Ψυχοπλάνης φαινόμενα

LC DLVI #2

by Γιώργος Μπελαούρης, Χρύσα Μπαχά, Γιώργος Γυφτάκης

Από την αρχή της ανθρωπότητας, μια μικρή ομάδα ατόμων ανέπτυξε μία ακατανόητη ανάγκη, μεγαλύτερη από αυτή της τροφής, του νερού, της στέγης ή του ρουχισμού. Ήταν η ανάγκη της έκφρασης. Αυτά τα άτομα, αυτή η ‘’ανωμαλία’’ στα μάτια των υπολοίπων, ονομάστηκαν καλλιτέχνες.

Πέρασαν αιώνες και αυτή η ανάγκη για έκφραση εξελίχτηκε σε κάποια άτομα σαν ιός. Θεωρούσαν ότι ζούσαν για να υπηρετούν την Τέχνη και ότι κάθε τους ανάσα της ανήκει. Οπότε η Μοίρα, η Τύχη, οι Θεοί, ποιος ξέρει, ίσως και η ίδια η Τέχνη θεοποιημένη πια, αποφάσισε να ανταμείψει τους πιστούς της με ένα χάρισμα: την ψυχοπλάνη.

Αυτά είναι κάποια από τα φαινόμενα που παρατηρήθηκαν…


Πρόκειται για την πρώτη ανθολογία της μυθολογίας LC DLVI που δημιούργησε ο Γιώργος Μπελαούρης και περιλαμβάνει διηγήματα του ίδιου καθώς και των:

Χρύσα Μπαχά, Γιώργου Γυφτάκη, Γιώργου Αγγελίδη, Francine Queen, John Crabs, Σωκράτη Σίδερη

158 pages, Paperback

Published October 1, 2016

About the author

Ο Γιώργος Μπελαούρης, είναι ο «μπαμπάς/βιογράφος» της Lenore Corpse, ο δημιουργός της μυθολογίας ψυχοπλάνης και του art project LC DLVI.
Πλήρες βιογραφικό: https://lcdlvi.com/bio/

Reviews

[Μιχάλης · Rating 4 out of 5]

Μια πολύ ιδιαίτερη ανθολογία διηγημάτων, αφού όλα τους μοιράζονται τον ίδιο κόσμο, όντας γραμμένα γύρω από μία μυθολογία που θεμελίωσε ο συγγραφέας Γιώργος Μπελαούρης, αυτό της Ψυχοπλάνης.
Η κεντρική ιδέα είναι άτομα που, μέσω της τέχνης, αλλάζουν την πραγματικότητα.

Οι ιστορίες έχουν ενδιαφέρον, κάτι που μου άρεσε πολύ είναι ότι και οι εφτά συγγραφείς προσεγγίζουν το θέμα πολύ διαφορετικά ο κάθε ένας, πιάνουν από μία γωνία του υφαντού της Ψυχοπλάνης και την ξετυλίγουν με δικό τους τρόπο, κάτι που πάντα εκτιμώ σε μία ανθολογία αλλά και που δείχνει τις δυναμικές της ευρύτερης κοσμοπλασίας

Το βιβλίο βέβαια φέρει στη ράχη του τον αριθμό "2", αν και εκδόθηκε πρώτο - σε κάποιο βαθμό, χωρίς να έχει διαβαστεί το μυθιστόρημα που αποτέλεσε το εφαλτήριο για την ανθολογία (προσωπικά είχα διαβάσει τα 3 πρώτα κεφάλαια) είναι σα να χάνεται κάτι από τον κορμό και απλά να εξετάζεις τα κλαδιά.

[Smassing Culture · Rating 4 out of 5]

Ολόκληρη η κριτική στο Smassing Culture

Ψυχοπλάνης Φαινόμενα: Η έννοια της Τέχνης στα όρια της

Ο Γιώργος Μπελαούρης είναι γνωστός στο κοινό όχι μόνο ως ένας πολυγραφότατος και πολυάσχολος δημιουργός πολλών διηγημάτων και θεατρικών έργων, αλλά και ως ο κεντρικός μοχλός πίσω από μια ολόκληρη μυθολογία, η οποία βασίζεται στην εντυπωσιακή φιγούρα της Λενόρ Κορπς, η οποία έχει επεκταθεί σε έναν ολόκληρο κόσμο, το LC DLVI. Το πεδίο αυτό, με την σειρά του, έχει αποτελέσει έμπνευση για καλλιτέχνες με εντελώς διαφορετικές καταβολές και μονοπάτια. Υπάρχουν σκίτσα, πίνακες, κόμικ, και φυσικά, πολλά διηγήματα με πρωταγωνίστρια τόσο την Λενόρ Κορπς, όσο και άλλα άτομα, σαν αυτή, ανθρώπους που μπορούν να ελέγχουν τις καλλιτεχνικές τους δυνατότητες και να επηρεάζουν τον έξω κόσμο με τρόπους που δεν αφορούν μόνο την έμπνευση…

fronpage-coverΤο εγχείρημα αυτό βρήκε και εκδοτική στέγη, τις εκδόσεις Rising Star και έτσι πρόσφατα είχαμε την πρώτη ανθολογία κειμένων της μυθολογίας που δημιούργησε ο Γιώργος Μπελαούρης, το πολύ δυνατό Ψυχοπλάνης Φαινόμενα, με εξώφυλλο της Lena Decay. To βιβλίο περιέχει διηγήματα των Χρύσα Μπαχά (Χρώματα), Γιώργου Γυφτάκη (Η κατάρα της Υπαρξης του Λίον Γουλφ), Γιώργου Αγγελίδη (Νάιμα), Francine Queen (Ο Ξυλουργός- μετάφραση: Φράνση Παπουτσάκη), John Crabs (Βυθισμένος στα όνειρα του παρελθόντος), Σωκράτη Σίδερη (Η σκοτεινή πλευρά του ήλιου) αλλά και ένα διήγημα του ίδιου του Γιώργου Μπελαούρη, το «Φάτε μάτια ψάρια».

Τα κείμενα είναι ιδιαίτερα ετερόκλητα μεταξύ τους και μοιράζονται, εκτός από κάποια κοινά χαρακτηριστικά του dark fantasy, την κεντρική ιδέα, πως κάποιοι άνθρωποι μπορούν να επεμβαίνουν άμεσα μέσω της τέχνης τους στους φυσικούς κανόνες που μας περιβάλλουν, καθώς και κάποιες αναφορές στο όνομα της Λενόρ Κορπς. Ωστόσο, ο κάθε καλλιτέχνης είναι ελεύθερος να εξερευνησει την ιδέα με τη δική του μέθοδο, γλώσσα και νοοτροπία. Έτσι το Ψυχοπλάνης Φαινόμενα μετατρέπεται σε ένα πολυεπίπεδο έργο που πάντα μεταβάλεται, ανάλογα την οπτική του αναγνώστη. Μπορεί να εστιάσει στην περιπέτεια ή στις συναισθηματικές καταστάσεις και μεταπτώσεις των (αντι)ηρώων, μπορεί πάλι να επικεντρωθεί στο μοτίβο του χαμένου έρωτα που διαποτίζει πολλές από αυτές, ή ακόμα και στις γεμάτες φρίκη στιγμές θανάτου. Το «Ψυχοπλάνης Φαινόμενα» αγκαλιάζει όλα τα παραπάνω και πολλά ακόμα, τα μεταπλάθει και τα χρησιμοποιεί σαν κομβικά δομικά υλικά στον κόσμο που μας παρουσιάζει, έναν κόσμο γεμάτο θλίψη και πόνο, αρρώστια και αίμα, αλλά και δυναμισμό, ζωή και θάνατο δεμένα αναπόσπαστα μεταξύ τους.

Η κεντρική ιδέα δένει αυτό το βιβλίο σε μια ενιαία οντότητα, και πραγματικά έχει την δυναμική να κάνει κάτι τέτοιο. Πως θα επηρέαζε η Τέχνη τον κόσμο, όχι συμβολικά, όχι ως μέσο συναισθηματικής απελευθέρωσης και έκφρασης, αλλά ως δίοδο για άλλα πράγματα; Και μάλιστα στα χέρια ανθρώπων που δεν μπορούν να την διαχειριστούν, ψυχών κατεστραμμένων, ατόμων που δεν μπόρεσαν να αποκτήσουν αυτό που θέλουν ή το έχασαν μέσα από τα χέρια τους γιατί είναι διαφορετικοί; Κάθε τέχνη έχει τα δικά της μυστικά…
Τα στοιχεία του dark fantasy, η απώλεια, ο πόνος και το αίσθημα της μια μοναξιάς τόσο απέραντης που καθιστά την ζωή κενή δεσμεύουν τον αναγνώστη καθώς τα εξερευνά ένα-ένα μέσα από τις ζωές των χαρακτήρων του βιβλίου. Ωστόσο τίποτα, τελικά, δεν τον προετοιμάζει για την διαδρομή, τα σκαμπανεβάσματα και τα μικρά, αδυσώπητα τέλη που αντικρύζει σε κάθε διήγημα…

Ταυτόχρονα, και στο θέμα της γλώσσας υπάρχει το στοιχείο της ανεξαρτησίας που χαρακτηρίζει το βιβλίο. Υπάρχουν στιγμές όπου ο λόγος διακατέχεται από μια λυρικότητα, ένα ονειρικό και βαθιά συναισθημτικό πλαίσιο, όπως στο «Βυθισμένος στα όνειρα του παρελθόντος«, ενώ σε άλλα διηγήματα, λόγου χάρη το «Νάιμα» επιλέγεται μια περισσότερο μια ψυχρή οπτική, που θυμίζει αρκετά film noir. Συγχρόνως βέβαια υπάρχουν και πιο παραδοσιακά κείμενα dark fantasy, όπως το «Η κατάρα της Υπαρξης του Λίον Γουλφ» που χρησιμοποιεί μια γλώσσα λιτή και αποτελεσματική. Το πιο περίπλοκο είναι ίσως το» Ο Ξυλουργός» που καταφέρνει να συνδυάσει τα παραπάνω και να τα αποδώσει σε ένα πλαίσιο που αντήχει παρακμή και δυναμισμό την ίδια στιγμη. Τέλος, υπάρχει και η ιδιαίτερα παιχνιδιάρικη, σατυρική, σχεδόν λαϊκη γλώσσα του ίδιου του Γιώργου Μπελαούρη.planis

Επιλογικά, τι είναι τελικά το «Ψυχοπλάνης Φαινόμενα«; Το καλύτερο που μπορώ να πω είναι πως είναι κάτι ξεχωριστό για τον καθένα και περιμένει να ανακαλύψετε εσείς τι είναι για εσάς!

[Γιώργος Μεσολογγίτης · Rating 5 out of 5]

Η κριτική για το βιβλίο από το School Of Rock.gr
https://schoolofrock.gr/psychoplanis-...

[Χρύσα Αναστασίου · Rating 4 out of 5]

Ο κόσμος της Λενόρ είναι ένα από τα πιο απολαυστικά πράγματα για μένα. Έτσι, περιμένοντας να διαβάσω τη συνέχεια της ιστορίας της, έπιασα αυτό το ιδιαίτερο βιβλίο. Ιδιαίτερο γιατί κρατά μέσα του διάφορες ιστορίες ψυχοπλάνων που ζουν με το χάρισμα, είτε γνωρίζοντάς το είτε ανακαλύπτοντάς το στην πορεία.

Οι συγγραφείς έβαλαν, με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο, από ένα λιθαράκι στο σύμπαν που έχει δημιουργήσει ο Γιώργος Μπελαούρης (το οποίο είμαι σίγουρη πως είναι πιο vast από ό,τι φαντάζομαι) και το αποτέλεσμα ήταν υπέροχο. Μας μετέφεραν ιστορίες ψυχοπλάνων με τα δικά τους στυλ γραφής και τις δικές τους επιρροές και αγάπες. Μέσα από διαφορετικά PoVs γνωρίσαμε ανθρώπους που οι καταστάσεις τους ώθησαν στα άκρα -όποια κι αν ήταν αυτά για τον καθένα τους- μέχρι να καταλήξουν να χρησιμοποιούν το χάρισμά τους για να φέρουν εις πέρας επιθυμίες, ανάγκες, ψυχώσεις και ένα σωρά άλλα πράγματα που θα ανακαλύψετε στις σελίδες.

Κάθε φορά που μπαίνω στον κόσμο της Λενόρ, ζηλεύω αφάνταστα τους ψυχοπλάνους και παρόλο που η κατάληξή τους είναι σπάνια θετική, δεν παύω να αποζητώ αυτό το χάρισμα έπειτα από κάθε ιστορία που διαβάζω.

Keep it up cause I need more.

[Μάριος Μητσόπουλος · Rating 3 out of 5]

Πάντοτε βρίσκω ενδιαφέρουσα την ανάγνωση ιστοριών από το σύμπαν της Ψυχοπλάνης, που με τόση αγάπη χτίζει εδώ και χρόνια ο Γιώργος Μπελαούρης. Εδώ επιστρατεύει φίλους/ες συγγραφείς για να προσεγγίσουν με τον δικό τους τρόπο το δημιούργημά του. Θα έλεγα ότι όλες οι ιστορίες είναι αρκετά καλές, αλλά περισσότερο μου άρεσε η Σκοτεινή πλευρά του ήλιου και ο Ξυλουργός, με τη δεύτερη -αν δεν κάνω λάθος- να την έχω συναντήσει ξανά στην ανθολογία Passway της Φράνσης Παπουτσάκη. Σε γενικές γραμμές δεν μπορώ να πω ότι αυτή η συλλογή μου άρεσε τόσο πολύ όσο άλλες δουλειές του συγγραφέα, αλλά πρόκειται για ένα πολύ τίμιο βιβλίο που σίγουρα προσθέτει κάτι στη μυθολογία των ψυχοπλάνων.

[Θανάσης · Rating 3 out of 5]

Απο τα εφτα διηγηματα, μου αρεσαν παρα πολυ τα "Η σκοτεινη πλευρα του ηλιου" και "Φατε ματια ψαρια". Επισης, πολυ καλο ειναι το "The carpenter". Τα αλλα δεν μου αρεσαν ιδιαιτερα, χωρις να ειναι κακα.