What do you think?
Rate this book
Aan doodgaan dachten we niet
Een jongetje springt in de gracht om zijn pingpongbal te redden. Een mislukte kunstenares staat op het dak van een verzorgingsflat en herbeleeft een bijna dodelijk ongeluk. Een jonge man gaat dwars over een spoorlijn liggen om erachter te komen of hij nog wil leven.
Met vaste hand schildert Gerda Blees in dit debuut een wereld
waarin mensen tot het uiterste gaan om de werkelijkheid naar hun hand te zetten. De tien verhalen in Aan doodgaan dachten we niet bevatten zulke verbluffende, beeldende en ritmische zinnen dat ze het zouden verdienen om te worden ingelijst.
Met vaste hand schildert Gerda Blees in dit debuut een wereld
waarin mensen tot het uiterste gaan om de werkelijkheid naar hun hand te zetten. De tien verhalen in Aan doodgaan dachten we niet bevatten zulke verbluffende, beeldende en ritmische zinnen dat ze het zouden verdienen om te worden ingelijst.
- GenresShort Stories
153 pages, Paperback
Published February 1, 2017
9 people are currently reading
271 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 31 reviews
March 13, 2018
Het laatste verhaal omvat eigenlijk de essentie van deze prachtige bundel: in het dagelijks leven denken we maar weinig aan de dood en als we het al doen is het op sterk geromantiseerde wijze. En dat terwijl de dood, zoals we in deze bundel zien, op ieder moment kan toeslaan. Een verzameling mooi geschreven verhalen die je af en toe een naar gevoel in de buik zullen bezorgen.
Mijn complete recensie lees je op Boekvinder.be.
Mijn complete recensie lees je op Boekvinder.be.
September 12, 2017
Het zijn sterke verhalen, letterlijk en figuurlijk, maar niet onrealistisch. Gerda Blees neemt me mee in de gedachten van elke hoofdpersoon. Het lukt haar om me binnen die paar bladzijden helemaal te laten meeleven.
https://lalageleest.wordpress.com/201...
https://lalageleest.wordpress.com/201...
January 5, 2019
Ik kocht dit boek naar aanleiding van het Kort festival in Gent in 2018.
De verhalen waren super maar ik raakte helemaal vast bij Zomerkroos (verhaal 1). Dat kwam zo hard binnen dat ik de verhalen bewust met tussenpozen gelezen heb.
Het is een creatief kortverhalen boek waarbij doodgaan op de meest originele manieren benaderd wordt en je telkens achterblijft met wat nood aan even op adem komen.
https://www.tzum.info/2017/02/recensi...
De verhalen waren super maar ik raakte helemaal vast bij Zomerkroos (verhaal 1). Dat kwam zo hard binnen dat ik de verhalen bewust met tussenpozen gelezen heb.
Het is een creatief kortverhalen boek waarbij doodgaan op de meest originele manieren benaderd wordt en je telkens achterblijft met wat nood aan even op adem komen.
https://www.tzum.info/2017/02/recensi...
June 15, 2020
3,5. Hoe Gerda Blees korte verhalen schrijft en je er binnen no-time intrekt, is echt ongekend. Niet per se opbeurende verhalen trouwens, daarom minder mijn ding, wel erg knap gedaan.
December 18, 2019
Sommige verhalen vond ik heel mooi (blauw blauw, en echt vakwerk zijn denk ik mijn favorieten) anderen vond ik aanzienlijk minder. Soms had ik t gevoel dat het wel heel gepolijst was, dan stoorde de klinische precisie van de schrijfstijl me. Misschien omdat het niet zo goed paste bij alle verhalen. Zo 3,5 ster denk ik. Misschien volgt later nog een uitgebreidere review als ik er even over nagedacht heb (dat zeg ik wel vaker maar ik schrijf er dan nooit een.)
July 3, 2017
Tien verhalen telt het verhalendebuut van Gerda Blees, en daarmee blaast ze me weg. ‘Aan doodgaan dachten we niet’ is een overtuigend debuut. Om wat ze laat zien, maar ook om wat ze niet laat zien; het eerste is natuurlijk haar bijzondere stijl en het laatste is wat ze letterlijk niet laat zien in haar verhalen.
Gerda beschrijft in haar verhalen momenten van scènes. Het zijn geen afgeronde scènes, maar meer inkijkjes; momentopnames, momenten. Ze laat wat zien en keert zich er dan weer vanaf. Maar ook binnen de momenten is niet iedereen zich van alles bewust, dat weten ze en zeggen ze ook zelf:
“Sinds ze hier is komen wonen heeft ze zichzelf aangeleerd om selectief te zien. Wel de zilverige stammen van de bomen langs het fietspad naar de stad, de eenden in het slootje, de rimpels die ze door het water trekken. Niet het afval op de oever, de schimmel op de oude nieuwbouwmuren, de bedrijfscontainers aan de andere kant van de weg.”
We zien daarom ook niet alles, we willen ook niet alles zien; aan doodgaan dachten we niet, het ongenoemde bestaat niet in het laatste verhaal. “Niemand let op de machine” in het eerste verhaal, en toch weten we allemaal hoe het afloopt, al zien we dat ook niet. Met deze spanning speelt Gerda Blees: niemand ziet de machine en daardoor zien wij de machine juist wel, maar wij kijken alleen toe en zelfs wij niet tot het einde.
Het is nuchter en onderkoeld proza dat Gerda gebruikt, samen met de momentopnamen uit de geschetste scènes leidt dit tot zeer korte verhalen. Maar wel verhalen die indruk maken; koude observaties, neem de opening van ‘Kleine mis’:
“Genade. Solenelle mag dan wel zojuist bewusteloos geraakt zijn en het is nog maar de vraag of ze op tijd gevonden wordt, maar daar hoeven we nog niet meteen een drama van te maken. Laten we eerst eens rustig in– en uitademen en kijken wat we zien.”
We staan als lezer buiten het verhaal, kijken even mee, kunnen ons niet mengen in wat gaat gebeuren. In de meeste verhalen zien we niet eens duidelijk wát er gebeurt omdat onze blik als is afgewend: selectief zien.
Er is een tweede spanning in de bundel, namelijk het alwetend perspectief en de blik die wij mogen werpen. Wij hangen als lezer en als schrijver boven het verhaal, zien alles, ook wat de personages niet zien: “Niemand let op de machine.” Maar de spanning zit erin dat ook wij vaak niet zien hoe het afloopt; alziend, maar niet alwetend. Gerda toont ons nadrukkelijk het moment, het nu. Wat er in de toekomst gaat gebeuren, kunnen we niet weten, zeker niet als we alleen onze eigen kleine ervaringen hebben zoals de personages in het boek. En voor zover we het verleden al zien, biedt dat geen garanties voor de toekomst. Het gaat alleen maar om het nu; koel en nuchter. Is Gerda emotieloos? Neen, ze registreert en laat onze beperkingen zien, en hoe dat schuurt. En dan creëert zelfs een nuchtere, afstandelijke observatie gevoel.
Deze bespreking verscheen ook op mijn blog: jmctimmermans.wordpress.com
Gerda beschrijft in haar verhalen momenten van scènes. Het zijn geen afgeronde scènes, maar meer inkijkjes; momentopnames, momenten. Ze laat wat zien en keert zich er dan weer vanaf. Maar ook binnen de momenten is niet iedereen zich van alles bewust, dat weten ze en zeggen ze ook zelf:
“Sinds ze hier is komen wonen heeft ze zichzelf aangeleerd om selectief te zien. Wel de zilverige stammen van de bomen langs het fietspad naar de stad, de eenden in het slootje, de rimpels die ze door het water trekken. Niet het afval op de oever, de schimmel op de oude nieuwbouwmuren, de bedrijfscontainers aan de andere kant van de weg.”
We zien daarom ook niet alles, we willen ook niet alles zien; aan doodgaan dachten we niet, het ongenoemde bestaat niet in het laatste verhaal. “Niemand let op de machine” in het eerste verhaal, en toch weten we allemaal hoe het afloopt, al zien we dat ook niet. Met deze spanning speelt Gerda Blees: niemand ziet de machine en daardoor zien wij de machine juist wel, maar wij kijken alleen toe en zelfs wij niet tot het einde.
Het is nuchter en onderkoeld proza dat Gerda gebruikt, samen met de momentopnamen uit de geschetste scènes leidt dit tot zeer korte verhalen. Maar wel verhalen die indruk maken; koude observaties, neem de opening van ‘Kleine mis’:
“Genade. Solenelle mag dan wel zojuist bewusteloos geraakt zijn en het is nog maar de vraag of ze op tijd gevonden wordt, maar daar hoeven we nog niet meteen een drama van te maken. Laten we eerst eens rustig in– en uitademen en kijken wat we zien.”
We staan als lezer buiten het verhaal, kijken even mee, kunnen ons niet mengen in wat gaat gebeuren. In de meeste verhalen zien we niet eens duidelijk wát er gebeurt omdat onze blik als is afgewend: selectief zien.
Er is een tweede spanning in de bundel, namelijk het alwetend perspectief en de blik die wij mogen werpen. Wij hangen als lezer en als schrijver boven het verhaal, zien alles, ook wat de personages niet zien: “Niemand let op de machine.” Maar de spanning zit erin dat ook wij vaak niet zien hoe het afloopt; alziend, maar niet alwetend. Gerda toont ons nadrukkelijk het moment, het nu. Wat er in de toekomst gaat gebeuren, kunnen we niet weten, zeker niet als we alleen onze eigen kleine ervaringen hebben zoals de personages in het boek. En voor zover we het verleden al zien, biedt dat geen garanties voor de toekomst. Het gaat alleen maar om het nu; koel en nuchter. Is Gerda emotieloos? Neen, ze registreert en laat onze beperkingen zien, en hoe dat schuurt. En dan creëert zelfs een nuchtere, afstandelijke observatie gevoel.
Deze bespreking verscheen ook op mijn blog: jmctimmermans.wordpress.com
Read
November 28, 2020Het is misschien wat vreemd deze verhalenbundel te loven en te zeggen: Lees dit ook zeker als je graag korte verhalen zou willen lezen, die soms ook leest, maar dan tijdens het lezen bedenkt dat je eigenlijk niet zo heel graag korte verhalen leest (- andere leesopvattingen of -voorkeuren hier niet mee uitsluitend - ik wil niks (toch wel)). Ik kan geen garantie geven dat je tijdens het lezen van deze bundel van mening verandert. Waarom zeg ik het dan? Omdat ik denk dat de meerderheid ervan bijzonder en knap geschreven is, bijzonder genoeg om te overwegen over een korte-verhalen-onwilligheid heen te stappen (ben ik geneigd te denken). Ik zeg het misschien ook omdat ik moest bekennen eigenlijk heel weinig Nederlandstalige schrijvers die korte verhalen schrijven, te kennen. In ieder geval weinig genoeg om te bedenken welke ik aan iemand zou aanraden te lezen. Gerda Blees zal ik vanaf nu aanraden. Soms, in een juiste context, die juiste contexten ontstaan soms - zelden, maar soms. Etc.
Kan Gerda Blees nu slechts op mijn aanbeveling rekenen omdat haar bundel zich voor een bepaald doel lijkt te lenen? Nee. Er is geen doel - slechts een hypothetisch door mij opgesteld doel,dat ik dan wel onderschrijf maar verder niks. Dat was vast nog onduidelijk.
Iets meer inhoudelijks voor de zekerheid in de spoiler. Geen echte plot onthullingen, al denk ik dat de verhalen ook dan nog sterk zouden staan. Mijn eigen ontrafelpoging naar wat ik denk dat er in de verhalen gebeurt - wat Blees erin doet - kan misschien iets af doen aan de eigen openheid tijdens het lezen, misschien..
Kan Gerda Blees nu slechts op mijn aanbeveling rekenen omdat haar bundel zich voor een bepaald doel lijkt te lenen? Nee. Er is geen doel - slechts een hypothetisch door mij opgesteld doel,dat ik dan wel onderschrijf maar verder niks. Dat was vast nog onduidelijk.
Iets meer inhoudelijks voor de zekerheid in de spoiler. Geen echte plot onthullingen, al denk ik dat de verhalen ook dan nog sterk zouden staan. Mijn eigen ontrafelpoging naar wat ik denk dat er in de verhalen gebeurt - wat Blees erin doet - kan misschien iets af doen aan de eigen openheid tijdens het lezen, misschien..
October 4, 2017
Af en toe een hele rake zin. Het kabbelende, druppelende, regenachtige van het laatste verhaal - waar ook de titel aan is ontleend - vond ik erg mooi. Aan enkele personages ga je je ondanks de geringe leestijd die je met ze doorbrengt hechten. Andere komen niet tot leven (soms letterlijk). Komt dat omdat de meesten doodgaan in het hun toebedeelde korte verhaal? Over het geheel genomen wat te veel gedweep met de dood naar mijn smaak.
May 11, 2022
Wow! Wat een prachtige verhalen. In één avond uitgelezen. Heftige, mooie en verontrustende verhalen. Veel details, zo levend. Terwijl het thema de (bijna) dood is.
February 24, 2018
3,5 sterren maar ik krijg het niet over mijn hart om naar boven af te ronden. 'Blauw, blauw' en 'Echt vakwerk' zijn wel geweldig.
November 2, 2021
In het begin vond ik het te bizarre verhalen, maar misschien leef ik ook een beetje in een bubbel. Maar poeh, wat kan deze mevrouw toveren met de Nederlandse taal. Inderdaad om ingelijst te worden!
April 17, 2017
Tien verhalen staan er in dit debuut. Niet allemaal even sterk, maar al bij al indrukwekkend, met regelmatig prachtige zinnen. De dood speelt in alle verhalen een belangrijke rol, en is meer dan eens op een bijna nonchalante manier erg dichtbij. Eén keer wordt het ronduit luguber (je merkt snel genoeg, als je het leest, over welk verhaal ik het heb), maar wat mij betreft heeft Blees dat niet nodig: ze schrijft juist zo sterk als er niet veel gebeurt. Mijn favoriet was het laatste verhaal, Regen en geen regen, tien pagina's bestaande uit één zin.
December 23, 2022
Citaat : Laten we onze aandacht richten op wat mooi is, zoals de muziekleraar dat deed toen hij Solenelle hoorde zingen, tijdens zijn muziekles en hij besloot te vragen dinsdagnamiddag na te blijven om samen met hem aan haar stem te werken.
Review : Gerda Blees (1985) schrijft proza en poëzie en volgt een opleiding tot beeldend kunstenaar. Vorig jaar won ze de Nieuw Proza Prijs Venlo met haar korte verhaal ‘Zomerkroos’. En nu is er haar prozadebuut Aan doodgaan dachten we niet. De titel alleen al roept hoge verwachtingen op, alhoewel de lezer nog niet weet wat hem of haar te wachten staat, maar toch wordt er al meteen een spanningsveld gecreëerd dat echter nog alle kanten uit kan. De auteur beschrijft voorvallen die soms door een stom toeval veroorzaakt worden maar waarvan de gevolgen wel drastisch zijn. Als lezer zou je de afloop helemaal anders willen maar er is geen ontsnappen aan, je wordt bijna gedwongen om tot het bittere einde mee te volgen. Met pakkende beelden, sterke stijl en taal weet Gerda Blees elk verhaal in een uiterst beklemmende sfeer te hullen . De bundel begint al heel knap met het bekroonde ‘Zomerkroos’, waarin een anonieme verteller verteller verslag doet over een jongetje dat hij een gedeukt pingpongballetje achterna ziet springen.
Hij grijpt niet in, observeert alleen maar en is versteend net als de lezer. Er zijn nog meer toeschouwers maar het noodlot blijft onafwendbaar. Dit is pure Hitchcock. In andere verhalen treffen we dan weer een mislukte kunstenares die op het dak van een verzorgingsflat staat en een bijna dodelijk ongeluk herbeleeft . Gerda Blees seint heel beheerst beelden door over een wereld waarin mensen tot het uiterste gaan om de werkelijkheid naar hun hand te zetten. De accuraatheid waarmee ze dat doet is bewonderenswaardig. Neem bijvoorbeeld het verhaal over die jonge man die dwars over een spoorlijn gaat liggen om erachter te komen of hij nog wil leven.
Het lijkt waanzinnig maar de auteur beschrijft het zo doordacht en beeldend dat het beangstigend realistisch lijkt. ‘Regen en geen regen’ sluit deze bundel af en leverde ook meteen de titel af. Een echtpaar in sleur, wacht onder de luifel op de dood van een van hen, maar vooraleerst is het slechts een wat-als-spelletje. Aan doodgaan dachten we niet, verzucht de vrouw als de man plots zijn laatste adem uitblaast. Aan doodgaan dachten we niet is een sterke selectie verhalen, buitengewoon goed geschreven, die heel lang beklijven.
Review : Gerda Blees (1985) schrijft proza en poëzie en volgt een opleiding tot beeldend kunstenaar. Vorig jaar won ze de Nieuw Proza Prijs Venlo met haar korte verhaal ‘Zomerkroos’. En nu is er haar prozadebuut Aan doodgaan dachten we niet. De titel alleen al roept hoge verwachtingen op, alhoewel de lezer nog niet weet wat hem of haar te wachten staat, maar toch wordt er al meteen een spanningsveld gecreëerd dat echter nog alle kanten uit kan. De auteur beschrijft voorvallen die soms door een stom toeval veroorzaakt worden maar waarvan de gevolgen wel drastisch zijn. Als lezer zou je de afloop helemaal anders willen maar er is geen ontsnappen aan, je wordt bijna gedwongen om tot het bittere einde mee te volgen. Met pakkende beelden, sterke stijl en taal weet Gerda Blees elk verhaal in een uiterst beklemmende sfeer te hullen . De bundel begint al heel knap met het bekroonde ‘Zomerkroos’, waarin een anonieme verteller verteller verslag doet over een jongetje dat hij een gedeukt pingpongballetje achterna ziet springen.
Hij grijpt niet in, observeert alleen maar en is versteend net als de lezer. Er zijn nog meer toeschouwers maar het noodlot blijft onafwendbaar. Dit is pure Hitchcock. In andere verhalen treffen we dan weer een mislukte kunstenares die op het dak van een verzorgingsflat staat en een bijna dodelijk ongeluk herbeleeft . Gerda Blees seint heel beheerst beelden door over een wereld waarin mensen tot het uiterste gaan om de werkelijkheid naar hun hand te zetten. De accuraatheid waarmee ze dat doet is bewonderenswaardig. Neem bijvoorbeeld het verhaal over die jonge man die dwars over een spoorlijn gaat liggen om erachter te komen of hij nog wil leven.
Het lijkt waanzinnig maar de auteur beschrijft het zo doordacht en beeldend dat het beangstigend realistisch lijkt. ‘Regen en geen regen’ sluit deze bundel af en leverde ook meteen de titel af. Een echtpaar in sleur, wacht onder de luifel op de dood van een van hen, maar vooraleerst is het slechts een wat-als-spelletje. Aan doodgaan dachten we niet, verzucht de vrouw als de man plots zijn laatste adem uitblaast. Aan doodgaan dachten we niet is een sterke selectie verhalen, buitengewoon goed geschreven, die heel lang beklijven.
March 19, 2025
⚰️🌹Не мислехме за умиране - Герда Блес 🚪🪑
С тази книга в ръцете ни времето застива на стоп кадър.
Миг на обърканост, замисъл, смисъл или мисъл, а може би размисъл.
Със съдържанието ѝ ще открехнете вратите на вътрешния свят на хора, изгубили света си.
„Майка“, криеща бебето си във фризера. Студени, вледеняващи тръпки от топли намерения да те побият.
Ябълка, която е по-отровна и от тази в приказките, защото е пожелана истински.
Милост за живот или живот по милост. Обичта и грижата за тези, които умират, от тези, които вече са мъртви.
Красотата като избавление от глада или глад за красота.
Няколко къси опустошителни разказа.
Сякаш наблюдавани от прозореца на неизбежното всепоглъщащо ни мълчание. ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
С тази книга в ръцете ни времето застива на стоп кадър.
Миг на обърканост, замисъл, смисъл или мисъл, а може би размисъл.
Със съдържанието ѝ ще открехнете вратите на вътрешния свят на хора, изгубили света си.
„Майка“, криеща бебето си във фризера. Студени, вледеняващи тръпки от топли намерения да те побият.
Ябълка, която е по-отровна и от тази в приказките, защото е пожелана истински.
Милост за живот или живот по милост. Обичта и грижата за тези, които умират, от тези, които вече са мъртви.
Красотата като избавление от глада или глад за красота.
Няколко къси опустошителни разказа.
Сякаш наблюдавани от прозореца на неизбежното всепоглъщащо ни мълчание. ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
April 30, 2023
3.5 ster, ik rond voorlopig af naar boven.
Alles is prachtig geschreven, poëtisch, elk woord staat op de goede plek. De eerste drie verhalen vond ik inhoudelijk niet sterk. Ze waren al snel voorspelbaar; en in het tweede en derde verhaal vond ik de hoofdpersonen met te veel afstand beschreven waardoor het niet invoelbaar was. De verhalen gaven daardoor vooral een luguber gevoel. Ik heb het boek een week weggelegd met twijfel of ik nog verder wilde. Toch verder gegaan en gelukkig wel. Het verloop van de verhalen werd onverwachter, de personages meer van binnenuit beschreven, en daardoor gaven de verhalen stof tot nadenken en navoelen.
Alles is prachtig geschreven, poëtisch, elk woord staat op de goede plek. De eerste drie verhalen vond ik inhoudelijk niet sterk. Ze waren al snel voorspelbaar; en in het tweede en derde verhaal vond ik de hoofdpersonen met te veel afstand beschreven waardoor het niet invoelbaar was. De verhalen gaven daardoor vooral een luguber gevoel. Ik heb het boek een week weggelegd met twijfel of ik nog verder wilde. Toch verder gegaan en gelukkig wel. Het verloop van de verhalen werd onverwachter, de personages meer van binnenuit beschreven, en daardoor gaven de verhalen stof tot nadenken en navoelen.
November 15, 2017
Zeer overtuigend debuut. En bijzonder morbide zij het sterk uitgangspunt dat de tien zuinige maar krachtige kortverhalen met elkaar verbindt.
Ideaal leesvoer om af en toe open te slaan en te (her)lezen.
Ideaal leesvoer om af en toe open te slaan en te (her)lezen.
January 16, 2022
Aardig boekje met korte verhalen. Over alledaagse situaties en toch ook weer niet, waardoor je zo nu en dan aan het denken wordt gezet. Prettige leesbaar. Laatste verhaal is titelverhaal, geschreven in één lange zin!
August 28, 2025
Met Aan doodgaan dachten we niet laat Gerda Blees in tien verhalen zien hoe we met de dood omgaan. Haar poëtische stijl en levensechte personages maken de bundel indringend en soms beklemmend. Een debuut vol beeldende zinnen die blijven hangen.
April 6, 2018
Mooie korte verhalen
May 31, 2018
Overtuigend debuut. Over de dood. Onverwachte situaties waar we niet stil bij staan.
June 25, 2018
Ik had geen verwachtingen en deze zijn overtroffen. Goede, indringende verhalen in een beknopt aantal pagina's. Zelf vond ik "Echt vakwerk" en "Regen en geen regen" het beste.
December 23, 2019
Huiveringwekkend.
August 2, 2022
ik moet vaker nederlandse boeken lezen
May 14, 2023
Prachtige korte verhalen! Ik keek er telkens naar uit om het te lezen :)
November 5, 2024
Een huiveringwekkend en luguber boek!
Het boek bevat 10 korte verhalen, de een beter dan de ander, maar allemaal laten ze je beseffen dat de dood altijd zomaar kan toeslaan bij iedereen.
Het boek bevat 10 korte verhalen, de een beter dan de ander, maar allemaal laten ze je beseffen dat de dood altijd zomaar kan toeslaan bij iedereen.
April 9, 2017
korte verhalen om ademloos te lezen en sprakeloos van te worden.
Displaying 1 - 30 of 31 reviews