند. داستان معروف آن (خسرو) كه با اندكي سانسور در كتاب ادبيات سال دوم دبيرستان آورده شده بود، ميتواند گواهي باشد بر زيبايي ديگر داستان هاي كتاب. استفاده از ضرب المثل ها و اشعارگوناگون در لابلاي داستان ها بر زيبايي كتاب مي افزود ميتوان كنايات و الفاظ مرقوم در كتاب را در محاوره روزمره بكار بست و بر شيرين زباني خود افزود. ايرادي كه بر برخي داستان ها وارد است، پايان بندي زود هنگام آن است. و من الله توفيق
به نظر من یکی از رئال ترین مجموعه داستانهای معاصر ایران بود. که نثر بسیار دلنشینی هم دارد و پر است از اصطلاحات عامیانه که امروز فراموش شده اند. همه داستانهای این مجموعه پایان تلخی دارند و بیشترشان با مرگ ختم میشوند. اما پایانها دراماتیک نیستند. قصه به گونه ای تعریف میشود که خواننده از ابتدا حدس میزند که پایان کار مرگ است. و مرگ هم خیلی سریع و بی مقدمه و بدون حواشی اتفاق میافتد. در چند کلمه شخصیت قصه میمیرد و چند خطی هم بعد از مرگش داستان ادامه میابد تا قصه تمام شود.
از خوندن کتاب لذت بردم. عبدالحسین وجدانی با داستان خسرو تو کتاب ادبیات برای دهه شصتی ها آشناست نمیدونم هنوز این داستان تو کتاب درسی هست یا نه؟ استفاده و تلفیق اشعار بزرگان، واقعی بودن روایت ها با وجود تلخی اتفاقات خواندن کتاب را لذت بخش می کنه.