Η εφημερίδα "Κόκινος Καπνάς" είναι μια μοναδική ελληνική εφημερίδα της διασποράς, γιατί υπήρξε καθεστωτική σοβιετική και γιατί είχε σαφή θέση όσον αφορά το γλωσσικό ζήτημα: ήταν υπέρ της δημοτικής γλώσσας και της φωνητικής γραφής. Το φαινόμενο των ελληνικών κομμουνιστικών εφημερίδων που υπήρξαν καθεστωτικές εμφανίστηκε μόνο στην περιοχή των ελληνικών κοινοτήτων της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.
Ο "Κόκινος Καπνάς" είναι ένα από τα λίγα ελληνικά έντυπα της Σοβιετικής Ένωσης που διασώθηκαν με σχετική πληρότητα. Στις σελίδες του, όπως άλλωστε και στις σελίδες των υπόλοιπων ελληνικών εφημερίδων της ΕΣΣΔ, αποτυπώνεται ένας ελληνικός καθεστωτικός κομμουνιστικός λόγος, ο οποίος εμφανίστηκε και διαμορφώθηκε μόνο στη Σοβιετική Ένωση, όπου η εξουσία ανήκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Η ιδιομορφία του ωστόσο εντοπίζεται στο γεγονός ότι υπηρετούσε παράλληλα και τη δημοτικιστική ιδεολογία. Ο "Κόκινος Καπνάς" αποτελούσε το σημείο συνάντησης του σοβιετικού κόσμου με τον ελληνικό. Έξέφρασε τη συνάντηση των νέων σοβιετικών αντιλήψεων για την κοινωνία και τον πολιτισμό με τις ριζοσπαστικότερες ελληνικές θέσεις. Από τα άμεσα αποτέλεσματα αυτής της συνάντησης ήταν η αντικατάσταση του εικοσιτετραγράμματου αλφάβητου με το εικοσαγράμματο. Υπήρξε, όπως προαναφέρθηκε, η μοναδική ελληνική εφημερίδα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης που από την πρώτη μέρα της έκδοσής της υποστήριζε τις δημοτικιστικές απόψεις και αντιτάχθηκε στις προσπάθειες που στόχευαν στην αναβάθμιση των τοπικών ελληνικών διαλέκτων.
Εξαιρετικό ανάγνωσμα για όσους τους ενδιαφέρει η ιστορία του μεσοπολέμου σε μία ιδιαίτερη γωνιά του κόσμου όπου ζούσαν 350.000 Έλληνες. Παρουσιάζονται αναλυτικά οι θέσεις της εφημερίδας και η θεματολογία της μέχρι την οριστική διακοπή της. Μέσα από την οπτική του "Κόκινου Καπνα" (η ορθογραφία του τίτλου είναι σωστή αφού καταργήθηκαν τα δίφθογγα και ο τόνος στη λήγουσα) που ακολουθούσε αυστηρά τη Σταλινική γραμμή, φωτίζονται διάφορες πτυχές της ζωής των Ελλήνων και της προσπάθειάς τους να προσαρμοστούν στο κομμουνιστικό καθεστώς ακόμη και να ενισχύσουν την προσπάθεια για την σοσιαλιστική οικοδόμηση. Ένα από τα μείζονα θέματα της εποχής ήταν το γλωσσικό ζήτημα που λύθηκε τελικά με την επικράτηση της φωνητικής γραφής και του εικοσαγράμματου αλφάβητου ενάντια στην καθαρεύουσα (που θεωρείτο η γλώσσα της αστικής τάξης), στα ποντιακά και στα Μαριουπολίτικα!
Ωστόσο οι ελληνικές κοινότητες έπεσαν και αυτές θύμα των Σταλινικών εκκαθαρίσεων. Η κυκλοφορία της εφημερίδας διακόπηκε, τα σχολεία έκλεισαν και τα στελέχη της εφημερίδας εκτελέστηκαν ή εκτοπίστηκαν σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας με την αιτιολογία ότι προωθούσαν υπογείως την δημιουργία αυτόνομου ελληνικού κράτους στους κόλπους της Σοβιετικής ένωσης. Συνολικά το ελληνικό στοιχείο διαλύθηκε και μετατοπίστηκε στην κεντρική Ασία γεγονός που σήμανε το τέλος του ελληνικού πολιτισμού του Καυκάσου.